Strandtraining

zaterdag 6-12-2014.

Nu ik in 1 adem genoemd wordt in het maandblad FIETS met Bram Imming moet ik mijn reputatie als “strandracer” wel waar maken de komende Egmond-pier-Egmond strandrace. “Ik vond het zwaar”, zo staat er te lezen op bladzijde 70 van FIETS, dus moet er getraind worden!

Zo toog ik vanmorgen de duinen bij Castricum in om me eerst even goed warm te rijden voordat ik het strand onder de wielen laat krisperen. Ik volg dan meestal de oranje route om bij Johanna’s hof via de Zeeweg naar het strand te koersen.

Het had vannacht flink geregend en in het duin was het nog behoorlijk nat. Dat de natte bladeren ook glad zijn en de strandbandjes van mijn 29-er hier geen grip op hebben, daar kwam ik bij het eerste scherpe bochtje gelijk achter. Voor ik het wist stond ik achterstevoren op het pad. “Oké, iets voorzichtiger door de bochten Pee”.

Die oranje route was ik na een tijdje ook kwijt, pijltje gemist, maar als je gewoon rechts houdt kom je vanzelf wel bij de Zeeweg uit. Toch kon ik op een gegeven moment de oranje pijlen weer op pikken en reed zo de route uit richting Johanna’s hof.

Hier even op adem komen op het fietspad naar het strand. Dan het klimmetje op richting Deining en dan in volle vaart het strand op. Beetje op het achterwiel hangen zodat het voorwiel zelf het juiste spoor zoekt in het mulle zand, dan op tijd met het gewicht naar voren en bij trappen om zo harde zand op te rijden. Weer gelukt.

Nu met de wind in de rug over een lekker breed en hard strand vliegen naar Wijk aan Zee. Ik had het getijde bekeken op windfinder.com (tip van Marcel) zodat ik wist dat het nu wel laag water was. Vorige week wilde ik ook op het strand trainen maar toen was het net hoogwater geweest. Het zand zoog hard aan mijn strandbandjes zodat ik na een paar kilometer het duin maar over geklommen ben om onverhard mijn route te vervolgen.

Vandaag dus geen last van. Nu op de grote plaat naar Wijk aan Zee knallen tot ik met het voorwiel tegen één van de betonblokken van de pier aan stond. Fiets omkeren en terug naar Castricum. Maar “that’s another cook” zoals Louis van Gaal ooit zei. Tegenwind maakte het toch weer zwaar. Met de ketting op het middenblad kon ik met moeite de teller op de 20 km/u houden, en als de banden zich iets dieper in het strand vraten kwam de teller nauwelijks boven de 15. Maar langzaam kwam Castricum toch in zicht. Nog even door bijten en ik kon het strand af.

Nog even van de trappen af bij de parkeerplaats (deze zitten straks ook in de officiële EPE) en toen terug naar huis. Omdat het net nog geen half elf was kon ik nog een klein stukje onverhard door duin.

De laatste kilometers naar huis vond ik dat de ketting zo raar tikte. Toen ik even de voeten stil hield zag ik de reden. Eén schelm van mijn ketting was gebroken. Gelukkig heb ik niet hard aangezet op de terugweg, anders had ik met mijn neus op het asfalt gelegen. Pff.

Op de fiets

Op de fiets, op de fiets, ben zo blij met zo iets.

Vanmiddag voor het eerst na mn crash weer eens op een echte fiets gezeten. Eentje die vooruit gaat als je trapt, eentje zonder zijwieltjes.

Ik heb de afstand van maar liefst 9 km afgelegd. (wel in 3e hoor, je moet het niet overdrijven). Even naar het meertje om lekker in de zon te liggen. Helaas had de zon al een sluier voor haar gezicht getrokken, waarschijnlijk omdat ik mijn shirt uit deed. Toen ze in tranen uitbarstte ben ik maar weer op huis aan gegaan maar wel via een pitstop bij de ijssalon.

Het fietsen ging goed, al protesteerde mijn linker pols al wel na de eerste kilometer. Maar ja die was vanmorgen ook zwaar be/mis-handeld door de fysiotherapeut. Bij de volgende “moster”-rit zal ik daar hopelijk minder last van hebben.

Gelukkig zit er dus nog wel progressie in mijn genezing. Al dacht ik daar vorige week anders over…

MTB Spaarnwoude

Op de site van FIETS las ik dat het mountainbike circuit op de bult in Spaarnwoude opgepimpt was. En aangezien het in de duinen toch te droog is om fatsoenlijk te biken, en het in Schoorl te zwart en rokerig is (ze hebben 2 brandstichters aangehouden, en ze hebben bekend!!), toog ik vanmorgen naar Spaarnwoude.
Vanwege mijn verjaardagsfeestje gisteren iets later dan normaal, en ook op de eerste klim voelde ik de drank nog in de benen, maar dat had ik er snel uitgetrapt.
Zoals gezegd heeft men het circuit in Spaarnwoude aangepast. Er waren nieuwe stukken aan het traject toegevoegd en de wegwijzers stonden nu zo dat fout rijden bijna niet meer mogelijk is. Ook de routing is nu anders, of ik reed altijd verkeerd dat kan natuurlijk ook.

De nieuwe stukken waren met zwart uitgepijld, de oude route in het rood. Even wennen want als je een nieuw stuk volgt (zwart) en je komt weer in de buurt van het oude pad dan moet je plotseling weer rood volgen. Dit was het eerste rondje een beetje verwarrend.

De meeste van de nieuwe stukken zijn erg technisch en halen de snelheid wel heel erg omlaag. Echt stapvoets moet je soms om de bomen heen sturen. Ook is er een nieuwe beklimming die wel heel erg steil is. Ik moest zelfs van de fiets omdat ik het verkeerde tandwiel gekozen had. De 2e ronde kwam ik wel zonder “strafpunten” -> voetje aan de vloer, boven maar ik voelde het wel in de billen.

Na 2 maal het nieuwe rondje gereden te hebben wilde ik toch met meer snelheid biken. 2 rondjes over het oude stuk volgde hierna, al ging het laatste stuk wel voor mij over nieuwe stukken. Door de verandering van de routing was het laatste deel van het oude parkoers ook anders.

Als toetje heb ik toen nog 1 maal het nieuwe rondje en daarna nog 1x het oude rondje gereden. Inmiddels was het erg donker aan het worden en terug bij de auto vielen de eerste spetters, al zette de regen niet door, ik was toch klaar met het fietsen voor vandaag. Totaal weer 34 Atb kilometers gescoord. En eerlijk gezegd; aan de nieuwe stukken moet ik nog erg wennen. Misschien moeten ze nog inslijten, zodat je straks wat meer snelheid kan houden. We zullen zien.