29-7 Raschbergrunde

Vandaag al weer de laatste dag MTB-en in Oostenrijk met Onyva.org. Times flies when you’re having fun. Voor vandaag had Jur ook weer een mooie tocht gepland. 1600 hm over zo’n 55 km waarvan een zeer pittige lange klim en een spectaculaire technische afdaling als besluit.

Om klokslag half tien vertrokken we, helaas met 2 man minder want Kees en Giedo zaten al in de auto op weg naar Nederland in verband met andere verplichtingen. Jammer jongens, leuke tijd samen gehad, het was gezellig.

Dus met z’n drieen begonnen we aan de eerste klim naar zo’n 1000 meter hoogte, waarbij de ketting af en toe helemaal naar links moest zo steil liep de weg op. Na de klim konden we onze opgedane kennis in het bike park in de praktijk brengen op een rotsige downhill track, die verderop over ging in een modderige boomwortel afdaling. Peter R. onderzocht hier nog even de Oostenrijkse modder. Ja die is ook vet en vies, om daarna bij Blaa Alm te stoppen voor een kop koffie met Torte.

Hierna volgde de afdaling die we op dag 1 ook gedaan hadden om daarna de bordjes Raschbergrunde weer te volgen. Volgens de bordjes moesten we een 180 graden bocht maken en dan langs een riviertje begon de Rettenbach beklimming. Echter het pad was afgezet. “Achtung !! Lebensgefahr durch Sturmschaden. Begehen und Befahren strengstens verboten!”

Ik vroeg aan Jur of er een alternatieve route was. “Ja via Bad Ischl maar dat is geen optie.” Verder op zagen we al wat opgewaaide bomen en rotsblokken op het pad liggen maar volgens Jur en Peter zou dat maar een klein stukje zijn. En inderdaad, na een paar honderd meter met de fiets op je nek over en onder boomstammen door en over rotsblokken heen springen konden we weer gewoon verder fietsen. Omhoog de berg op. Maar dan zie je pas wat het kan spoken in de bergen tijdens een onweersbuitje.

De weg liep steil en moeizaam omhoog, ook hier was het schakelen tussen klein, kleiner en kleinste verzetje, om uit eindelijk op 1406 meter boven NAP te komen Wel een mooi uitzicht hier hoor.

Peter zag op een bergtop in de buurt een Hütte voor een kopje koffie maar dat bleek een luchtspiegeling of zo iets te zijn, want waar we ook zochten geen hut met koffie en gebak te vinden.

Dan maar dalen, we komen vast nog wel langs een of andere koffietent. De afdaling liep zo mooi dat het zonde was om te stoppen bij de koffietent die we passeerde. Thuis in het hotel wacht Andrea met een schaal vol heerlijkheden ons op vertelde Jur ons. Dus remmen los en gaan.

Nu kwamen we op een technisch afdaling te recht. Jur had ons al lekker gemaakt. Met de vingers op de remmen over de rotsblokken en natte boomwortels heen sturen. Geweldig mooi dit. Daar heb je wel een paar klim zweet druppels en stramme benen voor over.

Om 3 uur waren we terug bij het hotel en konden we aanvallen op het koud buffet. Dit smaakte extra lekker omdat de lunch er bij ingeschoten was vandaag.

Jur en Peter, reuze bedankt voor deze afgelopen week mountainbiken. Een geweldige ervaring die ik niet snel zal vergeten.

28-7 Plassenrunde

Jur had vandaag een mooie ronde op het programma staan. Naar Hallstatt en dan omhoog de berg op naar zo’n 1500 meter. Het zou zo’n 10 km klimmen worden om 1000 hoogte meters te over bruggen. 10% gemiddeld toch? Nou het werd zeker 13% want het was iets korter, met een aantal vlakke stukken er in. De laatste kilometer tot de top werd het nog steiler. Dik boven de 15% klommen we om in de RossAlm een bakkie koffie te drinken. Een hele knusse berg hut met een alleraardigste waardin. Iedere gast moest op de foto en iets in het gastenboek schrijven. Natte shirts werden boven het fornuis te drogen gehangen en de dame kwam er gezellig bij zitten. Peter R. wilde wel blijven slapen maar helaas moesten we weer verder.

Regenjasjes over onze warme droge shirt en dalen naar 1300 meter toen konden de regenjasjes weer uit want we moesten weer klimmen. Nu naar 1450, niet ze veel maar wel weer redelijk steil.

Jur had al even in de RossAlm gevraagd hoe de vlag er voor hing. Dus of we een snelle technische afdaling aan konden of dat het verstandiger was om rustig de berg af te rijden. Iedereen was nog fris en fruitig dus het werd de snelle afdaling. Wel af en toe goed op letten in de bochten, want hard remmen op die kiezelpaden voor een haakse bocht valt niet mee. Maar alles ging goed. Af en toe stoppen om een foto van het uitzicht te nemen en uiteindelijk naar Gosau te rijden. Daarvandaan fietsten we via de weg terug naar het hotel.
Weer een prima tocht Jur.

27-7 Verrassingstocht van Garmin en Giedo

Vandaag stond er geen rit op het programma. Jur en Peter hadden een vrije dag ingepland en zouden gaan shoppen in een zeer grote fietsenwinkel net over de grens bij Salzburg.
Wij waren dus op zelf aangewezen om ons te vermaken. Giedo stelde voor om toch een klein rondje te gaan fietsen en liet zijn Garmin een surprise route verzinnen met zo veel mogelijk off road en zo’n 35 km. Nou dat hebben we geweten!

Het begon met een rustig stuk over de weg, maar daarna zouden we een bergpad op moeten. Een “local” vertelde ons dat dit pad niet meer bestond en dat het na enkele honderden meters zou stoppen. Geen nood, Giedo had al een ander paadje ontdekt op de Garmin, dus daar maar in. Na een paar kilometers zagen we links een groen breed pad omhoog gaan. “Als we dat volgen komen we zo bij de originele route”, dacht Giedo. Wij de skipiste (bleek later) op. Naar boven skiën is lastig, maar naar boven fietsen op zo’n groene piste ook. Het lijkt wel niet steil tot je probeert te fietsen. Jammer. Dat werd lopen. Nadat we een paar honderd meter gelopen hadden, konden we zowaar weer fietsen en kwamen op een normaal pad uit. Dat volgen en we zouden boven op de Katrin Alm komen waar ook een hut zou zijn voor een lekkere bak koffie.

De eerste kilometers gingen redelijk goed. Af en toe wel heel erg steil maar nog wel te fietsen. Tot we op een gegeven moment een bordje Katrin Alm links de bosjes in zagen staan. De sintelweg zou volgens Garmin ook dood lopen. Dus wij het pad tussen de bosjes in. Lopen want je kon er niet fietsen. Te veel rotsen, boomstronken, wortels en veel te steil. Nog maar 1 km en 150 hoogte meters (15% dus), lopen met de fiets in op je nek. Gekke werk. Ik heb besloten om ook nooit meer met Giedo en Kees te gaan fietsen ;-) Het laatste stukje was weer te fietsen. Een mooie single track naar de Katrin Alm hut. Niet naar links kijken want daar was letterlijk niets. Gewoon het pad volgen en zo kwamen we bij de hut. Koffie met een groot bord kaiserschmarrn om weer op krachten te komen.

Hierna vroegen we de waard hoe weer beneden te komen. Ja met de kabelbaan, maar dat was geen optie. Pad links was zwaar, maar over de ski piste vond hij ook niet slim, te steil volgens hem. Dan maar het pad links. Dat werd ook weer lopen met de fiets in de hand. Af en toe een metertje downhillen maar dat werd al snel te link. Uiteindelijk werd het minder steil en konden we fietsen en wat verder het sintelpad op sturen voor een snelle afdaling naar het dal.

Hier konden we over het asfalt terug naar het hotel of nog een klein lusje pakken. Ik zag dat we dan de zelfde lus zouden nemen die Peter R. en ik ook gisteren genomen hadden dus dat vertrouwde ik wel. Al wist Garmin op het einde van deze route nog wel een mooie afsteek. Eerst Giedo het pad laten verkennen en toen er zelf ook maar achteraan gestuurd. Dit was wel te doen, zodat we rond half vier weer terug waren bij het hotel.

Giedo en Garmin, bedankt!

26-7 Naar de speeltuin

Omdat het vanmorgen nog hard regende had Jur besloten om de technical clinic nu maar te geven. Met een fiets in de montagebeugel begon Jur uitleg te geven over het onderhoud van de mountainbike. Van het vervangen van een binnenband tot het afstellen van de achter derailleur. Alles kwam aan bot met heel veel handige tips en weetjes. Maar toen na anderhalf uur de zon toch begon te schijnen werden de mannen zenuwachtig. De tech clinic werd afgebroken en de fietsen uit het schuurtje gehaald. Morgen maakt Jur zijn technische praatje af. Nu eerst fietsen!

