Peter's Bike Blog

Plan B

2012-02-26T14:48:00.003+01:00

Ik had deze week het plan om vanmorgen weer eens te gaan knallen op het ATB parkoers van Schoorl. Nog even gechecked of het al op de schop is, maar goed nieuws: dat duurt nog wel even.
De fiets moest ik nog wel even nakijken, want tijdens ons rondje met de ijsclub bleven mijn schijfremmen een irritant geluid ten gehore brengen. De voorrem had ik zo afgesteld maar achter waren de blokken op en sleepte de veer over de schijf. Dus vrijdag even naar de fietsenmaker geweest voor nieuwe remblokken en een setje derailleur wieltjes. Pff dat scheelt. Als ik nu schakel gaat de ketting ook gelijk naar een ander kransje ;-)

Maar toen ik gistermiddag de nieuwe remblokken wilde monteren ging het mis. Wel de juiste maat blokken maar toch paste het niet. De blokken zaten te dicht tegen elkaar. De schijf kreeg ik er niet tussen. De zuigers die de blokken op de schijf drukken als je de remhandel induwt wilde niet genoeg naar binnen, zelfs niet toen ik wat olie uit de leiding liet lopen. En “met de rem erop” fietsen is niets. Daar moet eerst een vakman naar kijken. :-(

Dus plan B. Op de racefiets. Het was zaterdag mooi lente weer dus dat voorspelde voor vandaag veel goed. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen van mijn zolderkamertje open schoof was het grijs en bewolkt. Toch maar niet in 3 kwart broek en korte mouwen. Het winterpak nog maar even aan.
Na de bandjes op de juiste spanning gebracht te hebben en een spuit olie op de ketting gedaan te hebben, kon ik op weg. Voor de verandering stuurde ik richting Zaanstad en het verbaasde me dat het allemaal zo soepel ging na 4 maanden niet op de racefiets gezeten te hebben. Alleen de bilspieren protesteerden wat. Diep achter het zadel op de spinfiets is dus toch anders dan de normale fietshouding op de racefiets.

Toen ik in Zaandam was en de richting veranderde om naar Purmerend te fietsen bleek waarom het zo soepel liep. Vriend Westenwind had me een duwtje in de rug gegeven maar wilde nu z’n wisselgeld terug. Pfff. Maar met wat extra inspanning kreeg ik toch de pedalen rond. Niet voor niets getraind op de spinner dus.
Van Purmerend reed ik via Middenbeemster, Noordbeester en Schermerhorn naar Alkmaar, waar ik via de Boekelermeer en Akersloot terug naar Uitgeest fietste. Lekker dat laatste stukje wind mee.

Thuis gekomen stond er 77 km op de teller. Netjes hoor voor zo’n eerste rit op de racert.

De route staat hier: http://www.sportypal.com/Workouts/Details/1961655

de fietsgroep kan het bos in.

2012-02-19T13:01:00.003+01:00

Letterlijk, op de MTB dan wel hoor. Eind vorig jaar was ik al met een paar man het bos in getrokken, maar vanmorgen hadden we een wat grotere groep. Leuk, maar ook weer lastig want onderweg bleek dat niet iedereen op het zelfde niveau fietste. En ondanks dat we na elk klimmetje even wachtte op elkaar viel de groep toch in stukken. De mobile telefoon zou uitkomst kunnen bieden ware het niet dat bij het terug rijden de groep achtervolgers ook weer verdwaalde. Ik zou even terug rijden om deze groep weer op te pikken maar reed uiteindelijk alleen door het bos.
En de rest? Die hadden elkaar weer gevonden en hebben gezamenlijk hun tochtje uit gefietst.

Jammer want het begon zo leuk. Moeten we nog maar eens over doen en dan beter op elkaar wachten.

Mijn route kan je zien op: http://sportypal.com/Workouts/Details/1944190

ATB + 43 km

Back in the saddle again

2012-02-12T12:43:00.006+01:00

Na een weekje op de lange latten gestaan te hebben (klik voor foto’s) en gisteren nog even op de ijzers, zat ik vanmorgen weer terug in het zadel. Lekker vertrouwd ;-)

En al hoe wel het nog steeds stevig winterde (de dooi zet nu in. Inmiddels 0 graden buiten) kon ik toch even lekker knallen door het winterwonderland. Heel het duin gebied was nog bedekt onder een laag sneeuw. Maar de paden waren goed te befietsen. De sneeuw was goed aangereden, en toch niet spiegel glad. Enkel even oppassen in de bochten. Even eerder remmen en de fiets dus niet zo plat leggen als ik gewend ben. Al ging het steeds beter. Je moet ook even wennen aan de “gladheid”.
Het voordeel van de vrieskou is dat passages die normaal te mul zijn om te fietsen nu gewoon trappend genomen kunnen worden. Zo kon ik zelfs trappend de Papenberg achter de voetbalvelden van Vitesse op komen. Iets dat normaal onmogelijk is.

Om half elf begonnen de tenen toch lichte bevriezing verschijnselen te vertonen, hoogste tijd dus om koers te zetten richting Uitgeest.

Het ritje door Winterwonderland was goed voor 34 km op de teller.

Spinners in de mist

2012-02-04T16:30:00.006+01:00

Vanmorgen eerst de koude (-16 hier) getrotseerd en dochter lief naar de ijsbaan gebracht, even wat foto’s geschoten en toen terug naar de warme kachel.

Liever was ik gelijk op de ATB gesprongen en het duin in gecrossed. Schitterend nu met de rijp op de bomen en de sneeuw op de grond, maar helaas ging dat niet. Zoon R. wil niet alleen thuis blijven, en mee fietsen zag ie niet zitten. :-(

Nadat L. terug was van de schaatstraining ben ik snel naar de sportschool gerapt voor een uurtje spinnen. Volgende week ben ik de hele week in de hoge bergen dus kan er niet worden gefietst vandaar dat ik vanmorgen maar een extra uurtje ingelast had.

In de sportschool was het lekker rustig, plek zat, maar toch gezellig. Drill-instructor Rob had weer een “gouwe ouwe” in de cd speler gegooid en moedige ons aan om vooral stevig door te fietsen. Want ondanks onze inspanning zag je wolkjes als je uit ademde. En was het erg mistig binnen. ??

Geeft niet, koud heb ik het niet gehad.

Bacchus in de benen?

2012-01-29T15:37:00.003+01:00

Ondanks dat ik gisterochtend ook gemountainbiked had, en ’s avonds lekker heb staan swingen op een geweldig feest van mijn goede vrienden, stond ik vanmorgen toch om kwart over acht naast m’n krib. Zelfs mijn dementerende kat op leeftijd hield haar bek nog dicht, dus ook daar lag het niet aan.

Nee het mooie droog vriezende weer, in combinatie met een leuke MTB toertocht dreven me mijn bedje uit. En ondanks de drank van de vorige avond voelde het hoofd prima. Dus snel naar het wielerstation in Alkmaar waar de start van de MTB toertocht was.
Het “startschot” was al gevallen dus kon ik gelijk doorrijden over de startstreep. Dat scheelde weer koukleumen.

Eerst even over wat boerenerven en paadjes maar daarna de Egmondse duinen in. Hier en daar lag wat ijs op een enkele plas, en ook wat sporen waren bevroren. Maar eigenlijk had je weinig last van de vorst of de kou.

Het fietsen ging lekker, geen zware benen. Ook alle klimmetjes op het parkoers van Schoorl waar we inmiddels op beland waren liepen lekker. Echter toen ik op de “Zwarte Blink” voor naar het middenblad wilde schakelen weigerde de derailleur dienst. “Hmm, wat is dat nu?” Nu moesten de benen toch echt aan de bak om fietsend boven te kunnen komen. Helaas reed er net iemand in mijn spoor en moest ik gedwongen afstappen :-((

Bij Hargen aan Zee werden we het strand opgestuurd. Met een matige zuid-ooster tegen was het goed te doen hoor. Al pikte ik wel aan bij een langs stormend treintje. Het tempo vloog omhoog naar de 34km/uur. Gaat lekker jongens!
Al snel kwam de eerste strandopgang van Bergen in zicht en mochten we weer het ATB-parkoers op voor de laatste kilometers onverhard. Ik vloog gewoon langs de langzamere deelnemers.

De klim naar “de Nok” was wel een aanslag op de bovenbenen. De voor-derailleur had nog steeds geen zin en met achter de ketting op de 28 kwam ik met brandende benen boven. Auw.

Nog even “downhillen” en daarna over het asfalt terug naar Alkmaar. En Bacchus? Van hem heb ik geen last meer gehad ;-)

Atb + 39 km.

Brandweer-rood

2012-01-22T12:14:00.005+01:00

Ik weet niet wat het was vanmorgen. Ondanks dat ik mijn brandweer rode fietsjack aan had, had ik diverse bijna aanrijdingen met tegenliggende mountainbikers. Het was dat IK zo goed oplet want anders kon ik dit stukje misschien niet eens schrijven :-P
Volgende keer maar weer met die leuke dame gaan biken, voordat ze naar Utrecht verhuist :-( , dan zal je zien dat de tegenliggers wel opletten!

Het was vanmorgen opvallend druk in duin. Ondanks het slechte weer en de harde wind waren er grote groepen bikers tussen de bomen van het PWN duingebied te vinden. En ze reden allemaal de verkeerde kant op, of ging ik verkeerd? Nee, in de PWN-duinen geldt geen rijrichting of vaste route. Overal waar een pad is mag je fietsen tenzij er een bordje staat dat het niet mag.

Zo reed ik vanmorgen een deel van de oranje route, een wandelroute van 15 km van Heemskerk naar Wijk aan Zee. Echter na de heuvels in Wijk aan Zee op een gegeven moment linksaf geslagen en een ander pad gevolgd. Een technische single track van een kilometertje of zo. Leuk. Door gewoon wat paadjes te volgen kom je soms op plekken waar je nog nooit geweest bent, of het gewoon niet herkend omdat de bomen nu kaal zijn, of helemaal om gekapt zijn (waarom doen ze dat ?)
Ik reed vanmorgen op een pad welke aan het begin van de “kruisberg” uit kwam. Links omhoog de “berg” op, rechts naar de Gasterij. Maar rechtdoor zag ik een pad steil omhoog naar de brandwacht op de top van de kruisberg. Snel een kleiner kransje voor geschakeld maar net te laat zodat het toch zand happen werd. Niemand die het zag dus snel weer op de fiets en de laatste meters omhoog geklommen. Daarna downhillend naar beneden en omgekeerd om het nogmaals te proberen. Nu ging het natuurlijk wel goed en kon ik boven op de kruisberg van het uitzicht te genieten.

Hierna weer terug naar beneden en via wat onverharde paden de uitgang opgezocht. Het klokje van gehoorzaamheid sloeg bijna half elf. De eindtijd voor de mountainbikers op de onverharde paden!

ATB + 35 km.

Sound of Ibiza

2012-01-17T23:22:00.003+01:00

De sportschool had vanavond een special event. DJ Keanu kwam draaien en op zijn opzwepende sound moesten wij spinnen. In één woord GEWELDIG!

De hele avond met een dikke grijns op de pedalen gestaan. Onze spinning-juf Marleen moest alles aan elkaar zien te praten, maar kon onmogelijk boven de pompende sound van de DJ uit komen. Dus een draai beweging met haar hand naar rechts was “zwaarder”, andere kant op uiteraard "lichter". Al heb ik die weinig gezien. Staan, zitten, billen naar achter. Gewoon na doen wat Marleen doet. En niet nadenken gewoon trappen. Het zweet baggerde weer van m’n gezicht af.

Marleen wist ook niet wat er kwam dus ook voor haar was het improviseren. En wij volgden gewoon.
Normaal zit er tussen de nummers van Marleen even pauze zodat ze kan uitleggen wat er moet gebeuren. Nu niet, gewoon doorgaan! De muziek gaf je gewoon een extra “boost”. Ik heb in tijden niet zo lekker gespind.

knallen op Schoorl

2012-01-15T14:29:00.005+01:00

Vanmorgen weer eens ingeklokt op Schoorl. Na de verbouwing van het circuit (wanneer begint Staatsbosbeheer eigenlijk met het opruimen van de brandschade en het maken van de zandverstuiving?) komt er een My-Laps registratie op het circuit. Kunnen we onze stopwatch op het stuur eindelijk eens ijken.

Fietsmaatje A. had vanmorgen geen zin dus in plaats van gezellig keuvelend onze onverharde kilometers te maken kon nu weer eens de gas handle helemaal open. En ook het parkoers lag er super bij. Alles was hard en in de bochten had je goed grib.

Vanmorgen stond ik al vroeg naast mn bed, dus op het parkoers had ik nog geen last van de toertocht rijders. Er stond een toertocht gepland van Alkmaar naar Den Helder. Leuk, maar dan ben je in Den Helder en dan? Je auto / transport staat nog bij de wielerbaan in Alkmaar. Terug fietsen of met de MTB in de trein? Ik zie dat niet zitten.

Voor mij dus vanmorgen 2 rondjes op het parkoers van Schoorl. En het ging lekker!!
De bochten liepen goed. De bovenbenen protesteerden niet tijdens de steile klimmetjes. En de enkele iets langzamere rijders die ik tegen kwam gingen gelijk aan de kant toen ik kwam aan stuiven. Bedankt.

Dit alles resulteerde in een nieuw PR. 37:32. En ik had het nog niet eens door. Uit het hoofd wist ik mn eigen PR van afgelopen september niet meer. Ja één seconden onder een volle minuut… Hier had ik nu dus zomaar 27 seconden afgesnoept! Kan het bijna nog steeds niet geloven.

Ook de 2e ronde ging lekker. Al waren wel de toertocht rijders op het parkoers gearriveerd, dus af en toe een treintje met renners in halen. Na de kuil kon ik de klok stil zetten op 38:46. Ook niet slecht.

LEKKER gefietst !

Atb + 32 km

Schuim

2012-01-10T23:03:00.006+01:00

Van spinning-lerares Marleen mochten de deelnemers aan de strandrace rustig aan doen vandaag, want dat had ze me beloofd toen ze zaterdag net na me over de finish kwam. Ik heb er op 1 nummer na geen gebruik van gemaakt. Maar dat ene nummer is dan ook zo vervelend! Bijna 3 minuten lang 2 seconden staan, 2 seconden zitten, 2 seconden staan, 2 seconden zitten. En dat het hele nummer lang. Er zijn mensen die dit het leukste van de hele avond vinden. ?????

Marleen was als altijd erg chaotisch aan het les geven, cd’s die het niet doen, eigen interpretatie van bepaalde nummers, enz. Maar dat maakt het juist leuk.
Volgende week dinsdag komt DJ. KEANU draaien in de sportschool. Alle spinfietsen worden in de grote zaal gezet, wij mogen spinnen op zijn plaatjes en Marleen gaat het allemaal op haar manier “begeleiden”. Ik heb er nu al zin in.

strandracen

2012-01-07T18:09:00.007+01:00

Als je aan me zou vragen of ik strandracen leuk vind, dan zou ik je een eerlijke NEE antwoorden. Er is niets aan om dik ander half uur te stoempen op een zuigend strand. Maar of ik volgend jaar weer mee doe, antwoord ik je, waarschijnlijk wel ja. Maar wat is dat dan toch?
Het afzien, de spanning, de voldoening als je gefinisht bent. En de strijd tegen de elementen en je vrienden of bekenden. Want ben ik sneller dan die of die? Plus dat het een mega fiets evenement is dat nagenoeg in onze achtertuin gehouden wordt. Al met al had ik dus redenen genoeg om me na de superzware editie van 2011 wederom in te schrijven voor Egmond-pier-Egmond van 2012.

Rond 9 uur vanmorgen begaf ik me naar het startvak voor de recreanten/cyclosportieven. Een beetje tussen de reeds opgestelde renners wurmde ik me naar voren zodat ik een goede uitgangs- positie zou hebben. Na de start van de wedstrijdrijders, businessklasse, rekranten teams en leden van le Champion mochten wij uiteindelijk ook van start. De klok stond inmiddels op 10 minuten dus die moest ik bij het finishen van mn tijd aftrekken.

Over de boulevard van Egmond racete we naar de strandopgang om daar lopend door het mulle zand de vloedlijn op te zoeken. Nu in de pedalen en gaan. Grote plaat er op en richting Wijk aan Zee.

De wind blies met zo’n 6 Beaufort in onze rug, en de teller liep op naar de 30 km/uur. Wel blijft het opletten, want er rijdt zo’n 3500 man/vrouw op het strand en staan er geregeld dikke houten palen in het zand. Het strand was redelijk hard met weinig mulle plekken.

Net voorbij Heemskerk kwamen de wedstrijdrijders ons alweer tegemoet. Ramses Bekkenk, de winnaar van vorig jaar zag ik pas in de 3e groep zitten, geen winst dit jaar waarschijnlijk dus voor hem. (uitslag is: 1e Rob vd Niet, 2e Sander Lormans, 3e Kevin v Hoovels. 32e Ramses Bekkenk)
Goed rechts houden, maar gelukkig was het strand breed genoeg. Echter hoe dichter we bij Wijk aan Zee kwamen, des te slechter het strand werd. Er lag een laagje water op en het zand was muller en zoog harder aan de banden. De pier kwam gelukkig steeds meer dichterbij. Door het stuk los zand voor de pier kon ik heen trappen en ik kwam zodoende als één van de weinige al fietsend de pier op.

Nu even bijkomen. Een paar kilometer asfalt voordat we weer het strand op mochten. Even tijd om te eten en te drinken.

Het stuk terug was veel zwaarder. De Noordwester maakte het ons goed moeilijk. Het beste ging het nog in een groepje. Om beurten op kop en dan in de luwte naast de kopman rijden. Helaas viel het eerste groep al snel uit elkaar en moest ik nieuwe “vrienden” zoeken. Gelukkig moet iedereen die kant op en kon ik alweer snel ergens aansluiten. De waaier werd zo breed als het strand het toeliet en rechts naast de kopmannen ging het eigenlijk het beste. Als je dan op kop komt weet je tenminste waarvoor je het doet. Helaas was de dank van het peloton maar kort, want zodra je de kop over gaf moest je snel een plekje zien te vinden in die grote waaier. Dat was lastig met als gevolg dat ik tot 3 maal toe na de kop over gegeven te hebben het moest bekopen met een plekje op het elastiek, tot je er af wapperde. Bedankt mannen.
Bij Castricum aan Zee volgt altijd een korte onderbreking van de terug rit. Even van het strand, via de trap naar de parkeerplaats en dan terug naar het strand. Onderweg versperren een aantal strobalen nog de weg. Ik zag echter een gaatje tussen 2 strobalen en ben hier gewoon dwars doorheen gefietst. De toeschouwers terplekke vonden dit prachtig. “Goed zo, weg die troep”, riep men me na.

Castricum – Egmond is nog maar zo’n 6 km. Dus nog even tanden bijten. Weer vormde zich een grote waaier en weer moest ik lossen met de boulevard van Egmond in zicht. Balen. Nog even een groepje van 3 gevormd en toen het strand af, duwend door het mulle zand en dan de eindsprint naar de finish. De bovenbenen waren het niet zo eens met die eindsprint en protesteerde hevig, maar die dame naast me moest ik gewoon voorbij! Met 1 uur 47 op de grote klok, wat gecorrigeerd werd naar 1:36:23 kwam ik over de finish. Een stuk sneller dan vorig jaar, maar nu waaide het ook iets minder hard.

Op weg terug naar de auto begonnen ook de bilspieren te laten merken dat er hard gewerkt was vanmorgen. Zitten en bukken werd steeds moeilijker. Morgenochtend maar even het duin in om alles weer los te trappen.

Atb +42 km.

terug naar de 0

2012-01-04T12:43:00.005+01:00

Het nieuwe jaar is begonnen en de kilometerteller staat nog op de 0.
Inmiddels al wel op de spinfiets gez(w)eten. Vanavond nog maar een keer en dan moet ik klaar zijn voor E-day. (EgmondpierEgmond). Nu de fiets nog. Toch maar strandbandjes halen? Voor die ene keer?

De kilometerstand van 2011 was:
1530 km op de ATB
en 4789 km op de racefiets.
Meer en minder dan voorgaande jaren.
… oorzaak – gevolg …
:-|

Happy New Year

2012-01-01T19:14:00.004+01:00

We zijn het nieuwe jaar goed begonnen met een duik in het ijskoude zeewater. Ja je leest het goed. Vier bikkels doken vanmiddag het koude, zilte sop in voor een muts, een bak soep en de ultieme kick. Nooit gedacht dat het zo “verfrissend” zou werken.
Het plan om ook eens te duiken op 1 januari is vorig jaar ontstaan. Na alle beelden in de media hadden Annet, zus Kitty en ook ik zoiets van dat willen we ook eens doen.
Kitty herinnerde ons tijdens Kerst nog even aan de gemaakte afspraak en zo stonden we vanmiddag met z’n vieren, Annet, Kitty, Lotte en ik, in zwembroek klaar voor een ijskoude start van het nieuwe jaar.

Eerst warming uppen op opzwepende muziek (hoofd, schouders, knie en teen) en daarna met z’n alle naar de vloedlijn voor een duik. Niet treuzelen, gewoon er in duiken. En een slok zeewater op de koop toe tot je nemen. Lekker.

Het gekke was, dat het wachten op het startschot kouder was dan de duik zelf. Goed het water was 7 graden, en op het moment dat je in het water ligt krijg je geen adem meer, maar daarna was het niet koud meer. Op ons gemakkie liepen we terug naar de badjassen. Helemaal geen last van koude of iets. Dat kwam later pas, nadat we aangekleed waren en aan de kop Unox snert slobberde.
Een raar iets zo’n menselijk lichaam.

Goed dit kunnen we ook op het lijstje doorstrepen.
Been there, seen it, done that.

klik hier voor alle foto's

de laatste stranddag

2011-12-31T15:38:00.003+01:00

Vandaag was het de laatste stranddag van het jaar. Niet in zwembroek en met badlaken naar het strand, dat doe ik morgen rond 15:00 uur. Nee, nu op de strandfiets, mn oude stalen Giant Terrago, zonder verende vork en 7 versnellingen STX groepje uit 1992. Maar ach hij doet het nog en het strand is niet meer waard. Dus na de regen vanmorgen, tussen de knallende rot jochies door naar Bakkum aan Zee voor een serieuze strand training. Na even de afdaling via de trap naar de parkeerplaats getest te hebben, wat lucht uit de banden laten ontsnappen en toen het zilte zand op. Tegen wind in naar de pier van Wijk aan Zee.

Opvallend veel bikers gespot, allemaal nog even trainen voor Egmond pier Egmond van volgende week? (ik heb nummer 4594). Het strand was goed hard en breed, hopelijk is dat volgende week ook zo. Heen had ik de wind schuin tegen maar ik kon toch een cruise snelheid van 23 km/uur bereiken. Keren bij de pier en toen terug met wat wind in de rug. Nu kroop de teller naar de 27 km/uur, en dan volhouden tot Castricum. Toch 24 kilometer strand onder de wielen door laten gaan. Volgende week is het 36 km maar dat laatste stukje red ik ook nog wel, desnoods op het tandvlees.

Na de banden weer voorzien te hebben van minimaal 2 bar terug naar Uitgeest en klaar zitten voor de oliebollen en champagne.

Fijne jaarwisseling allemaal en maak er wat van in 2012!

Atb + 42 km.

Gillende keukenmeid

2011-12-30T15:27:00.005+01:00

Tijdens deze dagen voor oudjaar kan je natuurlijk geknal en gillende keukenmeiden verwachten. Sommige mensen kunnen nu eenmaal niet wachten met afsteken.
Maar dat er ook gillende keukenmeiden in de bossen van Schoorl te horen zouden zijn had ik niet verwacht.

Toegegeven, Schoorl is een lastig rondje, zeker als je voor de derde keer op een ATB zit, maar om nu zo hard te gillen….
;-)
En alles ging goed hoor, op een klein boomstronkje na. Maar die stond dan ook verdekt opgesteld. Zelfs ik tik hem nog wel eens aan, als ik die bocht door draai. (ik ga dan enkel iets harder).

Wederom een zeer gezellige ochtend gehad, maar volgende keer toch maar weer naar Bakkum?

Ik ga morgen nog even het strand op. Even voelen wat het zeezand doet onder de banden, zodat ik er fysiek klaar voor ben. Voor de strandrace van 7 januari.

ATB + 17 km

ik belde toch...

2011-12-27T10:02:00.003+01:00

Om de tijdens het kerst diner tot mij genomen extra vetten en suikers te verbranden ben ik de tweede kerstochtend maar eerst op de MTB gesprongen en het bos in gedoken. Even lekker trappen om de verbranding goed op gang te zetten.

Het “mooie” van het NoordHollands Duinreservaat is dat je in principe op alle onverharde paden mag fietsen tot 10:30. Daarna zijn de onverharde paden “verboden gebied” voor mountainbikers en riskeer je een boete van 70,- euro. Aangezien we twee weken gelden al oog in oog met een boswachter stonden heb ik me gisteren netjes aan alle regels gehouden, al denk ik niet de mevrouw de boswachter op 2e kerst ook aan het surveilleren zou zijn.

Tot 10:30 moeten de mountainbikers de paden delen met wandelaars, hardlopers, trimmers, fitte vutters en andere recreanten. En ja, de mountainbiker is altijd de gebeten hond. Hij gaat veel te hard, maakt alles kapot en let niet op de overige recreanten. Onzin natuurlijk, ik ga altijd rustig langs wandelaars, groet netjes naar iedereen en laat horen als ik er aan kom.

Helaas zijn er toch mensen die schrikken als je rustig langs zij komt. Zo ook gistermorgen. Voor me zie ik mensen aan het trimmen waarbij het gehele wandelpad geblokkeerd wordt. Ik bel 2 maal maar zie dat men het niet hoort. Ik verlaag m’n snelheid en haal rustig via de rand van het pad deze mensen in. Echter de vrouw in kwestie schrik zo van mijn inhaal actie dat ze spontaan een meter omhoog springt (met haar gewicht sowieso een topprestatie) en brengt daar zo’n oerschreeuw ten gehore dat ik niet denk dat er ooit nog vogels in het duin te zien zullen zijn. Sorry. Maar ik belde toch? Wat kan ik nog meer doen? PWN en MTB-NoordWest9, als er een klachtenbrief jullie bereikt, dan weet je wat er gebeurt is: helemaal niets!

Na deze nare ervaring snel mn rondje afgemaakt om zo om half elf netjes het duin uit te fietsen en de voorbereidingen te treffen voor het kerstdiner van 2e kerstavond. En die extra vetten en suikers? Die trap ik er vanavond wel weer af in de sportschool.

ATB + 39 km

modderfiguren

2011-12-18T15:40:00.006+01:00

Al na 1 verkenningsronde over het parkoers van de laatste RaboTop in Enkhuizen zag ik er uit als een moddermannetje. Wat een prut zooi zeg. De regen en andere narigheid van afgelopen week was hier natuurlijk debet aan in combinatie met de vette klei uit de polder. Het zou vandaag dus meer aankomen op stuur- en glibberkunsten dan op pure kracht of souplesse.

Helaas vandaag ook geen volle tribunes maar dat kan ik niemand kwalijk nemen. Met dit weer zou je je hond nog niet eens naar buiten sturen. Al was het gelukkig tijdens onze 45 minuten + 1 ronde “droog” (geen neerslag uit de lucht), want alles behalve droog bleven we.

Al gelijk na de start moesten we een ondergelopen weiland door, het water stroomde uit je schoenen. Ik had een goede start en heb het eerste rondje zo op de 6e plek rond gereden. Tijdens de tweede maal door het weiland glibberde ik in een bocht iets te veel naar buiten en nam een paaltje van de parkoersafzetting mee met m’n fiets. Het bleef onder mijn bracket hangen en zorgde voor veel weerstand, maar stoppen kost nog meer tijd. Dus ik fietste stug door met een ijzeren stok onder m’n fiets. Diverse renners kwamen me nu voorbij, en net toen ik besloot toch maar even snel te stoppen om me van al dit extra ijzer te ontdoen was het paaltje al vanzelf los geschoten. Snel weer in de achtervolging.

