Rabotop Spaarnwoude

Van de RaboTop ATB wedstrijd in Spaarnwoude weet je vooraf altijd al 1 ding: “Het wordt zwaar!”
Minimaal 2x per ronde moet je die skiheuvel op, en afhankelijk hoe de parkoersbouwers ons pijn willen doen nog diverse malen alle andere bultjes en kluftjes op die hier op deze oude vuilnisbelt liggen. Ook is het hier bijna altijd modderig en vies zelfs al is het een week droog. Dus ook vanmorgen hadden we te maken met vette, zuigende klei die tussen de noppen bleef plakken en het ons moeilijk maakte om niet weg te glijden in de talloze bochten.

Vanwege mijn niet onverdienstelijke deelname aan 3 van de 4 voorgaande wedstrijden mocht ik nu vooraan bij de eerste 20 renner staan (als 20e). Dus een goede uitgangspositie voor de start, welke heuvel op was.

Na het startschot dus gelijk volle bak de heuvel op. Ik kon in de eerste bocht krap binnendoor steken en gelijk een aantal man achter me laten. Het werd nu ook smal waardoor men er niet meer langs kon, maar ik m’n voorganger ook niet. Na een krappe bocht volgde nu voor de 1e maal de beklimming van de skiheuvel. Op een klein verzetje peddelde ik naar boven en kon net voor de top nog 2 man voorbij.

Na de afdaling volgde een technisch stuk tussen de bomen door. Zaak was het om goed te sturen om geen boom aan te tikken met stuur of schouder. Vooral als je moe wordt (na 4 – 5 ronden) is het moeilijk om hier de concentratie te behouden. Na dit stukje techniek weer omhoog om de heuvel voor de 2e keer te beklimmen. Iets minder steil en met de mogelijkheid om renners in te halen of ingehaald te worden. Want na de afdaling volgde wederom een technisch stukje waar je zeker niet kon passeren.
Na de techniek een korte klim, een stukje asfalt en dan een schuine strook gras waar ik tijdens m’n verkenningsrondje plotseling 180° gedraaid stond. Mijn voorwiel gleed weg en de achterkant ook en ik reed zomaar de andere kant op. Bizar.

Dit mocht dus niet gebeuren in de wedstrijd. Door iets meer het platgereden gras te berijden kon ik het voorkomen al had ik tijdens de wedstrijd nog wel een paar maal dat het net goed ging. Een snel stukje volgde nu en dan een stukje van het vaste parkoers met een steile klim en een modderige afdaling. Nu het laatste stukje naar de finish en dan begon de volgende ronde.
In totaal 6 maal over de streep gekomen voordat we eindelijk mochten afstappen. Zwaar hoor.

Onderweg had ik steeds “mot” met de rijder achter me. Hij haalde me in tijden de 2e klim, pakte ik hem weer terug op het snelle stukje. Kwam hij weer langs bij de finish, pakte ik hem terug op het paarden pad. Zo ging het de hele wedstrijd door. Hete adem in mijn nek. Maar de laatste ronde had ik eindelijk een paar meter gewonnen op hem. Zo werd hij elke ronde op een vast punt door zijn supporters aangemoedigd, de laatste ronde waren die erg stil toen ik langs kwam. Voor de zekerheid toch nog maar even de eindsprint ingezet naar de finish maar Jeroen (zo heette hij) kwam niet meer langs. Pff.

Op de uitslagen lijst op internet zag ik dat ik als 11e geëindigd ben. Heeft die boterham met pindakaas toch geholpen Benno.

Atb + 26

MTB Spaarnwoude

Op de site van FIETS las ik dat het mountainbike circuit op de bult in Spaarnwoude opgepimpt was. En aangezien het in de duinen toch te droog is om fatsoenlijk te biken, en het in Schoorl te zwart en rokerig is (ze hebben 2 brandstichters aangehouden, en ze hebben bekend!!), toog ik vanmorgen naar Spaarnwoude.
Vanwege mijn verjaardagsfeestje gisteren iets later dan normaal, en ook op de eerste klim voelde ik de drank nog in de benen, maar dat had ik er snel uitgetrapt.
Zoals gezegd heeft men het circuit in Spaarnwoude aangepast. Er waren nieuwe stukken aan het traject toegevoegd en de wegwijzers stonden nu zo dat fout rijden bijna niet meer mogelijk is. Ook de routing is nu anders, of ik reed altijd verkeerd dat kan natuurlijk ook.

De nieuwe stukken waren met zwart uitgepijld, de oude route in het rood. Even wennen want als je een nieuw stuk volgt (zwart) en je komt weer in de buurt van het oude pad dan moet je plotseling weer rood volgen. Dit was het eerste rondje een beetje verwarrend.

De meeste van de nieuwe stukken zijn erg technisch en halen de snelheid wel heel erg omlaag. Echt stapvoets moet je soms om de bomen heen sturen. Ook is er een nieuwe beklimming die wel heel erg steil is. Ik moest zelfs van de fiets omdat ik het verkeerde tandwiel gekozen had. De 2e ronde kwam ik wel zonder “strafpunten” -> voetje aan de vloer, boven maar ik voelde het wel in de billen.