We zouden naar de bike arena gaan. Een zeer technisch bike park waar iedereen al zijn bike skills kon aan roepen. Maar waarschuwde Jur, laat je niet gek maken. Je rijd op een Crosscountry fiets en niet op een downhiller.

Een terechte waarschuwing want het parkoers was heel erg technisch. Af en toe gewoon maar even afgestapt of de “chicken run” genomen. We hoeven niet te breken deze vakantie.
Maar wel een super ervaring. Er valt nog een hoop te leren op de fiets!

Na de bike arena fietsen we naar Hallstatt waar we een broodje aten om vervolgens terug naar Bad Goisern te fietsen. Voor de liefhebbers stond er nog een klein tochtje op het programma, de Hochmuth ronde. Een leuke klim over het massief met geweldig uitzicht. Vader Kees en zoon Giedo hadden geen zin en Jur voelde zich niet lekker dus die gingen terug naar het hotel zodat Peter R. en ik nog even 25 kilometer in de pedalen gingen.

En inderdaad een erg mooi rondje. De klimmen niet te steil maar wel lekker lang. Rond 5 uur waren we weer terug bij het hotel waar we een traditionele Salzburger Nockerl geserveerd kregen. Lekker.

25-7 Ewige wand

Vandaag staat een klim naar de Ewige wand op het programma. Met andere woorden, heel veel klimmen voor een super mooi uitzicht. Jur heeft de route zo uitgestippeld dat we niet aan een stuk klimmen maar ook af en toe iets dalen om daarna weer verder te stijgen. Slim? Je kunt wel je benen even rust geven.

Afijn, we zijn nog maar zo’n tweeënhalve kilometer op pad, al wel een super mooie single track gehad, als midden in een klim mijn ketting breekt. Ik wilde iets lichter schakelen maar de ketting sloeg 2 kransjes over. Dus weer iets zwaarder proberen te zetten toen plots de ketting op de grond lag. Wat doen we? Geen kettingschakeltje mee. Ik heb als enige een 9 speed dus de 10 speed linkjes werken niet Dan maar terug naar het hotel? Of de ketting in korten? Met hulp van Giedo en zijn vader Kees de ketting ingekort zodat we toch weer verder konden. Maar na 3 kilometer slaat het noodlot opnieuw toe. Weer brak de ketting gewoon tijdens het trappen. We hadden het niet goed in elkaar gezet volgens Jur en nadat hij de bril opgezet heeft laat ie zien hoe vakkundig een ketting ingekort moet worden. Al met al mis ik nu 2 schakeltjes dus groot blad voor en groot blad achter kan ik niet meer schakelen, maar dat is toch al nooit een verstandige kettingloop.

Bij de Ewige Wand genieten we van het uitzicht en maken enkele foto’s om vervolgens nog een stuk hoger te klimmen naar een berg hut waar we een wel verdiende kop koffie met Apfelstrüdel scoren.

Nu is een flink stuk dalen over een rotsige singletrack om op het hoogste punt van vandaag, 1200 meter te komen. Maar voordat we aan de klim willen beginnen blijk ik mijn achterband lek gereden te hebben in de afdaling. Stootlek waarschijnlijk. Geen dorens of scheuren in de buitenband kunnen ontdekken. Hoeveel pech kan men hebben op 1 dag?

Na de band vervangen te hebben klimmen we het laatste stukje en als we van het uitzicht genieten horen we een donderklap. Snel klimmen we weer op de fiets maar de afdaling verloopt in de regen. Mede omdat ik te weinig lucht in de achterband gepompt heb dweilt mijn fiets over het natte asfalt van de afdaling, dus ik doe het rustig aan. Terug in Bad Goisern fietsen we nog even langs de fietsenmaker voor nieuwe remblokken en een 9-speed kettingschakeltje. Beter mee verlegen dan weer een stuk tussen de ketting uit te moeten halen. Om 3 uur zijn we dan weer bij het hotel waar we het “Biker Delight” bestellen. Een bord erg lekkere kaiserschmarrn om daarna nog even een uurtje aan de fiets te klussen.

MTB in Bad Goisern, Oostenrijk

23-7 Om 4 uur ging de wekker en na de laatste spullen gepakt te hebben stap ik in de auto voor een redelijk voorspoedige reis naar Oostenrijk. Om de ergiste files te mijden Nürnberg en Passau. Een goede keuze hoor ik later want via München deed men er anderhalf uur langer over. Om kwart voor 5 kom ik aan bij Landeshotel Agatha Wirt in Bad Goisern, in Salzkammergut.

Jur en Peter, de begeleiders van Onyva zijn er dan al en op de tv zie ik net hoe Bouke Mollema een laatste moedige poging onderneemt om de verloren tijd van vrijdag goed te maken. Helaas geen succes voor Bouke.

Nach Hahnenklee (dag 3)

Zaterdag hadden Marcel en René een route van rond de140 km bedacht. Het zou een vrij vlakke route worden voor zo ver mogelijk in de Harz. Maar er waren geen speciale klimmen opgenomen. We moesten volgens de route kaart over 2 heuveltjes…

Maar dat werd toch even anders. Ook al waren het maar 2 officiële klimmetjes de weg in de Harz loopt altijd glooiend.

In Braunlage was de Garmin van Marcel even het spoor kwijt en zou Google Maps de uitkomst moeten bieden. De weg naar de juiste route, de B4 richting Konigskrug, liep via een steile weg naar een bospad, en kruiste ons daar met een viaduct. Omdat het volgens Marcel de juiste weg zou zijn klommen we het talud op met de fietsen op onze rug. Helaas bleek boven dat dit een autoweg was en de automobilisten en motoren hier geen snelheidslimiet leken te kennen. Om daar nou met je racefiets tussen te rijden leek ons een goed idee dus terug naar Braunlage om een andere weg te zoeken.

Die was er wel en via Konigskrug klommen we naar de top van de Sonnenberg waar we donderdag ook al waren maar dan vanaf de andere kant. Nu dalen en verder naar Dammhaus en Clausthal. Tijdens de afdaling bleek dat mijn freewheel defect was geraakt. Ik kon mijn trappers niet meer stil houden. Ik had een soort “fixie” , een doortrapper. Berg op niet zo lastig maar berg af wel. Je moet blijven trappen waardoor je steegs sneller gaat, ook al kunnen je benen het tempo in het grootste verzet niet bij houden. Dus het werd meetrappen met de rem er op. Dus met kramp in de vingers en benen kwam ik beneden aan waar we onze weg konden vervolgen.

We vervolgde onze route via Sibernaal, Wildermann naar Lautenthal waar we de klim naar Hanhenklee voltooide.

We reden langs een mooi, groot stuwmeer naar Altenau waar we de klim begonnen naar Torhaus. Hier dronken we nog een lekker bakkie koffie of een verfrissende cola om vervolgens de laatste etappe naar huis te beginnen.

Aangezien we ’s avonds wilde barbecueën stelde ik voor om 2 man bij de supermarkt in Elbingerode te laten stoppen voor wat vlees en overige zaken. Ik zou door fietsen en met de auto terug naar de supermarkt rijden zodat we voor sluitingstijd de bbq boodschappen binnen hadden.

Benno en Marcel offerde zich op en deden de inkopen, zodat Kees later de Boretti aan kon steken en het vlees dicht kon schroeien. Een mooie en smakelijke afsluiting van ons fietsweekje.

De route op Strava

Over de Brocken (dag 2)

De volgende ochtend wordt ik vroeg gewekt door de geur van verse koffie. Opstaan voor een stevig ontbijt en dan springen we op de fiets voor een rit naar het dak van de tour. De top van “de Brocken” op 1125 meter. We trappen ons los naar Elend maar moeten daar toch stoppen. René heeft mechanische problemen.

De achter derailleur werkt niet naar behoren. De ketting wil niet op de laatste paar kransjes en die heb je hier juist wel nodig. Na wat gepruts van Marcel en Benno lijkt alles goed en starten we onze beklimming We kruisen voor de eerste maal het smalspoor richting top waar onze weg pijnlijk stijl om hoog schiet. Dat stil staan doet de beenspieren geen goed en met “liters” melkzuur in de benen kom ik bij een te splitsing waar de weg wat vlakker wordt en even later zelfs iets daalt. Ga ik wel goed? Ik besluit te wachten en 1 voor 1 komen ook de overige fietsgroep leden aan. Behalve Rene. Hij is op de eerste klim gestopt, omgedraaid om vervolgens zelf zijn derailleur af te stellen. Als hij eindelijk zich bij ons aansluit kan de beklimming van de Brocken echt starten.