De kluftjes werden steeds gladder en fietsend omhoog lukte al niet meer. Van de fiets, glibberend je fiets omhoog duwen en dan er weer op springen. Schoenen die niet meer in willen klikken, een ketting die over springt als je kracht zet door alle narigheid tussen de kransjes. Renners die je voorbij willen, of renners waar je niet voorbij kunt. Afzien dus.

Tijdens de 3e of 4e ronde kon ik door slim binnen door te sturen een paar man in een bocht voorbij. Echter door de modder glibberde ik wel met mijn knie weer tegen een paaltje van de afzetting aan. Een stuk van mn broek bleef daar achter en ik reed dus met een ontbloot onderbeen de laatste rondjes. Die broek hoeft dus ook niet meer gewassen te worden.

Tijdens de bel voor de laatste ronde werd ik als 10e geteld en volgens mij heeft niemand me daarna ingehaald en maar ook kwam ik niemand meer voorbij. Een prima prestatie denk ik gezien de omstandigheden. Benieuwd hoe ik in het eindklassement geëindigd ben. Eén wedstrijd wordt weggestreep, maar omdat ik de eerste gemist hebt is dat bij mij niet het geval.
We zullen zien.

UPDATE: toch niet goed geteld, ik bleek als 11e over de streep gekomen te zijn. Goed voor een 9e plek in de eindstand !
Atb + 22 km

Ja mevrouw de Boswachter

2011-12-12T11:12:00.005+01:00

“Shit”, riep fietsmaatje A, “daar komt de boswachter”, toen we gisteren om kwart voor elf een onverhard pad in duin op stuurden. “Waar dan?” dacht ik. Enkel een blitse witte 4x4, die niet zou misstaan op de PC. Hooft, komt ons te gemoed. “Boswachters rijden in suffe groene karretjes”, denk ik. Maar de deur vliegt open en mevrouw de boswachter springt uit de auto om ons staande te houden. “U ziet ons aankomen maar rijd toch dit onverharde pad op”, roept ze. “Na 10:30 mag u hier niet fietsen. Al die wandelaars, vooral op zondag.”
“We wilde enkel naar die parkeerplaats”, probeer ik er tegen in te werpen.
“Mag ik uw duinkaarten zien?” zegt ze. Ik tover snel twee duinkaarten te voorschijn. “Er staat 70 euro boete op fietsen op onverharde paden na 10:30.” “Oeps”, denk ik. Maar ons neerbuigende gedrag doet haar beslissen om het bij een waarschuwing te houden. Snel keren we om en fietsen via de verharde weg het duin uit.
Pff dat had een heel naar einde kunnen worden van een gezellig trainingsrondje. En natuurlijk had ze gelijk, we mochten daar niet meer fietsen. Al blijft het een stomme regeling!

Vanmorgen heb ik de verloren trainingskilometers nog maar even goed gemaakt. De auto moest voor een grote beurt naar de garage en deze is gelegen aan de rand van het duin. De fiets lag achterin om weer naar huis te kunnen, maar stuurde me pardoes het duin in. Tien over negen, een uurtje onverhard knallen, geen boswachter houdt me tegen !

En ja baas ik haal het uurtje nog wel in (denk ik) ;-)

Atb + 52km

Overwinteren

2011-12-06T09:42:00.002+01:00

Ik had me er zo op verheugd. Overwinteren in de Spaanse zon. Op hoogte stage in de Sierra Nevada. In korte broek over de Spaanse boulevards flaneren. Mn racefiets stond al klaar, helm en fietskleren lagen er naast. Helaas. Ik mocht niet mee met Sinterklaas naar Spanje, toch een te braaf jongentje geweest zeker. En ik doe zo m’n best ;-)
Ik had die ouwe helemaal zoek gereden! Dan vanavond maar weer naar de sportschool. Op de fiets! Dat is beter voor mij en de auto :-)

laatste keer naar 't Twiske?

2011-12-05T11:45:00.007+01:00

Ik las op het forum dat het de laatste keer was dat we gistermorgen in ’t Twiske mochten strijden voor de RaboTop eer. Waarom stond er niet bij, maar de 3 maal dat ik hier een wedstrijd gereden heb vond ik het toch altijd wel een leuk parkoers. Soms wat nat (vorig jaar) maar wel leuk afwisselend en uitdagend.

Ook dit jaar stonden de lintjes net weer anders dan vorig jaar en hadden de parkoersbouwers bedacht om nu ook de trap in het parkoers op te nemen. En niet naar beneden, nee omhoog! Je kon ook er langs fietsen maar dan maakte je veel meer meters, dus traplopen met de fiets op je nek was sneller. Maar sloopt je wel. Na de trap moest ik toch even de benen iets rust geven. Gelukkig kon dat want er volgde een stukje singletrack waar toch niet ingehaald kon worden.

Maar eerst terug naar de start om 10:00 uur. Ik mocht redelijk vooraan staan vanwege mijn klassering. Ik had een goede start en kwam ook redelijk de eerste bocht door. De bocht daarop kon ik het gat dicht houden en net voor we de single tracks op doken kon ik net nog een mannetje pakken.

Met de toppers voor me en hete adem in mijn nek maakte ik mijn rondjes. In de tweede ronde kostte een verkeerd ingesneden bocht me een plekje maar dat kon ik verderop weer goed maken.

Helaas kwam in de derde ronde die zelfde man me weer voorbij en met hem nog een ander. Balen, Maar die laatste dacht ik nog terug te kunnen pakken. Hij gooide echter de deur dicht en zag ik hem niet meer terug. Wel stond die eerste man later langs de kant met een “chain suck”. Mooi toch weer een plekkie opgeschoven.

De laatste 2 ronden gingen me zwaar af. Op de single tracks hield ik bewust wat in en voelde dan de hete adem van de mannen achter me in mijn nek, maar doordat ik op de open stukken flink aanzette kwam men er toch niet langs. :-p Ook het laatste stukje naar de finish bestond uit een single track en dan een open stuk naar de streep. Om niet net op de streep ingehaald te worden zette ik die laatste meters dus nog even een sprintje in en kwam zo als 8e over de lijn. En de man achter me? Die had de bel voor de laatste ronde niet gehoord en reageerde daarom niet op mijn eindsprint. (hij had ook geen kans gemaakt natuurlijk)
8e plek! Nog niet zo hoog geëindigd dit jaar. Zit dus nog steeds progressie in. Over 2 weken de laatste ronde in Enkhuizen. Ik hoop natuurlijk op afgeladen tribunes en spandoeken. ;-)

atb + 29 km

Newbee

2011-11-27T13:35:00.003+01:00

Op eens heb je het, je wordt ~~conducteur~~ mountainbike-instructeur. Als er een beetje brood in te verdienen zou zijn lijkt het me wel super, zeker nu mijn huidige job nog op losse schroeven staat. De hele dag buiten, en newbees vertellen hoe je moet biken.

Zo had ik vanmorgen die leuke meid uit de sportschool, stoere chick moest ik van d’r schrijven, gevraagd om met me mee te gaan mountainbiken in de duinen. En stoer was ze, tegen de vliegende storm in naar duin. En daar had ik zeker niet de makkelijkste route uitgekozen voor haar vuurdoop. Al lag ze bij de eerste klim al gelijk tussen de bladeren. Verkeerde kransje en click pedalen. (LOL).

De oranje route door duin richting Wijk aan Zee kent een aantal pittige klimmetjes en lastige afdalingen zeker voor newbees. Maar op de duik tussen de bladeren na bleef ze netjes op de fiets zitten, alle obstakels ontwijkend. Klasse hoor. (Kwam natuurlijk door mijn sublieme instructies). We hebben erg leuk gemountainbiked, al zijn we op de terug weg zeiknat geregend. Zeker een herhaling waard.

Atb + 27 km.

RaboTop Petten

2011-11-20T15:05:00.007+01:00

"Opstellen voor de start. 1. Roel Bakker, 2. …
…17. Peter de Jeu ……
Nog 2 minuten voor de start…nog 30 seconden……”pi-jow” de start sirene klinkt en weg zijn we.
"Hé, de vent blijft staan, ik kan er niet langs, dan maar door de afzetting … hmm nu weer terug de baan op…… jeetje wat rijden er een hoop voor me…… inhalen!……nog één… nog één… au mn benen lopen vol … vast houden …… ik laat ze er niet langs…… even tandje terug , dit hou ik niet vol…… gelukkig ze komen niet… links langs die kuil … Daar de bocht naar rechts… Mooie plek … rustig aan in het treintje blijven …ik kan straks wel weer inhalen."

Dit ging er door m’n hoofd de eerste minuten na de start. Door een stil vallende rijder tijdens de start voor me moest ik even door de afzetting om hem in te halen maar dat scheelde wel kostbare seconden. Vooral met de start is het belangrijk snel een goede positie te hebben. Gelukkig heb je in Petten een lang recht eind over een schelpenpad voordat we het terrein in duiken. Ik kon op dit stuk nog een hoop renners terug pakken. Maar in het terrein moest ik even rustig aan doen om mn adem terug te vinden en de benen te ontlasten. Die startsprint vraagt een hoop kracht…

In het treintje renners had ik al snel door dat dit sneller kon, alleen inhalen was moeilijk. Maar net voor het lastigste klimmetje in het parkoers, een soort muur van zand waar je tegenop moet, kon ik door een andere lijn te kiezen 2 man voorbij. Parkoers verkennen dus toch ergens goed voor.
Na de klimmetjes volgde een lang stuk door het gras naar de finish, dan een haakse bocht en terug over het schelpenpad naar het duintje waar de rest van het parkoers ligt.

Ook nu kon ik op het schelpenpad een man of 6 inhalen, al pakte er 1 me net voor de eerste bocht weer terug. Verderop bij de muur was het dringen en kreeg ik een zet in de rug en torpedeerde daardoor de man voor me. Snel van de fiets en rennend omhoog. Nu lag ik op kop van het groepje. Het 2e groepje na de 2 koplopers.

Tijdens de ronden die volgden lag ik meestal aan kop van de groep, soms kwam er iemand langs die ik later weer terug kon halen. Vooral de laatste 2 ronde was het druk met inhalen van achterblijvers. Hierdoor kon ik uitlopen op de hijgers in mijn nek.

Na de bel voor de laatste ronde was er nog maar 1 renner die me echt bedreigde maar langszij komen kon ie niet. Het groepje dat voor ons reed kwam nu dichterbij en een inhaalfout van 1 van hen tijdens een klim deed het groepje stilvallen. Ik kwam er naast, maar kon er ook niet langs. Jammer. Nu nog het laatste stuk door het gras naar de finish. Hier had men 2 chicanes in gelegd om het ons wat moeilijker te maken. Bij de eerste probeerde de man achter me langszij te komen maar ik gooide de deur dicht. Helaas had hij in de 2e chicane meer geluk en ondanks de por in z’n zij van mijn elleboog kwam hij er toch langs. Sprintend naar de streep verloor ik nipt van hem. Jammer.
Uithijgend met de tong op mn schoenen en brand in de luchtpijp heb ik hem toch even de hand geschud. Hij was met zn 29-er net even sneller op de lange rechte stukken. Helaas.

We zullen als 10-15e over de streep gekomen zijn schat ik. Helemaal niet verkeerd dus. 9 en 10e volgens de uitslagenlijst.

Na deze inspanning nog even ontspannen op de mini BikeMotion van fa. Beukers. Even staan kwijlen bij een witte Colnago CLX 3 en toen door de mist (Petten was mist vrij) terug naar Uitgeest.

Atb + 30km

Herfstzon

2011-11-16T18:15:00.002+01:00

Ik kon vanmiddag de verleiding niet weerstaan, het weer was zo lekker. Dus ik heb de laptop dichtgeklapt (sorry baas, ik haal vanavond de tijd wel in), de koersbroek aangetrokken en op de racert gesprongen. Helaas mag je van Ko de Boswachter in duin niet meer op de onverharde paden rijden (na 10:30 uur) want anders had ik op de crosser (MTB) gepakt.

In het middagzonnetje ging ik, net als gisteravond tijdens de spinles, veel te hard van start (uitslover). Maar nu fietste er geen leuk meid naast me dus was het niet erg dat ik daarna even rustig aan moest doen ;-)

Ik fietste in Bakkum het duin in om lekker over de gevallen bladeren (lees het poëtische stukje van Marijn de Vries) via Egmond de boulevard van Bergen aan Zee te ronden. Helaas vandaag geen blondines in bikini dus snel door naar Schoorl. Even een stukje over de witte schelpen paden en toen omgedraaid om weer via Bergen naar Egmond aan de Hoef te fietsen. Via Egmond Binnen en Limmen terug naar Uitgeest.

Tijdens de laatste kilometers begon de zon toch snel te zakken en begonnen de tenen en vingertoppen bevriezings verschijnselen (zwaar overdreven) te vertonen. Thuis snel een pot thee gezet met een bak chocolade pepernoten en daarna onder een hete douche gekropen. Toch lekker die herfstzon.

race + 55km

crossen met de ijsclub

2011-11-14T11:34:00.002+01:00

Vorig jaar was ik al eens met een aantal leden van de ijsclub wezen mountainbiken in de duinen. En ook dit jaar waren er een aantal mannen die graag weer eens samen wilde mountainbiken. Helaas bleek de datum die ik geprikt had slecht te passen in de over volle agenda’s. Slecht twee man stond er zondagmorgen klaar voor een rondje duin. Voor deze 2 niet heel vervelend want nu hoefde het niet zo hard en kon ik Marcel de fijne kneepjes van het mountainbiken vertellen. Marcel zat voor het eerst op de ATB (de buiklanding op de land-ijsbaan met de ATB tel ik niet mee), en kon dus rustig wennen aan de boomwortels en de zanderige ondergrond. Voor Willem ging het vorig jaar te hard dus nu iets beheerster door het bos.

We gingen in Castricum het duin in, gelijk omhoog en Marcel stond al geparkeerd. Verkeerde kransje geschakeld. ;-) We volgde de oranje route maar beide heren konden goed volgen, al blijven de mulle stukken lastig fietsend te vol brengen. Veel mooie paadjes gepakt en af en toe laten zien hoe het echt moet :-P
Na zo’n anderhalf uur crossen door de bossen vonden ze het genoeg voor vandaag en fietsten we rustig terug naar Uitgeest. We doen het nog wel een keer deze winter. Hopelijk is er dan wat meer animo vanuit de vereniging.

ATB + 34 km.

Rabotop Spaarnwoude

2011-11-06T19:38:00.009+01:00

Van de RaboTop ATB wedstrijd in Spaarnwoude weet je vooraf altijd al 1 ding: “Het wordt zwaar!”
Minimaal 2x per ronde moet je die skiheuvel op, en afhankelijk hoe de parkoersbouwers ons pijn willen doen nog diverse malen alle andere bultjes en kluftjes op die hier op deze oude vuilnisbelt liggen. Ook is het hier bijna altijd modderig en vies zelfs al is het een week droog. Dus ook vanmorgen hadden we te maken met vette, zuigende klei die tussen de noppen bleef plakken en het ons moeilijk maakte om niet weg te glijden in de talloze bochten.

Vanwege mijn niet onverdienstelijke deelname aan 3 van de 4 voorgaande wedstrijden mocht ik nu vooraan bij de eerste 20 renner staan (als 20e). Dus een goede uitgangspositie voor de start, welke heuvel op was.

Na het startschot dus gelijk volle bak de heuvel op. Ik kon in de eerste bocht krap binnendoor steken en gelijk een aantal man achter me laten. Het werd nu ook smal waardoor men er niet meer langs kon, maar ik m’n voorganger ook niet. Na een krappe bocht volgde nu voor de 1e maal de beklimming van de skiheuvel. Op een klein verzetje peddelde ik naar boven en kon net voor de top nog 2 man voorbij.

Na de afdaling volgde een technisch stuk tussen de bomen door. Zaak was het om goed te sturen om geen boom aan te tikken met stuur of schouder. Vooral als je moe wordt (na 4 – 5 ronden) is het moeilijk om hier de concentratie te behouden. Na dit stukje techniek weer omhoog om de heuvel voor de 2e keer te beklimmen. Iets minder steil en met de mogelijkheid om renners in te halen of ingehaald te worden. Want na de afdaling volgde wederom een technisch stukje waar je zeker niet kon passeren.
Na de techniek een korte klim, een stukje asfalt en dan een schuine strook gras waar ik tijdens m’n verkenningsrondje plotseling 180° gedraaid stond. Mijn voorwiel gleed weg en de achterkant ook en ik reed zomaar de andere kant op. Bizar.

Dit mocht dus niet gebeuren in de wedstrijd. Door iets meer het platgereden gras te berijden kon ik het voorkomen al had ik tijdens de wedstrijd nog wel een paar maal dat het net goed ging. Een snel stukje volgde nu en dan een stukje van het vaste parkoers met een steile klim en een modderige afdaling. Nu het laatste stukje naar de finish en dan begon de volgende ronde.
In totaal 6 maal over de streep gekomen voordat we eindelijk mochten afstappen. Zwaar hoor.

Onderweg had ik steeds “mot” met de rijder achter me. Hij haalde me in tijden de 2e klim, pakte ik hem weer terug op het snelle stukje. Kwam hij weer langs bij de finish, pakte ik hem terug op het paarden pad. Zo ging het de hele wedstrijd door. Hete adem in mijn nek. Maar de laatste ronde had ik eindelijk een paar meter gewonnen op hem. Zo werd hij elke ronde op een vast punt door zijn supporters aangemoedigd, de laatste ronde waren die erg stil toen ik langs kwam. Voor de zekerheid toch nog maar even de eindsprint ingezet naar de finish maar Jeroen (zo heette hij) kwam niet meer langs. Pff.

Op de uitslagen lijst op internet zag ik dat ik als 11e geëindigd ben. Heeft die boterham met pindakaas toch geholpen Benno.

Atb + 26

Herfst in Den Oever

2011-10-30T17:31:00.004+01:00

Wat is er mooier dan in dit jaargetijde door het bos te fietsen? Alle bomen met gekleurde bladeren. Schitterend. Als het dan ook nog droog is en er is een mooie technische route uitgezet dan snap je waarom de toertocht door het Robbenoordbos altijd hoog op mijn lijstje staat.

En ik was niet de enige die dit een mooie toertocht vind, vele mountainbiker waren naar Den Oever getogen en hadden zich ingeschreven voor deelname. Het was dus gelijk al geduldig wachten op je startbewijs en daarna onder het viaduct van de A7 om te mogen starten.

Na de start gelijk door het gras naar het Robbenoordbos om eerst rechts van de A7 tussen de bomen door te slingeren. Ik had er flink “de sokken” in en haalde 2 helmloze ?? cyclocrossers in. Deze pikte gelijk aan maar hadden wel een hoop praatjes achter me. Op een gegeven moment wilde er 1 mij weer inhalen maar dat was volgens die ander niet nodig want ik zou toch zo wel op zijn. Vergissing jongens, want een stuk verder reed ik weer alleen en geen van de heren was mij gepasseerd. :-P

Na het fietserstunneltje onder de A7 reden we verder aan de andere kant van de snelweg. Ook hier slingerend door het bos tot we na 18 km bij de verzorgingsplek kwamen. Een krentenbol en een beker vocht stond daar voor iedereen klaar. Goed geregeld. Daarna volgde de doorsteek naar het Dijkgatbos waar we de vaste Atb route volgden. Eerst een stuk tegen de normale rijrichting in. Gelukkig geen tegenliggers. ;-)
Daarna bijna de rest van het parcours maar dan wel de juiste kant op. Ik het begin probeerde ik nog wat langzamer rijdende renners in te halen maar op de smalle singletrack lukt dat niet. Jammer want dit parcours nodigt echt uit tot knallen. Toch maar eens naar Den Oever als er geen toertocht is.

Na het parkoers volgt een stuk over de dijk langs het IJsselmeer terug richting Den Oever, maar wel nog even door het laatste stukje bos. Dan volgt nog een kilometer asfalt en zijn we weer terug waar we anderhalf uur geleden begonnen waren, maar dan wel met een dikke 35 km op de teller en de prut achter de oren. ( eigenlijk viel dat wel mee, want zoveel prut lag er niet in het bos. )

Bedankt Robbenoordbos, tot volgend jaar.
Atb + 41 km

ATB RaboTop Hoorn

2011-10-23T16:15:00.002+02:00

Wederom een zonnige maar koude start van de dag. Nu stond ik in Hoorn de slaap uit mijn ogen te wrijven. Inmiddels al een dik uur wakker, maar bij de inschrijftafel toch maar een warme bak koffie genomen. Over het IJsselmeer stond een guur windje. Witte schuimkopjes op de golven. Daar moeten we straks door of langs fietsen. Nog niet erg aanlokkelijk.

Even later toch de trainingsbroek maar uit gedaan en de wind langs de inmiddels alweer behaarde kuiten laten waaien. Na een paar honderd meter voel je de kou toch niet meer. Veel te hard werken moet je om je een weg te banen door het zuigende natte gras.

Het parkoers van vandaag was erg wisselend van opbouw, Wat technische bochtjes tussen de bosjes maar ook lange rechte einden over de paden van het Julianapark in Hoorn. Ook moesten we tegen een bultje op, maar het gras waar je door heen moest zoog hard aan je banden.

De start ging niet helemaal zoals ik voor ogen had. Ik stond goed vooraan maar werd gelijk al na het startschot van mijn fiets gestoten. Snel weer op de pedalen springend vloog ik er vandoor maar verderop lag 2 man midden op het pad. Moeilijk passeren dus. Daarna volgde een paar honderd meter wandelpad, wat we snoeihard door konden trappen voordat we na een stukje door de bosjes een modderig pad moesten volgen. Iedereen rijd nog achter elkaar dus passeren is er niet bij. Dat kon verder op weer, maar daar zet ook je voorganger aan en kom je er nog moeilijk langs. Dan volgde een scherpe bocht en weer wat geslinger door de struiken om vervolgens het mulle zand aan de rand van het IJsselmeer in te duiken. Punt is dat je met je voorwiel een spoor volgt, doe je dat niet dan graaft je voorwiel z’n eigen spoor en verlies je veel snelheid, als je er al niet af gegooid wordt.
Dat gebeurde me in de 2 of 3e ronde en wordt je gelijk door 2 man ingehaald. Balen.

Na het randje “strand” volgde een heel modderig stuk, dan een klein stukje asfalt en dan een klimmetje omhoog. In het natte gras omhoog trappen valt niet mee zonder dat je achterwiel door slipt. Hier verloor ik veel snelheid. Misschien zat ik toch te zwaar?

Nu nog wat geslinger over het gras en door de struiken en dan zo weer terug naar de finish. En dat dan 45 minuten lang plus 1 ronde. En alles volle bak. Je begrijpt dat ik behoorlijk gesloopt over de finish kwam. Vooral dat randje strand met die klim er na voelde ik erg in de benen.

In de laatste paar ronde probeerde de renner achter me, mij steeds op deze klim in te halen, maar het zicht van zijn voorwiel in mijn ooghoeken gaf me net die prikkel om “de deur” dicht te gooien voor de volgende bocht.

Na de finish zei hij ook dat ie steeds heel dichtbij kwam op de klim maar dat ik op de technische stukken erna weer bij hem weg reed. Zat ik dus toch te zwaar in de klim. Volgende keer in Spaarnwoude maar wat eerder op het middenblad voor schakelen, want ook daar moeten we veel klimmen.

Uitslag volgt nog maar ik verwacht niet bij de eerste 20 te zitten. Het ging niet lekker vandaag.

Atb + 25km
UPDATE: als 23e over de streep gekomen.

dijkgatbosch

2011-10-16T17:37:00.008+02:00

Mijn 2e ATB wedstrijd, nummer 3 uit de RaboTopNH competitie werd verreden op de vaste ATB route van Wieringerwerf in het Dijkgatbos. Niet dat je de hele 8,5 km lange track volgde maar de parcours bouwers hadden wel grote stukken van dit technische baantje gebruikt. Het resultaat was een technische maar wel mooi wedstrijdparcours waar je gelukkig wel hier en daar nog kon inhalen.
Want niet iedereen is even technisch. We slingerden tussen de bomen door, over bruggetjes, over bultjes, boomwortels en toch ook nog over stukjes gras. Maar een paar stukken was breed en lang genoeg om je voorganger voorbij te kunnen steken dus de start was erg belangrijk vandaag.
Ik stond vroeg in het startvak zodat ik gelijk achter de eerste 20 kon aansluiten voordat het startschot klonk. KNAL en dan is het dringen. Ik stond aan de buitenkant en kon in de eerste bocht om het gedrang heen. Het eerste stuk slingerde je over stukken van zo’n 75 meter heen en weer, steeds met bochtjes van 180 graden. Buitenom was steeds het snelst. Voor me ging iemand vol door de binnenbocht en klapte op een rijder die de bocht ook probeerde te draaien. Hij vol onderuit precies in mijn ideale lijn. Remmen, sturen en vloekend er om heen.
Daarna volgde een zuigend stuk gras gevolgd door een stuk door zachte klei, waarna we over een bultje moesten voordat we het vaste circuit op konden sturen. Vooral die zuigende klei na de sprintjes bij de start vonden mijn bovenben niet echt leuk. Gelukkig kon ik op het vaste parkoers iets op adem komen want die eerste ronde rij je in een treintje achter elkaar. Even nog niet die man voor me inhalen maar je zeker niet ingehaald laten worden.
Na het parkoers volgde een stukje door het bos, over een bruggetje, over wat bultjes en dan een snel stuk terug naar het startvak.

Net voor het bruggetje kon ik nog een man of 3 voorbij steken, al weet ik niet of ze allemaal over het bruggetje kwamen zonder hard te moeten remmen. Maar ik hoorde geen gegodver dus het ging goed.

In de ronden die volgden raakte ik steeds meer in m’n element. Sturend om de bomen heen en proberen zo min mogelijk te remmen, al moet je soms wel om in het spoor te blijven.

Tijdens de 3 of 4de ronde (je raakt de tel kwijt als je zo hard moet fietsen) werd ik als 18e geteld door een toeschouwer. Gedurende de ronden die volgden ben ik niet meer ingehaald maar raapte zelf nog 2 of 3 man op, dus met een beetje mazzel zit ik wel bij de eerste 15.
Even afwachten op de einduitslag en de my-lap registratie.

Ik heb in iedergeval genoten van deze wedstrijd. Volgende week naar Hoorn, altijd lastig dat mulle zand daar bij het IJsselmeer.

UPDATE: toch als 16e over de streep gekomen. Uitslagen (klik)
atb + 30 km

ik ben binnen ...

2011-10-07T09:54:00.002+02:00

Nee, niet financieel. Of dat ooit nog gebeurt betwijfel ik of ik moet de Staats winnen.

Ik ben binnen aan het fietsen. Nu de herfst in alle hevigheid is los gebarsten trap ik even niet meer naar de baas. Het racefiets zadel heb ik geruild voor het zadel van de spinfiets. Lekker warm :-P en droog m'n trainingskilometers maken.

De eerste keer is altijd lastig zeker met een nieuwe instructrice (voor mij dan). Wat bedoelt ze met “naar de top”? Oh ze gaan allemaal staan. Enfin, nog geen 5 minuten bezig en onder mijn fiets lag al een grote plas zweet. Lekker een avondje Afzien met de hoofdletter A. Volgende week maar weer.

Rabotop Quelderduyn

2011-10-02T14:04:00.003+02:00

Na een nachtje woelen van gezonde wedstrijdspanning was het eindelijk 7 uur, de hoogste tijd om op te staan en me voor te bereiden op mijn 1e Atb wedstrijd van dit seizoen, de 2e op de kalender.

Na wat boterhamen en m’n spulletjes gepakt te hebben begaf ik me op weg naar Den Helder, toch nog bijna een uur autorijden. Gelukkig is de N9 nu bij Schoorldam en Callantsoog zo verbeterd dat je goed kan door rijden. Nu heb je enkel nog last van die bumperklevers voor je.

In het Quelderduyn-park in Den Helder was het al druk met bikers. Snel ingeschreven en de My-Laps chip en stuurboordje aan de fiets gemonteerd. Dit jaar rijd ik met nr. 71 en worden de ronde tijden met de computer bij gehouden. Super.

Na een verkennings rondje zag ik en de fiets er uit als of IK al het gras gemaaid had in het park. Wat een bende. Maar nog altijd beter dan enkel-diepe prut als ik eerlijk ben. Het natte gras was wel glad in de bochten. Oppassen dus.

