Chineway Hill

5 aug. 2010. Op de valreep nog even een laatste BIG kunnen scoren in Engeland voor we zaterdag de boot terug naar ons vlakke Nederland nemen. BIG # 94 – Chineway Hill was de enige op korte afstand van onze cottage. Fiets achter op de auto en met z’n allen naar Sidmouth waar ik de vrouw en kinderen op het strand achter laat en zelf op de fiets spring om richting Ottery Saint Mary te peddelen waar de officiële start van de beklimming begint. Even de juiste weg zoeken en dan begint het. De top ligt maar op 241 meter dus het valt allemaal wel mee, maar het is één van de 1000 BIG’s en die kan ik straks wel doorstrepen.

Ik klim lekker door maar plotseling zie ik in de berm een 20% bord staan. Oef, toch maar een tandje terug Peter. Het wordt inderdaad flink steil en de top blijft uit zicht. Hoe lang nog? Moet ik toch van de fiets om handmatig de ketting op het kleinste blad voor te leggen of red ik het op het midden blad? (Sinds ik een ander crankstel gemonteerd heb op mijn oude vakantie fiets kan ik niet op het kleinste blad schakelen. Dat moet “handmatig” gebeuren, incl. vieze vingers)

Maar ik red het net. Hartslag dik in het rood, want afstappen om te schakelen is toch ook zonde. Op de top maak ik een foto en volg even het bordje “White Cross”. Geniet daar van het uitzicht en kies het bridlepath terug naar Chineway Hill. Even mountainbiken want daar zijn die dikke banden toch voor. Niet enkel om meer rolweerstand te genereren.

Terug op de top fiets ik verder en op de kruising met de A375 neem ik de kortste weg terug naar Sidmouth. Via een erg mooie weg qua uitzicht en bebouwing kom ik weer terug in Sidmouth waar ik over de boulevard naar vrouw en kinderen zoek. Als ik ze gevonden heb kan ook ik nog even van de Engelse zon genieten (deze laat zich maar heel sporadisch zien, maar vandaag was zo’n dag) en met m’n tenen in het ijskoude water van de Lyme Bay poedelen. Lekker hoor vakantie.

Alle foto's: http://picasaweb.google.nl/Pedorie/Engeland#

ATB + 35 km
400 hoogtemeters

Exmoor National Park

30 juli 2010. Tijdens het plannen van onze zomervakantie naar zuid-west Engeland had ik natuurlijk al snel op de kaart van www.challenge-big.eu gekeken. In de buurt van onze vakantie locatie in Haselbury Plucknett, zuid Somerset stonden een aantal BIG beklimmingen op de kaart. Mooi, dus de fiets kan mee zodat ik nog wat aan m’n fietsverslaving kan doen en niet verplicht hoef af te kicken. Alleen nog even inplannen in het schema van de overige vakantievierders.

Gisterenmiddag kon ik de fiets op de auto zetten en afreizen naar het Exmoor National park voor het scoren van 2 BIG’s. Ik had een mooi rondje op de kaart getekend, 65 km inclusief BIG 93, Dunkery Beacon en BIG 92, Exe Plain. Uitgaande van 20 km/uur gemiddeld, zo’n 3 uur fietsen, dus met het avondeten zou ik wel weer terug zijn, dacht ik…

Het pakte dus iets anders uit. Vrijdagmiddag is ook druk in het verkeer in Zuid Engeland. De reis duurde dus al iets langer, maar vooral het fiets gemiddelde lag lager dan gepland.

Vanaf de start in Luckwell Bridge ging de weg omhoog richting Dunkery Beacon. Dat was te verwachten want de top ligt op 518 meter. Om de echte top te bereiken zou ik het asfalt moeten verlaten en via een voetpad vol stenen de laatste kilometers afleggen. Geen punt want ik was op de mountainbike. Slalomment om de grootste stenen kwam ik boven. Helaas nauwelijks uitzicht. Flarden mist en wolken waardoor je niet veel kon zien. Na een foto de jas aan en dalen. Het eerste stuk van de afdaling was geen pretje. Zonder vering en schijfremmen over stenen en kiezels naar beneden stuiterend. Gelukkig werd het later iets vlakker met minder stenen zodat ik toch nog kon genieten van dit stuk onverhard mountainbiken.

Terug op het asfalt daalde ik nog harder naar Porlock, een lief Engels dorpje met uitzicht op het Bristol Channel. Maar zo hard als ik naar benden ging, zo steil moest ik ook weer omhoog. 25% Low Gear Now, stond er op een verkeersbord. Dat heb ik maar even gedaan. Zwetend kwam ik boven. De Keutenberg is een eitje hierbij vergeleken.

Over de A39 reed ik door naar Lynmouth. De weg bleef glooiend gaan, maar zulke extreme als in Porlock kwam ik pas weer tegen in Lynmouth. Eerst vol in de remmen naar beneden en dan weer op het kleinste verzetje tegen een muur van 25%  op. Pfff.

De beklimming van de 2e BIG was begonnen. Van zeeniveau in Lynmouth naar 480 meter op de top van Exe Plain. Zo’n 10 km klimmen waarvan alleen de eerste kilometers zeer grillig en steil waren. Nog even dreigde ik fout te rijden maar met de Tomtom in de achterzak was dat probleem ook snel de wereld uit. De kilometers gleden traag onder mijn wielen door. Het enige gezelschap waren de geiten, schapen en af en toe een verdwaalde automobilist. Op de top geen bordje of ander teken, enkel aan mijn hoogtemeter zag ik dat ik op het hoogste punt was. Nu enkel dalen tot de auto?

Fout. De weg bleef glooiend gaan. Natuurlijk daalde ik meer dan dat ik klom, maar een supersnelle afdaling was het niet. Na Simonsbath nog zo’n 10 km voor ik weer bij de auto zou zijn. Nog even vol houden en uit zitten.

Om kwart over zeven was in na bijna 4 uur fietsen terug bij de auto. Even het thuisfront inlichten dat ik “iets” later terug zou zijn. En na wat saaie autokilometers lag ik om 9 uur in een welverdiend warm bad. Lekker hoor.

Weer 2 BIG door kunnen strepen. Misschien volgen er nog meer.

Het rondje: http://maps.google.nl/maps/ms?ie=UTF8&hl=nl&msa=0&msid=109957257747335219299.00048bbe84c7b6e0999e9&z=11

ATB + 70 km, 1560 hoogtemeters.