Na de slagboom die het auto verkeer moet tegen houden rijden we de berg op. Een club Denen die ook op de parkeerplaats gestopt was en eerder aan de beklimming begon haal ik 1 voor 1 in. Klimmers van diverse pluimage dus, net als ons clubje.

Als iedereen van onze fietsgroep boven is verruilen we de winderige top voor de Oost-Duitse kantine waar we een heerlijke Schnitzel verorberen om vervolgens de Brocken weer af te dalen en de rest van het rondje dat Marcel uitgezet heeft te fietsen.

We rijden naar Wernigerode, een mooi oud stadje met een heus slot op een berg wat waakt over de stad. Benno wil, nadat we eerst op het plein in het dorp een koffie of cola gedronken hebben, het steile pad op naar het slot. En na de beenspieren extra gepijnigd te hebben staan we boven bij het slot en hebben mooi uitzicht over de stad. Het was wel de moeite waard.

Maar daarna maken we ons rondje af en via Heimburg en nog wat klimmetjes af en komen rond vijf uur terug bij ons huis. Om vervolgens ’s avonds lekker uit eten te gaan in Elbingerode.

Het rondje volgens Strava

Im Harz (dag 1)

Het jaarlijkse fietsgroep “uitje” ging dit jaar naar de Harz , midden in Duitsland. In het voormalige Oost Duitsland, net over de grens in een prachtig mooi groen gebied.

Tijdens de 1e fietsdag kwamen we door oude voormalige Oost Duitse dorpjes heen. Vooral aan de bouwstijl kan je nog wat oost Duitse invloeden herkennen, voor de rest in de infra etc. allemaal al helemaal gemoderniseerd / verwesterd.

Die eerst fietsdag kende een slechte start. Scheen het zonnetje nog toen we tegen 8 uur opstonden, na het goed voedende ontbijt de hel los en klapte het water met bakken uit de lucht. Pas na elfen klaarde het iets op zodat we om 1 uur als nog op de racefiets zaten voor een rondje van 90 km. 2 Klimmetjes zouden er in zitten, St Andreas berg en de Sonneberg, maar na thuiskomst klokte ik toch 1650 hoogte meters. Niet alles stond dus op de kaart…

Onderweg werden we na de lekke band van Benno op 3 km van de start nog verraste door een flinke onweer bui. Gelukkig vonden we een leeg staande carport waar we konden schuilen tot de bui over gewaaid was.

Helaas op nat asfalt onze weg moeten vervolgen maar naar mate de dag verstreek kwam de zon ook langzaam terug en droogde de weg onder onze wielen op. De voorgestelde korte route hoefden we niet te rijden want met wat zonnestralen op de armen konden we toch de St Andreas- en de Sonneberg over. En na een lekker bakkie koffie op een terras waren we om half zeven weer terug in ons luxe vakantie huis Unterer Hahnenkopf.

het rondje op Strava.

Fietsen rond het Gardameer

De titel van dit bericht doet vermoeden dat we tijdens onze vakantie in Italië een rondje om het Gardameer gereden hebben. Dat zou een mooie uitdaging geweest zijn, maar nee we hebben het bij een paar pittige ritjes in de buurt van de camping gehouden. We hadden wel vakantie hoor.

Maar helemaal niets doen ligt niet in onze aard, dan hadden we onze fietsen wel thuis kunnen laten en een iets zuidelijker (en zonniger) bestemming gekozen. Nu zaten we in Arco, zo’n 4 kilometer ten noorden van het Gardameer. En wat was het er mooi, zo tussen de bergen en aan de rivier.

De omgeving van het noorden van het Gardameer is het walhalla voor mountainbikers en klimmers. Op de camping zie je bijna alleen maar sportievelingen. Bij elke tent of caravan zie je wel een mountainbike staan of hangt er een “kletter-uitrusting” te drogen. Vanaf onze kampeerplek heb je uitzicht op een “via Ferrata”, een met staalkabels uitgezette route over de steile bergwand. Dat gaan we ook nog doen deze vakantie besluiten we, maar eerst de omgeving verkennen per fiets.
Bij de receptie van de camping krijg ik een uitgebreide kaart van de omgeving met daarop alle fiets, mountainbike en wandelroutes. We kiezen voor onze eerste trip het fietspad langs de rivier “Fiume Sarca”, richting naar het noorden. Lekker vlak volgens de kaart, maar even voorbij Dro worden we toch getrakteerd op een klimmetje van 20%. De zon die de hele dag al schuil gaat achter de wolken kiest precies dat moment uit om zijn gezicht te laten zien, zodat we bijna ontploffen op deze eerste klim. We fietsen om het Cavèdine-meer heen en volgen nu de bordjes van de mountainbike route. Eerst nog even over een verhard pad omhoog maar daarna via singletracks naar beneden. Het pad ligt vol keien en grote kiezelstenen en vergt nogal wat techniek van ons fietsers. Op het steilste stuk besluit Jo maar te gaan lopen en geheel ongelijk kan ik haar niet geven. Ik moet ook alles uit de kast halen om niet van de fiets af te stuiteren. Verderop wordt het pad minder steil en kunnen we wat ontspanner dalen. Het laatste stuk zigzaggen we tussen de wijnranken door terug naar de camping. route 1


Een paar dagen later maken we ons op voor biketrip #2. Als we weg willen rijden blijkt de sensor van Jo haar fietscomputer niet meer aan de voorvork te zitten. Van de fiets gestoten/gestolen in de fietsenstalling van de supermarkt? We besluiten even langs de Coöp. te rijden maar helaas ligt de sensor daar niet (meer). We vervolgen onze route richting het Tenno-meer. De route is wel uitgepijlt maar zonder kaart is dit niet te doen. Ik moet regelmatig spieken om op de juiste weg te vinden.
De route is voor het grootste deel verhard en volgt een steil pad dat hoofdzakelijk door de boeren met hun Piaggio’s gebruikt wordt.

Boven aan gekomen ziet het “Lago di Tenno” in het zonnetje er toch anders uit dan een paar dagen geleden toen we er in een regenbui met de auto een bezoekje aan brachten. Uiteraard fietsen we een rondje om het meer en maken op te terug weg het middeleeuws “stadje” Canale nog onveilig met onze fietsen. Dan dalen we een stuk via de doorgaande weg om verderop toch de mountainbike route terug naar Arco te pakken. Net op tijd voor de pasta party begint rijden we de camping op. Even snel douchen en dan aanvallen. route 2

Als we aan onze derde fietstocht beginnen hebben we al veel van de omgeving gezien, maar zijn nog lang niet uitgekeken op dit deel van Italië. Er valt nog zo veel te doen en te zien dat 2 weken vakantie simpel weg te kort is. Helaas moeten we toch over een paar dagen al weer terug naar Nederland.

Tijdens een tochtje met een boot op het Gardameer heb ik vanuit Riva del Garda een mooie route langs de bergwand gezien richting het Ledromeer. Het blijkt later niet toegankelijk te zijn met de auto maar wel voor fietsers en wandelaars. Dus nadat we met onze fiets door Riva crossen kiezen we bij de Elektriciteitscentrale het pad langs de bergwand. Steil gaat het (nog) niet maar het uitzicht is wel adembenemend. We duiken diverse tunneltjes door en klimmen langzaam hoger en hoger langs de bergwand. Als ik halt hou om een actiefoto van Jo te maken laat deze wel heel lang op haar wachten. Zo veel sneller reed ik toch niet omhoog? Na telefonisch contact blijkt Jo via haarspeldbochten verder omhoog gereden te zijn terwijl ik de route naar Limone volg. Uiteraard zat Jo op het goede spoor en moet ik nu flink in de pedalen om het gat dicht te rijden. Gelukkig staat ze boven op me te wachten zodat we samen verder kunnen rijden richting het Ledromeer.
De route gaat niet meer langs de bergwand maar is nog steeds erg mooi, en maakt het met zijn 20% stijgingspercentage ons de laatste kilometer wel erg zwaar. Maar boven gekomen, langs de oevers van het Ledromeer vergeet je al de pijn en zweetdruppels. Een koel drankje in de zon maakt een hoop goed.

Terug gaan we via de zelfde route. Maar dalend gaat het een stuk sneller, al moeten we toch af en toe stoppen om te genieten van het uitzicht. Wauw wat een mooie route is dit. route 3

Na in de laatste vakantieweek kennis gemaakt te hebben met het kletteren wordt het activiteiten programma aangepast. Ook dit willen we nog wel een keer doen. We besluiten de laatste vakantiedag de Ferrata Rio Salloni in Drena te beklimmen.