Om kwart voor tien volgde de start, altijd een helse drukte. De 20 snelste van de vorige wedstrijd mogen vooraan staan (waarom eigenlijk?) en de rest “vecht” voor de beste opstel plekken hier achter. Ik stond redelijk strategisch op de 3e of 4e rij en na het startschot vlogen we het natte gras in voor 45 minuten + 1 ronde bikkelen.

Het ongeveer 4 kilometer lange parkoers bestond uit veel gras plakken met hier een daar een technisch stukje door de bosschages. Vooral hier was het lastig inhalen.

Na de start zat ik redelijk in de middenmoot en kon steeds wel een plekje opschuiven. De eerste ronde is het vooral “treintje rijden” op de technische stukken en inhalen in het gras. Voor me bleef iemand met z’n stuur in het afzet lint hangen en veroorzaakte een heuse opstopping want het lint brak niet. Later ging de zelfde man nog eens in de fout door een boomstronkje mee te nemen in de bocht. Wederom een opstopping. Hierna snel deze “brokkenpiloot” voorbij gereden en blijven vechten om steeds een plekje op te schuiven.

De bel van de laatste ronde klinkt altijd als een soort verlossing. Nog 1 rondje afzien, nog 1 maal dat lastige klimmetje, die gladde bocht en dan de eindsprint naar de finish. Helaas kwam in de laatste ronde me nog 3 man voorbij terwijl ik de rest van de wedstrijd enkel zelf rijders inhaalde. Waar kwamen die mannen vandaan? Of ging mijn laatste ronde zo traag? Ik dacht het niet.

Gelukkig nog wel 2 of 3 andere kunnen pakken voorde finish inzicht kwam dus moet ik nog steeds een 20e tot 25e plek hebben, want bij elke finish passage werd je positie in de wedstrijd geroepen.

Na een eindsprint kwam ik meer dood dan levend over de streep. Toch wel zwaar dat zuigende natte gras. Over 2 weken de 3e ronde in Wieringerwerf.

Uitslag en foto’s volgen nog.
Atb + 25 km
UPDATE: ik ben 19e geworden van de 85 deelnemers

onder de 38 minuten.

2011-09-26T13:54:00.005+02:00

Het is me gelukt, een rondje op de ATB baan van Schoorl onder de 38 minuten af te leggen. Weliswaar 1 seconde onder de 38 minuten maar wel 33 sec. sneller dan mijn oude record van vorig jaar. 37:59 !!

En als er minder van die “pannekoeken” op de baan hadden gereden was de tijd zeker nog scherper geweest. Ok, was ik eerder uit bed geklommen en vroeger op het zadel gezeten dan had ik minder last van de drukte op het circuit gehad. Zondagochtend is en blijft spitsuur op het mountainbike circuit.

Gelukkig gaan de meeste snel aan de kant als ik aan kom stormen maar op sommige plekken kan je gewoon niet inhalen. Het einde van de recordrace is dus nog niet in zicht.

Tijdens mijn 2e rondje was het nog drukker geworden. Maar met wat inhaal acties kwam ik toch met 38:46 op de klok uit de kuil bij de Nok, de “officiële” finish.

Volgende week beginnen de wedstrijden op de ATB weer. Ik ben in vorm, hopelijk is dat om te zetten in een hoge klassering…

MH2D - dag 2

2011-09-19T15:45:00.007+02:00

Na een onstuimige nacht, qua weer dan, stond ik op onder een strak blauwe hemel. Er was flink wat water gevallen ’s nacht maar de tent bleek waterdicht. Wel lagen er op de grond veel plassen water dus zo stoffig als de dag er voor zou het niet worden. De vergeten mouwstukken miste ik nu wel. Het zonnetje ging nu vaak schuil achter donkere wolken en de wind trok ook flink aan.

Vanwege wat onrustige buren, vroeg in de weer met de voorbereiding van hun tocht, stond ook ik al vroeg bij de start. Al direct in het begin ging de route over een mooie technische single track. Lastig steil en smal omhoog om daarna flink technisch naar beneden te “vallen”. Kwestie van goed je stuur vasthouden en kijken waar je hen wil. En vaart houden. Grotere stenen en keien lopen makkelijker met hogere snelheid. Later hoorde ik dat men hier 20 minuten heeft staan wachten om deze passage lopend te mogen volbrengen. Jammer. Blij dat ik vroeg gestart was.

De route bleef vandaag in Nederland en op een gegeven moment zag ik een bordje Valkenburg. Hier moesten we ergens omhoog, langs een bordje waar GEVAAR op stond. Er onder stond ook iets wat ik niet zo snel kon lezen. Maar 10 meter verder begreep ik wat er stond. “Afstappen”, brulde een medewerker van de organisatie. “Je gaat nu over een privé terrein en je mag niet fietsen. Alleen lopen, anders krijgen we geen vergunning.” Ok dan lopen, anders gaat het grindpad natuurlijk uit model.
Na zo’n 50 meter mocht je weer fietsen en klommen we langzaam via wat slingerpaadjes tussen de bomen omhoog. Hier zag ik plotseling een groot parkeerterrein en bleken we boven op de Cauberg te staan. De Cauberg dus ook eens vanaf de andere kant beklommen. Eens kijken of ik dat op de BIG site ook kan aan vinken.

Bij Landal park Cauberg konden we stempelen en een koek of banaan pakken om daarna tussen de vakantiehuisjes door af te dalen. Verderop doken we na een mooie klim weer een bos in waar plotseling mensen met de armen om zich heen slaand me te gemoed kwamen rennen. Wat is dit?

Er bleek verder op een wespennest te hangen en de bewoners waren erg agressief. Iedereen die langs durfde kreeg de volle laag. Ik heb mijn fiets over het prikkeldraad getild en heb een stukje omgereden door een weiland. Met koeien maar zonder wespen.

Na 78 kilometer kwam ik bij de finish aan. Moe maar voldaan. De route was onder andere door de modder een stuk zwaarder dan die van zaterdag, maar minstens net zo mooi of zelfs nog mooier.

Na een soeppie en een broodje terug naar de camping om te douchen en de tent af te breken. Die was mooi droog gewaaid en kon dus zo in de tas.
Tot volgend jaar Mergel Heuvelland. Ik heb genoten.

Atb + 162 km.

MergelHeuvelland2daagse

2011-09-19T15:38:00.005+02:00

Al 27 jaar wordt er half september in Zuid-Limburg een 2 daagse toertocht georganiseerd. De opzet was ooit, 1 dag op de racefiets 160 km fietsen en 1 dag op de mountainbike voor 70 km onverhard. Tegenwoordig kan je zelf beslissen wat je doet, 2 dagen op de MTB of maar 1 dag fietsen.

Ik had dit jaar gekozen om beide dagen 70 km op de mountainbike te rijden. Dus zaterdagochtend vroeg vertrokken uit Uitgeest, fiets en tent achterin. Klaar voor 2 dagen klimmen op de MTB.

In tegenstelling met de rest van Nederland was het in Zuid Limburg wel droog en zonnig en was het dus niet erg dat ik de mouwstukken thuis had laten liggen. Die had ik toch niet nodig.

De MTB route ging gelijk de Voerstreek in en onze Zuiderburen trakteerde ons op mooie klimmetjes, technische afdalingen en een schitterende omgeving. Sommige klimmen waren iets te steil zodat en mase gelopen moest worden, maar ook dat hoort er bij.

Onderweg werden we door de organisatie netjes voorzien van een “natje en een droogje”. Grote bergen koeken, vers fruit en liters water of sportdrank. Al was het bij de eerste stempelpost, een gecombineerde voor dikke en dunnen banden, erg druk.

Na iets meer dan 4 uur fietsen, en met 75 km op te teller was ik terug waar ik begon, dus bij de feesttent in Libeek en kon ik mezelf trakteren op een wel verdient broodje hamburger en een koud glas bier. Lekker. Daarna even douchen en naar de camping om m’n tent op te zetten.

papa

2011-09-16T11:39:00.010+02:00

“je wordt ouder papa, geef 't maar toe.”
“je kunt hard fietsen maar wordt eerder moe.”
“je wordt ouder papa”.
tekst: P. Koelewijn

De jeugd heeft de toekomst, maar het is zo confronterend als je zoon of dochter plotseling sneller is dan je zelf tijdens de tijdrit of op de schaats. Zelf zal ik die confrontatie niet snel meemaken want ambities in de wielersport heeft mijn kroost (nog) niet. En voetballen of schaatsen zijn niet mijn sporten.
Hidde en Ruud zijn al tijden sneller dan paps, maar nu hebben Robin en Nancy ook vaders voorbij gereden tijdens de laatste tijdrit. Sterkte Henk en Kees. ;-)

De opkomst tijdens de laatste tijdrit van het seizoen was prima. 18 man/vrouw stond aan de start op deze winderige woensdagavond voor één rondje van ruim 7 km tegen de klok..

De uitslag was niet heel verrassend, de leiders in het klassement verstevigden hun positie en Jack, Ruud en ik konden een eindprijsje uitzoeken van de hoedenplank in de auto van Leo. En voor de dagprijzen mocht iedereen iets uitzoeken. Wederom begon Jack, gevolgd door Jan Dirk, Ruud, Benno en ik.

Verrassend was wel dat Marcel "stayerend" achter een brommer toch 0,22 seconden langzamer was dan neefje Raymond. Dat moet oom Marcel nog lang horen vrees ik.

Leo en Lida bedankt voor het organiseren, regelen van prijzen, vegen van de bochten en geven van de training. Tot volgend jaar.

Uitslagen vind je hier: tijdrit 14-9
Eindklassement: klassement 2011
Foto's: tijdrit 14-9

de Leidsevaart

2011-09-11T20:47:00.004+02:00

Tijdens de terugrit van ons rondje Noordwijk stond de Leidsevaart centraal aan de verwarring over de te volgen route. Na 55 kilometer tegen wind, over het kopje van Bloemendaal, door de duinen van Zandvoort en een heerlijke (2) cappuccino met een appel puntje op de boulevard van Noordwijk ontstond de verwarring over de te volgen route terug naar Uitgeest.

Marcel had op het overdekt terras al de plaatsnamen opgesomd; Voorhout, Sassenheim, Lisse, Lisserbroek, Hoofddorp, Zwanenburg, en dan via pontje Buitenhuis terug naar huis. Vanaf Lisse zouden we via de ringvaart rijden en zo dan in Zwanenburg uitkomen. Maar Jan en André hadden de Leidsevaart gehoord en gingen toen we door Lisse reden dan ook zo afslag Lisserbroek voorbij.

Marcel trok aan de noodrem en met veel gepiep kwam de trein tot stilstand. De Leidsevaart was rechtdoor volgens de kopmannen, maar Marcel wilde rechtsaf richting Ringvaart. Juist. Toen was het duidelijk. “Jullie willen helemaal niet naar de Leidsevaart? OK dan moeten we inderdaad rechts richting Haarlemermeerpolder.” Kostte dit akkefietje ons de aansluiting met de veerpont over het Noordzeekanaal of kwam het door sanitaire stop van zeikerd R ? De pont voer helaas net voor onze neus weg, dus hadden we verplicht 20 minuten rust wat sommige onder ons helemaal niet zo erg vonden.

Terug aan de goede kant van het kanaal vlogen we door de Wijkermeer polder terug naar Uitgeest. Maar ik voelde dat langzaam de batterij leeg raakte. Na 120 kilometers met veel kopwerk vooral tegen wind in, stond de man met de hamer me op te wachten zo’n 5 kilometer voor de eindstreep. Flauw hoor. Trillend en badend in het klamme zweet kwam ik thuis waar ik snel een paar boterhammen met aardbeien jam verorberde voordat ik van een wel verdiende douche gaan genieten.

race + 120 km

koppeltijdrit

2011-09-08T11:37:00.003+02:00

“Nog 8 seconden,” roept trainer Leo. “4, 3, 2, 1, Go !”
Ik klik in en spring weg, naast me doet mijn koppelmaat Willem het zelfde.
Het eerste stuk hebben we wind in de rug en zijn zo bij de markering van 60 sec op het wegdek.
Ik kijk naast me en zie het voorwiel van Willem, gaat goed dus ik schakel een tandje bij.
De teller loopt op naar de 44 km/uur en de benen lopen niet vol. Prima.
“Ho, in de remmen, de eerste bocht.” Dat is een rot bocht, wegdek is helemaal stuk plus je draait de (nu niet) drukke Zuidervaart op.
KNAL, gelijk wind tegen. Ik zet aan om op cruise snelheid te komen. Hmm 32 – 33 km/uur. Tegen wind. Een blik opzij leert dat Willem nog naast me zit.
“Hé, hij neemt over.” Net op het open stuk. “Niet slim Willem.” Snelheid daalt ook weer gelijk. Heel even in zn wiel en dan maar weer overnemen. Snelheid kan ik weer iets optrekken in de luwte van een boerderij.
Knal, weer een open stuk en de wind rukt aan mn fiets. Liggend op je ligstuur ben je altijd iets minder stabiel. Willem komt weer langs zij, en gelijk neem ik weer over. Op het open stuk kost kopwerk veel kracht Willem. Beter om in het win luwe stuk kop te nemen.
Daar het bord op de weg, “pas op Willem.” Nu de bocht door het fietspad op.
Wind nog steeds schuin tegen. Willem gaat nu rechts van me rijden en neemt nog eens over. Heel kort en dan neem ik weer kop. Een tegenligger. Blijf maar achter me Willem, denk ik. “Ja, nu kan je overnemen.” Ok, heel even in je wiel en dan spring ik er weer langs. Twee scooters tegen maar gaat goed.
De flauwe bocht door en het kluftje bij het pontje op. Boven mag je even overnemen Willem.
Ik hoor Willem hijgen als een molenpaard. “Gaat ie?” …., Geen antwoord.
Ik neem weer over en schakel een tandje bij. Wind nu weer in de rug. Gaat lekker. Nog steeds het wiel van Willem naast me. Nog een tandje erbij. Willem blijft volgen. Daar de finish. Nog een tandje erbij en het finishbultje op.
“Stop de tijd !” 12 minuut 17.
Willem is helemaal kapot. Ik niet. Hadden we het toch anders moeten doen? Had ik zelf alles op kop moeten rijden?

Tijdens de prijsuitreiking blijken we de 3e tijd te hebben neer gezet. 34 seconden achter Jack en Casper en 17 tellen achter Ruud en Marcel. Marcel had erg goed gereden volgens trainer Leo, maar volgens mij heeft hij enkel de rug van Ruud gezien…

We bedanken Leo en fietsen snel terug naar Uitgeest. Een uurtje later begint het weer te regenen. Wat een zomer…

de uitslagen: http://www.ijsclubuitgeest.nl/fietsgroep/tijd/koppeltijdrit2011.htm

Puy de Tour

2011-08-26T14:32:00.003+02:00

Vandaag (donderdag 25-8) niet eens gaan mountainbiken met 33 graden in de schaduw. Het weer was vanmorgen iets minder, een flinke regenbui om 9 uur maar tegen twaalven trok het al weer flink open. En dan merk je dat de zon hier toch krachtiger is dan bij ons thuis. Gelukkig ook nog af en toe een wolk zodat het niet te heet werd, mooi fietsweer dus eigenlijk. Na een stokbroodje met wat Franse kaas sprong ik dan ook op de fiets voor wat beweging. Eerst even de Dordogne volgen en dan naar het pittoreske dorpje Monceaux sur Dordogne waar de start van 2 fiets / wandel routes was. De eerste was 16 km lang en zou de toppen van de 2 heuvels aan tikken. Allebei op zo’n 450 meter. Maar de klim was zwaar. Vanwege de regen waren de paden omhoog bergriviertjes geworden. Inmiddels al wel droog gevallen maar voldoende stenen, takken en bladeren achter gelaten om het me nog extra moeilijk te maken. Af en toe moest ik toch echt lopen. Steil !!! De klim was de moeite waard en boven op de top sprong men regelmatig naar beneden te zien aan de springschans en windvaan. Maar dan wel met zo’n zeil op je rug. De afdaling begon over asfalt maar ging daarna over in steenslag en naarmate ik bij het dal kwam werd het steiler en technischer. Even spoorzoeken door het dorp en daarna beklimming 2. Ook lastig maar nu kon ik wel in het zadel blijven. Af en toe een voetje aan de vloer maar ik hoefde nu niet te lopen.
Ook vanaf top 2, Borne 473 mtr werd regelmatig ge-“hang glided” maar nu niet. Geen thermiek of wind? Het uitzicht was wel mooi. Het dal, de Dordogne slingerde er door heen en aan de overkant Puy de Tour waar ik net boven op stond. Wederom volgde een zeer technische afdaling en met kramp in de handen en rook van de remschijven kwam ik beneden. Even een blik op de klok geworpen en toen besloten om snel nog route 2 te fietsen. Die was maar 6 km lang, wel “très difficile” maar daar liet ik me niet meer door afschrikken. Af en toe lopen omdat het zo steil is betekend dat meestal.

Toen ik na een lange klim en een snelle afdaling weer terug in het dal was zag ik dat ik onderweg m’n fietspompje verloren was. Deze zit onder m’n frame in een houder maar door opspattende stenen en takken waarschijnlijk los getikt. Ik heb nog een zoektocht opgezet om de verdwaalde pomp te vinden maar na een heel stuk terug gefietst te hebben, heb ik hoop maar op gegeven. Dus mocht je verdwaalde fietspomp vinden in de Dordogne, die was van mij. Thuis maar even naar Kroone-Liefting voor een nieuwe want onderweg lek staan en de band niet op spanning kunnen brengen is nog vervelender.

Na m’n speurtocht snel terug naar de camping want het werd al laat. De kinderen zouden me eens kunnen gaan missen, en ik had beloofd dat we uit eten zouden gaan.

Atb + 45 km.

‘l Hôspital.

2011-08-19T10:50:00.002+02:00

Mijn tweede mountainbike trip eindigde vandaag in ‘l Hôspital. Maar schrik niet, daar begon ik ook, een gehucht van 3 boerderijen en een roestige brug zo’n 4 km ten zuiden van Argentat. De wandel / fietsroute die ik daar volgde stond op de kaart wederom als très difficile te boek, maar ik vond het zelfs nog zwaarder dan de route van dinsdag. Ik had nog geen anderhalve kilometer op de teller en stond al te hijgen als een molenpaard. Want het pad bleef maar klimmen en kleiner schakelen kon ik niet meer zonder de controle over het voorwiel kwijt te raken. Nog lichter en het voorwiel schiet bij elke trap omhoog, dat is erg lastig vooral als je daardoor naast de route komt die je wilt volgen. Maar gelukkig had ik dat kleinste tandwiel voor nog. Na al die rondjes Schoorl leek het als of die er voor niets op zat, want daar in de duinen gebruik ik hem nooit. Maar nu kwam die kleine rakker hard van pas. Kruipend kwam ik boven, met m’n hart kloppend in m’n keel. En de zon was ook weer gaan schijnen. Zelfs tussen de bomen door voelde je de tempratuur klimmen na het regenbuitje en de wolken van vanmorgen. Afzien dus.

Een steile klim wordt vaak beloond met een mooie afdaling. Ook nu gelukkig weer. Het was zeker een technische daling, maar met de hand op de rem kan er niet veel mis gaan. Er volgde nog een klim maar deze was iets minder steil. De afdaling was zeker zo mooi, al werd er wel gewaarschuwd voor mogelijk gevaar. Oppassen dus. Het gevaar was dit maal een laag over het pad hangende boom. Diep bukkend wilde ik daar onderdoor rijden tot dat plotseling mijn helm vast zat aan een tak. Een kleine tak stak precies door een van de gaten van m’n helm en hing mij bijna op aan m’n kinnenbandje, want ik had nog iets van snelheid. Slik. Gelukkig ging ik niet te hard anders had dit wel in het Hospital kunnen eindigen.

Na dit rondje reed ik weer terug richting camping maar bij de waterkrachtcentrale in de Dordogne was nog een route. Even de kinderen een sms’je gestuurd dat papa toch iets later terug zou zijn. Niet dat ze het gelezen hadden want het zwembad en de tafeltennistafel eisten hun volle aandacht maar dan weten ze toch waar ik uithang. Deze route was volgens de boeken “assez facile”. Geen idee wat dat betekende maar het bleek minder heftig dan de eerste 2 routes die ik gefietst had. Wel een paar lastige klimmetjes maar minder rotsen en stenen in de afdaling. Uiteindelijk toch wel een leuke route, en ook nog wel in tegengestelde richting te doen. Wie weet in de loop van de volgende week misschien.

Met een klein half uur vertraging arriveerde ik bij een gesloten caravan. Ik had geen sleutel meegenomen en wilde dochter Lotte net gaan zoeken bij het zwembad toen ze net aan kwam lopen. Fris gedoucht. “Stond je hier al lang. Pap?” “Nee gekkie, ik ben er net, had je m’n bericht niet gelezen?” “Bericht?” Lekker he, pubers.
Atb + 40 km.

Warming-up in de Dordogne.

2011-08-18T10:47:00.004+02:00

Alles moest even omschakelen naar de vakantie-stemming. Na een autoreis van meer dan 1000 km arriveerden we op camping “Le Gibanel” in de Dordogne, nabij Argentat. Ook het weer moest nog even wennen want het was bewolkt en van tijd tot tijd viel er een klein buitje. Hmm, we waren de herfst in Nederland toch ontvlucht? Gelukkig wordt het steeds beter en terwijl ik dit typ hebben we net een dag van rond de 33 graden gehad.

Gisteren ben ik dan ook op tijd op de mountainbike gestapt om de omgeving te verkennen. De receptionist had me een kaart met wandel en fietsroutes in de buurt gegeven en de route het dichts bij de camping was volgens hem “tres difficile”. Nou dat moeten we nog eens zien. Volgens de kaart was de route niet lang, 8km maar wel met het nodige hoogteverschil. Dat bleek gelijk al, gelijk na het verlaten van de camping kroop de weg omhoog. Nadat ik de start van de route gevonden had bleek dat de moeilijkheid in ieder geval ook in de klim kilometers zat. Vrij steil tussen de stenen en boomwortels moest ik omhoog. Ook de tempratuur was een geduchte tegenstander. Want na een paar honderd meter klimmen droop het zweet al uit m’n helm. Onderweg had ik nog mooi uitzicht op het kasteel bij de camping. Eenmaal boven begon het echte werk. Dalen. Een smal wandelpad met veel los liggende keien en hier een daar een boomstammetje. Gelukkig werd wel aangegeven waar het “gevaarlijk” werd. Kon ik extra goed opletten en behoudend over het obstakel heen sturen. Beneden had ik kramp in m’n vingers van het remmen.

De route ging nu verder over een asfalt weg langs het meer. Helaas niet zo spannend meer. Terug bij het startpunt besloot ik nog maar een rondje te doen, maar na de 2e klim en 2e afdaling besloot ik niet via de asfalt weg maar de zelfde weg terug te nemen. De lastige afdaling werd nu een hele moeilijke klim. Op het kleinste tandwieltje voor kon ik net aan boven komen, met hier en daar een stukje “wandelen”. De klim werd nu afdaling en was een “eitje”. Wel hier en daar bij remmen maar goed te doen.

Met bijna 20 km op de teller en flink wat hoogte meters in de benen ben ik goed opgewarmd voor de rest van de vakantie. Eens kijken of ik morgen een grotere route kan maken.

weer of geen weer?

2011-08-11T10:16:00.003+02:00

Het lijkt wel herfst, al was het gisterochtend hier zonnig en blauw. Dus al trappend naar de baas kon ik er volop van genieten. Maar toen ik op het eind van de middag terug naar Uitgeest fietste regende het zachtjes en blies de wind met kracht 5 om m’n oren. Zou de fietsgroep training ’s avonds ook in het water vallen?

Na een heerlijk, zelf bereid 3 sterren diner (gebakken aardappeltjes, hamburger en witte bonen in tomaten saus) bleef de twijfel. Wel of niet op de fiets springen. Buienradar gaf ook niet echt duidelijkheid. Af en toe een buitje, al leek het tussen 7 en 8 “even” droog te zijn boven onze omgeving. Twijfel, twijfel. Nee ik ga niet, rot weer…. Hmm nu wel droog…. Koud buiten….. he Ruud gaat wel…. Toch maar snel overschoenen aan en regenjasje in de achterzak. Op de racefiets naar het verzamelpunt. Daar staan 6 bikkels (incl mijzelf) klaar om het herfstweer te trotseren.

Trainer Leo stelt voor om naar het duin te gaan. Daar kan je redelijk beschut rijden tussen de bomen. Het blijkt waar. Tussen de bomen nauwelijks last van de wind of regen en toch kunnen werken aan de kracht en conditie. Leo liet ons het rondje bij Kijk Uit een aantal maal rijden, zo’n 5 km per ronde.

De eerst op 80%, de 2e op 90%, daarna een rondje rust en dan nog maals 80%, 90% en eentje rustig aan. Samen met Ruud werd het toch een goede training, al had ik wel meer moeite om mijn fiets door de krappe, natte en gladde bochten te krijgen dan Ruud. Of is dat meer lef hebben?

Na deze zes ronden vond trainer Leo het wel mooi, en ook om het weer niet langer te tarten fietsten we snel terug naar Uitgeest, met wind in de rug. Lekker.

Race + 45 km

Verboden voor fietsers

2011-08-04T11:05:00.005+02:00

Een mooi rond verbodsbord hangt er tegenwoordig op de weg naar de Noord pier in Wijk aan Zee. Want gemeente Beverwijk heeft tonnen besteed aan het realiseren van een vrij liggend fietspad naast de hoofdrijbaan. Dus daar mogen geen fietsers meer komen. Gelukkig dat Raymond dat hele kleine bordje eronder zag, “geldt alleen als het druk is”, want anders waren de training plannen van trainer Kees in het water gevallen.

Hij wilde ons namelijk van af Wijk aan Zee kop over kop naar de pier laten stormen. Over zo’n betrekkelijk smal fietspad is dat natuurlijk niet goed mogelijk. Gelukkig was het niet druk en mochten we dit dus gewoon op de rijbaan doen. We kwamen maar een enkele auto tegen maar die was blijkbaar erg breed want hij reed midden op de weg. Of doen automobilisten dit expres? Fietsertjes pesten want jullie moeten op je eigen fietspad rijden ??

In dat stuk naar de pier zitten wat hoogte verschil. Als je dan net kop moet overnemen als het omhoog loopt dan lopen de benen wel eens vol nog voor je overgenomen hebt. ..Ray ;-)

Na vier maal de weg onveilig gemaakt te hebben vond trainer Kees het wel goed en reden we weer gemoedelijk terug naar Uitgeest, al voerde Ruud het tempo wel erg hoog op. Waarom?
“Dan kan ik snel naar bed”, was Ruud zijn antwoord. Ja, right. ;-)

Race + 45 km

verregende L-B-L

2011-07-31T20:45:00.006+02:00

Wie had dat nou gedacht. Tegen alle verwachtingen in, inclusief die van Piet Paulusma, regende het gisteren tijdens de start van de wielerklassieker voor tourfietsers in Luik. En de lucht zag er niet naar uit dat het snel zou gaan veranderen. Zelfs Kees zag geen stukje blauw, dat wil wat zeggen. Dus toch maar het regenjasje aan en onze startkaart laten afstempelen bij het Palais des Congres, de gebruikelijke startplaats.

Daarna volgde de eerste 100 verregende kilometers door de Belgische Ardennen. Erg vervelend. Vooral met afdalen liet ik de snelheid niet te hoog oplopen en nog had ik 2 maal dat ik het achterwiel voelde zwabberen. Pas bij de beklimming van de Wanne na zo'n 100 km werd het droog. Bovenop de welverdiende verzorgingspost, inclusief de 3e stempel op de kaart. De 2e kregen we in Halmay, samen met een koek en een fles sportdrank.
Na de Wanne volgt een steile afdaling met een paar rotbochten richting Stavelot, waar we gelijk rechtsaf moesten de Stockeu op moesten. Boven zit Eddy Merckx lachend op z’n fiets maar voordat je daar bent moet je een paar zeer steile stukken overwinnen. Een stukje is volgens mij zelfs meer dan 25 %.