Na 2 maal het nieuwe rondje gereden te hebben wilde ik toch met meer snelheid biken. 2 rondjes over het oude stuk volgde hierna, al ging het laatste stuk wel voor mij over nieuwe stukken. Door de verandering van de routing was het laatste deel van het oude parkoers ook anders.

Als toetje heb ik toen nog 1 maal het nieuwe rondje en daarna nog 1x het oude rondje gereden. Inmiddels was het erg donker aan het worden en terug bij de auto vielen de eerste spetters, al zette de regen niet door, ik was toch klaar met het fietsen voor vandaag. Totaal weer 34 Atb kilometers gescoord. En eerlijk gezegd; aan de nieuwe stukken moet ik nog erg wennen. Misschien moeten ze nog inslijten, zodat je straks wat meer snelheid kan houden. We zullen zien.

de lastige Zwanenburger?

Zondagmorgen eens naar Zwanenburg getogen, een dorpje onder de landingsbanen van Schiphol. Hier organiseerde wielervereniging de Bataaf een ATB tocht. 45 km richting Spaarnewoude. Meer stond er niet op de website.
Aangezien het afgelopen dagen flink geregend had was ik voorbereid op een lastig modderig rondje, en twijfelde of ik wel moest gaan. Maar zondagochtend was het droog en het zonnetje piepte voorzichtig tussen de wolken door.

In het clubhuis van de Bataaf was het niet zo druk. Hoog uit een man/vrouw of 60/3 waarvan meer dan de helft in oranje/zwarte clubkleuren en met een gemiddelde leeftijd van boven de 50, dus ik was 1 van de jongste :-) Toen ik hoorde dat de route niet uitgepijld was maar dat er met voorrijders gereden zou worden had ik mijn verwachtingen maar helemaal terug geschroefd.

In twee groepen werd er gestart en met zo’n 30 man reden we Zwanenburg uit richting Spaarnewoude. Via allerlei kronkel paadjes gingen we langs Velserbroek en reden zo Spaarnewoude in. Hier werd af en toe van de fietspaden af geweken om zo een streep modderpad te pakken maar helaas bleef onze voorrijder toch steeds terug gaan naar de asfaltfiets- en wandel paden. Jammer. En het enkele pad dwars door de doornstruiken dat hij pakte was zo slecht dat je hier nauwelijks fietsen kon. Ook rond de skiheuvel werd bijna niet onverhard gereden terwijl hier juist zo’n mooi ATB parcours ligt.

Enkele andere deelnemers, ook geen leden van de Bataaf waren ook erg teleurgesteld in het percentage onverhard dat we voor geschoteld kregen maar wilde toch het gevoel hebben iets gedaan te hebben deze zondag en voerde het tempo op. En zo reden we op het laatst met een gangetje of 40 langs het spoor terug naar Zwanenburg waar in het clubhuis van de Bataaf de koffiepot geduldig op ons stond te wachten.
Ondanks het hoge percentage verhardde ondergrond toch een natte rug van het zweet.
Missie geslaagd?

ATB + 45 km
952

Dirtjump

Al weer een week zonder regen. Niet dat IK het erg vind maar de duinen zijn inmiddels gort droog. (niet tegen de pyromaan van Schoorl vertellen hoor!)
Er valt haast niet te fietsen in de PWN of Schoorlse duinen, vandaar dat ik vanmorgen uitweek naar Spaarnwoude. Hier hoef je niet te komen in het regenseizoen als je zoals ik niet van plakkende, vieze modder houdt. Maar nu was het daar prima fietsen.
Het rondje is wel wat korter dan in Schoorl dus deed ik er 3 achter elkaar. Al met al is het wel een technisch rondje en moest ik de eerste ronde nog wel even wat voorzichtiger rijden. De nieuwe fiets reageert toch anders en ik wilde er niet gelijk afstuiteren. Het 2e rondje ging al beter en tijdens de 3e vloog ik weer omhoog en naar beneden.

Tijdens mijn adem pauze, voor de 2e serie van 3 rondjes las ik een aanplakbiljet van www.Bikeplanet.nl As. Zondag 30 mei wordt er een groot wielerexperience georganiseerd.
Ik zag die grote shovel wel rond rijden maar had er weinig aandacht aan geschonken. Na de 2e serie van 3 ronde toch even de jongens die naast de shovel aan het scheppen waren aangesproken. Ze bleken een Dirtjump traject aan het aanleggen te zijn voor komende zondag. Het moet de hoogste en langste jump van Nederland bevatten. Ik ben benieuwd.

Het 7e rondje was eigenlijk het toetje. Nog 1 maal langs dat steile klimmetje en die snelle afdaling. Ik zit steeds beter op m’n nieuwe fiets. Wie weet, doe ik zondag wel mee aan The Experience. 5 km op het asfalt en dan 4 km door het terrein. Met m’n nieuwe fiets moet dat kunnen.
(check mijn foto op de website van bikeplanet.nl !)