De beklimming met de fiets van de Monte Varagna welke ik zeker nog wil doen schuif ik een dag naar voren. ’s Morgens vroeg hoor ik het nog regenen (wederom) maar als ik na het ontbijt op de fiets spring is het droog en niet te warm. Aan het begin van de beklimming in Torbole rij ik nog even verkeerd ondanks dat een andere biker me wel de juiste weg wees. (eigenwijs moet je het zelf maar weten) Maar uiteindelijk zit ik op de juiste weg naar boven en ben blij voor Jo dat ze niet met me mee gegaan is. Wat een steile pokke klim. Gelukkig ben ik op de mountainbike. Heb je toch een extra klein verzetje om de stukken van dik 20% te overwinnen. Op zo’n 1500 meter hoogte stopt de asfaltweg en kan ik dankzij mijn dikke banden toch verder over de kiezelstenen naar de top op 1780 meter. Al knijp ik in de laatste meters voor de top door mijn achterrem heen. Remleiding stuk, alle remolie druipt op de grond. Daar groeit zeker geen onkruid meer. Maar ik zit wel in over de afdaling. Ik had hoge snelheden verwacht te gaan halen maar met enkel de voorrem durf ik dat niet aan.

Op de top is het koud. Snel doe ik een jasje aan en maak wat foto’s van het uitzicht. Helaas geen vergezichten. Het is te heiig. De eerste meters naar beneden over de hele grote keien loop ik maar als de keien kiezels worden durf ik het wel aan met mijn voorrem. Al moet ik er voor waken dat de rem niet te hard in de schijf bijt en het voorwiel niet blokkeert. Met die losse stenen lig je dan gegarandeerd op je neus. Zonder kleerscheuren kom ik bij de slagboom waar de witte kiezels over gaan in zwart asfalt. De remschijf kleurt bijna oranje en mijn linker vingers zijn verkrampt als ik eindelijk weer in Torbole ben. De afdaling is de verdienste van elke klim maar helaas was de voldoening dit keer minder.
route 4

De laatste vakantiedag genieten we nog ten volste van onze ketterpartij door de kloof van de Rio Salloni. Met je klimharnas aan en je helm op hang je boven het stroompje en klauter je langs een waterval. Schitterende ervaring. Zeker de moeite waard.

Helaas zijn onze vakantiedagen sneller op gegaan dan dat we de omgeving konden bekijken dus moeten we hier nog wel een keer terug komen…
Wie weet

la Marmotte

Donderdag 12 juni ging om 6 uur het luchtalarm, dat Raymond als wekker gebruikt, af in onze Gîtte in de Franse Alpen. Kees, Raymond en ik zouden de route van de beroemde cyclo “la Marmotte” gaan fietsen.

175 km vanuit Bourg d’Oisans, over 4 beroemde Alpen collen. Goed voor zo’n dikke 5000 hoogtemeters.

Zijn we gek? Ja, misschien wel een klein beetje, want de weersvoorspellingen waren: helder en zonnig, met kleine kans op onweer in de late middag. Met tempraturen van 34 °C en nauwelijks wind. Meer weer om de hele dag in een zwembad te liggen met een koel drankje binnen handbereik.

Nee, wij klommen om tien over zeven op de racefiets, met nauwelijks eten of drinken bij ons. We verkeerden in de luxe van een privé volgauto. Chauffeur Marcel met zijn gehandicapte bijrijder René zouden ons de gehele rit goed verzorgen.

Vol goede moed trapte we naar Allemont waar bij de klim naar het stuwmeer Raymond gelijk al fout reed. Hij was ons al uit het oog verloren en nam een afslag verkeerd. “Het ging omhoog, dus zal het wel goed zijn”, moet hij gedacht hebben. Gelukkig kwam onze volgauto Raymond snel achterop om hem het juiste pad op te sturen. De beklimming van de Col du Glandon was begonnen. Een mooie gelijkmatige klim met een enkel steiler stuk (14%) er in. Boven wederom langs een enorm stuwmeer. De weg slingerde zich door de alpenweides. Kees moest nog in de remmen voor een schaapsherder met haar kudde.

Boven op de top van de Col du Glandon staat onze volgauto al op ons te wachten.

Hier zag ik voor het eerste de mascotte van onze tocht in levende lijven. Leuk beestje zo’n marmot.

Nu volgde de afdaling naar St E. de Cuines waar we een saaie doorgaande autoweg moesten volgen naar Saint Martin aan de voet van de Telegraphe. Aangezien mijn linker shifter defect was, moest ik eerst handmatig de ketting op een ander tandwiel leggen. Geen vieze handen door de speciale handschoentjes die ik meegenomen had.

Precies op tijd kwam onze volgauto Saint Martin inrijden zodat we met volle bidons en een banaan in de buik de beklimming konden starten. Eerst 8 km naar de top van du Telegraphe, dan 150 (hoogte)meters dalen en dan startte de beklimming van 23 km naar de dak van onze tour, de Col de Galibier, op 2650 m.
Het beklimmen van du Telegraphe ging redelijk. Ook niet te steil. Gemiddeld zo’n 8%. Boven stonden onze verzorgers al klaar met natte sponzen voor onze nek en koud water voor onze bidons.

Tijdens de afdaling naar Valloire deed mijn achterwiel vreemd. Af en toe bleef het freewheel hangen waardoor de ketting door ging terwijl ik de benen stil had. Hierdoor raakte deze dan bijna tussen de spaken en het frame. Als ik voorzichtig mee trapte gebeurde dat niet. Gelukkig ging het wegdek al weer snel langzaam omhoog zodat ik niet meer kon freewheelen.

De beklimming van de Galibier is lang, erg lang maar begint heel gemoedelijk, zo’n 6%. Pas de laatste kilometers kruipt de weg naar de 10%. Nu wordt het klimmen toch wel zwaar met al die kilometers in de benen. Maar wat is het hier mooi. Sneeuw en rotsen wisselen elkaar af. In de hoogte blinkt de top van de Galibier. Nog even doorbijten..

Boven, in de sneeuw, op de foto naast het Col-bordje, wachten op Kees en de volgauto. De ketting zet ik op het middenblad maar het achterwiel blijft me zorgen baren. Als ik even de benen stil heb knalt de ketting al door, tegen het frame en tussen de spaken. Zo dalen is geen optie. We halen het wiel uit de fiets, maar het probleem oplossen kunnen we niet. Het wiel nog strakker vast te zetten lijkt even te helpen maar na enkele meters dalen kom ik er achter dat dit ook niet helpt. Dan maar meetrappen naar beneden. Zorgen dat je hard genoeg trapt om de ketting op spanning te houden, ondertussen de remmen inknijpen om niet te hard te gaan. 40 – 45 km/u kan ik maximaal dalen, al laat de weg een veel hogere snelheid toe. Mooi asfalt en goed te overzien.

Helaas, met kramp in de vingers daal ik naar de Col de Lautaret waar Kees al op me te wachten staat. De weg naar Bourg d’Oisans, zo’n 40 km lang, daalt zo’n 4 to 5 meter per 100 meter en kan ik net betrappen zonder in de remmen te hoeven. Wordt het steiler (af en toe) dan moet ik bij gaan remmen, terwijl de beentjes moeten blijven trappen. De ontspannen afdaling verandert nu in een lange, saaie spinning les. Blijven trappen, blijven trappen!

In Bourg d’Oisans begint onze laatste beklimming, de Alpe d’Huez. Dinsdag zijn we hier al omhoog gegaan dus ik weet wat me te wachten staat. Beginnen met dik 10%, dan iets minder steil, en de laatste bochten ook weer zo’n 10% stijging. Dinsdag was ik nog fris, nu absoluut niet meer, maar afstappen wil ik niet.

Raymond was wel verstandig en stuurde zijn fiets in Bourg d’Oisans naar huis terwijl hij er zelf op bleef zitten en later in een welverdient bad ligt. Ik moet nog even wachten op dat bad en start om kwart voor zes aan de laatste beklimming. Mijn bidon is half leeg en de volgauto in geen velden of wegen te zien. Chagrijnig gooi ik de ketting op het lichtste verzet en begin te trappen in de hitte. Aftellen van 21 naar 0, over zo’n 13 kilometer. Als eindelijk de auto naast me komt rijden en René vraagt of het gaat snauw ik hem af. “Natuurlijk gaat het niet, en ik heb dorst”. Marcel springt uit de auto, neemt mijn bidon aan, vult hem en geeft me al rennend een volle bidon met goddelijk koud water. Bedankt.

Maar een aantal bochten verder begin ik een beetje draaierig te worden. “Ik moet eten”, roep ik als de auto weer langszij komt. In Huez stop ik, eet 2 aangereikte krentenbollen, een plak koek en spuit twee gelletjes en een bidon water in mijn keel leeg. Hier moet ik het mee redden. Nog 6 bochten te gaan. Op mijn tandvlees kom ik boven. Kees, Marcel en René staan hier op me hier op te wachten, en samen met Kees trap ik precies na 12 uur de laatste kilometer over de officiële finish van de Alpe d’Huez.

Nooit meer, zeg ik tegen Kees. Wat een martel gang. Maar ik heb het volbracht!