Daar moest ook ik even staan, maar het achterwiel slipte door op het toch nog natte asfalt. Snel weer zittend kwam ik toch langs het standbeeld van Eddy. Maar als je denkt dat je nu boven bent kom je bedrogen uit. De klim is niet meer zo heel steil maar gaat toch nog met zo’n dikke 8 % een paar kilometer door. Soms daal je een klein stukje om vervolgens weer omhoog te kruipen. Uit eindelijk raak je toch over de top en daal je naar de voet van de Wanne. Omdat ik Kees kwijt geraakt was in de klim, (we reden vandaag samen de 170 km versie van LBL) wachtte ik hier even op hem. Maar het duurde en duurde maar. Kees had wat problemen met de achter derailleur. Zou het schakelen toch niet meer lukken. Net toen ik weer omhoog wilde rijden om hem te zoeken kwam hij er aan. Hij was net als een aantal anderen even fout gereden. Pijltje gemist.

Omdat het nu toch al een tijdje droog was borgen we de regenjassen op met het idee deze niet meer tevoorschijn te hoeven halen. Gelukkig bleek dat waar, al scheelde het weinig want na de beklimming van de Redoute werd de lucht toch weer erg donker. Een paar spatters vielen er nog maar het laatste stuk richting Luik reden we hard tussen de druppels door.

In het hotel bij de finish konden we onze volle stempelkaart, er stonden inmiddels 5 stempels op, inleveren voor een paar droge sokken. Die hadden we wel nodig.

Le Champion bedankt voor deze fraaie route door het Waalse land. Volgend jaar weer een droge editie?

Race + 180 km

treintjes

2011-07-28T11:05:00.005+02:00

Onze treintjes liepen gisteravond wel op tijd, daar kan de NS nog een puntje aan zuigen. Assistent trainer Kees had gisteravond een leuke training op programma staan. Een “rondje +” naar Purmerend. Die + stond voor wat extra trainingsoefeningen zodat het niet enkel een rustig rondje trappen door de polder zou worden.

Kees had wel de mooiste paadjes uitgezocht. Of het helemaal slim was om hier met 15 man/vrouw over heen te denderen betwijfel ik nog een beetje, maar alles ging goed.
Toen we in de Purmer kwamen dirigeerde Kees ons naar de kant voor instructies. Aangezien er tot Purmerend enkel kaarsrechte wegen lagen was de bedoeling om in een treintje ala Cavendish en Co naar het eindpunt te stomen. Met dien verstande dat er geen kopman naar de finish gebracht moest worden. De man op kop deed een paar trappen om het tempo hoog te houden en liet zich dan afzakken naar achter waarbij de volgende locomotief het treintje verder trok.

Na wat gerangeerd kwam ons treintje goed op stoom en denderde zo station Purmerend binnen. Na wat korte instructies van Kees reisden we daarna weer richting Wormer. Echter onze trein had nu wel last van vertraging. Een automobilist vond het nodig om te keren op de smalle dijk en durfde daarna niet het gas diep in te trappen met zo’n treinlading wielrenners op zn bumper. Ja dat blijft eng natuurlijk #@$%! Uiteindelijk kregen we groen sein en kwamen toch nog op snelheid.

Hierna volgde we via een omweg langs Spijkerboor onze weg naar huis. Onderweg verloor Ad zn pomp waar Nancy bijna over ontspoorde. Maar even stoppen om het op te rapen deed Ad niet. Zoonlief werkt zeker bij de fietsenmaker?

Thuis stond er toch weer bijna 60 km op de teller. Kees bedankt.

sprinten 500 en 1500 meter

2011-07-20T22:58:00.003+02:00

Vorige week werd deze sprinttijdrit uitgesteld vanwege het slechte weer, en ook nu zou het volgens buienradar nat en guur worden. Gelukkig zat buienradar er naast. We zagen de donkere wolken boven de Rijp hangen en het daar hard regen. De bui schoof langzaam in noordelijke richting op en kwam zodoende niet naar ons toe.

De wind was echter wel gedraaid want toen Leo de finishstreep aan het trekken was zouden we wind mee hebben op het “parkoers” Toen we startte hadden we de wind echt wel tegen. Nog geen kracht 4 maar toch tegen.

Na wat oefeningetjes om warm te worden begonnen we met de 500 meter. Omdat we 2 weken geleden al eens hierop getraind hadden wist ik wat me te wachten stond. Vanuit stilstand 500 meter sprinten valt vies tegen. Je benen lopen helemaal vol en de streep ligt dan nog zo’n 150 meter verder. Vol houden, op je tanden bijten en de pijn negeren. 46 sec. hoorde ik Leo klokken.

Na dat iedereen (9 man en 2 dames) de 500 meter afgeraffeld had reden we een stukje uit om ons daarna klaar te maken voor de 1500 meter. Dat is een vervelend lang stuk. Vanaf “onze” kruising, helemaal tot de Zuidervaart. Ik startte naar mijn idee te hard want na zo’n 700 meter stortte ik helemaal in. Het tempo liep snel terug. 36 km/uur ging ik nog maar. En wat is die finish nog ver. Om toch wat te proberen schakelde ik een tandje bij maar de snelheid bleef het zelfde. Gelukkig kwam de finish nu eindelijk in zich en kon ik de snelheid net tegen de 38 km/uur krijgen. Met een brandende luchtpijp kwam ik over de streep. Pijn is fijn zeggen ze dan. Nou ik weet het niet.

Nadat iedereen weer terug bij de start was maakte Leo de uitslagen bekend. De tijden van de 500 en 1500 werden bij elkaar geteld voor de einduitslag. Mijn 1500 meter was blijkbaar toch goed genoeg (2:25) want ik werd 4e achter Jack, Dirk-Jan en Ruud. Niet verkeerd dus.

Officiële uitslag: klik hier.
Klik hier voor de foto’s van Ad.

Schoorl na de brand

2011-07-17T19:00:00.006+02:00

Sinds de brand begin mei in het duingebied van Schoorl ben ik eigenlijk niet meer op het mountainbike circuit geweest. Niet alleen vanwege de brand maar vooral vanwege de droogte. Dat was ook de reden dat de brand zo snel om zich heen greep. Door de droogte is het hele parcours erg mul + dat de brandbestrijders ook dwars over alle paden gereden hebben en grote sporen achter gelaten hebben. Dit was natuurlijk nodig om de brand te kunnen blussen / beperken.

Na de regen van afgelopen week, 7 cm rond Den Haag, bij ons iets minder lag het circuit er pico bello uit. De onderhoudsploeg, (je kunt net als ik donateur worden om ze financieel te steunen) had prima werk verricht en alle sporen van de brandweerwagens uitgewist. Hier en daar wat houtsnippers en stopzand gestrooid met als gevolg een bloed snel parcours. Helaas voor mij was het vanmorgen erg druk.

Mijn altijd durende missie om sneller te rijden dan de vorige keren strandde dan ook hopeloos in het wachten op een gaatje om de andere rijders in te halen. Helaas, maar dat weet je op zondagochtend. Dinsdagmiddag heb je daar geen last van maar dan wordt ik geacht achter de pc te zitten en al m’n servers over de hele wereld te beheren.

Op de plaats waar de brand gewoed had, rond de Zwarte Blink, rook het nog steeds naar de uitgebluste barbecue van de buurman of het kampvuur op ‘t strand, maar de natuur had al diverse pogingen ondernomen om ook deze klap te boven te komen. Overal groene scheuten tussen de zwarte stammen. Mooi om te zien hoor. Maar wel zonde van dit bijzondere gebied.

Als gevolg van deze brand gaat Staatsbosbeheer, eigenaar van dit stuk duin en het mountainbike parkoers hier een open plek, zandverstuiving maken. Het parkoers zal dan ook omgelegd worden.

Daar was vandaag nog geen sprake van. Ik kon gewoon de normale route volgen al moest ik wel hard remmen voor een omgevallen boom welke precies over het pad lag. De eerste ronde het voorwiel opgewipt maar mn tandwiel hapte hard in de stam. De tweede ronde toch maar even voetjes op de vloer en de Giant op de nek genomen. Het lijkt wel veldrijden.

1e ronde ging in 38:52
De 2e in 39:38, vanwege wat foto momentjes.

buitje voor het stof

2011-07-14T09:28:00.006+02:00

Vanwege het slecht weer had trainer Leo de tijdrit en de training voor afgelopen avond al afgelast. Maar toen ik gisteravond om 7 uur uit het raam keek was het droog. Dus trok ik de stoute/fiets schoenen aan en sprong op de Red Bull voor een rondje om het meer.

Maar had ik op buienradar gekeken dan had ik geweten dat ik het niet droog zou houden. Met de regenjas in de achterzak en de overschoentjes over de schoenen begon ik mijn rondje met het idee dat ik altijd af kon steken als het weer wat minder zou worden.

Langs het kanaal, bijna bij Alkmaar zag ik nog een gek op een racefiets. Toen ik hem ingelopen had bleek het clubgenoot René van G. te zijn die ook even wilde trappen na een dagje werken. Samen reden we een klein rondje om het meer maar hielden het helaas niet droog.

Leo had het toch bij het rechte eind om de training en tijdrit af te lassen. De tijdrit over 500 en 1500 meter is nu volgende week, tenminste als het weer het toelaat ;-)

Race + 36 km

Single track

2011-07-11T11:08:00.003+02:00

Ik dacht dat ik alle single track’s in het duingebied tussen Castricum en Wijk aan Zee al wel kende. Maar gisterochtend stuitte ik wederom op een mooie. Helaas niet zo heel lang maar wel flink technisch. In het duingebied tussen Bergen en Wijk aan Zee mag je bijna overal onverhard fietsen mits er een pad is. Gevolg is dat je meestal op de wandelpaden door het duin heen kruist. Dat is vaak niet heel erg spannend want die zijn niet zo bochtig of steil. Zo is een single track een leuke afwisseling omdat deze vaak te smal zijn voor wandelaars, en juist wel technisch tussen de bomen door gaan. Er zijn er een aantal in duin en soms “ontstaat” er zomaar een nieuwe of ontdek je die spontaan.

Voor de kenners: deze ligt als je van de Kruisberg af komt richting Heemskerk bij de kruising links gaat aan je rechterhand. Een stukje door een korenveld en dan onder een afgebroken boom door het bos in slingerend tussen de dunne stammetjes door.

Ik heb hem gelijk maar 3 keer gereden zodat ie niet dicht kan groeien.

Atb + 38 km

lactaat

2011-07-07T10:31:00.004+02:00

Lactaat (de zuurrest van melkzuur) is het eindproduct uit het glucosemetabolisme onder zuurstofarme omstandigheden (anaërobe glycolyse) en levert energie aan skeletspieren tijdens zware inspanning. Het kan onder invloed van zuurstof geoxideerd worden (citroenzuurcyclus) in hartspiercellen of zelfs weer geconverteerd worden naar glucose (gluconeogenese of Cori-cyclus). Lactaat is een marker voor de mate van weefseloxygenatie. Bij zuurstoftekort (hypoxie) zal er veel lactaat gevormd worden. (bron Wikipedia.org)

Tijdens de training van afgelopen woensdagavond onderwees trainer Leo ons over de vorming van lactaat tijdens een korte zware inspanning. Volgende week woensdag staat namelijk een tijdrit over 500 en 1500 meter op het programma. Een inspanning waar veel lactaat geproduceerd zal gaan worden. Om ons te trainen om met die “pijnprikkel” om te gaan en toch een goede tijd neer te zetten liet Leo ons een aantal van deze “sprints” maken.

En dan merk je pas hoe ver 1500 meter is. Oei dat is wel erg ver. Volle bak knallen is bijna niet vol te houden. De benen lopen helemaal vol en dan toch proberen dat tempo hoog te houden. AU

Op het eind van de avond hadden we 10 sprints getrokken en enkele liters melkzuur geproduceerd. Genoeg voor nu en om het melkzuur weer wat door het lichaam te laten afbreken fietsten we via Alkmaar terug naar huis. Fijn tegen wind in, want we hadden blijkbaar nog niet genoeg gedaan.

De benen waren vanmorgen nog steeds stram. :-(

Race + 50 km

strandweer ?

2011-07-03T23:32:00.000+02:00

Vandaag was het niet echt strandweer, toch belandde ik op het strand vanmorgen.
Eigenlijk noodgedwongen, want ik had 2 rondjes Schoorl gepland maar was vergeten dat ik mn auto uitgeleend had.
Want op de fiets naar Schoorl, 1 of 2 rondjes parcours en dan weer terug, daar had ik niet genoeg tijd voor.
Ook nog andere prioriteiten op mn lijstje. ;-)

Omdat ik vanmorgen ook vrij laat wakker was, was er ook te weinig tijd voor een rondje door de duinen. Van de boswachter mag je na 10:30 niet meer met je mountainbike op de onverharde paden rijden.
Omdat het nog voor half elf was dat ik duin aan kwam kon ik volledig legaal (nou bijna dan, mijn horloge liep iets achter ;-) )onverhard naar Castricum aan Zee fietsen.
Daar ben ik het strand op gevlucht en met wind in de rug naar de pier van Wijk aan Zee gestoomd. Het strand was wisselend. Stukken knal hard en andere stukken zakte je gewoon tot je velg in het zand. Druk was het niet, af en toe een kite zeil en een surfkar ontwijkend kwam ik bij de pier.
Even ploegen door het mulle zand en toen over de verharde paden door het duin terug naar Uitgeest.
Volgende week maar weer naar Schoorl al heb ik toch wel lekker gereden.

Atb + 42 km

tijdrit over 3 ronden.

2011-06-30T10:32:00.002+02:00

Om de jaarlijkse tijdrit competitie, bestaande uit 3 tot 4 wedstrijdjes, spannender te maken had trainer Leo aan de eerste wedstrijd een extra ronde aan het tijdritparcours geplakt. Normaal rijden we 2 ronde van elk een dikke 7 km, nu dus 3. Dat is 22,2 km volle bak. Maar dan wel gedoseerd zodat je precies bij de finish leeg bent en niet een paar kilometer te vroeg. Echter “fris en fruitig” over de streep komen is ook niet goed want dan heb je ook iets verkeerd gedaan.

Voor mijn gevoel ging de eerste ronde niet lekker. In de eerste bocht ging ik bijna rechtdoor de Zuidervaart in. Doordat het asfalt voor de bocht slecht was (zag ik pas in de 2e ronde) begon mijn achterwiel te stuiteren. Van schrik kneep ik hard in de remmen en durfde even niet te sturen, tot dat de Zuidervaart wel heel dichtbij kwam. Snel het stuur om en weer terug naar “cruise-snelheid”.
De 2e bocht is altijd een lastige. De Zamboni voor het asfalt had deze bocht overgeslagen. Oppassen dus voor los grint en andere narigheid.
Nu volgt een paar kilometer tegenwind. Volgens Hans viel de wind wel mee maar daar was ik het niet mee eens. Het tempo daalde dramatisch en ik moest alle zeilen (of eigenlijk spieren) bijzetten om het tempo vast te houden. Dan volgt ook nog zo’n kluftje (+2 meter NAP?) bij de pont en daarna kon je je verschuilen achter de dijk volgens Benno.

De 2e ronde ging voor mijn gevoel beter, maar later op de uitslagenlijst zag ik waarom. Gewoon niet genoeg gegeven. Dan voelt het vanzelf lekker. De 1e bocht liep nu wel beter nu ik zag waarom ik de eerste ronde rechtdoor moest. Normaal ga je in de 2e ronde tot het gaatje maar nu volgde er nog een 3e. (Op wie z’n verzoek was dit ??)

Op het stuk wind mee van de 3e ronde schakelde ik nog een tandje zwaarder dan vorige ronde en de teller liep zowaar nog op. Goede keuze dus, al vonden de billen van niet. Gewoon niet aan denken en de pedalen rond blijven malen. Bocht ging nu goed maar na het stuk “halve wind” volgde de 2e bocht naar het fietspad. Er kwam net een auto uit tegengestelde richting dus ik kon de bocht niet ruim aansnijden. Toch maar in de ankers om niet slippend over de steentjes de bocht door te gaan. Wederom tegenwind maar in de verte zag ik een rug die snel dichterbij kwam. Check. Robin op 2 minuten gezet ;-) Snel door en nu het laatste stuk naar de finish. Van het kluftje bij de pont toch maar een tandje erbij gezet. “Ik zie wel hoelang ik het vol houd….. Daar de finish, nog een klein stukje.” Ik ga staan en pers er nog een sprintje uit. Red ik het nog onder mijn streef tijd van 36 minuten?
Net niet. 36:06 volgens de officiële klok van Leo.

Bij het uitrekenen van de einduitslag bleek dat ondanks de extra ronde de tijden nog steeds erg dicht bij elkaar liggen. Nummer 1,Jack Tijsen en nummer 2, Jan Calimero Braakmans liggen 5 seconden uit elkaar. Dan volgt nummer 3, Benno van Tol op bijna een minuut! Maar nummer 3, 4 (ik zei de gek) en 5 Ruud van Egmond liggen elk een seconde uit elkaar. Eén seconde. Precies die stuurfout in de 1e bocht. Of dat stukje waar ik te laat groter schakelde, of de extra luchtweerstand van de niet verwijderde bidon, of ….
René L volgde op 13 seconden op Ruud en daarna Henk op weer 26 seconden.
Spannend was het dus.
Klik hier voor alle uitslagen.

Leo en Lida bedankt voor de organisatie.

race + 46 km

Gerolstein - Schwarzer Mann

2011-06-23T22:02:00.006+02:00

De 2e BIG op ons lijstje was de Schwarzer Mann, een puist in de Vulkaan Eifel van 697 meter hoog.
Op de website van BIG hadden we al gezien dat de beklimming vanuit Niedermehlen het mooist zou zijn. René had gisteravond de route van René v G zo aangepast dat we de beklimming vanuit de juiste kant zouden benaderen. 95 kilometers rekende de Garmin software voor ons uit, met eventuele 2 afsteekjes voor als het weer wat minder zou zijn.

Maar de weergoden waren ons vandaag gunstig gestemd. Een paar maal werd de lucht wel heel erg donker maar op een paar spattertjes na hielden we het droog.

Na het passeren van Niedermehlen begon de officiële beklimming van de Schwarzer Mann. Benno had er zin in want op een tussenheuveltje voor Hontheim sprintte hij René en mij al voorbij om als eerste boven te zijn. Natuurlijk telde dat niet mee, want als hij het routeboek goed bestudeerd had, zou hij geweten hebben dat pas na een T-splitsing de laatste kilometers naar de top zouden beginnen. Maar Benno was niet stuk te krijgen en zette gewoon in voor de totaal overwinning. Op het moment dat René even de teugels los liet om een slok uit de bidon te nemen zette Benno aan en sprong er vandoor. Ik kon nog net aanpikken en samen stoomden we de heuvel op. Echter de top was nog ver en op het moment dat het wegdek even wat vlakker werd zat Rene al weer in ons wiel.

Gedrieën klommen we door tot we na de bocht de antenne van de top en de auto van Aad zagen staan. Nu werd het even sprinten naar boven. Benno kon het niet meer bijbenen maar om voor René te blijven moest ik toch lang aan blijven gaan. Dat deed wel pijn maar uiteindelijk zag ik dat wieltje niet meer naast me. Toch weer alle bollenpunten verdient. ;-)

Na de koffie “Zum Schwarzer Mann” moesten de regenjasjes toch even aan. Maar een half uurtje later konden die toch weer uit want de zon kwam langzaam maar zeker door de wolken heen.
Onderweg bleef het stoeien met Benno en René. Maar die kracht inspanning op de Schwarzer Mann voelden we toch allemaal wel in de benen.
Omdat de zon nu bleef schijnen hebben we het originele rondje van 95 km gereden. Maar 2 maal moesten we even terug om de Garmin het juiste weggetje te laten aan wijzen maar over het algemeen ging goed. Geen spoorzoeken meer.

Rond 4 uur reden we Gerolstein weer in. De eindsprint naar ons huisje leek René op z’n naam te kunnen schrijven, want in de voorlaatste bocht lag ik nog een behoorlijk stuk achter. Maar in de laatste meters kon ik dat net nog goed maken. Pff. Dat deed pijn.
Nu kunnen we rusten. Eerst lekker uit eten en morgen terug sturen naar Uitgeest. De 1e tijdrit van dit jaar is woensdag pas. Kijken of deze hoogte stage nog van invloed is op het tijdrit vermogen. Zo ja dan hebben we een goed excuus.

Race + 96 km / 2097 hm

klik hier voor alle foto's.

Gerolstein - wolkbreuk

2011-06-22T14:38:00.002+02:00

De weersverwachtingen voor vandaag waren dramatisch. 98% kans op regen, 15 mm neerslag. Hierom hadden we gisteravond al beslist dat we vandaag maar een klein rondje zouden rijden. Vandaar ook dat we vanmorgen traag waren met opstaan en ontbijten. Maar hadden we nu maar wel opgeschoten dan hadden we het misschien nog droog kunnen houden tijdens het fietsen.

Nu gingen we in het zonnetje weg voor een ritje langs de rivier de Kyll. Echter toen we boven op heuvel waren zagen we de zwarte wolken al boven het dal hangen. Onze route ging precies die kant op en even later werden we dan ook getrakteerd op een zware onweersbui. Toen de wolk boven ons echt brak zijn we snel een Duitse schuur in gevlucht.

Droog werd het niet meer, maar toen het iets minder hard regende zijn we full-speed naar huis gereden. Samen met het water spoelde we bijna van de heuvels af. Remmen was alleen wat moeilijker.

Na 48 kilometers waren we thuis om gelijk onder de warme douche te duiken. Morgen weer droog?

race + 48 km / 595 hm

Klik hier voor alle foto's

Gerolstein - vulkaanmeren

2011-06-22T10:07:00.004+02:00

In het routeboek stond vandaag een rondje om de vulkaanmeren ingekleurd. De route stond ook op de Garmin van René welke met een stuk ducktape en wat isolatie materiaal op de stuurpen van de fiets van Kees gemonteerd was. Wat een verademing om gewoon door te kunnen fietsen op de kruisingen. Heel af en toe moest Kees 2 keer kijken welke kant de pijl op wees maar dat kwam waarschijnlijk door de regendruppels op het scherm. Want ondanks dat we pas rond 11 uur op de fiets zaten om de ergste regen te laten passeren, we hielden het niet droog. Pas tijdens de koffie na 54 kilometer trok het open en liet onze vriend de zon zich zien.

Langzaam begonnen de wegen op te drogen en konden de remmen wat losser tijdens het afdalen. Want de afdalingen waren wel heel erg mooi, zonde om te moeten remmen vanwege de natte bochten.

Vanaf Üdersdorf zouden we een rondje om de vulkaanmeren maken en daarna wederom in Üdersdorf opsteken. Echter door een interpretatie “fout” reden we het rondje de verkeerde kant om. En zo stond Aad klaar om foto’s van ons te maken, maar helaas met de rug naar ons toe.

Op advies van Aad zijn we in Daun gaan koffiedrinken. Een heel leuk stadje op een berg. Na de koffie zouden we terug naar Gerolstein fietsen via de groene fietspadenroutes. Onderweg kwamen we er echter achter dat deze fietspaden meer bedoeld zijn voor fietsen met dikke banden. Want de paden bestonden buiten de dorpjes vooral uit kiezels en steenslag.

Om half acht waren we terug bij het huisje waar Aad al begonnen was met de kip-kerrie schotel van Benno. Lekker hoor.

Race + 105 km / 2010 hm

Gerolstein – Hohe Acht

2011-06-20T23:13:00.004+02:00

Thuis was ik vandaag niet eens gaan fietsen, wat een triest, troosteloos weer vandaag. De hele dag regen. Miezer, hard, zacht, alle vormen hebben we gezien. Maar zonder te liegen het is ook even droog geweest. Een half uurtje misschien.

René en Marcel hadden voor vandaag een rondje van zo’n 100 km bedacht welke de Hohe Acht zou aan tikken. Het hoogste punt van de Eifel op 747 meter. Benno en René L. hadden de hele avond gisteren zitten spelen met de Garmin’s en de pc dus verdwalen of fout rijden zou ons niet gebeuren vandaag. Helaas kon de Garmin van Benno niet zo goed overweg met het kaartje en bleek vanmorgen dat de Garmin van René niet paste op een stuur van de racefiets. De boutjes waren te kort, of het stuur te dik.

Dus waren we toch overgeleverd aan de route kaartjes en de borden van de Duitse ANWB. Maar zo goed als het gisteren ging, zo waardeloos ging het vandaag. Of het volgende dorpje stond niet op de kaart, of het dorpje op de kaart stond niet op de borden. Nog nooit heb ik zo veel stil gestaan tijdens een tocht.
René zwoer dat ie kosten wat kost morgen z’n Garmin op de fiets gemonteerd heeft. Hetzij met ducktape of anders desnoods met een parker in z’n nieuwe carbon frame.

De beklimming van de Hohe Acht begonnen we vanuit Baar. We werden onderweg getrakteerd op vers asfalt. Dat klimt lekker hoor. Maar het asfalt bleek wel heel erg vers, want een paar bochten hoger kwamen we de wals en even later de asfalt machine tegen. De bestuurder van de wals dreef ons boos naar de berm want onze bandjes maakte sporen in het verse asfalt.

Na dit akkefietje klommen we verder en kwamen Aad tegen die ons telefonisch al geprobeerd had te waarschuwen voor deze weg opbreking. Even later kwamen we op de parkeerplaats bij de Hohe Acht. Ik wilde wat foto’s maken terwijl de rest door reed. 2 bochtjes verder op kwam ik weer een wegwijzer richting top van de Hohe Acht tegen. In de veronderstelling dat iedereen hier omhoog was gegaan ging ik in de pedalen en klom de laatste kilometer naar de top. Hier bleek echter niemand te staan dus keerde ik snel om en daalde naar Adenau. Een bezorgde Benno kwam me al te gemoed.

Na koffie in Adenau werd de laatste etappe naar Gerolstein in gezet. Ook al was het nu droog, het viel ons allemaal toch wat tegen. Zeker omdat we nog een paar? keer verkeerd reden. Uiteindelijk waren we om half zes terug met 122 kilometers op de teller en 2080 hoogtemeters in de benen.

De BIG kan ik afkruisen, maar morgen fiets ik toch liever zonder regen.

Race + 122 km

Gerolstein - warming up

2011-06-19T21:07:00.008+02:00

Na een enerverende autorit kwamen we even na éénen aan bij onze vakantievilla in Gerolstein. Maar omdat de vorige gasten nog niet vertrokken waren, en de “schoonmaakploeg” de villa nog in moest zijn wij eerst koffie gaan drinken in downtown Gerolstein. Lopend viel het ons al op dat er geen stukje vlak was. Later op de fiets bleek dat te kloppen.

Na de koffie hebben we ons omgekleed en op de fiets gestapt voor een warming up door de Vulkaan Eifel. René en Marcel hadden al een paar avonden samen gezeten en op de kaart een paar rondjes ingekleurd. Met een kaartje in de achterzak vertrokken we voor een rondje van 55 km. Aad bleef thuis en zou zorgen dat de macaroni klaar zou staan als we thuis kwamen.

Omdat de Garmin nog in de koffer van Benno zat moesten we nog op diverse kruisingen vertrouwen op het richtingsgevoel van Marcel of René en op de borden van de Duitse ANWB. Maar dit ging meestal goed. Het laatste lusje van Birresborn naar Salm bevatte nog een leuke kuitenbijter. Daarna was het “dalen” naar Gerolstein.
Met precies 55 km op de teller stonden we weer voor ons huisje. Heel goed uitgekiend dus.
Afhankelijk van het weer, de voorspellingen zijn wat twijfelachtig, gaan we morgen de eerste BIG scoren, Hohe Acht.

race + 55 km / 1010 hm.

Pittige tijden

2011-06-15T23:00:00.005+02:00

Geen Carlo of Irene, maar trainer Leo met een denkbeeldige zweep. Want we moesten er vanavond flink tegen aan. Leo had bedacht om ons eens flink af te matten op “ons” rondje in de Boekelermeer.

En ja Han deze keer reden we weer gewoon rechtsom, maar hoe zat dat ook weer met die Engelse paarden en linkshandige ridders ?? :-P

We moesten in 2 tallen, 5 rondjes vol, maar dan zo dat je elk rondje iets harder ging. Dan 1 rondje rust en dit 4 maal. In totaal dus 24 rondjes, om tureluurs van te worden.