Klik voor:
De route
de foto's

klik hier voor het verslag van de eerste dagen.

Franse Alpen 2014

Onze fietsvakantie in de Franse Alpen kent tot nu toe de nodige ups en down. Natuurlijk gaat de weg letterlijk berg-up en down hill. Maar ook figuurlijk. De euforie als je na een dik uur zweten boven op de Alpe d’Huez staat, maar ook tegenslagen en teleurstellingen. Zo is René na een stuurfoutje in de berm geraakt en heeft z’n schouderblad gebroken. Valt het andere erg zwaar om in de zinderende hitte (>30 °C) berg op te fietsen, en is mijn linker shifter defect zodat ik straks handmatig van tandwiel voor moet wisselen.

Dit alles staat natuurlijk in het niets bij de teleurstelling en pijn die René nu voelt. Met een lamme vleugel de hele dag in een stoel hangen en onze sterke verhalen aan horen als we terug komen na een dag fietsen.

Het begon allemaal op zondag. Na zaterdags in nog geen 12 uur probleemloos naar de Franse Alpen gereden te zijn en onze Gîtte betrokken te hebben, konden we zondags echt aan de bak. De te fietsen routes waren door de heren van Goethem al uitgestippeld. Dag 1 zou de dag van de warming up worden. Geen moeilijke beklimmingen. Gewoon een rustig ritje naar la Bérarde, 80 km met zo’n 1000 hoogte metertjes. Lekker rustig aan. We ervaarden het allemaal toch iets anders. Tijdens de beklimming tikte het stijgingspercentage kilometers lang tegen de 10% aan en ging de thermometer met gemak over de 30 graden heen. Oef. Gelukkig verliepen de laatste kilometers wel iets vlakker en was er op de top een koud beekje waar we onze voeten in konden koelen.

Op de terugweg (dezelfde weg als heen maar nu naar beneden) kwamen we langs het dorpje Venosc. Volgens Kees de moeite waard om even naar toe te klimmen. Boven bleek daar geen woord van gelogen al hadden we er niet zo’n oog voor in de hitte. Snel maar weer naar beneden en onze weg vervolgen was het idee. Kees en ik waren al gedaald naar de volgende kruising waar we wachtte op de rest. Raymond en Marcel volgde snel, maar René bleek te ontbreken terwijl hij voor Marcel en Raymond vertrokken was. Met z’n vieren weer omhoog tot we zijn fiets in de berm vonden. René bleek een meter lager te liggen met zijn hoofd onder het bloed, zijn linkerarm in een vreemde hoek en een verbeten gezicht van de pijn. 112 werd gebeld en René werd door de pompiers opgehaald.

Het ziekenhuis in Grenoble constateerde een gescheurd schouderblad en wilde hem pas de volgende dag laten gaan nadat in al hun wijsheid besloten was dat deze fractuur niet operabel was.

Die maandag zijn wij maar met z’n vieren gaan fietsen in de gedachte dat René in kundige handen was. Onze route zou er 1 van zo’n 100 km worden met 2 flinke beklimmingen er in. Direct 5 km na de start uit ons huisje de Col d’Ornon op en na zo’n 40 km zou dan de Col de la Morte volgen. Die laatste was bijna echt de doodsteek voor Raymond. De Col d’Ornon kwam hij redelijk fris op maar toen naast het wegdek ook de tempratuur ging klimmen legde hij bijna het loodje. Gelukkig konden we boven bijkomen met een koel glas drinken. Nu enkel nog dalen tot de grote weg en dan 25 km vals plat tot het huisje. Wat een pokke stuk!

Maandagavond hebben we René bevrijdt uit zijn medische “gevangenis”. Hij was blij met ons mee te mogen. Enkel de snee in zijn wenkbrauw en arm was gehecht. Geen operatie dus. En met een tas vol pijnstillers mocht hij met ons mee, uit eten. Een welkome afwisseling van het ziekenhuisvoedsel.

Dinsdags zijn we met z’n vieren een kort rondje gaan rijden, met het idee niet te laat thuis te komen. Niet gezellig voor René, want die bleef thuis. En men verwachtte onweer rond 2 uur. We zouden de Alpe d’Huez beklimmen en dan via de achterzijde terug naar Bourg d’Oisans fietsen. Onderweg nog even over de Col de Sarrenne. 54 km volgens het toerboek. De werkelijkheid was iets anders. Alpe d’Huez is natuurlijk zoals beschreven. Begint heel steil en gaat dan erg steil door, 21 bochten en gemiddeld 9%.

Boven was het zoeken naar de officiële finish, en dan vooral welke route te volgen door het ski dorp tot de streep. Maar uiteindelijk kwamen we allemaal boven over de streep. Na een kopje koffie volgde de rest van de route.

Het achterland van de Alpe is zo mooi. Wat een rust. De route naar de Col de Sarrenne liep wat op en neer golvend tussen de alpenweides door tot dat er geklommen moest worden naar de top van de Col. Hierna volgde een gevaarlijke en moeilijke afdaling met slecht wegdek en een paar verraderlijke bochten was ons gewaarschuwd. Dus met kramp in de vingers van het remmen kwamen we beneden. Nu enkel een slinger weggetje over het “balkon” terug naar de route de Alpe d’Huez. Echter hier zaten nog 2 zeer zware klimmen in die niet in ons routeboek als zodanig aangemerkt stonden. Met kramp in de kuiten konden we uiteindelijk beginnen met de afdaling om net voor het los breken van het onweer ons huisje te bereiken. Er stond 76 km op de teller met 2300 hoogtemeter. Routeboekje klopt dus niet helemaal.

Woensdag is onze rustdag geworden. ’s Morgens even naar de fietsenmaker om onverrichterzaken terug te keren. Mijn linker-shifter is kapot en kan enkel door de fietsenmaker vervangen worden door een nieuwe. De garantie van Shimano dekt volgens mijn fietsenmaker in Limmen enkel de omruil. Dus hier een nieuwe kopen en laten monteren en de kosten (+ € 175,-) te verhalen op Shimano werkt volgens hem niet. Ik heb dus maar besloten om donderdag de Marmotte te fietsen terwijl ik met de hand de ketting van de voorste tandbladen wissel. Gelukkig heeft Marcel aangeboden om naast ons te blijven rijden met de auto. Dus mocht het mis gaan dan kan ik altijd nog in de auto stappen. Al ga ik daar niet van uit.

klik voor:
route zondag,
route maandag,
route dinsdag.

de foto's

Mountainbiken in de Achterhoek.

Een weekje in een vakantiepark in Groenlo was de gelegenheid om de Achterhoek eens te verkennen per MTB. Op de website van MTBroutes.nl had ik in de buurt al diverse ATB parkoers gespot. Maandag zouden we de 2 routes van Winterswijk verkennen en Woensdag die van Zeddam. Terwijl we dinsdag een uitstapje zouden maken naar Bochelt om daar Rose Bikecenter te bekijken.

Helaas gingen we er maandag vanuit dat de MTB routes in Winterswijk wel goed aangegeven zouden staan. Via de fiets-knooppunten kwamen we in Winterswijk maar vonden helaas geen startpunt van de MTB routes. Ook de smart-phone bood geen oplossing. Zo op de grensstreek is de ontvangst zeer minimaal. We hebben wel wat leuke single tracks gevonden maar niet de grote route van 50 km of het zeer technische parkoersje van 2 km. Jammer.

Dinsdag winkelen in Bochelt en uiteraard even neuzen in het BikeCenter van Rose. Wat een zaak. Groot !

Onze Koninginnerit op woensdag hadden we beter voorbereid. Startpunt van de MTB route opgezocht en die in de TomTom gezet. Fout rijden kon dus niet. Volgens MTBroutes zou de route van Zeddam een uiterst pittig rondje zijn. En dat bleek al gelijk na de start. Koud een beklimming op valt niet mee. Helaas was het parkoers erg nat. Zondag had het wel hier wel de hele dag geregend maar we hadden verwacht dat het water wel in de grond getrokken zou zijn. Aan de plassen en modder te zien absorbeert de Gelderse bosgrond het water niet zo goed. Onze shirts en fietsen zagen er na 5 minuten al niet meer uit. Dat wordt weer poetsen en boenen.

De route was wel leuk. Veel technische single tracks af gewisseld met wat stroken bospad. Vooral de hoogte verschillen, rond start en finishpunt in Braamt maakte een hoop goed.

Het 2e rondje dat ik voorstelde werd luid weggestemd. Jo wilde nog wel mee voor wat kilometers dwars door het bos maar toen bleek dat het hier voornamelijk steil omhoog ging werd er hard aan mijn shirtje getrokken om toch maar snel de terugweg op te zoeken. Niet heel erg hoor want ik had al voldoende uitdaging gehad vandaag.

Terug bij de auto klonk ook de eerste donderklap en vielen er al een paar grote dikke regen druppels uit de nog blauwe hemel. Later bij de vakantie bungalow brak het onweer los. Op tijd gestopt dus.

de route van maandag
en van woensdag.

we gaan verhuizen ...

…toch? Afgelopen weekend waren we als kasteelheer en jonkvrouw te gast bij hotel Essenburgh in het Gelderse Hierden. Naast dat we vrijdags te voet Harderwijk verkend hadden en we ons zaterdags op een ontspannen dagje Wellness getrakteerd hadden, klommen we zondags op de mountainbike om de Veluwe aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

En … geslaagd met vlag en wimpel. Het biken op de Veluwe is ons zo goed bevallen dat we zo onze fietsomgeving zouden willen omruilen. Dus te koop, 2 ééngezinswoningen, 1x te Uitgeest en 1x te Muiderberg ;-)

Al begon onze fietsverkenning van de Veluwe wat moeizaam. Het hele weekend was het droog met af en toe een wat mager zonnetje, op het moment dat we de ontbijtzaal uit liepen begon het buiten te regenen. En volgens buienradar zou dat het de eerste 2 uur blijven doen. Dus na ons omgekleed te hebben zijn we in de bar van het kasteel cappuccino blijven drinken tot het droog werd.

Tegen half 1 werd het lichter buiten en zijn we op onze fietsen geklommen en na de plattegrond van Hierden en omgeving bekeken te hebben de kortste weg naar Harderwijk genomen. Volgens MTBroutes.nl zou hier een MTB parkoers liggen. De kortste route die we uitgestippeld hadden bleek een tankbaan / breed zandpad te zijn waar we geregeld diep in weg zakte. Na een hoop geploeter kwamen we bij van der Valk in Harderwijk waar tegenover de MTB route zou beginnen. Dat klopte. Het bleek een leuk rondje te zijn, met vooral in het begin heel veel draaien en keren. De ondergrond was redelijk glad van de modder dus oppassen in de krappe bochten.

Na dit rondje parkoers zijn we de N302 over gestoken en daar de bossen verkend. Overal liggen paden en sporen. De ene wat beter te befietsen als de andere. En dan plotseling zie je zomaar een super mooie single track liggen. Geweldig. Je gewoon laten meevoeren door zo’n track, dwars de bossen door. Heuveltje op, knallen door de bochten en dan maar zien waar het uit komt.

Zo volgden we zodra we weer een mooi pad zagen de bandensporen en verbaasde ons over de vele fiets mogelijkheden hier op de Veluwe. In het duin bij ons, of op de Gooise matras kan je leuk fietsen maar de uitgebreidheid van de Veluwe hier deed ons versteld staan. Hier zou ik wel kunnen wonen.

Na bijna drie en half uur biken waren we weer terug bij ons hotel. Helaas hadden we al uitgecheckt maar konden nog wel de toiletruimte gebruiken om ons wat op te frissen voordat we terug naar het westen zouden rijden. Hier(den) komen we zeker nog eens terug!


de route:

The Amstel Goldrace Xperience

Om de vakantie helemaal goed af te sluiten hadden we besloten om na terug komst uit Frankrijk nog een lang weekend Zuid Limburg te boeken.
Een paar dagen in- en ontspanning tussen de heuvels van Limburg.
Dus woensdagavond na het werk met de caravan naar Sibbe, net ten zuiden van Valkenburg. Een mooie uitvalbasis voor een paar dagen fietsen en een wel verdient saunabad er tussen in.

Donderdag zijn we vanaf de camping naar Valkenburg gefietst en daar op de Plenkertstraat bij Amstel Xperience een routekaartje en uitleg over de te fietsen routes te halen. Want de gehele route van de Amstel Gold race is permanent uitgepijld en in 3 lussen opgesplitst. Lus 1 is de start van de route en gaat via Maastricht naar het noorden van Zuid Limburg. Hier niet zo heel veel klimmetjes.
Lus 2 is de langste lus en komt met zijn 120 km langs het meeste zuidelijkste stukje van Limburg, het Drielandenpunt. En lus 3 is de finale lus, met 78 km gaat deze over de zwaarste en steilste heuvels van Limburg zoals oa. De Keutenberg en de Eyserbosweg en eindigt officieel met de beklimming van de Cauberg.

Ook konden we bij Amstel Xperience gratis een chip lenen welke de tijden van diverse beklimmingen zou registreren, maar die moesten we uiteraard na gebruik weer terug brengen. Echter we hadden niet gepland om weer door Valkenburg te rijden, omdat de routes allemaal mooi langs onze camping lopen. En mijn fietscomputer registreert de tijden ook, dus de dame van Amstel Xperience hartelijk bedankt voor het aanbod.

We begonnen deze donderdag met lus 3. “Oh, gelijk de zwaarste route” zei de dame van Amstel. “Ja dan hebben we dat alvast maar gehad”, antwoordde ik adrem.
De meeste zware en steile Limburgse klimmetjes zitten in deze finale lus van de AmstelGold race, en koud uit Valkenburg wordt je direct getrakteerd op de Cauberg. Dat hakte er dus lekker in. Gelijk goed warm geworden konden onze mouwstukken uit en na de Geulhemmerberg ook Jo haar onder shirt.

Via Maastricht gaat de route naar Cadier en Keer. Hier ontbrak 1 bordje maar doordat we ook een routebeschrijving mee hadden genomen kwamen we toch via de Wolfsberg in Slenaken.

De kilometerteller stond inmiddels al op 45 km dus aan de voet van de Loorberg eerst koffie met vlaai. Dat hadden we al wel verdiend. Na zo’n koffiestop doet de eerste beklimming altijd een beetje pijn maar gelukkig loopt de Loorberg mooi gelijkmatig en niet te steil omhoog.

Nu volgde de afdaling van de Schweiberg om dan via Partij de Gulpenerberg te bestijgen. Deze is wel gemeen en eist alle aandacht zodat we het route bordje op de top mistte en een paar kilometer verkeerd reden. Op de top van de Gulpenerberg moest je gelijk rechtsaf, afdalen naar Gulpen.

Via Wittem en Wahlwiller rij je dan zo de Kruisberg op. Je zit nu echt in de finale van de AmstelGold race want de ene steile hufter volgt de ander gelijk op. Na de afdaling van de Kruisberg rij je via Eys de Eyserbosweg op. Ook met een stijgingspercentage in de dubbele cijfers.

Het klimwerk van Jo liet het nu wat afweten. Met kramp in haar bovenbeen moest zij toch even van de pedalen. Gelukkig volgde na deze steile beklimmingen de Fromberg, die iets minder steil is en Jo gewoon kon blijven zitten. Maar na het over steken van de provinciale weg in Schin op Geul komt dan echt het toetje, de Keutenberg. Ik waarschuwde Jo dat je direct na de bocht tegen een soort muur aan rijdt. Je moet dan al het juiste tandwiel gekozen hebben anders kan je het wel vergeten. Maar ondanks dat ze wel het kleinste tandwiel voor gestoken had deed de kramp, in beide bovenbenen nu, haar toch afstappen.

Boven gekomen keerde ik even om, om samen met m’n meisje de laatste meters van de Keutenberg te beklimmen. Jo had het wel even gehad met al dat klimmen en gelukkig konden we nu over een bijna vlakke weg terug rijden naar onze caravan in Sibbe.


De volgende dag, vrijdag, weinig inspanning maar juist veel ontspanning in de sauna baden van Thermae2000. Lekker hoor.


Ook de zaterdag begon bewolkt maar om te fietsen is dat juist niet erg. We wilden vandaag lus 2 gaan rijden maar 120 km vond Jo iets te veel van het goede. Ik stelde voor om de route dan aan te passen en de start van de lus richting Maastricht en Slenaken over te slaan om gelijk in Gulpen de route richting Schweiberg op te pakken. Zo konden we mooi warm rijden en tegen de tijd dat we in Mechelen waren op volle kracht de Schweiberg op knallen.

Nu daal je af via de Eperheide en begint na Epen gelijk de beklimming van Camerig. Deze vind ik zelf een beetje op een Alpen col lijken. Loopt mooi, en best wel lang voor Hollandse begrippen. Boven miste ik (een aantal dames op racefiets stonden er voor) het bordje linksaf richting Vijlen. Terug op mijn weg richting Epen kwam ik Jo ook niet tegen in de beklimming, want die bleek niet afgeleid te zijn op de kruising. Ze stond me geduldig op te wachten in Vijlen.

We reden Vaals in en beklommen het drielandenpunt vanaf de Nederlandse zijde. Tijdens de Amstel Gold toertocht kom je altijd via België boven, maar nu eens vanaf de andere kant dus. En eerlijk gezegd vond ik deze kant makkelijker.