De grootste tegenstander was toch wel de wind, want stond er overdag bijna geen wind, tegen de avond was er een stevige westenwind op gestoken. Ook had ik moeite om Henk bij te houden. Drie maal heb ik vanavond worteltjes met rijst gegeten. Voortaan toch iets eerder de pannen op het gas zetten.

Nu op de bank voel ik de beentjes toch wel, dus dat wordt morgenochtend rustig naar de baas trappen.

Race + 48 km

Voorpret

2011-06-10T10:04:00.007+02:00

Is de voorpret altijd het leukst? Het was in ieder geval erg gezellig gisteravond bij René.

Om de eindeloze mailwisselingen voor te zijn had reislij/eider Benno besloten om een avondje te beleggen om alles voor ons fietsuitje naar Gerolstein te bespreken.
Uiteraard kwam alles op tafel. Van auto indeling, te fietsen routes, halen van boodschappen tot wie slaapt er bij wie op de kamer? (Aad snurkt).

Verder werden er natuurlijk anekdotes van voorgaande fietsvakanties opgerakeld en kwam de buurvrouw van René bijna klagen over het geluidsoverlast van de lachsalvo’s.
Maar we hebben er zin an. Zondag de 19e vertrekken we voor 6 dagen Vulkaan Eiffel. Uiteraard worden alle in de buurt liggende BIG’s gescoord. De laptop gaat ook mee dus we gaan proberen deze blog up to date te houden.
René en Ingrid bedankt voor de gastvrijheid.
klik hier voor een link naar ons huisje.

Steven bedankt!

2011-06-03T23:31:00.006+02:00

Steven Rooks bedankt voor het gratis inschrijfbewijs voor de Steven Rooks Classic van 2011. In ruil voor het gebruik van mijn foto in de advertentie mocht ik gratis deelnemen.
Al had ik wel verwacht dat ik als bollenkoning 2010 bij de inschrijving vrije doorgang zou krijgen. Helaas moest ook ik minimaal 30 minuten wachten om mijn email om te ruilen voor een bordje en polsbandje. Dat kan toch beter?

Om 9 uur gingen we van start om gelijk in België een hele andere route dan voorgaande jaren te volgen. De Belgische overheden zijn niet meer zo blij met deze massale fietstochten omdat er enkele aso’s tussen rijden die zich niet aan de verkeers regels, of rekening met het overige verkeer houden. De organisatie was er gelukkig toch in geslaagd om een uitdagende route uit te stippelen al was de kwaliteit van het asfalt ver onder de maat. Maar was dat niet meer de schuld van koning Winter?

We waren lekker aan het fietsen, genietend van de vele klimmetjes, het Wallonische landschap en het mooie weer toen er plotseling naast me een kanonskogel afgevuurd werd. Althans zo leek het. Met suizende oren keek ik om me heen en bleek dat de achterband van René Lommers ontploft was. René had woensdagavond ontdekt dat er een gat in de buitenband van z’n achterwiel zat. Naar de fietsenmaker ging niet meer, maar gelukkig had Marcel nog 2 reserve banden in de schuur hangen. Gebruikt maar ogenschijnlijk nauwelijks versleten. René koos de gele, al adviseerde Marcel hem de rode.

Had René de goede raad van Marcel maar opgevolgd dan was ons dit misschien behouden gebleven. Want na zo’n 55 km fietsen was de hieldraad van de buitenband los geraakt van het canvas. De binnenband wurmt zich onder druk door elk gaatje maar is natuurlijk niet berekend op direct contact met het asfalt. Je kunt wel raden wat er dan gebeurt. En dat gebeurde ook…klapband.

Helaas hadden we de rode achterband niet bij ons, dus stonden we daar radeloos in Sprimont. De plaatselijke fietsenmaker was natuurlijk dicht, maar het noodnummer op het routekaartje bracht uitkomst. Steven Rooks had een team van mobiele fietsenmakers ingehuurd en na 1 telefoontje werd ons beloofd dat hulp onderweg zou zijn, echter het kon wel even duren want ondanks het mooie weer had men met vele pechgevallen te kampen.
René stelde ons voor om verder te fietsen en zou dan zelf wel wachten op de pechhulp. Wij vonden het geen goed plan om René verder alleen te laten. Je weet nooit wat er onderweg nog kan gebeuren.
Dus “offerde” ik me op om René gezelschap te houden en vertrokken de overige 4 Uitgeesters voor de rest van hun toch. In het zonnetje bleven wij op de mobiele fietsenmakers van FietsNed wachten.
Na een uur kwam onze redder in nood en tien minuten later waren we weer onderweg. Nu volgde nog dik 110 km heuvels. René had er zin in al moest ik op de klimmetjes toch even op hem wachten.

De Redoute naardere we vanuit een vreemde kant, normaal komen we vanaf een heuvel, langs het water, dan langs de grotten van Remouchamps naar de beklimming. Nu kwamen we van een andere kant, maar aan het tunneltje herkende ik het weer. Snel de ketting op het kleinste blad en in de klim houding. Halverwege werden video opname gemaakt en ik wilde stoer doen door op het achterwiel langs de camera te fietsen. Helaas pakte dat iets anders uit.
Zie de video: klik !

Na de Redoute ging de route verder. Ook de klok tikte verder want pas rond 17:00 uur waren bij de 3e verzorgingspost op 140 km. Na de bidons gevuld te hebben gingen we door en na een kilometer volgde de volgende klim. Tot dat we langs een opvallend huis gingen wat ik herkende van zo’n anderhalf uur geleden. Toen waren we daar ook langs gereden. René kneep direct in de remmen, want volgens hem gingen we fout. Na even getwijfeld te hebben zijn we omgekeerd en inderdaad kwamen we niemand tegen. Terug bij de verzorgingsplaats bleek dat we inderdaad de verkeerde kant op gereden waren. Een busje blokkeerde precies de route pijl welke de andere kant op wees.

Volgens de teller nog maar 20 kilometers en in het routeboek stond nog 1 beklimming, de St. Pietersberg in Maastricht. Het bleken twee beklimmingen te zijn. Een asfalt weg langs een mergelsteengroeve welke gemeen steil ophoog liep. Hier, hoorde we later, hadden Marcel en Raymond over het stuur gehangen om hun maag inhoud terug aan de natuur te schenken. Een beste pukkel dus.

Na de 2e klim, de St. Pietersberg nog maar een paar kilometers en daarna de finish in Maastricht. We verwachtten eigenlijk dat het gehele IJsclub team ons bij de finish op zou staan te wachten want die zouden al dik een uur binnen moeten zijn, maar helaas.
Raymond en Marcel zaten bij de medische post bij te komen. René zat bezorgt bij z’n kleine broertje. Christiaan was patat aan het halen. Maar Kees bood wel direct aan bier te halen op het moment dat hij ons zag. Klasse want dat hadden we zeker verdiend na zo’n “barre tocht”.

Met een half uurtje was het leven weer terug gekeerd in Marcel en ook Raymond kreeg wat meer kleur. We konden dus veilig aan de terugtocht naar Holland beginnen.
Nogmaals bedankt Steven voor deze mooie tocht.

Race + 170 km.

om de kerk

2011-05-29T20:42:00.006+02:00

Zeven maal om de kerk om precies te zijn, tijdens de recreantenwedstrijd van de Wielerronde van Uitgeest. Een thuiswedstrijd dus. Om 16:00 uur stonden er 20 man en 3 dames, allen inwoners van Uitgeest, gespannen aan de start, wachtend op het startschot van de voorzitter van de wieler comité.

Omdat de recreanten wedstrijd “maar” over 7 ronden gaat, is het altijd dringen aan de start. Ik kreeg m’n voet niet gelijk in de pedaal geklikt maar kon na de eerste bocht toch een heel aantal rijders weer terug halen. Na de tweede bocht kreeg je last van de wind, want waaien deed het vanmiddag stevig. Windkracht 6 volgens windfinder.com
En die wind had je echt vol tegen na de 3e bocht. Een lang stuk met rottige klinkers. De aansluiting met de kop groep van 9 man raakte ik hier kwijt. Al gingen ze niet heel hard ik kon het gat niet dicht rijden.

Net voor de 4e bocht gaat het wegdek weer over in asfalt. Nu kan je weer lekker aanzetten en volgt de finishlijn. In de 2e ronde kond ik weer aansluiting krijgen met de kopgroep, maar raakte dat toch even later kwijt. Ik reed nu op kop van de 2e groep, en al liet ik het tempo terug vallen, niemand na de kop over.

Het zelfde eigenlijk in de 3e ronde, ik op kop met een groep renners hijgend in mijn nek. Casper nam nu over tegen wind in en reed het gat met de kopgroep bijna dicht, maar dit koste hem wel veel kracht. Met de wind in de rug kwam Kees nog even langszij maar voor de 3e bocht kon ik toch weer langs hem om de groep te controleren.

Tegen wind in tijdens de 4e ronde waarschuwde Ad achter ons op een valpartij in de kopgroep voor ons. Door naar links te sturen konden we er langs en zagen 2 renners op de grond liggen. Het bleken Martin Huisman en Koen van Egmond te zijn. Het zag er naar uit.
Terwijl de longen branden in mijn lijf moesten wij verder. Stoempend tegen wind in, door de bocht en dan weer een stuk met de wind in de rug.

Tegen wind in werd er nog steeds niet over genomen maar toen er in de laatste ronde wel 2 man langs kwam nam ik me voor hiervan te profiteren en me te sparen voor de sprint naar de finish streep.

Net voor de laatste bocht nam ik de kop over en kon sprintend als 1e van de 2e groep over de finish komen. Dit bleek uiteindelijk de 6e plek te zijn. Nummer 1 tot en met 5 kregen een enveloppe met inhoud, maar voor alle finalisten lag er een krentenbrood klaar. De eigenlijke hoofdprijs dus.

Op de finish werd Ad van Egmond nog getorpedeerd door Stefan Winter. Dus nog twee man tegen de grond. Al viel de schade hier gelukkig mee. Een ambulance was helaas wel nodig voor Martin Huisman. Wat hij precies had weet ik niet. In ieder geval sterkte Martin. Hopelijk valt het allemaal mee.

De einduitslag was als volgt:
Bij de heren;
1 Sjoerd Twaalfhoven,
2 Ruud van Egmond,
3 Harm Twaalfhoven,
4 Mark Andringa
5 Rene Lommers
6 Peter de Jeu
7 Paul Gooijer
8 Jan Schoenmaker
9 Hildo Vader
10 Christiaan van Goethem
En bij de dames:
1. Karin Flierman
2. Nancy Molenaar
3. Bonnie de Vries.
Alle foto's op http://picasaweb.google.com/Pedorie/WielerrondeUitgeest2011

rondje (links)om

2011-05-25T22:22:00.005+02:00

Niet 1, maar zoveel dat ik de tel kwijt geraakt ben.
Om te trainen voor het rondje om de kerk van komende zondag, de wielerronde van Uitgeest, stond trainer Leo ons op te wachten in de Boekelermeer. Hier liggen een paar mooie stroken asfalt en rijdt nog weinig verkeer, al viel het ons op dat er steeds meer bebouwing de grond uit schiet.

Hier doen we wel eens onze trainingsoefeningen en rijden dan rechtsom in verband met de veiligheid. Echter zondag tijdens het wielercriterium is de rijrichting links om. Net als bij het schaatsen of fietsen op de wielerbaan rijdt men altijd linksom. Waarom? Han kon ons vertellen dat vroegûh, ten tijden van krijgers te paard, iedereen links reed omdat men dan in de rechterhand degen of zwaard kon vast houden. Zelf vond ik dit een beetje twijfelachtig verhaal want hoe deden de linksHANDIGE dat dan? Reden die wel rechts? Wikipedia dat maar eens.

Enfin, Leo gaf ons wat tips en weg waren we, steeds voor 3 ronden. Al snel bleek dat de één wat meer moeite ahd dan de ander om strak door de bocht te sturen en belangrijker om de snelheid dan vast te houden. Zelf heb ik altijd de neiging om de bocht te krap aan te snijden waardoor je te veel moet remmen om de bocht door te komen. Beter is om hem heel ruim aan te snijden zodat je soms kan blijven trappen of anders niet hoeft te remmen. Dit vereist nog wel wat oefening.

Daarom gingen we naar het parkeerterrein bij het AZ-stadion om de puntjes op de i te zetten. Ook hier kon je een rondje rijden, maar de bochten waren krapper, er lag hier een daar een steentje (en een stukje glas – Rene L. reed lek). Ook het wegdek varieerde van klinkers in asfalt. Alles leek erg op het parkoers van komende zondag. Ook nu mochten we weer los, de bochtentechniek onder de knie zien te krijgen.
Opvallend was (of juist niet) dat degene die dit beheersen gewoon weg kunnen rijden bij de rest.

Helaas is de tijd beperkt tot zondag, maar wellicht kan ik nog wat bij spijkeren aan mijn bochtentechniek…

Race + 43 km

MTB Spaarnwoude

2011-05-22T18:27:00.006+02:00

Op de site van FIETS las ik dat het mountainbike circuit op de bult in Spaarnwoude opgepimpt was. En aangezien het in de duinen toch te droog is om fatsoenlijk te biken, en het in Schoorl te zwart en rokerig is (ze hebben 2 brandstichters aangehouden, en ze hebben bekend!!), toog ik vanmorgen naar Spaarnwoude.
Vanwege mijn verjaardagsfeestje gisteren iets later dan normaal, en ook op de eerste klim voelde ik de drank nog in de benen, maar dat had ik er snel uitgetrapt.
Zoals gezegd heeft men het circuit in Spaarnwoude aangepast. Er waren nieuwe stukken aan het traject toegevoegd en de wegwijzers stonden nu zo dat fout rijden bijna niet meer mogelijk is. Ook de routing is nu anders, of ik reed altijd verkeerd dat kan natuurlijk ook.

De nieuwe stukken waren met zwart uitgepijld, de oude route in het rood. Even wennen want als je een nieuw stuk volgt (zwart) en je komt weer in de buurt van het oude pad dan moet je plotseling weer rood volgen. Dit was het eerste rondje een beetje verwarrend.

De meeste van de nieuwe stukken zijn erg technisch en halen de snelheid wel heel erg omlaag. Echt stapvoets moet je soms om de bomen heen sturen. Ook is er een nieuwe beklimming die wel heel erg steil is. Ik moest zelfs van de fiets omdat ik het verkeerde tandwiel gekozen had. De 2e ronde kwam ik wel zonder “strafpunten” -> voetje aan de vloer, boven maar ik voelde het wel in de billen.

Na 2 maal het nieuwe rondje gereden te hebben wilde ik toch met meer snelheid biken. 2 rondjes over het oude stuk volgde hierna, al ging het laatste stuk wel voor mij over nieuwe stukken. Door de verandering van de routing was het laatste deel van het oude parkoers ook anders.

Als toetje heb ik toen nog 1 maal het nieuwe rondje en daarna nog 1x het oude rondje gereden. Inmiddels was het erg donker aan het worden en terug bij de auto vielen de eerste spetters, al zette de regen niet door, ik was toch klaar met het fietsen voor vandaag. Totaal weer 34 Atb kilometers gescoord. En eerlijk gezegd; aan de nieuwe stukken moet ik nog erg wennen. Misschien moeten ze nog inslijten, zodat je straks wat meer snelheid kan houden. We zullen zien.

Weder Om

2011-05-14T17:06:00.004+02:00

Wederom met een omweg naar huis. Van het weekend is het programma zo druk dat het fietsen er bij in zal schieten, dus dan maar vrijdagmiddag uit het werk met een flinke omweg naar huis.

Ik had ongeveer de zelfde route als vorige keer genomen, echter hier (Zaandam) en daar (Twiske) de route iets aangepast. In Zaandam nu niet eindeloos wachten voor een stoplicht maar een paar honderd meter om en gewoon kunnen blijven fietsen.

Ook niet met een paar rare slingers door Twiske heen om de knooppunten bordjes te volgen maar gewoon het fietspad volgen om op het zelfde punt ui te komen.

Door in Purmerend een klein stukje spook te rijden op het fietspad scheelt dat ook weer 2 maal oversteken. Zodoende stond ik pas in Alkmaar voor de eerste keer stil voor een verkeerslicht.

Door de Schermer en de Beemster ging nu wel een stuk moeizamer. De wind stond nu helemaal anders. Vol tegen dus. Maar daar word je sterk van, toch?
Van Alkmaar via de Boekelermeer terug naar huis. Kwart over zes stapte ik mn huis in met wederom 60 km op de teller.

De route: (klik)

Benno

2011-05-12T12:07:00.001+02:00

Gisteravond mocht Benno de fietsgroep training geven omdat Leo plotseling opgenomen was in het ziekenhuis met een echte wielerkwaal, een abces aan het zitvlak. Sterkte Leo.
Met Benno voor de groep weet je 2 dingen, het wordt een pittige training en vroeg thuis wordt het zeker niet. Benno wil altijd meer in de training stoppen dan de tijd toelaat. Daar in tegen is het altijd afwisselend en deze keer ook erg pittig.
Er stond gisteravond 16 man en 4 dames klaar voor fietstraining. Een flinke groep dus, maar Benno nam ons mee naar de Schermerpolder. Daar is ruimte zat.

Na de oversteek over het kanaal begonnen we met 3 stukjes warm rijden, daarna verdeelt in groepjes van 4 een serie van 8 blokjes intensieve duur. Dus op 90% kop over kop een stuk van een kilometer overbruggen, en dat dus 8 maal.

Dat ging op het laatst wel erg hard. 90% werd 110% denk ik, want probeer maar over te nemen als je voorganger door getrokken heeft naar de 46 km/uur.
Hierna volgde het zelfde maar dan over een langere afstand en iets minder hard, althans dat had Benno bedacht. Met 4 klassebakken in de ploeg gaat het tempo toch steeds hoger.

De laatste oefening op het programma van Benno was, wederom in groepjes van 4 naar de brug te fietsen, een stuk van zo’n 6 km. Onze groep moest als laatste. Waarom eigenlijk?

Hierna peddelde we rustig via Krommenie naar huis.
Thuis stond er toch bijna 60 km op de teller en had de klok inmiddels dik het 9e uur gepassereerd. Snel een bak koffie.
Benno bedankt voor de training.

race + 60 km

de Boretti speurtocht

2011-05-07T20:04:00.005+02:00

Meneer Boretti, u weet wel van die fornuizen, weet van een gewone toertocht voor de racefiets altijd iets speciaals te maken. Zo krijg je elk jaar bij de inschrijving een wielershirt, maar dat is na 4x geen verrassing meer.
Kon je vorig jaar na de toertocht gratis naar de start van de Giro, dit jaar had men een heuse speurtocht ingebouwd in de 160 km.
Rond Leiden moest je zelf je weg maar zien te vinden. Je had natuurlijk wel een scala aan hulpmiddelen tot je beschikking. Het kaartje, en de uitgeschreven route aanduidingen. Eventueel je Garmin of navigatie op je telefoon en natuurlijk de knooppuntenbordjes. Ons lukte het met behulp van al deze hulpmiddelen om via Oestgeest het routebordje in Warmond te spotten. Daarna was het weer een makkie. Gewoon de tri-colore bordjes volgen en je kwam zo terug in Sloten.

Op dit oponthoud na verliep onze toertocht eigenlijk vrij vlekkeloos. Wel vonden we de route wat minder dit jaar. Veel door de bebouwing van dorpen en steden. Dwars door Haarlem bijvoorbeeld had helemaal niet gehoeven. Maar meneer Boretti wil natuurlijk ook wat terug zien van z’n investering in deze toertocht. Want 6500 rijdende reclame-zuilen levert natuurlijk heel wat publiciteit en naamsbekendheid op. Voor ons fietsers was het wat minder. Goed opletten op auto’s en gewone fietsers. In de stad is men niet blij met zoveel wielrenners.

Na zo’n zes en een half uur fietsen, inclusief koffie op het terras in Zandvoort en een pitstop in Lisse, konden we aan de pasta in Sloten.
Het laatste stukkie tegen wind in viel een aantal toch slecht. Opvallend is ook dat je tegen wind in een hoop vrienden hebt. Allemaal blijven ze dicht achter je fietsen.
;-)

Al met al toch lekker gefietst. De organisatie hapert hier en daar, maar ook dat weet je na 4 versies van de Classico Boretti. Volgend jaar toch weer?

Race + 147 km

met een ommetje naar huis

2011-04-29T21:51:00.006+02:00

Omdat ik door een buikgriepje afgelopen week de eerste training met de fietsgroep en wat woon/werk kilometers gemist had, had ik me voorgenomen om uit het werk vandaag via een omweg naar huis te fietsen. Vanmorgen al een paar extra boterhammen in de rugzak gedaan zodat ik niet halverwege zonder brandstof zou staan.

Ik wilde vanaf mn werk, Amsterdam Havens West via Purmerend naar huis, maar de route vanaf de pont naar Purmerend ken ik niet. Gelukkig bied de fietsrouteplanner van de fietsersbond uitkomst.
Even “van” en “naar” invullen en er rolt een mooie speciaal op fietsers ge-ende route uit. Met 1 muis klik te veranderen in een .gpx bestand dus zo te uploaden op mn gps. Althans dat dacht ik.

De SportyPal Pro App op mijn Android had moeite om te synchroniseren met het web. Diverse malen geprobeerd. Opnieuw de App geïnstalleerd. Het hielp allemaal niets.
Op market.android.com gezocht naar een andere App waarmee je kunt navigeren over een geüpload bestand, maar zo snel niets kunnen vinden.

Hoe nu door Zaandam naar Purmerend? Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als het knooppuntensysteem. Je weet wel zo’n puzzel van vroeger waar je met een potlood van nummer naar nummer een lijntje moest trekken. Je begon bij 1, dan naar 2 , 3 enz.
Dit werkt bijna het zelfde. Het potlood vervang je door de fiets en om het extra moeilijk te maken ga je niet van 1 naar 2, 3 enz, maar kies je de nummers op een kaart zo, zodat je via een mooie route bij je bestemming komt. Heel makkelijk. Dus met een lijstje nummers in de achterzak begaf ik me op weg.

Het eerste knooppunt in Zaandam had ik zo gevonden, nu de bordjes volgen naar het volgende nummer.
Via leuke, mij totaal onbekende weggetjes ging ik via Oostzaan, Twiske, en dwars door de polder naar Purmerend. Hier over het Noordhollandskanaal en dan door de Beemster en de Schermer naar Alkmaar.

Gelukkig had ik de hele weg door de polder de wind in de rug. Een dikke kracht 5 blies me gemakkelijk naar een kruissnelheid van 40 km/uur. Lekker hoor.

Met een tussenstop bij de Gamma, (de eiken keukentafel uit de folder is natuurlijk al uitverkocht, reserveren is dus niet meer mogelijk) was ik even na zessen thuis. Even douchen en dan eten koken.
Dat gaat smaken!

race + 62 km.

Paasraces

2011-04-25T14:04:00.005+02:00

Elk jaar met Pasen wordt er in de duinen op het circuit van Zandvoort geracet. Dit jaar had ik m’n eigen Paasraces in de duinen maar dan zo’n tiental kilometers noordwaarts. Niet dat ik zo’n prachtige beker of grote som geld kon winnen, nee gewoon voor m’n eigen gerief en zonder tegenstanders.

En ondanks dat ik al vroeg (voor mijn doen) in duin was, was het er al opvallend druk. Veel hardlopers maakte hun rondje, maar ook al wandelaars die verschikt opkeken als ik heel rustig passeerde. Een dame schrok zich echt rot want die dacht dat de Hooglander koe die ze net gepasseerd was achter haar aan kwam. “Nee ik ben het maar”, riep ik verontschuldigend. Gelukkig kon ze er om lachen. Misschien moet ik toch maar een belletje kopen, al reageert men daar ook niet altijd even vriendelijk op.

Het blijft lastig om zo’n mooi natuurgebied te moeten delen met verschillende doelgroepen, en wij mountainbikers delven toch altijd het onderspit. Waarom? Vanwege die paar aso’s? Die heb je toch ook tussen de wandelaars?

Maar goed, ik heb 2 route pijltjes gevolgd en da anderhalf uur trappen had ik het wel weer gehad. Inmiddels was het half elf en dus moeten wij mountainbikes van de onverharde paden, en daar houden we ons dan maar aan. Al blijft het een vreemde regeling.

Snel naar huis voor een lekker bakkie koffie in de tuin en dan en verfrissende douche.

Atb + 42 km
1210
Klik hier voor de route.

rondje Noord Holland

2011-04-24T22:42:00.003+02:00

Traditie getrouw is de zaterdag na “Amstel” gereserveerd voor een rondje Noord Holland.
Al 39 keer pijlt toerclub “le Champion” een goed verzorgde route uit in Noord Holland. In den beginnen kon je enkel starten in Oostzaan, later kwam daar Alkmaar en nu ook Hoorn bij. Gevolg hiervan is de men verspreid door de provincie begint aan de ronde en het onderweg niet extreem druk is.
De route gaat ook door, dit jaar in verband met een afgesloten bruggetje, langs Uitgeest. Wij startten dan ook vanuit huis. Gewoon van huis uit de route op, niet eerst 2 en half uur sturen. Lekker.

De Limburgse heuvels nu ingeruild voor vlakke Noord Hollandse polders en wind. Al was Boreas ons nog gunstig gestemd. Dus richting Noord ging vrij gemakkelijk.

Vanaf Schoorl gaan we rechtsaf dwars door de provincie naar Medemblik. Nu hadden we toch wat meer last van de wind maar Rene L. ging in de beugels en met Henk in z’n wiel liep de teller toch tegen de 34 km/uur. Achter die 2 brede ruggen was het wel vol te houden maar kop over nemen zat er voor mij nog even niet in. Zeker met nog zo’n dikke 130 km voor de wielen wilde ik nog niet gelijk al m’n kruit verschieten. Ook Benno spaarde de beentjes liever nog. En Casper zat hoestend en proestend in het laatste wiel. Als het te hard ging hoorde je dat gelijk, of juist niet meer, dan viel het hoestsje weg, al gebeurde dat weinig.

Vaak reden we met z’n vijfen, of haakte aan bij een groepje dat langs kwam. Na Medemblik stoven we door richting Andijk om vervolgens in “Geestmerambacht” volgens Rene (was Stede Broec) te stoppen voor koffie met een appelpunt. De uitspanning aldaar was aardig opgeknapt, net als de bediening. Het zag er allemaal strak en fris uit.

Vanaf nu hadden we de wind in de rug en vlogen letterlijk naar Hoorn, dan door Bobeldijk naar Avenhorn. En al vond ik dat we hard door de woonkern fietste waren er een paar renner die vonden dat het nog veel harder kon. Rakelings langs ons en auto’s uit tegengestelde richting schoten ze als kamikaze piloten door het dorp. Idioten.

Het fietspad langs de N243 van Hoorn naar Purmerend is niet erg breed. Maar ondanks dat we stevig doortrapte en geregeld groepen in moesten halen ging dit wel probleemloos. Binnen no-time waren we in Middenbeemster (Medemblik volgens Rene) waar Benno soep voor ons haalde. Dat smaakte.

Nu via Purmerend en Twiske naar Oostzaan. Stempelkaarten konden hier ingeruild worden voor een tegeltje voor op het toilet. Al mijn muren hangen al vol, dus we zijn maar doorgereden.

Door Oostzaan, langs de A7, de Zaanse Schans naar Westzaan en dan over de Communicatieweg naar Heemskerk. We verwachtte dat de route via de Kleis naar Uitgeest zou gaan, maar de pijltjes stonden richting Castricum. Wij zijn toch maar afgeslagen en reden met exact 160 km op de teller de gemeentegrens van Uitgeest over.
Le Champion bedankt voor de prima uitgepijlde route. Rene, Benno, Casper en Henk bedankt voor het gezelschap. Weergoden bedankt voor het prima fietsweertje. Dat moeten we vaker doen!

Race + 162 km

vriend van Amstel

2011-04-18T12:52:00.009+02:00

De toerversie van de AmstelGoldrace beleefde afgelopen zaterdag zijn 10e verjaardag. En ik heb denk ik bijna aan alle versies meegedaan, zelfs één van de eerste vanuit Landgraaf. Ik had dus wat meer vuurwerk verwacht van Amstel op z’n verjaardag want we hadden toch voldoende in de pot gestort. Toegegeven voor die 46,- euro (incl statiegeld) krijg je wel een super verzorgde toertocht. Met op elke kruising een verkeersregelaar, prima ravitaillering (ik hoef voor de volgende tochten geen reepjes meer te kopen), goed en duidelijke wegbewijzering (al blijft het voor sommige moeilijk om bordjes te volgen) en een sfeervolle afterparty na de finish.
Maar nogmaals Amstel vierde niet uitbundig z’n 10e verjaardag.

Onze AmstelGoldrace begint net als de voorgaande jaren op camping de Linde in Sibbe. Hier kampeerde inmiddels al 5 deelnemers van de IJsclub. Alleen René L en ik moesten vroeg ons bed uit om op tijd in Sibbe te zijn om onze mannen wakker te maken, de wekker van Kees en die van Marcel vertikte het namelijk om af te gaan.
Tijdens ons kopje koffie hoorde we ook dat René en Raymond van G. vandaag niet met ons mee zouden fietsen. René voelde zich niet top en vond het niet verantwoord om 150 km te gaan fietsen en koos voor de vlakkere 100 km route. Zijn broertje Raymond zou hem gezelschap houden. Wat is broederliefde toch mooi ;-)

Met z’n vijven vertrokken we dus om 8:00 vanuit Sibbe naar Valkenburg, en na onze zakken gevuld te hebben bij de start (letterlijk, helaas geen startpremie voor ons) konden we op weg. René L., Kees, Marcel met zoon Christiaan en ik voor 150 km klimmen door Limboland.
De route was niet gewijzigd sinds de laatste paar voorgaande toerversies dus hier hadden we geen verrassingen te verwachten. Wel blijft het altijd oppassen voor die gasten die denken dat ze met de prof ronde mee rijden en dat de politie de weg voor hen heeft afgezet. In onoverzichtelijke bochten nemen ze gewoon de binnenbocht in de veronderstelling dat iedereen wel voor ze aan de kant gaat. Gelukkig gaat dit bijna altijd goed, en gelukkig heb ik nooit gezien (wel gehoord of gelezen) dat het mis ging maar ik blijf het onprettig vinden.

De eerste 50 kilometers gingen goed. Op de klimmetjes viel het groepje wel wat uit elkaar, maar de afstanden onderling bleven beperkt en groep was weer snel compleet. Na de eerste stop volgt de beklimming vanuit Slenaken van de Loorberg. René en ik wilde niet voor elkaar onderdoen en klommen zij aan zij naar boven, en elke versnelling werd door de ander netjes gepareerd zodat we tegen de 25 km/uur over de top rolde. En Christiaan zat nog steeds in ons wiel. Hij gaat lekker…

Op de volgende beklimmingen ging het niet anders, René en ik streden voor de punten en Christiaan volgde in ons wiel. Tot we bij Camerig kwamen. Deze heuvel loopt mooi op, wordt dan even vlak, daalt een stukje en klimt daarna weer door omhoog. Halverwege wachten heeft dus geen zin omdat je nog niet over de top bent. Ik trapte dus rustig door ondanks dat ik geen René of Christiaan meer in mn wiel had. Die komen boven wel weer bij dacht ik. Toen dat niet het geval was ben ik maar alleen door gereden en de volgende beklimming (Drielandenpunt) ook maar even gepakt. Hier houden we traditie getrouw een koffie stop en ik had dus al een tafel in de zon op het terras gereserveerd toen de rest van de groep boven kwam. René vertelde dat hij het tijdens de beklimming in Camerig bewust wat rustiger aan deed omdat hij het griepje van vorige week nog in het lijf voelde en niets wilde forceren. Goed hoor zo naar je lichaam luisteren.

Na de koffiestop begint de finale van deze toertocht. De klimmetjes volgen elkaar dan in rap tempo op en ook worden ze steiler en gemener. Net voor de Kruisberg spoot Christiaan er dan ook vandoor. Die Kruisberg is een steile rotpukkel en veel dichter bij Christiaan kwam ik niet. Op de top stonden supporters ons klimmers aan te moedigen en daar zo tussen de meute stond ook mijn zus. Dus even gestopt om hallo te zeggen. Zwager Erik en zijn maatjes waren ook net op de top gearriveerd, dus het was een gezellige boel daar boven. Na een paar minuten ben ik weer verder gereden en kon de opgelopen achterstand op de Eyserbosweg al weer goed maken.

Alleen Christiaan zag ik niet, die haalde ik pas net voor de top in Huls in. Ik verwachtte dat hij wel in mijn wiel zou springen zodat we samen de laatste kilometers konden fietsen. Maar toen ik om keek bleek Christiaan nergens meer te bekennen zijn. Z’n batterijen waren aardig leeg verklaarde hij later, even door trekken naar mijn achterwiel zat er voor hem niet meer in.

Nu volgde de Fromberg, een rare onduidelijke beklimming vind ik altijd, maar staat wel op de kaart en er werden video opnamen gemaakt van alle renners (linkje volgt nog)
Dan dalen naar Schin op Geul waar een splitsing in de route is opgenomen, want enkel de 150, 200 en 250 km gaan tegen de Keutenberg op, de rest mag “halforts-paadje” over de Sibbergrubbe nemen. En hier ging het voor mij bijna mis. Het bord voor de spltsing staat op een wat ongelukkig gekozen plaats waardoor je het pas op het allerlaatste moment ziet. En als je dan nog moet kiezen vlieg je wel eens zonder op te letten naar de andere kant van de weg. Zo ook een renner voor me, hij moest toch rechts af en vloog de weg over. Mijn voorganger kon hem net ontwijken door naar links te sturen en schampte hierbij mijn voorwiel. Gelukkig ging ik niet zo hard en kon ik snel een voetje aan de grond zetten voor dat ik op het asfalt zou kletteren. En bedankt.

De Keutenberg heeft weinig verrassingen meer. Het begint na de bocht gelijk met 20% omhoog te lopen en vlakt na een paar honderd meter dan wat af. Gewoon op tijd klein schakelen en op de pedalen staan. Kiezen op elkaar en trappen. Op de top stond een dame foto’s te maken en gelijktijdig kaartjes uit te delen. Van mij dus geen foto want ze moest het kaartje aan mijn voorganger geven. Slecht.

Nu volgde er een stukje “vlak” om na Sibbe af te dalen tot het centrum van Valkenburg. Maar in Sibbe stond het ontvangst comité al klaar om alle IJsclub-ers luidkeels aan te moedigen. René en Raymond stonden er ook tussen, die waren al terug van hun 100 km. Even verteld aan de dames dat ze nog erg lang zouden moeten wachten op hun ega’s. Hier moest men smakelijk om lachen, al hoewel ik het bloedserieus meende. Erica zou de nasi alvast opwarmen zodat we straks gelijk aan tafel zouden kunnen.

Beneden in Valkenburg was het druk. Alle afstanden zijn hier weer bij elkaar en iedereen moet die Cauberg op. Slingerend tussen de toerfietsers door moet je je dan een weg naar boven zien te banen. Door af en toe tussen de auto’s te gaan rijden lukt dat zonder dat ik hoefde in te houden. In 3 minuut 9 was ik boven, al zag ik gisteren dat Philippe Gilbert dat toch iets sneller kan. Altijd baas boven baas :-p

Na de finish werd iedereen gehuldigd met een gouden medaille. (bijna de zelfde als vorig jaar, ik had zoals gezegd iets meer van Amstel verwacht op z’n verjaardag). En nadat iedereen binnen was konden we aan het bier en de vette patat. Even de opgestookte calorieën aanvullen, want dat hadden we wel verdient. Het is niet goed maar wel lekker…

Hierna terug naar Sibbe waar Erica een heerlijke nasi maaltijd voor ons klaar had staan. Met een volle maag en fris gedoucht konden we toen aan de laatste 250 kilometers beginnen. Maar nu wel met hulp van Seat.

Volgende zaterdag weer zo’n 160 kilometer fietsen, maar dan in onze achtertuin. Geen heuvels en hopelijk ook weinig tegenwind.

Race + 154 km.

klik hier voor de route tot Vaals. (daarna was de batterij van de celphone leeg)

Zandvoort in de herhaling

2011-04-11T10:53:00.006+02:00

Zondagmorgen was het natuurlijk perfect weer voor een mooi fietstochtje. Marcel wilde een flinke tocht gaan rijden, maar de klusafspraak van Benno en mij maakte de routekeuze iets beperkter wilde we nog kunnen klussen ’s middags.
Gekozen werd om dan wederom naar Zandvoort te fietsen en nu wel heen en terug over het Kopje van Bloemendaal te gaan.

Omdat op de eerste kilometers door Heemskerk en Beverwijk vele stoplichten op de route liggen besloten we via het Heemskerkerduin gebied te fietsen. Hier nog geen zwart/witte palen met rode lampen welke het verkeer zouden moeten regelen, maar waar op een of andere manier de fietser altijd het langst te wachten staat. Hier hadden we nu geen last van, enkel iets meer kilometers onder de wielen, maar met dit mooie weer is dat geen straf.

In Santpoort namen we nu wel het juiste weggetje en kwamen zo onder aan het Kopje van Bloemendaal uit. Ketting op het middenblad en klimmen. Het hoogste punt ligt op 40 meter NAP, dus waar praten we over, maar net genoeg om de benen warm te krijgen. Al is het stijgingspercentage wel de moeite van het vermelden waard, 10 tot 16%.

Na de afdaling over de Zeeweg naar Zandvoort voor een kopje koffie. Op het terras van eetcafe Boomerang zaten de broertjes van Goethem, die samen aan het trainen waren om volgende week in Limburg geen modderfiguur te slaan.

Na de koffie namen we exact de zelfde route als vorige week, dus via de duinen bij Overveen, via het Kopje terug naar IJmuiden. Over de sluizen naar Beverwijk, en via de polder terug naar Uitgeest.

Even na 12:30 zat ik al weer aan een broodje met een kop koffie. Tijd genoeg dus om nog even een middagje te klussen.

Race + 86 km

Voor het 2e deel van de route: klik hier.

koppie doen

2011-04-04T11:13:00.007+02:00

(= West Fries voor een kopje koffie drinken)
Zondagochtend stond het Kopje van Bloemendaal op het programma, althans dat hoorde ik toen ik me om 9 uur meldde op de hoek van de Populierenlaan, het verzamelpunt elke zondag voor een pittige fietstocht.
Omdat de weersverwachtingen voor de zondag minder waren dan die voor de zaterdag hadden een aantal vaste deelnemers vrijdagmiddag al besloten om zaterdags te gaan fietsen. Helemaal nergens voor nodig want het was prima weer met weinig wind. Hierdoor stond er zondagochtend een groep van 10 renners te popelen om te vertrekken.
3 man ging naar Purmerend terwijl de rest in zuidwaartse richting vertrok.
Via Heemskerk en Beverwijk naar de sluizen van IJmuiden, een weinig inspirerend begin van de tocht met veel stoplichten, maar bijna onvermijdelijk als je naar Bloemendaal en omgeving wilt.

Na IJmuiden wordt het beter, je rijdt dan lekker rustig aan de rand van het duin. Ter hoogte van Santpoort maakte onze trouwe kopman René een navigatie “fout” waardoor we in de Kennemerduinen terecht kwamen. Heel vervelend was dat niet want de omgeving was prachtig. Een duinreservaat 20 km van het “onze” en zo verschillend. Opmerkelijk gewoon. Het enige was dat we hierdoor het Kopje van Bloemendaal mistten.
Om dit verlies goed te maken hebben we maar twee koppies gedaan in Zandvoort ;-) , op het terras bij eetcafe Boomerang. Want waar vind je dat nog, 2 kopjes koffie en een appelpuntje voor € 4,50

Op de terugweg zijn we via Overveen toch in Bloemendaal terecht gekomen zodat we als nog het Kopje van Bloemendaal konden ronden.
Terwijl René en ik om de bergpunten streden moest Casper toch lossen uit ons wiel. En op verzoek van Benno deden we de afdaling over de klinkertjes rustig aan, want op een bezoekje aan het Rode Kruis in Beverwijk zit niemand te wachten.

In Velsen-Noord stelde René voor om via de Aagtendijk terug te fietsen, dus om het wielerparcours van BRC om. Door de polder, langs Busch en Dam en via de Lagendijk kwamen we om 12:30 weer terug in Uitgeest.

Goed voor 80 km op te teller. Helaas werkte de GPS registratie op mijn telefoon niet. 2x het startknopje ingedrukt. Totale route was 2 seconden volgens de telefoon. Jammer.

tegen en met de klok

2011-03-27T19:03:00.005+02:00

Dit weekend stond in het teken van de klok. Vannacht moesten we de klok verzetten, ik heb nog pijn in mijn rug. :-)
klik voor groter plaatje.
En vanmorgen reed ik een rondje tegen de klok. En ik heb gewonnen!
Op het ATB circuit van Schoorl was ik sneller. Yes, m’n pr. staat nu op 38:18.
Onderweg werd ik zelfs nog ingehaald. Jeetje wat ging die gozer hard. Ik probeerde nog aan te pikken. In de afdaling lukte dat wel, want dat was niet z’n sterkste kant, maar op het vlakke spoot hij weg. Hoe snel zal hij een rondje afleggen? Onder de 35 minuten schat ik.

Het circuit wordt al droger en muller, en het is nog niet eens zomer. Dat wordt wat. Gelukkig pleegt men nog wel onderhoud al begreep ik dat Staatsbosbeheer hier mee moet stoppen. De geldkraan wordt dichtgedraaid. Om het circuit toch berijdbaar te houden is er een stichting opgericht die met financiele steun het onderhoud nu wil gaan uit voeren. Meer hier over kun je lezen op MTB-noordwest9.nl
Ik heb al gedoneerd, want ik wil op Schoorl nog wel eens onder de 38 minuten kunnen klokken.

Zie hier het resultaat op SportyPal.com Alleen het laatste stukje ontbreekt. Waarom? Geen idee.

ATB + 32 km
1167

woon -werk: 45 km v.v.

2011-03-23T10:09:00.005+01:00

Maandag weer getrapt naar de baas. Dat lucht op hoor ;-)

‘s Morgens via de basisschool om zoonlief weg te brengen. Hij kan wel zelfstandig naar school fietsen, maar vind het fijner als er iemand mee fietst. En ach ik moest toch die kant op, dus fiets maar mee.

Daarna een tandje er bij en langs het spoor via Krommenie, Wormerveer, Koog aan de Zaan naar Zaandam om vervolgens met de veerpont over het Noordzeekanaal te steken.
Dat was echter de bedoeling, want aankomend bij de oever bleek er aan de overkant een flinke fik te zijn. Zwarte wolken en een hoop rode autootjes met blauwe lichten.

De pontwachter vertelde ons dat ze voorlopig niet mochten varen van de politie. Tja, daar sta je dan, wat is wijsheid? Wachten, terugfietsen, of naar een andere veerpont rijden? Ik ben maar blijven wachten en na een half uurtje werd de rook minder dicht en mocht de pont weer varen. Trossen los en gaan.

Aan de overkant was de weg nog voor autoverkeer afgesloten, maar op het fietspad stonden geen pionnen, dus doorfietsen dan. Wel even de neus dichthouden.
Met een vertraging van een half uurtje toch op het werk gearriveerd. En de baas? Die heeft niets gemerkt van de vertraging.

de route.

Race + 45 km

het hele end naar Purmerend

2011-03-20T15:07:00.005+01:00

Het begon al goed vanmorgen, nog geen kilometer onderweg of we stonden al weer stil, onze banden te controleren.
Onverlaten hadden op hun weg naar de lokale discotheek (Bob’s voor bekenden) hun lege flesjes bier op het fietspad achter gelaten. Helaas niet in die staat dat de brouwer ze weer kan hergebruiken.
Wij hadden dat iets te laat in de gaten en reden vol door de scherven heen. En met het controleren van onze banden bleek dat die van Raymond toch enige schade had opgelopen. De buitenband vertoonde een gat waardoor zijn binnenste broertje naar buiten kwam kijken. Raymond durfde hier niet mee verder te fietsen en keerde om, zodat we nog maar met z’n zessen waren.

De gematigde zuidoosten wind bracht ons zonder veel moeite via Alkmaar naar Heerhugowaard, waar we toch van koers moesten veranderen en tegen de elementen in moesten sturen. Ach, het viel vanmorgen nog wel mee met die elementen. Licht briesje, en een graad of 5 op de thermometer. En de zon deed erg z’n best om de lichte bewolking weg te stralen wat hem steeds beter ging lukken.
Van Heerhugowaard reden we meer oostwaarts, om vervolgens na Oudendijk en de onderdoorgang bij de A7 een houten bruggetje op te rijden. De paralelweg naast de N247 was afgezet voor al het autoverkeer zodat wij nu een extra breed fietspad hadden.

Rene L. die na 30 km nu goed warm was, pakte de kop en maalde flink door. Kees had met z’n koffiemolenverzet de grootste moeite om hem bij te houden en zakte langzaam uit het wiel naar achter in de groep. Toen we ook nog tourclub Limmen (onze buren) inhaalden kon Rene zich niet meer inhouden en vloog zo door naar Purmerend.

Hier nam Limmen afscheid om koffie te drinken bij Spijkerman. Ons was het daar iets te druk en reden snel door via Spijkerboor en Krommenie om thuis een lekker bakkie te nemen.
Om half twaalf reden we ons mooie dorp weer in en even later trakteerde ik me zelf op een pittige zelfgemaakte cappuccino met verse opgeschuimde room.
Lekker hoor.

Race + 74 km

Klik hier voor het rondje en de resultaten:
http://sportypal.com/Workouts/Details/988023
4611

Nieuw speeltje

2011-03-14T10:42:00.004+01:00

Maandag de smart-phone van mijn collega overgenomen. Hij had een HTC Hero gekregen om de functionaliteiten van het Android besturingssysteem te testen op ons corporate network. Het werkt wel, maar de hoge heren hebben nu besloten dat Android niet toegelaten wordt op het netwerk. Jammer, en zodoende had mijn collega het testtoestel “over”, en omdat deze roze was waren er weinig andere liefhebbers.
Het toestel past mooi bij mijn Boretti-Giro shirt van afgelopen voorjaar, dus ik wilde het toestel wel overnemen want mijn huidige HTC Tytn stamt uit 2005 en functioneert niet echt soepel meer.

Na wat gespeeld te hebben met het nieuwe telefoon toestel, wat berichten op facebook gepost te hebben, viel mijn oog op een stukje in FIETS waar men een app voor de iPhone en Android testte. Je kon je smart-phone om toveren in een heuse fietscomputer.

Compleet met huidige snelheid, max. en gemiddelde snelheid, afgelegde weg, hoogte meter en verbruikte calorieën. Tevens werd middels de GPS ontvanger de route vastgelegd en weergegeven op een kaartje op het scherm, en kan je deze later bekijken op Google Earth. De koste voor dit stukje software waren € 2,99 (ex BTW), dus de investering zeker waard.

Zaterdagavond even snel geïnstalleerd en gelijk op de boodschappen fiets een klein testrondje gemaakt. Het werkt. Cool !!!
Het enige nadeel is dat je voor het mooie je toestel op je stuur moet monteren om alle functies te kunnen aflezen. Een waterdichte en shockproof oplossing moet ik hier nog voor vinden, zodat ik gisteren tijdens ons trainingsrondje naar Petten de telefoon in de achterzak heb laten zitten. Onderweg werden wel netjes alle gegevens op geslagen en die ik later thuis op de computer kon analyseren.
Zie hier de route.

Een leuk speeltje dus. Nu nog uitvinden of ik onderweg ook verbinding moet hebben met internet. (wordt anders een dure oplossing als we in het buitenland gaan fietsen) En proberen of ik een gedownloade route kan rijden. Misschien niet met de B-iCycle app, maar wellicht wel met google-maps of zo. Of weet iemand anders een app voor de Android die ik hier voor kan gebruiken?

race + 75 km.

Kilometers maken.

2011-03-06T16:52:00.001+01:00

Ter voorbereiding op de AmstelGoldrace, welke al half April op de kalender staat, dient er toch wel kilometers gemaakt te worden op de racefiets. Omdat ik het ’s morgens nog te koud vind om op de racefiets naar het werk te gaan (het bed zo warm is, en de auto zit zo lekker) moest ik er toch vanmorgen aan geloven.

De racefiets uit de schuur, banden even checken en dan naar de Populierenlaan. Daar stond al 2 man klaar, maar helaas kwam daar naast mij nog maar 1 sportieveling bij. De rest vond het te koud, te vroeg, was niet lekker, had gisteren een feestje, en verzin nog maar een smoes.

Helemaal ongelijk kon ik de thuisblijvers niet geven, want er stond een fris windje uit het noorden.

En voor een rondje langs de 3 molens hadden we die wind eerst tegen. Dat is eigenlijk ook het slimste om tegen wind in te beginnen, want anders valt dat laatste stuk zo tegen.

En met z’n vieren fietsen is wel zo lekker, want dan kan je nog eens op het 2e wiel gaan zitten. Kan, want er zijn bikkels onder ons die gewoon alles op kop rijden.
Na 57 kilometers waren we weer terug in Uitgeest. Moe maar voldaan en vooral trek in koffie en een boterham.

Volgende week nog maar een rondje, want zoals ik al naar 1 van de thuisblijvers SMS-tje, de Keutenberg is steil!

Race + 57 km

lang geleden.

2011-02-20T15:42:00.005+01:00

Het was lang, lang geleden dat de fanatieke mountainbiker uit Uitgeest zich voor het laatst liet zien op het mooiste ATB parkoers van de Lage Landen voor een volle ronde. Ja, een paar keer voor een klein stukje tijdens een toertocht, maar dat geldt eigenlijk niet.
Het parkoers lag er na de sneeuw en vorst periode juist weer zo mooi bij.
Had de mooie fee het hem verboden, of speelde die lastige kabouters weer op?
Eigenlijk niets van dat alles. De fanatieke mountainbiker had gewoon weinig zin om in zijn blinkende koets naar het verre Bergen af te reizen.
Maar vanmorgen kon hij eigenlijk niet anders.

De blinkende koets bracht hem naar het beloofde land voor twee volle ronden.
Onvermijdelijk was dat er vele andere ridders op hun stalen rossen door de bossen aan het crossen waren. Gelukkig heeft deze ridder een zeer snel paard en laten de vriendelijke medestrijders hem vlot passeren. Al zijn er sommige die niet snel genoeg naar de kant kunnen vluchten.
Toch lukte het deze coole ridder om een ronde in 38:56 te volbrengen.

Terwijl hij daar stond uit te blazen werd hij aangesproken door jonkheer Kool. Ook hij was op z’n ros gekropen voor een stukje door de velden.
Jonkheer Kool zou de Uitgeester renner een ronde volgen, maar dan wel op eigen tempo. Helaas verloor jonkheer Kool de koene Uitgeester snel uit het oog.
Tegen zo’n vol geveerd aluminium ros kan bijna niets op.
Sympathiek vond de Uitgeester renner het wel dat jonkheer Kool hem na de 2e ronde nog even op zocht. Waarna de twee afscheid namen met de toezegging elkaar weder te treffen op het Wereld Wijde Web.

atb + 32 km
1120

de nul is er af

2011-02-13T18:05:00.007+01:00

De eerste kilometers op de racert zijn gemaakt. Doordat ik vanmorgen verhinderd was (roes uitslapen), vandaag het mountainbikecircuit in Schoorl “gesloten” is ivm de Groet uit Schoorl run, en je na 10:30 niet meer onverhard in het duin mag rijden werd ik genoodzaakt om de racert maar weer eens uit de schuur te halen.

Allereerst even de bandjes op spanning brengen en de ketting een druppie olie geven alvorens ik op kon stappen. Wat daarna volgde was een mooi ontspannen ritje door het Noord-Hollandse polderlandschap.

Ik begon in de richting van Alkmaar te fietsen en met de wind in de rug ging dat heel relaxed. De teller vloog naar de 38 zonder al te veel moeite.
Maar na de Leeghwaterbrug, langs Stompetoren richting de drie molens ging het een stuk moeizamer. De bilspieren lieten merken dat een mountainbike of spinfiets lang niet zo diep zit en begonnen te protesteren. Gewoon niets van aan trekken en stom door blijven trappen is de beste remedie. Negeren dus, dan trek het wel weg. En ook nu hielp dat het beste.

Na de drie molens even de rug rechten en tijd voor een koekje. Zo’n lekkere Liga waar je 5 km later nog van kan nagenieten door alle vezels in je kiezen. Ik merkte dat ik niet te lang moest stilstaan want de wind was dun en de rug werd koud. Snel weer in het zadel en schuin tegen wind in via Groot-Schermer naar Graft.
Het fietspad leek hier wel een modderbaan. Wat er gebeurt was weet ik niet maar zelfs met mountainbike kom je soms niet zoveel modder tegen als hier lag. Voorzichtig sturen want dunne bandjes zonder noppen houden niet van modder. Na een paar honderd meter stopte dit gelukkig. Het modderspoor dook het boerenland in, vast een landbouwer die een kortere route kende.
Via schoon asfalt kwam ik nu bij de Woude waar ik onder de brug door stuurde richting Spijkerboor.

In de verte zag ik een eenzame wielrenner die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baande. Mooi richtpuntje dus. Maar helaas moest ook ik kromgeboden over het stuur tegen de wind in. De afstand werd dus maar weinig kleiner. En bij Spijkerboor moet hij een andere kant op gegaan zijn want daarna zag ik het niet meer terug.

Via West Knollendam reed ik naar Krommenie, en vervolgens via Krommeniedijk, en de Lagendijk weer terug naar Uitgeest. Thuis kon ik eindelijk afstappen en de inmiddels stijve nek even masseren. Want dat zitten op de racefiets vereist ook gewenning van de nek spieren.

Zie hier onder de route, goed voor 52 kilometer door de mooiere stukjes van de Noord Hollandse polders. En Noord Holland zou geen eigen identiteit hebben volgens Remkes. (commissaris van de koningin van noord Holland) Voor zo’n man ga je toch stemmen straks.

Race + 52 km.

de ijsclub op herhaling

2011-02-07T11:34:00.002+01:00

Omdat het mountainbiken met de leden van de ijsclub, of eigenlijk de fietsgroep, vorige keer zo goed bevallen was zouden we het afgelopen zondag nog eens dunnetjes over doen. Ik had wederom een uitnodiging rond gestuurd, maar kreeg deze keer wat minder reacties terug. Wel een paar afmeldingen maar volgens mij zouden er voldoende enthousiastelingen zijn om het een geslaagd ochtendje te laten worden.

Ik was dus enigszins teleur gesteld dat er zondagochtend maar 1 rijder te wachten stond op het afgesproken punt. Waaide het te hard jongens, of lag het toch te lekker achter “de gebreide broek”?
Pim en ik hebben toch maar de vliegende storm getrotseerd en zijn richting duin gereden waar Leo en Theo zich zo als afgesproken bij ons voegde.
Met Leo op kop en Theo in het tweede wiel die de route souffleerde, stoven we door het duin.
We kwamen over paadjes die ik niet (her)kende, maar Theo kende ze allemaal. Elke boom, wortel, pad in het duin kent Theo. Geweldig. Jammer dat ik geen GPS bij me had, anders had ik die mooie route hier kunnen posten.

Het ging lekker hard, al moesten we af en toe even inhouden om Pim de gelegenheid te geven om weer bij ons aan te sluiten. Theo melde even later dat hij vandaag nieuwe remblokken moest gaan kopen. Want in het wiel van Leo moest hij steeds “met de rem erop rijden”. Grapjas. Je snapt het de toon was gezet, en gereden werd er…

Om half elf, netjes volgens de regels van de PWN, reden we het duin uit. Nu met de wind in de rug terug naar Uitgeest.
Bedankt Pim, Leo en Theo voor dit fiets ochtendje.

ATB + 42 km.
1088

welkom thuis Texelaars

2011-01-30T17:18:00.005+01:00

Dat klonk vanmorgen door de speaker op de veerboot. Een beetje suf vond ik het, maar ik ben ook geen Texelaar.

De ATB toertocht vanmorgen was inderdaad op het Waddeneiland Texel, drie keer per jaar organiseert wielervereniging DOK uit Den Helder hier op het eiland een mooie toertocht. Starten bij het clubhuis van DOK, gezamenlijk naar de boot fietsen, en dan als de klep van de veerboot valt gaat het los.