Na een foto, pitstop en telefoontje daalde we af door Gemmenich naar Vijlen en reden zo terug naar Epen. Hier gingen we op de koffie bij Marcel en Ans die met de camper ook een lang weekend in Limburg waren. Gezellig.

De verorberde gevulde koek bij Marcel en Ans bleek onderweg van bijzondere kwaliteit, want de renner die me wilde verslaan op de klim van de Eperheide kwam bedrogen uit. Heel even mocht ie me voorbij maar voordat we boven waren keek ie toch mooi tegen de rug van mijn bolletjesshirt aan. :-P

Terug in Gulpen besloten we ook maar de rest van route 2 te volgen. Wederom over de Kruisberg maar in Eys nu rechtdoor. Niet de steile klim op maar meer geleidelijke omhoog. Lekker.
Je rijd nu een beetje op de heuvelrug en daalt dan af naar Simpelveld waar je weer omhoog mag. Hier klim je tussen de bungalows naar Huls. Deze beklimmen kende ik al van de AmstelGold toertocht maar voor Jo was het een echte verrassing. Je verwacht hier niet zo’n steile doorgaande weg te treffen.

Nu daal je richting Wijlre maar mag dan volkomen onverwachts rechtsaf beginnen aan de beklimming van de Vrakelberg. Ik had er nog nooit van gehoord maar vergeten doe je hem niet snel meer. Hijgend en puffend kwamen we boven maar werden daarbij ingehaald door iemand met een Cancellara-motortje z’n frame. Als of we stil stonden. Kan gewoon niet.

Het was nu rustig dalen richting Schin op Geul. Nu niet gelijk de provinciale weg oversteken maar door rijden tot voorbij Oud-Valkenburg. Nu wel oversteken en omhoog de Sibbergrube op om bovenaan bij de onze camping uit te komen. Met 90 kilometers op de teller en mooie afsluiting van onze 2e fietsdag.

Zondag zouden we een deel van lus 1 gaan fietsen om daarna de boel op te breken en terug naar Holland te rijden. Helaas was Jo die nacht ziek geworden. Met hoofd- en buikpijn besloot ze in haar bedje te blijven liggen. Omdat ik haar niet te lang alleen wilde laten heb ik mijn routeplan veranderd.
Even via de Cauberg naar Gulpen om daar de Gulpenerberg vanaf de andere kant te beklimmen (ook steil!) en daarna nogmaals de finale-beklimmingen te nemen. Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg.

Zo gezegd zo gedaan, en na Jo goed ingestopt te hebben ben ik snel vertrokken. Het klimmen ging me iets beter af dan donderdag. De zon kwam nu achter de wolken vandaan en tijdens het klimmen is dat erg warm.

Toen ik na een dik uur fietsen de Keutenberg op wilde rijden reed er een groepje van 4 de Engweg in. Ook hier hoorde ik de uitleg en samen met de meer ervaren rijder klom ik het steile stuk op. Hier reed ik hem uit het wiel maar op het minder steile stuk kwam ie toch nog even dichtbij. Echter op een versnelling van mijn kant had hij geen antwoord en zo kon ik weer alle punten van het bergklassement achter mijn naam laten noteren ;-)

Snel door naar Sibbe om de patiënt te verzorgen. Jo had heerlijk geslapen en voelde zich gelukkig iets beter. Even later konden we ons kampement afbreken en terug naar huis rijden. Onze verlengde vakantie was nu echt voorbij. Weer fijn aan het werk nu.

de routes:
dag 1
dag 2
dag 3

Fietsen in “La France”

Frankrijk is natuurlijk het fietsland bij uitstek. Maar in de streek Les Landes viel het ons toch een beetje tegen. Ja we waren op de MTB en veel hoogte verschillen heb je daar ten zuiden van Bordeaux niet echt maar ik had gedacht me toch wel flink te kunnen uitleven in de bossen daar.

Dat het erg heet was speelde natuurlijk ook een rol, maar door vroeg op pad te gaan hoop je de ergste hitte te ontlopen.

Misschien hadden we ons thuis beter moeten voor-bereiden want ik dacht het alom bekende MTB tekentje wel op paaltjes te zien hangen en zo een route te kunnen volgen. Helaas hier geen uitgepijlde routes.

De receptie van onze camping had wel een route kaartje met wat VTT routes maar dat waren wandelpaden waar je ook op kon fietsen. Wel leuk maar erg kort.

Rond de meren bij Biscarrose liggen hele mooie fietspaden. Op deze hebben we dan ook wat kilometers gemaakt, maar de noppen banden zijn eigenlijk bedoelt om er off-road mee te rijden.

Nou ja, ondanks dat er deze vakantie weinig gefietst is hebben we het toch lekker gehad. Nu een paar dagen werken en dan 4 dagen naar Zuid Limburg. Op de racefiets gaan we de Limburgse heuveltjes bedwingen en begin september ga ik in de Franse Alpen kijken of ik het klimmen nog niet verleerd ben. (afdalen doe ik wel een tikje voorzichtiger)
De routes gereden in Frankrijk: http://www.strava.com/activities/71590310
http://www.strava.com/activities/71590599

Mountainbiken in Drenthe

Vorige week, tijdens een weekje vakantie in het land van Bartje maar eens de plaatselijke MTB-track bezocht. Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet veel van, want hoe kunt je nu een uitdagende track aanleggen op enkel plat bosgebied. Maar ik werd zeer positief verrast. Vooral de route Sleen bevatte bijna alle aspecten van het mountainbiken. Technische single tracks, slingerend om de vele bomen heen. Brede zandpaden om weer op adem te komen. Een heuse “rockgarden” voor de liefhebbers, een stukje “pumptrack” en enkele drops voor de lefgozers. Echt een top parkoers. Als je ooit in de buurt bent moet je deze zeker rijden.

Wij begonnen op het noordelijkste puntje van de route, dat direct grensde aan ons vakantiepark, dus warm rijden was er nauwelijks bij. We werden gelijk getrakteerd op een mooi stuk single track. Volle bak om de bomen heen slingeren om daarna op de brede zandpaden te wachten op mijn meisje die dit tempo niet kon volgen. Gezamenlijk reden we de volgende single track op waar ik gelijk weer afstand nam (voor even maar hoor). Mooie, snelle tracks hadden de parcoursbouwers aangelegd met nu zelfs een drop of springschans onderweg. Deze was niet zo heel hoog maar Jo koos verstandig voor de “chickenrun”.

Halverwege de route, dichtbij het eigenlijke startpunt van deze route, kwamen we langs een mooi meertje. Net zo’n meertje waaraan ons bungalow park ligt. Ook de zon begon eindelijk te schijnen dus dit leverde een mooi plaatje op.


De parcoursbouwers hadden hier slim gebruik gemaakt van het zand uit het meertje en hier wat hoogte verschil kunnen creëren in de route. Leuk. Verrassend waren de serieuze drop off’s die ze gebouwd hadden. In eerste instantie was ik er gewoon langs gereden maar toen ik even stopte om op Jo te wachten zag ik plotseling een houten stellage. Snel de fiets gekeerd en toen van de “duikplank”. De hoogste drop off was ook voor mij iets te gek, maar de lagere durfde ik wel te nemen. Cool !



Na deze stunt partij snel verder. Ook hier had men zich flink uitgeleefd. Het parcours was nu super technisch. Omhoog, naar beneden, links om, rechts om. Fun. Er lag hier zelfs een stukje “rockgarden”, maar deze niet genomen omdat ik niet wist of het weer op de route zou aansluiten. Volgende keer beter.

De route ging door. Single tracks werden afgewisseld door brede zandpaden met hier en daar een huifkar of een kudde tegemoet komende Amazones.

Op het einde van de route werden we nog getrakteerd op een heus stukje “pump-track” Kuilen en heuvels wisselen elkaar op een kort stukje snel af zodat je eventueel met de wieltjes los kan komen of flink de vering en armspieren kan laten werken. Leuk.

Na zo’n dikke anderhalf uur sturen waren we weer terug bij ons startpunt. Jo vond het zo leuk dat ze gelijk de 2e ronde inzette. Ik kon haar gelukkig overtuigen om eerst even iets te eten en drinken in ons huisje. Bleek dat ze zo gefocust was dat ze gewoon ons startpunt voorbij gereden was.