Zo’n 500 dolle mountainbikers denderen dan de veerboot af, op weg naar die ultieme single tracks. Die single tracks liggen in het bos bij de Koog. Op weg daar naar toe zat ik in de kopgroep en reden we kop over kop. Net voor het bos kwam ik op kop en reed zo als eerste de single tracks van de ATB route op. Niemand voor me, op me eigen snelheid over de baan razen. Super ! Een paar keer met de wielen los, geweldig wat een lekker parcours is dit toch.

Na het ATB parcours volgde nog een stuk paardenpad, mul, een stukje heide, mooi en daarna nog wat bos en andere paden tot we bij de strandopgang van “de Slufter” uit kwamen.

Een paar man had moeite op de fiets te blijven terwijl ze door het mulle zand heen gingen, en ook ik moest moeite doen om toch op de fiets te blijven zitten. Aan de vloedlijn was gewoon weer goed te fietsen en ondanks dat ik geen strandbanden gemonteerd had ging het tempo toch richting 28 km/uur.

Na zo’n 5 km, bij Ecomare mochten we het strand af en reden via wat fietspaden terug naar de ATB baan. Deze volgde we een stukje waarna de officiële route weer van het parcours af ging. Ik bleef echter gewoon het parcours volgen want ik wist dat de controle post op het einde van het ATB parcours zou staan. Ik kon nog even genieten van de mooie single tracks die hier in het bos liggen. Nogsteeds snap ik niet waarom de tourtocht niet het ATB parcours blijft volgen. Te technisch, en te steile klimmetjes misschien? Maak niet uit. Na een beker sportdrank en een krentenbol klom ik weer op de fiets. De officiële route gaat nu wel verder over het ATB parcours en dan via de fietspaden terug naar de boot.

Echter toen ik op het punt kwam waar het ATB parcours verruild wordt voor het fietspad was het net 11 uur. Te laat om de boot te halen, maar tijd genoeg om het hele ATB parcours nog eens te fietsen.
8 km knallen, helemaal alleen. Enkel het laatste stukje fietsen er wat toertocht rijders “in de weg”.

Na 20 minuten was ik weer bij de splitsing en koos ik nogmaals voor een rondje over het ATB parcours. Als het een beetje mee zit, ben ik nog op tijd om de boot van 12:00 naar Den Helder te halen. En al moest ik het laatste stuk op het fietspad flink in de beugels ik was op tijd bij de boot en hoefde geen uur in de kou te wachten.
Al met al lekkers gefietst, zeker door de extra rondjes ATB parcours.

ATB + 51 km
1046.

Hard door de Schoorlse duinen

2011-01-23T15:06:00.003+01:00

De ATB toertocht vanaf het wielerstadion in Alkmaar is altijd wel op mijn kalender te vinden. Begin van dit winter seizoen was er al één, maar daar had ik niet zulke goede herinneringen van over gehouden. Veel modder en ontbrekende route bordjes maakte het minder leuk.
Vandaag ging alles super. Ik stond om 9:00 uur in het startvak en was één van de eerste die op weg ging. Samen met me reed er gelijk een groepje renners in rode pakjes weg, maar na het eerste stuk onverhard bleef daar nog maar 1 man van over.
In de PWN duinen waren grote stukken afgezet ivm de halve wandelmarathon van Le Champion. En gelijk reed ik fout omdat ik dacht de bordjes van Le Champion te moeten volgen.
Deze keer niet Peter, nu de rode bordjes van Alcmaria volgen. Door mijn fout rij actie was het rode team weer bij elkaar.
Nu volgde een mooi stuk van de route, dwars door het PWN duingebied. Ik zette flink aan om van het rollercoaster effect van de paden te kunnen genieten. Gevolg was dat ik helemaal alleen reed, (op kop dus) en zo alle ruimte had toen we het ATB parkoers van Schoorl op moesten sturen. Ik werd nog gespot door een ATB-er in het rood die me tegemoet kwam, maar ik ging zo hard dat ik niet kon zien wie het was.
Het parkoers van Schoorl lag er weer pico bello bij al had het hier en daar toch te leiden gehad van de vorst van afgelopen weken. Flinke gaten op plekke waar je die niet zou verwachten. Maar gelukkig werkte mijn stuur nog prima.

Wat niet goed werkte was de voorderailleur. Op “de Zwarte Blink” kreeg ik de ketting niet op het middenblad en moest dus flink op de pedalen staan om toch boven te komen. Vuil of prut werkte de derailleur tegen. Hopelijk hoeven we niet over “de Nok” want dan wordt het nog zeuren op het grote blad.

Zo ver was het nog niet. Na de Zwarte Blink gingen we het parkoers af en “verhard” richting strand. Echter bij de eerste strand opgang stond de pijl rechtdoor dus nog even door bikkelen tegen de toch wel straffe Noorderwind in. Halverwege Hargen stond de controle/koek en zopie tent en na een beker sportdrank ging ik weer verder tegen de wind in naar de strandopgang van Hargen. Hier werden we wel het strand op gedirigeerd en mochten nu knallen met de wind in de rug. Het strand was goed hard en in no-time was ik bij het rood/witte lint dat ons terug de duinen in stuurde.

Nu kwam ik alle rijders tegen die net van het parkoers kwamen. Ik reed hen tegemoet en mocht verderop het ATB-parkoers weer volgen. Het ging lekker en het tempo lag flink hoog. Uiteraard moesten we wel “de Nok” over. Het middelste blad was nog steeds niet beschikbaar dus dan maar op het tandvlees naar boven. De bovenbenen en de ketting protesteerden wel maar ik kwam toch gewoon boven. Nu dalen. De ondergrond was flink stuk geremd. Allemaal knippen, het leek wel een motocrossbaan.

De route ging na het parkoers nu via de weg terug naar de Wielerbaan in Alkmaar, waar ik als eerste af kon klokken. 1 uur, 37 minuten over 39,4 km ATB. En gemiddelde van bijna 25 km/uur.
Stevig door gefietst dus, ik kan tevreden zijn.

ATB + 40 km
993

de lastige Zwanenburger?

2011-01-17T10:39:00.003+01:00

Zondagmorgen eens naar Zwanenburg getogen, een dorpje onder de landingsbanen van Schiphol. Hier organiseerde wielervereniging de Bataaf een ATB tocht. 45 km richting Spaarnewoude. Meer stond er niet op de website.
Aangezien het afgelopen dagen flink geregend had was ik voorbereid op een lastig modderig rondje, en twijfelde of ik wel moest gaan. Maar zondagochtend was het droog en het zonnetje piepte voorzichtig tussen de wolken door.

In het clubhuis van de Bataaf was het niet zo druk. Hoog uit een man/vrouw of 60/3 waarvan meer dan de helft in oranje/zwarte clubkleuren en met een gemiddelde leeftijd van boven de 50, dus ik was 1 van de jongste :-) Toen ik hoorde dat de route niet uitgepijld was maar dat er met voorrijders gereden zou worden had ik mijn verwachtingen maar helemaal terug geschroefd.

In twee groepen werd er gestart en met zo’n 30 man reden we Zwanenburg uit richting Spaarnewoude. Via allerlei kronkel paadjes gingen we langs Velserbroek en reden zo Spaarnewoude in. Hier werd af en toe van de fietspaden af geweken om zo een streep modderpad te pakken maar helaas bleef onze voorrijder toch steeds terug gaan naar de asfaltfiets- en wandel paden. Jammer. En het enkele pad dwars door de doornstruiken dat hij pakte was zo slecht dat je hier nauwelijks fietsen kon. Ook rond de skiheuvel werd bijna niet onverhard gereden terwijl hier juist zo’n mooi ATB parcours ligt.

Enkele andere deelnemers, ook geen leden van de Bataaf waren ook erg teleurgesteld in het percentage onverhard dat we voor geschoteld kregen maar wilde toch het gevoel hebben iets gedaan te hebben deze zondag en voerde het tempo op. En zo reden we op het laatst met een gangetje of 40 langs het spoor terug naar Zwanenburg waar in het clubhuis van de Bataaf de koffiepot geduldig op ons stond te wachten.
Ondanks het hoge percentage verhardde ondergrond toch een natte rug van het zweet.
Missie geslaagd?

ATB + 45 km
952

Mijn eerste strandrace.

2011-01-08T20:37:00.009+01:00

Afgelopen woensdag besloten om toch ook mee te doen aan Egmond Pier Egmond, de weersvoorspelling waren prima, niet -10 enkel “een beetje” wind en regen. Al ben ik geen strandhaas, je kunt er pas over EPE oordelen als je zelf meegedaan hebt. Via internet de startkaart van Ton Schoonhoven kunnen overnemen (startnummer 4010). Ton had via zijn werkgever een business startkaart en dus zijn persoonlijke kaart over. Voor een prikkie kon ik dus toch nog mee doen.
Vrijdag nog even voor de spinles mijn oude mountainbike aangepast. Slot er af. Ketting geolied en banden wat minder lucht gegeven. Zo ik ben er klaar voor.

Vanmorgen was ik om half tien in Egmond. Na even de start en het eerste stuk tot het strand geïnspecteerd te hebben snel een restaurant in voor een bak koffie want de regen kwam met bakken tegelijk naar beneden.
Om half elf toch maar richting start gegaan. Daar was het nog niet zo druk en zodoende stond ik redelijk vooraan in het startvak voor de recreanten. (wij mogen pas als laatste starten, na de wedstrijdrijders, de business-klasse, de leden van le Champion en daarna pas de recreanten)
In het startvak was het koud maar wel gezellig. We stonden naast de ingang van het wedstrijd vak en zag daardoor diverse cracks zich opstellen voor de start waaronder blogger Marieke.

Klokslag 11:00 gingen de toppers van start, daarna de overige groepen en zoals gemeld wij als laatste. Tijdens de start van de businessklasse zag ik ook blogger Martin langs komen. Hij had er flink de sokken in.
Na 10 minuten konden wij dus van start, eerst een paar honderd meter over de boulevard en dan met een scherpe bocht het strand op. In die bocht voelde ik m’n achterband wegglijden. Oeps toch te weinig lucht in de banden? Op het strand bleek van niet. Het strand op fietsen was er trouwens niet bij. Een dikke file van lopende fietsers. Hmm. Bij de vloedlijn klom iedereen pas op de fiets en kon de strijd tegen de elementen, de tegenstanders en jezelf beginnen. Eerst 17 kilometer tegen wind in. Wind? Zeg maar gerust zuiderstorm. Windkracht 7 met uitschieters naar 9, en dan nog die fijne slagregens. Echt prima omstandigheden voor mijn vuurdoop.

De eerste kilometers was het erg druk, vechten voor een goede positie, links van het peloton om zodoende uit de wind gehouden te worden, maar wel oppassen dat je niet het mulle zand in gedrukt wordt. Op zich ging het wel lekker, stoempend en afziend haalde ik meer renners in dan dat ik ingehaald werd. Het werd hierdoor gelukkig wat minder druk en nu reed ik echt van groep naar groep met wat renners in het wiel. Soms werd ik dan weer ingehaald en moest knokken om aan te kunnen pikken.
Het strand van Heemskerk was slecht. Zeer mul en heel veel schelpen. Enkel aan de vloedlijn kon je fietsen. Om toch langs langzamere rijders te kunnen moest ik bijna tot de naven door het water. Blij dat ik op m’n oude fiets rij.

In Wijk aan Zee wordt het strand beter, en ter hoogte van Schoos kwamen de koplopers ons al te gemoed. 2 of 3 crossmotoren er voor en een politieauto compleet met zwaailampen en toeters. Niet te missen dus. Gelukkig is het strand hier breed dus ze hadden alle ruimte. Ramses Bekkenk lag hier al ruim op kop en kon dit op de finish verzilveren voor z’n eerste overwinning in Egmond.
Wij reden nu naar het keerpunt bij pier. Hier haalde ik buurjongen Ruud in, maar gelijk nadat we op het asfalt (lekker) aan onze terug reis konden beginnen was hij me alweer voorbij.
Nu met wind in de rug even over het asfalt maar na een kilometertje toch weer het strand op. Nu kon de versnellingspook in het hoogste gaatje.

Plankgas naar Castricum waar de organisatie bedacht had dat we daar even het strand af mochten voor een rondje over de parkeerplaats.
Hier werd ik aangemoedigd door blogger Alfons die z’n fiets verstandig in de schuur had laten staan.
Vanaf hier nog 7 km. Weer de grote plaat er op en gaan. 36 km/uur gaf de teller aan. Ik kon niet harder maar werd wel veel ingehaald. Balen. Een versnelling kleiner was veel te licht, en het kleinste kransje achter was net te zwaar. Dat heb je met zo’n oude fiets, maar 7 tandwieltjes op de cassette.

Peter op kop
Egmond kwam snel dichterbij, het laatste stukje van het strand, dan rennen door het mulle stukkie en dan “omhoog” de boulevard op. Au au, dat doet zeer. Voorzichtig door de laatste bocht en nog even sprinten naar de finish. 2:03 stond er op de grote klok. In de einduitslag werd dat gecorrigeerd naar 1.53:36. Prima tijd toch, voor m’n vuurdoop?
Bij de finish kreeg iedereen een bronzen medaille aan een roze lint. Bedankt organisatie, daar doen we het voor.

De terugweg naar de auto was een echte martelgang. Op de finish had ik even stil gestaan en nu verkrampte ik door de koude letterlijk. Met kramp in de bil en beenspieren terug tegen wind in naar de auto. Au au, toch dieper gegaan dan ik gedacht had.

Volgend jaar weer? Als het door gaat wel… denk ik. ;-)

ATB + 36 km

Verraderlijk glad.

2011-01-02T15:12:00.001+01:00

Het eerste rondje op de MTB was een voorzichtige.
Regen op een ijskoude ondergrond maakte de wegen glad. Daar kwam ik gelijk het eerste bochtje al achter. Met een hoop kunst en vliegwerk viel ik niet op de grond maar kon me net aan staande houden. Ok, opletten dus. Gelijk maar door het gras verder ipv over het opgevroren asfalt.
In duin was het niet veel beter. Alle verharden paden waren spekglad van de ijzel en opgevroren sneeuw.

En op bijna alle onverharde paden lag nog een pak aangetrapte opgevroren sneeuw, terwijl er tussen de bomen nauwelijks tot geen sneeuw meer lag.
Dus om toch nog een beetje te kunnen fietsen moest je op de randen van de paden fietsen, daar lag meestal geen sneeuw meer maar was de ondergrond zacht en sompig. Heel hard kon ik dus niet, maar ik kon in ieder geval iets doen na al die oliebollen en alcohol afgelopen weekend.

Na 2 rondjes langs de oranje pijltjes was het wel weer genoeg voor vandaag. Ook zat de officiële speeltijd er op, al verwachtte ik niet dat de boswachter op z’n scooter vandaag duinkaarten zou controleren. Veel te glad.

De terug weg over het asfalt naar huis was nu beter te doen. Het dunne laagje ijs was inmiddels in de meeste bochten verdwenen.

ATB + 45 km

Kilometerstand 2010

2011-01-02T15:05:00.005+01:00

Het nieuwe jaar is al weer 2 dagen oud.
De hoogste tijd op de kilometerteller weer op 0 te zetten.
Eindstand 2010:
ATB = 1521 km
Racert = 4982 km.

Crossen in een Kerstkaart

2010-12-26T22:30:00.005+01:00

Zo werd de laatste ronde van de Rabotop in Enkhuizen aangekondigd.
Want ondanks de sneeuw had de organisatie besloten deze laatste cross competitie wedstrijd gewoon door te laten gaan.
Het parkoers was hier en daar wat aan gepast met verse houtsnippers en een paar geveegde bochten, maar over het algemeen lag er gewoon sneeuw op een keihard bevroren ondergrond. Vooral de bochten waren dus glad.

Na de finish van de top-klasse mogen wij altijd op het parkoers voor een verkennings ronde. Ook nu, maar toen ik halverwege was werd ik gemaand me snel naar de start te vervoegen omdat men al wilde starten. Snel door het weiland langs het peloton en achter de snelle mannen op de eerste rij gaan staan. Niemand protesteerde, waardoor ik dus een goede startpositie had.

Na de start gingen we gelijk het weiland vol “verse” sneeuw in. Sinds 10:00 uur reden hier al mountainbikers dus er was een mooi plat gereden spoor maar kwam je daar naast dat viel gelijk het tempo weg. Tijdens de start is dat dus lastig, wil je mensen in kunnen halen moet je van de ideale lijn en dus hard trappen. Na het weiland doken we de bossage in. Ik had al ontdekt hoe glad het hier was en verschillende rijders voor me kwamen daar ook achter. Ik kon er gelukkig langs en slingerd over de bevroren paden m'n weg vervolgen. Achter op het parkoers reden we door een parkje met glibberige paadjes. Een paar keer moest ik flink corrigeren waardoor het tempo helemaal weg valt, maar dat is nog altijd beter dan onderuit schuiven.

Ik vond het lastig rijden en heb voor m’n gevoel soms te voorzichtig gedaan waardoor ik misschien hoger had kunnen eindigen. Uiteindelijk ben ik 20e geworden van de 55 gefinishte rijders. Niet geheel onaardig.
Maar het blijft lastig dat crossen in een kerstkaart.

In de eindstand sta ik op de 22e plaats ondanks dat ik 3 wedstrijden gemist heb. Ik weet niet of dit de uiteindelijk eindstand is want ik begreep dat de laatste wedstrijd dubbel zou tellen en het slechtste resultaat geschrapt zou worden.
Niet zeker of dat al toegepast is op de einduitslagen.

klik voor de foto's
atb + 19 km
902

Rabotop Texel

2010-12-19T21:38:00.014+01:00

De sneeuw van afgelopen vrijdag heeft hier gezorgd voor een sneeuw pak van, niet overdreven, 40 cm. Gisteravond twijfelde ik of ik vanmorgen een “vette” first track zou gaan zetten in de Noord-Hollandse duinen of toch voor de competitie puntjes zou gaan van de Rabotop op Texel.
Volgens de website lag er geen sneeuw op Texel en was er dus geen reden om de wedstrijd af te blazen.
Zondagochtend was hier nog een nieuw laagje sneeuw gevallen, want we hadden toch al niet zo veel. Oostenrijkse taferelen. Auto’s uitgraven van de parkeerplaats. Alleen met sneeuwbanden kwam je nog weg.

Toch maar besloten om naar Texel af te reizen. Ten noorden van Alkmaar waren de wegen weer goed, In de berm lag een laagje sneeuw, maar niets om je zorgen over te maken.
In Den Helder was het laagje nog dunner, sneeuwkettingen (anderhalve lengte oude Ultegra om de voor- en achterband) die ik voor de zekerheid gemonteerd had op de MTB er maar afgehaald. Niet nodig.

Na de overtocht met de fiets verder. Vannacht was er op Texel toch ook wat sneeuw gevallen maar dat mocht nauwelijks naam hebben. Snel door gefietst naar de startlocatie in het bos van de Koog. Daar waren de Masters nog bezig.
Nadat Tino Haakman als eerste over de streep was, mochten we het parkoers verkennen. En dat was hard nodig. Want op sommige plekken was het spek glad doordat de ondergrond hard bevroren was. Sneeuw lag er niet meer op het parkoers.

Om 13:00 uur was de start. Niet zo druk als in Petten maar toch een flink koppel MTB-ers aan de start. Na het startschot sloegen de toppers gelijk een gat door hard weg te sprinten. Ik zat in de tweede groep maar het werd treintje rijden op de single tracks. Op de zeer steile klim viel het peloton stil en moest lopend omhoog. Verderop werd het wat breeder en kon ik wat renners inhalen.

We reden hele stukken van de vaste ATB-route van Texel, heel mooi maar slecht inhalen. Soms is dat in m’n nadeel, maar ik had er ook soms profijt van. Een renner achter me, zat erg te pushen maar kon er niet langs. Pas op het brede stuk haalde hij me in. Echter na een klein stukje single track volgde weer een breed stuk met een erg scherpe en gladde bocht. Hij had te veel snelheid omdat ie een gat wilde slaan en gleed voor m’n neus hard onderuit in de bocht. Ik heb hem daarna niet meer gezien.

Na de bel voor de laatste ronde zag ik een rijder zo’n 100 meter voor me rijden. Op de technische stukken kwam ik steeds dichterbij en kwam zowaar in z’n wiel, maar er langs kon ik niet. In het laatste stukje voor de finish reed hij echter weg zodat ik geen kans had om hem op de meent te verslaan. Jammer.
Volgens hem waren we de 15e en 16e die binnen kwamen. Niet slecht maar helaas geen top 10 dus.
Update: uiteindelijk 11e geworden.
Daarna snel terug naar de boot want het vroor nog steeds een dikke 5 graden.
Brr.

ATB + 19 km
879

MTB-en met de ijsclub

2010-12-12T13:36:00.004+01:00

Gelukkig was al het natuurijs op de ijsbaan al bijna gesmolten anders kwam er denk ik weinig van onze afspraak uit oktober om eens met de mannen van de ijsclub te gaan mountainbiken. Dan stonden de meeste denk ik met ijzers onder hun schoenen op het veldje aan de Castricummerweg.
Nu zaten de mannen klaar op hun stalen (aluminium of carbon) rossen voor een rondje door de bossen.
Ad had samen met Willem een leuk rondje bedacht en dat wilde ze wel delen met de rest van de groep.
Acht man stond er klaar en onderweg naar duin pikte Alex aan die dacht dat we om kwart voor negen zouden vertrekken. In Castricum zou Leo op ons staan te wachten maar op de afgesproken plek geen Leo. Gelukkig werkt het mobiele netwerk van KPN wel aan de rand van het bos en Leo kon zich na 2 minuten aan sluiten bij de groep.

We stoven het duin in en werden gelijk getrakteerd op een klimmetje om de benen op te warmen. Daarna volgde een heel stuk van de oranje route die ik ook vaak fiets met hier en daar een kleine variatie op de uitgepijlde route. Het tempo lag vrij hoog maar iedereen kon nog goed volgen.
Af en toe viel de groep iets uit elkaar op de klimmetjes maar na een brul uit de achterhoede kwam alles weer bij elkaar.
Halverwege gaf Willem aan dat hij toch moeite had met het tempo. Z’n knie speelde op welke hij maandag op de ijsbaan tijdens het marathonschaatsen had bezeerd tijdens een valpartij. Helaas Willem en sterkte met je knie.

Ruud nam nu het kopwerk voor zn rekening maar het tempo werd er niet minder om. Slingerend over de single tracks, om hoog knallen tegen de heuveltjes aan en af en toe een jump over een bultje of een veerooster. Alles ingrediënten zaten in dit rondje om het een geslaagd mountainbike tochtje te laten worden. Alleen het steile klimmetje achter de Kruisberg verraste een aantal van ons. Te laat op het kleine blad en dan kom je niet meer boven.

Tegen tienen reden we het duin weer uit met de afspraak dit snel nog een keer te doen. Dus houdt 6 februari vrij, want dan doen we het nog eens dunnetjes over.
Klik voor alle foto's.

ATB + 33
833

Bergkoning 2010

2010-12-03T09:34:00.003+01:00

Ja sorry, maar de advertentie voor de Steven Rooks Classic in FIETS kan ik niet anders interpreteren dan dat IK de Bollenkoning van 2010 ben.
Word jij die van 2011? Dan moet je nog flink aan de bak! ;-)

Ik moet nog even mailen met Steven maar deze advertentie met (ongevraagd) mijn foto er op moet toch minstens een gratis deelname aan de Steven Rooks Classic opleveren.

trainen bij min 3

2010-11-28T12:55:00.003+01:00

Om de resultaten van vorige week in de Rabotop te kunnen continueren dient er wel getraind te worden. Dus 2 maal per week zit ik in de sportschool heel hard te trappen op een fiets met een vliegwiel die geen centimeter vooruit komt. Als het weer en de agenda het toelaten maak ik ook nog wat woon-werk kilometers, maar er gaat niets boven dat rondje op de MTB op zondagochtend. Deze ochtend had ik de luxe om te kunnen kiezen uit een wedstrijdje in Oudenkerk, een ATB-marathon in Nijverdal of een veldtoertocht in Schoorl. Toch koos ik voor het Noord-Hollands Duinreservaat. Gewoon ongedwongen kilometers maken op bekend terrein.
Dat het 3 graden vroor vanmorgen deerde me niet. Gewoon goed aankleden en zorgen dat je niet af kan koelen. Dus tempo houden.

In duin was het druk van de mountainbikers. Maar het is er zo groot en je mag bijna overal fietsen, dus last heb je niet van elkaar. Leuke bijkomstigheid is dat je onderweg altijd een paar bekende tegen komt of zelf gespot wordt.

Het trainingsrondje vanmorgen bestond uit de oranje route richting Castricum, waarbij ik probeer het tempo op de 27 km/uur te houden. Dat lukte nu vrij aardig omdat de ondergrond goed hard was.

Daarna volgde de oranje route van Wijk aan Zee. Het tempo op dit rondje varieert wat meer omdat er meer hoogte verschil in zit. Maar ook hier waren de mulle passages nu hard bevroren, doorknallen dus.

Na dit rondje was het inmiddels half elf, officiële sluitingstijd voor de mountainbiker (rare regeling) maar ik wilde nog 1 maal het mooiste stukje van de oranje route nemen en reed hierdoor pas om 10 voor 11 het duingebied uit. Foei Peter, als de boswachter je ziet…

Snel naar huis en om kwart over elf zat ik aan de koffie. De tenen of vingertoppen vertoonde nog geen bevriezings verschijnselen maar het kacheltje voelde toch wel aangenaam aan.

ATB + 56 km
800

8e plek in Petten

2010-11-21T21:32:00.010+01:00

Zo kan het dus ook, geen modder en een mooie 8e plek voor Peter.
Ja, je leest het goed, in een startveld van zo’n 60 mtb-ers ben ik vanmiddag als 8e over de streep gekomen.

In Petten had men op een duin een mooi langwerpig parkoers uitgezet. Vanwege het duinzand en het weer van afgelopen week geen modderzooi zoals vorige week in Twiske.

Alleen aan de wind kon men weinig veranderen. Op de heenweg een felle tegenwind, terug het laatste stuk naar de finish dus wind in de rug, maar hier zoog het natte gras weer hard aan de banden. Door niet het kapot gereden spoor te kiezen kon je gelukkig toch vaart houden.

Maar eerste terug naar de start. Om een paar minuten voor 1 worden de eerste 20 van het klassement naar voren geroepen. Zij mogen vooraan starten, het is dus zaak om te zorgen dat je hier direct achter staat. Nou dat was me gelukt.
Na de start is het altijd een drukte van belang. Dit maal geen haakse bochten maar gelijk een schelpenpad van een kilometertje tegen wind in. Nu kon ik gelijk al een aantal man voorbij en verderop waar we het duin af gingen om vervolgens er weer tegen aan te gaan, moest een aantal man afstappen. Ik had voldoende vaart en kon er netjes langs. Weer een paar man.

Gedurende de rondjes die volgden bleek dat ik juist op die klimmetjes de meters kon pakken. En zo kwam het dat ik in de 1 na laatste ronde volgens de toeschouwers langs de kant op de 7e plek lag. Helaas moest ik die plek even later nog afstaan aan een rijder die mij eerst tegen wind in liet beuken om vervolgens me net voor de afdaling voorbij te steken. Ik probeerde nog aan te klampen maar moest me toch gewonnen geven. Ook de rest van het parkoers kon ik het gaatje niet meer dicht rijden en kwam zodoende dus als 8e over de streep.
Ik was dus zeer tevreden.

Na m’n jasje en tas bij de finish op gehaald te hebben zag ik net de finish nog van blogger Martin.
Hij kon net een renner op een cyclocrossfiets voor blijven. Netjes Martin. Nog even staan praten om daarna bij de bikeshow van Beukers te gaan staan kwijlen. Fietsenhandel Beukers organiseert elk najaar z’n eigen BikeMotionBeurs. Alle laatste modellen staan hier uitgestald. Als je Utrecht gemist hebt dab is dit altijd de moeite van het bezoeken waard.

Daarna snel naar huis om te vertellen over mijn formidabele resultaten. :-P

Atb + 20 km
744

rabotop Twiske

2010-11-14T17:40:00.007+01:00

Ik twijfelde vanmorgen, moest ik de atb uit de schuur halen en naar Oostzaan afreizen voor de Rabotop atb wedstrijd in 't Twiske, of zal ik maar gewoon thuis blijven?
Afgelopen nacht kwam de regen met bakken naar beneden maar zaterdag was het overdag wel droog.
En ook vanmorgen mocht de regen hier geen naam hebben. Het zou wel nat zijn in 't Twiske maar ik moest gewoon wat doen. Dus toch maar naar Oostzaan.

Het parkoers was nog slechter en natter dan ik had kunnen dromen. De moddermannetjes die er rond reden hadden duidelijk moeite om de kluftjes op de komen of door de bochten te glibberen. Wil ik dit eigenlijk wel? Had ik toch maar thuis moeten blijven?

Ach ik was er nu toch en ook al ingeschreven, dan ook maar starten!
Die start ging redelijk goed. Op het eerste stuk en in de eerst bocht kon ik flink wat mannen inhalen. Ook de eerst modderpoel overleefde ik glansrijk. Links tegen het lintje was het spoor nog niet zo diep en kon je tempo houden.
De volgende bocht was echter krap en glad. Iedereen ging hier van de fiets en rennend het heuveltje op. Daarna glibberent door de bochtjes en langs het randje het volgende kluftje op. Hier had je nog grib op het gras. Even later volgde een houtsnipper pad, wat een weelde. Helaas kon ik de langzame renner voor me niet voorbij. Op het volgende strookje graffel kon dat wel, maar in de bocht die daar op volgde stond ik helemaal geparkeerd in de modder. Voor ik van m'n fiets kon springen kwam er een heel treintje rijders langszij.

De laatste van de setje renners kon ik net nog passeren omdat hij lopend een glad bergje op ging en ik net voor hem langs de afdaling in kon duiken.

Later haalde hij me toch nog in en had ik even geen antwooord. De 2e en 3e ronde had ik het namelijk erg zwaar. Vooral dat rennen met de fiets door de modder viel me zwaar.

De renner (met grote rugzak om) die me de 3e ronde ook nog inhaalde kon ik gelukkig in de laatste ronde toch weer terug pakken. En ook die veldrijder uit de eerste ronde kwam weer dichterbij.

Een sprint naar de finish zat er niet meer in en had ook weinig uitgemaakt. Geen top klassering deze keer maar sloeg ik een modderfiguur? Klik voor uitslagen.

De fiets was denk ik 10 kg zwaarder door de modder maar alles bleef wel functioneren.

Volgende week Petten. Dat zal minder modderig worden dan vandaag.

Atb + 16km
716

modderen in Alkmaar

2010-11-07T14:37:00.002+01:00

Het was aanmodderen vandaag in Alkmaar tijdens de veldtoertocht. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: Door de regen van afgelopen week waren de weilanden lekker nat en sompig. Helaas had de organisatie bedacht dat we daar maar eens fijn doorheen moesten fietsen, want het is toch een veldtoertocht. Lekker dan. Na 3 km fietsen zat alles al onder de modder. Van m’n velgen tot m’n oren.

Figuurlijk: Ik was vanmorgen één van de eerste die mocht starten. Onderweg hield ik het tempo lekker hoog en werd door niemand meer ingehaald. Aan de sporen in het duin en op het strand te zien reed er een man of 5 voor me.
Terug in Egmond kwam ik echter geen pijlen meer tegen. Navraag bij een verkeers-regelaar die de laat-starters hielp oversteken moest ik door rijden en bij de rotonde richting Bergen volgen. Daar zouden ook verkeersregelaars en pijlen staan. Niet dus.
Na een rondje door Bergen gefietst te hebben besloot ik dan maar op eigen gelegenheid terug naar Alkmaar te fietsen. Wel jammer, want in Bergen worden altijd nog wel wat onverharde weggetjes gevolgd en nu reed ik al sinds het strand van Egmond op verharde ondergrond.
Maar langs de Bergerweg stonden plotseling weer pijlen en op de rotonde met de Nesdijk ook twee verkeersregelaars met oranje hesjes. Ja, nu weet ik het zelf wel. Gewoon de Bergerweg volgen en dan kom je zo bij het Wielerstadion, maar waar waren tussen Bergen en Egmond?

Jammer Toerclub Alkmaria Victrix, dat laatste was niet nodig geweest als jullie eerder de man met de pijlen op weg gestuurd hadden.

ATB + 34 km
689

indoor sweating

2010-11-03T11:40:00.003+01:00

Nu het buiten wat minder “racefiets vriendelijk” weer is heb ik me maar weer gemeld bij SportPlanUitgeest voor een uurtje indoor sweating. Een uur lang keihard op de pendalen staan en geen millimeter vooruitkomen, terwijl het zweet van je lichaam af gutst. Vind ik dit leuk?
Niet echt maar zolang het buiten kløte weer of te donker is moet je wat. Gelukkig kan ik zondagochtend nog steeds lekker het bos in. Dat blijft toch het fijnste.
Maar om toch de conditie wat op pijl te kunnen houden is een uurtje spinning toch wel het minste wat ik kan doen. Misschien dat het zelfs 2 uurtjes moet gaan worden.

Zo zaten we (broer Daan, zwager Erik, zijn broer Marco en ik zei de gek) klaar om door drill-instructor Rob afgebeuld te worden.
Naast het gebruikelijke gezwets van Rob werd er wel hard getrapt want Rob hield er flink het tempo in en m'n shirt kon je na 5 minuten al uitwringen.
Het uurtje vliegt zo voorbij en moe maar voldaan konden we terug naar huis. Rob bedankt weer.

Robbenoordbos

2010-10-31T14:40:00.006+01:00

De veldtoertocht door het Robbenoordbos, aan de rand van het IJsselmeer, naast de Afsluitdijk, staat altijd hoog op mijn lijstje in het winteraanbod van mtb-tochten. De herfstkleuren in het bos, gecombineerd met een uitdagend en veelzijdig parkoers maken het een leuke toertocht.

Zo stonden we vanmorgen onder de A7 opgesteld voor 35 km mountainbiken. Terwijl het verkeer over onze hoofden raasden doken wij een strook nat gras op om verderop in het bos te verdwijnen.
Door de vele natte bladeren was het daar goed oppassen in de bochten. Je glijdt zomaar onderuit als je niet oppast.

Na 16 km bospaadjes kwamen we bij de verzorgingspost, warme bouillon of koude sportdrank en een krentenbol lag er voor een ieder klaar. Ik ruilde mijn krentenbol in voor nog een beker sportdrank en was klaar voor deel 2 van deze toertocht.
We gingen nu de vaste ATB route in het Robbenoordbos op, persoonlijk het leukste onderdeel van deze tocht. De vaste route slingert zo door het bos dat je al gauw al je richtingsgevoel kwijt bent.
Maar gewoon het spoor, of in dit geval het achterwiel voor je volgen en je komt er van zelf. Het nadeel van zo’n georganiseerde toertocht is dat je al gauw in een treintje met rijders komt te zitten. Inhalen is er niet bij op het smalle single track, dus dan maar genieten van de bochtjes en de paadjes.
Hoogte verschil is er niet in het bos maar des te meer bochten, om bijna tureluurs van te worden.

Na de 8 km vaste route kwamen we het bos uit en mochten via een weiland de IJsselmeerdijk op om zo terug richting Den Oever te fietsen. Echter het klaphekje voor het weiland stond wel’nswaar open maar was toch smaller dan ik dacht, of was m’n stuur breder? Goed, met de rechterkant van m’n stuur tikte ik het hekje aan en dook vervolgens links het prikkeldraad in. “Prutser” vloekte ik tegen me zelf. Verder niets aan de hand maar wel “een beetje stom”. Snel het prikkeldraad uit gekropen en m’n weg vervolgd.

Na de dijk volgde nog een klein stukje bos en met 32 km op de teller reden we Den Oever weer binnen. Wel wat kort en snel voor m’n gevoel maar ja aan alle dingen komt een eind…..

ATB + 32 km
653

Rabo Top Hoorn

2010-10-17T17:32:00.012+02:00

Voor mijn eerste mountainbike wedstrijd dit jaar, de 3e uit de serie van 9 wedstrijden, toog ik vanmorgen naar Hoorn. De thermometer gaf slechts een magere 10 graden aan, zodat ik voldoende kleding mee genomen had. Maar in het Julianapark aan het IJsselmeer was het goed toeven. De zon deed flink haar best en de meeste meegenomen kleding kon in mn tas blijven.
Zeker naar het eerste verkenningsrondje over het parkoers stond het zweet al rijen dik op mn rug.

De parkoersbouwers hadden flink hun best gedaan en het park omgetoverd in een uitdagend en zwaar wedstrijdparkoers. Drie stukjes langs en door het IJsselmeer, over zuigende houtsnipper paden, modderige single tracks tussen de bomen door, asfalt (lekker) en een paar klimmetjes op van die modderige gras hellinkjes. Genoeg ingrediënten om een uurtje flink af te zien.

De start vond plaats om klokslag één uur, en ik had me strategisch aan de buitenkant van het peloton genesteld. Heel slim bleek gelijk na het startschot want naast me zag ik verschillende valpartijen doordat renners zich verschakelde en vanachteren aangereden werden. Had ik dus geen last van en zo kon ik ook in de eerste bocht buitenom meerdere renners inhalen.

Daarna wordt het ieder voor zich, en op het moment dat je de singletracks op duikt kan je er gewoon niet meer langs. Het stukje strand bood uitkomst. Ik had tijdens de ronde van de topklasse al gezien hoe je hier het slimste het strand op kon sturen zonder te veel snelheid te verliezen. Het eerste stukje “strand” moest je lopen maar ook hier haalde ik weer een aantal rijders in. Dan weer de bosschage in en over de gladde modderige stukjes sturen. In het trainingsrondje ging ik hier bijna onderuit over wat spekgladde boomwortels in een bocht dus ik was op mijn hoede. Welk bochtje was dat ook weer? Voorzichtig nam ik nu elk bochtje op lage snelheid, maar inhalen kan hier toch niet al hoorde ik aan het gehijg in mn nek dat men er langs wilde. Jammer dan, dat gaat niet jongens.

Het volgende stukje strand kon je wel op de fiets blijven zitten door het ook weer juist aan te snijden. Even met de banden door het water en dan gang maken. Toch moest je de laatste 10 meter lopen. Dan weer op de fiets springen en malen. (dat is killing zo’n stukje lopen) Nu volgt een stukje asfalt en dan een gemeen glad klimmetje direct na een scherpe bocht. Door optijd naar het kleine (eigenlijk midden) blad te schakelen kan je toch boven komen, al slipt het achterwiel door op het modderige gras. Weer wat single tracks en dan langs de trap naar beneden. Asfalt en gras volgen elkaar hier in rap tempo op, net als nog een paar klimmetjes en even veel afdelinkjes. Waarbij je bij de laatste van het gladde gras zo het asfalt op glibberde. In mijn laatste ronde ging ik hier bijna onderuit want inmiddels lag op het asfalt ook een laag gladde modder. Oeps dat was even schrikken. Daarna nog twee stroken grindpad afgewisseld met een paar stroken gras en dan naar de finish.

De wedstrijd voor de funklasse gaat over 45 minuten plus 1 ronde, en ik was blij dat ik de bel hoorde rinkelen. Dus nog 1 rondje. Tijdens de wedstrijd was ik de strijd verwikkeld met 2 renners waarbij er 1tje nu toch steeds verder uit beeld reed. Nummer 2 (roodgeel shirtje) bleef nog wel in zicht en hij had weer een andere rijder (wit shirt) ingehaald die ook dicht bij mijn voorwiel kwam. Maar inhalen was er nog niet bij voor Peter. Ik liep wel wat in op wit shirt maar een stuurfoutje maakte de afstand weer groter. Ik kwam het laatste stukje nog erg goed terug maar toen ging wit shirt en strijd aan met z’n roodgele voorganger. Ik had niet genoeg kracht meer om me hier in te mengen en moest toezien hoe de strijd op de meent beslist werd in het voordeel van de roodgele renner.
Hoeveelste we zijn geworden weet ik niet, al stonden er nog niet heel veel renners bij de finish. Volgens roodgeel hemd zaten bij de eerste 20. Dat zou mooi zijn.
Uitslag volgt hier. Kijk bij Hoorn – Funklasse.
Alle foto's klik hier

Volgende week Spaarnwoude. Hopelijk regent het komende week niet te veel anders wordt het 1 grote modderpoel.

617

Bart geeft fietsles

2010-10-11T11:34:00.005+02:00

In het zonnige zuiden van Limburg gaf Bart Brentjens fietsles op zijn eigen Challenge. Ook dit jaar kwam hij als eerste over de streep in z’n woonplaats Eijsden, al laat onderstaande foto zien dat nummer 2 erg dicht op z’n w/hielen zit.

Zelf had ik geen idee hoe de wedstrijd voor de Elite en Masters over 100 km verliep, want ik had mijn eigen “wedstrijd”. Dezelfde 100 km die Bart en de mannen namen, al lag mijn tempo waarschijnlijk wel iets lager. Eigenlijk is het gewoon een toertocht, maar met die chip aan je voorvork wil je toch wel een goede tijd op de klok zetten.

En zo gebeurde het dat ik 9 km na de start in een poging 2 langzamere renners in te halen al grassprieten lag te tellen. Het randje van de middenberm tussen de twee sporen in was toch iets hoger dan ik dacht. Ik wilde hier op sturen maar het voorwiel dacht er anders over. Hmm.

Gelukkig bleef ik de rest van de tocht wel op de fiets zitten. Al had ik soms wel moeite om de fiets door scherpe bochten te sturen. Door het grint in de bochten had je weinig grip. Remde je te hard dan blokkeert de boel en glij je weg. Rem je te zacht dan haal je de bocht niet. Vooral als je “plotseling” een scherpe bocht in moet sturen pikte ik wel eens de berm mee.

Het parkoers lag er prima bij. De zon scheen er lustig op los. Heet werd het niet, maar het was gewoon lekker. Ook nauwelijks modder op het parkoers waardoor je op de meeste klimmen gewoon fietsend boven kon komen. Dat was vorig jaar wel anders. Het dalen ging ook super, zo lekker die achtervering. Al had ik wel een probleempje met de achterrem. In lange afdalingen gaat de rem trillen, de remblokken gillen en wordt de remwerking veel minder. Even los en dan weer inknijpen hielp soms. Maar soms ook niet waardoor ik dan enkel op de voor rem naar beneden stuiterde. Niet handig!
Morgen moet ik toch langs de fietsenmaker voor een servicebeurt, dan zal ik het gelijk opnoemen. Hopelijk kan hij dat verhelpen.

Na 4 uur en 45 minuten sturen kwam ik in Eijsden over de finish. Bart en kornuiten zaten toen al met gekamde haartjes aan de koffie. Ik trakteerde me zelf maar op het terras op een goud gele rakker. Die had ik wel verdiend vond ik zelf.

ATB + 100 km
587

aflasting

2010-10-02T16:15:00.003+02:00

Aangezien de voetbal vanmorgen afgelast was hoefde ik niet langs de lijn te staan om mijn jongste telg aan te moedigen. Er schijnt vannacht zoveel water gevallen te zijn dat het partijtje voetbal van de E-tjes op waterpolo zou gaan lijken. Niet verstandig dus om de jongens te laten voetballen als er volgende week op die velden opnieuw gespeeld moet worden.

Kon ik dus alsnog het duin in want morgen komt er zeker niets van. Dan sta ik wederom langs de lijn, nu van de atletiekbaan om mijn dochter aan te moedigen.

Snel dus naar huis om de fiets en helm op te halen en dan richting Heemskerker duin. Onderweg zag ik pas dat er vannacht inderdaad veel water gevallen was. Grote plassen overal. In duin was het niet veel beter.
Plassen en modder. Voordeel is wel dat je op alle mulle plekken nu gewoon door kan fietsen. Ik wilde wederom de oranje route richting Wijk aan Zee rijden wat die was me vorige keer goed bevallen.

Maar op het pad liepen grote groepen hardlopers. Op zondagochtend heb je daar niet zo veel last van. Maar nadat ik aankondigde er langs te willen ging men netjes voor me opzij. De lopers netjes bedankt en toen plakgas de oranje pijlen volgen. Sommige bochtjes waren glad, modder en bladeren op de rails zorgen er voor de treinwielen door slippen. Het zelfde geldt voor de MTB bandjes al hebben die door de noppen toch nog redelijk grip.

Ook het tweede rondje liep lekker, maar wederom last van hardlopers. De grote groep die tijdens mijn 1e ronde net gestart was, was inmiddels uit elkaar gevallen en gedurende een paar kilometer kwam ik steeds plukjes lopers tegen. Op de MTB is de oranje route al pittig, laat staan met hardloopschoenen aan.

Even voor half elf was ik weer terug bij het begin punt. Hoogste tijd, volgens de boswachter, om de onverharde paden te verlaten. Keurig volgens de regeltjes van het PWN ben ik dus maar naar huis gereden om de modder van mijn kuiten en gezicht te wassen. De MTB doe ik morgen.

ATB + 43
481

Nog scherper!

2010-09-26T14:10:00.004+02:00

Vanmorgen het MTB parcours in Schoorl maar weer eens onveilig gemaakt. Na het water van afgelopen weken ligt er een perfect parcours in de Schoorlse duinen. En dat was te merken.
Het was gezellig druk op de single tracks, maar tijdens mijn eerste rondje had ik weinig last rijders die het pad versperren. De meeste “vluchten” gelijk naar de kant als ze me horen aankomen. :)
Ik kon dus lekker door stomen en na de afdaling van de nok zette ik de stopwatch stil op 38:32 !! Nog sneller dus als vorige keer. Wauw en dat met die zondagochtend spits op het parcours.

Twee renners die me zagen finishen merkte op dat ik zweette. Maar toen ik m’n tijd vertelde kreeg ik respect. Ze vroegen me of ik nog een rondje ging doen. “Ja”, zei ik, "maar eerst even op adem komen."
Na een paar minuten uitblazen en gezellig over GPS ontvangers gepraat te hebben, (Garmin heeft de edge 800 gelanceerd. Kwijl) zette ik het 2e rondje in met de 2 man in mijn achterwiel.

Tijdens het rondje bleef ik fietsers achter me horen welke soms wel heel dicht op mijn achterwiel reden. "Hmm die 2 kunnen dus ook wel rijden zeg. Zaak om niet te verslappen en gewoon door te rammen." Plotseling werd ik ingehaald door een wel heel snelle man. Het was er niet 1 van de 2 volgers. Ik probeerde zijn wiel te volgen maar moest toch na een stukje lossen. Mijn volgers was ik toen wel even kwijt.
Op het stukje fietspad in het parcours werd ik wederom ingehaald. Het moet niet gekker worden!
Maar deze mannen kon ik wel volgen. Vooral dalen ging niet zo heel hard bij deze renners. Voor de beklimming van de nok kwamen we echter in een convooi terecht. Ik kon nog wel wat mensen inhalen maar na de top zat ik toch midden in het treintje. Balen, want erg hard naar beneden ging men niet. En er langs sturen is geen optie. Er is maar één pad naar beneden. Heel rustig dalen dus.
Gelukkig nemen de meeste het “Halfords paadje” zodat ik nog even full speed door de kuil kon. Boven zette ik de klok stil op 39:23. Nog altijd sneller dan het PR welke ik 5 jaar niet kon verbeteren.

Na een paar minuten kwamen de 2 renners die gelijk met me gestart waren binnen. "Pff jij gaat wel erg hard." Ik vertelde dat ik dacht dat ze steeds in m’n wiel zaten en ik daarom het tempo hoog hield, maar zoals gezegd waren dat toch andere rijders.
Maakt niet uit, ik had heerlijk gereden.

ATB + 32
438

fan van Oranje

2010-09-20T10:42:00.007+02:00

In het PWN duingebied zijn sinds vorig jaar nieuwe wandelroutes uit gezet. Wandelroutes over meest onverharde paden, waar je dus prima op kunt mountainbiken. Regelmatig heb ik al de eens oranje route rond Castricum gereden. Leuke route, zo’n 16 km maar erg vlak. Wel goed om lekker door te trappen.
Gistermorgen heb ik eens na een tip van Alfons de oranje route rond Wijk aan Zee bereden. Ook deze route is zo’n 16 km lang, maar geeft wat meer uitdaging. Er zitten rond Wijk aan Zee flink wat klimmetjes in en ook stukken mul zand die je net aan fietsend kan overbruggen.

Onderweg kwam ik 3x een groepje mountainbikes tegen bijna de zelfde route als ik reden. “He daar heb je hem weer” hoorde ik de laatste keer en ik had weer een staartje. Even later op een lange klim werd ik toch in gehaald door 2 van de 4 man, maar onderaan de afdaling stonden ze weer te wachten op hun makkers.

Na 16 km was ik weer terug bij het begin punt en begon ik aan een tweede ronde. Nu kende ik alle lastige punten en onverwachte bochten dus kon ik het tempo goed hoog houden.
Om even voor half elf reed ik het duin weer uit.
Lekker gefietst. Die oranje route is dus een goed alternatief voor Schoorl. Onthouden dus.

atb + 48 km
406

de Kneet

2010-09-12T20:47:00.009+02:00

Ter ere van de in 2004 overleden NoordHollandse beroepswielrenner Gerrie Knetemann wordt sinds 2006 elk jaar een tourtocht georganiseerd.
Tijdens de 1e Knetemannclasic was ik van de partij en vandaag tijdens de alweer 5e editie reed ik ook weer mee samen met René Lommers.
De start is sinds de 3e editie in het Olympisch Stadion in Amsterdam en ook dit jaar schoot Gré Knetemann ons weg.

Het was droog, al had het de hele nacht geregend. Het wegdek was dus nog nat en glad, maar met een beetje oppassen in de bochten ging het prima.
We werden in groepen te gelijk gestart. Dat is op zich niet handig. Hierdoor rijd je in een grote groep wielrenners en is het goed oppassen wat de renners voor je doen. Vandaar dat René en ik snel de groep voor ons begonnen in te halen zodat we gewoon samen konden fietsen en niet moesten blijven opletten op de wielen voor ons.
Dat ging prima. Af en toe pikte iemand aan die we inhaalde maar dat is geen probleem. Tot de eerste verzorgingspost na 65 km liep het lekker. En de enkele druppel regen die we op ons gezicht kregen mocht geen naam hebben. Wel waren we zo’n 10 kilometer voor de post opgeslokt door het peloton maar ook dat heeft z’n voordelen; je kunt makkelijker het hogere tempo volhouden.
Na een mueslireep en een groene banaan brak de regen toch echt los. Na even gewacht te hebben toch maar het regenjasje aan getrokken en onze weg vervolgd. We fietsten door de Ronde Vennen richting het Groen Hart. Een mooie omgeving, maar in de regen toch iets minder.

Inmiddels reden we een redelijk groot peloton welke er flink de sokken in hield. Maar in Burgerveen ging het mis. Op de Leimuiderbrug zag ik een rijden voor in het peloton onderuit schuiven. Z’n achterwiel brak weg op het wegdek van de brug dat daar uit een stalen rooster bestond en spiegel glad was in de regen. Andere renners begonnen ook te remmen en gleden ook onderuit. Ik was zo slim om niet vol in de remmen te knijpen en kwam tot stilstand tegen de knie van een gevallen rijder. Ook achter mij vielen de renners tegen het brugdek. Wat een puinhoop. René was ook niet gevallen door niet te remmen maar gewoon over wielen die voor hem lagen te rijden. 10 tot 15 man op het brugdek waarvan er 2 toch wel serieus aan toe waren. Even blijven kijken of we nog iets konden doen, maar toen bleek dat alles onder controle was, en de ambulance onderweg was zijn wij weer verder gereden.

het gladde rooster op het brugdek in Burgerveen.

De schrik zat er wel even in maar later ging het alweer beter.
We reden stug verder. De regen was inmiddels gestopt en de wind kregen we in de rug. We kwamen nu in de Bollenstreek en reden richting noord.
In Bloemendaal had de organisatie een kleine klimtijdrit voor ons in petto. Aan de voet van het Bloemendaalse Kopje lagen registratie matten. Naast me ging een rijder aan en ik besloot in zijn wiel te kruipen. Samen knalden we omhoog en slechts een paar meter achter hem kwam ik over de matten op de top.

Op de website van de GerrieKnetemannClassic.nl zag ik dat ik de 40e tijd had neer gezet van de 621 deelnemers van de 150 km. Niet slecht dus.

Via de 3e verzorgingspost in Spaarndam, de 2e post hebben we gemist, reden we door Spaarnwoude en Halfweg terug naar Amsterdam.
In het Olympisch Stadion stond mijn teller op 148 km. Mooi rondje Gré. Jammer van de regen en de valpartij.

Race + 148

Tijdrit – de finale

2010-09-09T11:44:00.004+02:00

De tijdritcompetitie van onze fietsgroep bereikte gisteren haar finale. In de laatste tijdrit, dit keer over 1 ronde door de Schermer, zouden de laatste punten verdeelt worden en de definitieve winnaar bekend worden. Kan Sjaak nog van Jac winnen? Heeft Henk voldoende voorsprong op Jeroen om de 3e plek vast te houden? En zou ik mijn 6e klassementsplaats door slechte resultaten in de sprint nog kunnen opkrikken?
Er stond ons een spannend avondje te wachten.

Helaas werkte de weergoden niet helemaal mee gisteravond. Ze hadden natuurlijk al hun best gedaan door mij ’s morgens droog naar het werk te laten fietsen, en ook op de terugweg hun plas opgehouden. Maar gisteravond brak het als nog los. De meeste van ons waren net, of bijna op de tijdrit locatie aanwezig. Nog voor de start kwam het met bakken tegelijk naar beneden. We konden schuilen in een boerenschuur maar kregen nog wel natte voeten.
Na een kwartiertje was de eerste bui over getrokken en konden we alsnog starten. Maar er hing nog voldoende narigheid in de lucht, dus het zou een kwestie van opschieten worden.

Ik had startnummer 4 van Leo gekregen en kon me dus klaar gaan maken voor de start van een rondje van 7,4 km tegen de klok.
Na 4 minuten was het dus mijn beurt.

Na de start bleek dat de wind 180 graden gedraaid was door de buien en we nu dus het eerste stuk wind mee hadden.
De teller liep op naar de 45 km/uur en het was nu kwestie van dit tempo proberen vol te houden tot de eerste bocht.
Het asfalt was zeiknat, dus ik ging extra voorzichtig door de bocht. Maar goed ook want er lag overal nat gras op het wegdek. Nu de wind schuin tegen. Het tempo zakte terug naar 37 en in de verte zag ik een auto keren. Gelukkig was ie net weg toen ik aan kwam stormen. De volgende bocht is nog lastiger. Hier liggen altijd losse steentjes en zo. Plus dat je vrij scherp moet in sturen wil je niet tegen de vluchtheuvel aan belanden. Nu met al dat water op de weg dus extra lastig. Ik remde maar flink af om niet te veel risico te nemen. Daarna de tegenwind in. Diep liggen op het stuur en door rammen. Het ging lekker en ondanks de tegenwind kon ik de 34 op de teller houden. Het laatste stuk is altijd lastig. Eerst het kluftje bij het pontje op, de benen lopen hierop altijd vol, dan bij schakelen en de laatste anderhalve kilometer vol maken. Maar alles voelde nog goed en ik kon met zicht op de finish er nog een eindsprint uit persen. Benno stond naast Leo op de streep me aan te moedigen en riep dat ik een goede tijd op de klokken zette.

11:38 hoorde ik later van Leo. Zeker niet verkeerd.
Dit bleek voldoende voor een 5e plek. De top drie was geen verrassing alleen had Jeroen op zijn leenfiets nu koploper Jac verslagen. Sjaak werd 3e en hij? met z’n calimero-helm 4e. In de eindstand van de competitie veranderde er niet veel. Jac bleef nummer 1, gevolgd door Sjaak. Jeroen die 1 wedstrijd gemist heeft kon Henk niet meer inhalen en werd dus 4e. Ik zelf ben ook 5e in de eindstrijd geworden. Als Rene gisteravond wel aanwezig zou zijn is het maar de vraag of hij zijn plek vastgehouden zou kunnen hebben.

Tijdens de prijsuitreiking brak de volgde bui alweer los en in de stromende regen reden we snel naar huis.
Leo. Lida en Aad bedankt voor de organisatie.

Uitslagen volgen hier: tijdrit 8-9-2010
en de eindstand hier.
klassement 2010