Terug bij het huisje zijn we na een zeer frisse duik in het meer het bad ingedoken. Even lekker bijkomen. ;-)

Een paar dagen later hebben een deel van de MTB route van Exloo verkend. Ook een leuke route, vooral het stuk langs een meertje, maar lang niet zo leuk als de route in Sleen. Dus mocht je ooit in de buurt komen neem je mountainbike mee en leef je uit.

eerste MTB rondje

Een vakantie zonder fiets is voor mij niet echt vakantie. Dus ik was 1 van de eerste die me opgaf bij het activiteitenteam om mee te gaan met een MTB tocht. (ik heb een georganiseerde kampeervakantie geboekt voor mij en de kinderen in Slovenië). Iedereen van 13 jaar en ouder zou mee kunnen, dus het zou een makkelijk eerste rondje op de MTB na mijn val worden. Voorwaarde van dochter L, anders mocht ik niet eens mee ;-)

Helaas voor de organisatie was er niet zo veel animo voor de MTB tocht en zo stonden we met zessen klaar op onze huurfietsjes. Uitgewoonde Giant Rincon’s met een Alivio groepje. Geen technisch hoogstandje dus maar voor een easy rondje net voldoende.

Na dat iedereen goed op de fiets gezet was vertrokken we, de camping af, over de rivier en dan de velden in. Grove kiezelstenen paden brachten ons naar een bos waar we een klein klimmetje voorgeschoteld kregen. Ik trapte netjes omhoog, mistte wel mijn spd pedalen waardoor je voet nog al eens weg glijd. Maar boven gekomen mistte ik vooral lucht! Hmm, de longen moesten weer even aan de inspanning wennen. Na een afdelinkje welke weer bij de rivier eindigde besloten een vader en zijn 11 jarige dochter om toch maar om te keren. Het was voor haar net iets te hoog gegrepen. Jammer. Nu waren we nog met z’n vieren over. Ik en drie man van de organisatie. Het tempo ging omhoog toen we stopte na een beklimming en een snelle afdaling vertelde Kees de “reisleider” dat hij normaal 3x moet stoppen op de klim om de groep niet te veel uit elkaar te laten vallen.

We maakten het rondje af en na een klein uurtje waren we weer terug op de camping. “Nog een keer, nog een keer”; riep ik want op de eerste beklimming na ging alles moeiteloos. Reisleider Kees had geen tijd of zin meer maar ik mocht wel alleen nogmaals het rondje fietsen. Ik kreeg een kaart en instructies mee van kamp-manager Marcel. Maar op het laatste moment besloot hij mee te fietsen om me een mooie klim te laten zien. Hij zelf was nooit boven gekomen vanwege de toen slechte begaanbaarheid van het pad, maar nu was het al weken droog en alle modderstromen opgedroogd.

De klim begon wel redelijk, niet te steil met flink veel losse stenen als ondergrond, maar hoe hoger we kwamen des te steiler en groter de stenen werden. Ik moest afstappen om de versnelling voor op het kleinste blad te krijgen en met wat kunst en vlieg werk kon ik weer verder omhoog trappen. Tot dat het echt zo steil werd dat we allebei moesten lopen. Ook mijn ademhaling zat zo hoog dat als het iets minder steil was ik toch niet verder had kunnen fietsen. Nog een puntje van aandacht dus, de conditie.

Na op de minder steile stukken nog even getrapt te kunnen hebben kwamen we beide lopend op de top. Hier was een barretje en had men een mooi uitzicht over de vallei. 715 meter stond er op het bordje. Na van het uitzicht genoten te hebben begon de afdaling. Ik was even bang dat dit toch te veel zou zijn voor mijn “broze” lichaam maar pols en schouder verwerkte het gebonk naar beneden wonderwel probleemloos. Gewoon niet te hard en goed om de grootste rotsen en stenen heen sturen. Beneden moest ik zelfs op Marcel wachten. Ben het dalen dus nog niet helemaal verleerd.

We wilde nu weer terug naar de camping fietsen maar toen ik terug schakelde voor een klein bultje bleek dat de versnellingskabel van de achter-derailleur gebroken te zijn. Dan alleen maar voor schakelen. Helaas werkte dat ook niet want dan staat de ketting zo dwars op de tandwielen dat ie er over heen schiet. Gereedschap setje bracht uitkomst. Eindpunt van de derailleur afgesteld zodat de ketting achter niet meer op het kleinste blad lag om zodoende probleemloos terug naar de camping te kunnen fietsen.

Hier kreeg ik van Marcel te horen dat ik niet voor de huur van de fiets hoefde te betalen omdat ie halverwege stuk ging. Mazzel, want ondanks de pech had ik toch lekker gefietst, zo’n eerste rondje op de MTB.

25 km en 600 hoogtemeters.

vallen in Frankrijk

Zaterdag 9 juni.
Na 10 uur sturen arriveren we op zaterdag 9 juni rond 3 uur op het dorpsplein van Châtillon sur Cluses, nabij Morzine in de Franse Alpen voor een weekje klimmen in de bergen. De reis was lang en het enige vermeldenswaardige waren de pasfoto’s die René onderweg heeft laten maken bij die dure Franse snelweg fotograaf. Nu maar hopen dat ze gelukt zijn.

Na wat consternatie op het dorpsplein, omdat men dacht dat Marcel de eregast was van een bruiloft ceremonie, werden we naar ons chalet gebracht. Na de Grand Tour door de eigenaar ons domein voor de komende week. Dus eerst “verHollanden” met oranje vlaggetjes uit langs het balkon en door de ramen. Daarna testen of de tv het doet voor de wedstrijd Ned-Den. Nee, dus via internet moet gekeken worden. Door kortsluiting in het stopcontact zitten we plotseling in het donker. De multimeter van Kees brengt uiteindelijk uitkomst, weer licht en beeld maar veel missen we niet van de voetbal. Snel vergeten dus maar.

Zondag 10 juni
Vandaag de eerste fietsdag. In Morzine start de Dauphiné Libéré en wij willen wel even bij de start kijken. Via de route des Gets willen we de renners tegemoet fietsen. Echter de Gendarmerie heeft de weg afgesloten en laat ons niet de beklimming op draaien. Hmm, tegenvaller. De plannen worden bijgesteld, we rijden om via Samoëns en beklimmen daar de Joux Plane om dan af te dalen naar Morzine om als nog de start te kunnen zien.

Dit plan blijkt onderweg iets hoog gegrepen, want het stijgingspercentage van + 10% doet de gemiddelde snelheid geen goed. Al vrij snel wordt vanuit de groep geopperd dat ik maar alleen door moet fietsen, niet wachten op de top op de rest maar gelijk dalen naar Morzine om de start va de wedstrijd nog te kunnen zien. Door rijden want om kwart voor twaalf zou het startschot klinken.

Hoewel mijn nieuwe karretje super klimt, red ik het niet om op tijd bij de start te zijn. Even voor twaalven ben ik pas boven. Bij Les Gets nog even staan kijken bij de mountainbikers die hier uit de lift kwamen en via de blauwe, rode, of zwarte track zich naar beneden stortte. “Wil ik ook, met een downhiller, full-face helm en een body-protector de berg af. Kijken of hier nog een gaatje voor is deze week.”

Op mijn gemak daal ik de Joux Plane af. Steil en lastig, dus rustig aan. Beneden in Morzine zie ik niets meer van de Dauphiné Libéré, en besluit om te keren en de Joux Plane vanuit Morzine te beklimmen om zo mijn fietsmaatjes tegemoet te rijden. Halverwege ontmoeten we elkaar weer en ik draai om en begin aan de afdaling, voor de tweede keer.

Ik dacht dus te weten hoe de bochten liepen. Er diende zich een bocht naar rechts aan, een mooie ronde bocht met hoog gras in het midden. Ik laat de fiets iets lopen en stuur in, netjes op mijn helft. Plotseling komt eruit tegengestelde richting een auto, gewoon om haar eigen kant, maar ik vond dat ik iets te snel ging door de krappe bocht en knijp in mijn achterrem. Of het nu door de combinatie nieuwe remmen, nieuwe velgen kwam of dat ik door het reflex iets te hard kneep, ik voel het achterwiel blokkeren en wegschieten. Shit ik val denk ik en ….

Lees verder op: http://petersbike.jeutje.nl
Waarschuwing. Als deel van de verwerking van het ongeluk is het verslag erg gedetailleerd en uitgebreid geworden. Neem je tijd als je alles wil lezen.

crashed

Vorige week, tijdens een fietsvakantie in de Franse Alpen in de buurt van Morzine ben ik in een afdaling gevallen.

In een onoverzichtelijke bocht, welke ik op rustige snelheid nam, kwam me plotseling een auto te gemoed. De weg was smal maar we zaten beide op onze eigen helft. Toch schrok ik en in een reflex kneep ik de achterrem in, te hard. Het achterwiel brak uit en ik viel.

Ik klapte in 1 keer op het asfalt, ben dus niet door gegleden. Maar door die smak heb ik wel van alles gebroken. Oa. 9 ribben, rechter schouderblad, linker ellepijp, 3 wervels geschuurd en een klaplong opgelopen.

Inmiddels lig ik in Alkmaar in het ziekenhuis, begint alles een beetje te helen  en kan ik me weer wat bewegen.

Een volledig verslag zal later nog volgen op mijn blog

peter@jeutje.nl