29-7 Raschbergrunde

Vandaag al weer de laatste dag MTB-en in Oostenrijk met Onyva.org. Times flies when you’re having fun. Voor vandaag had Jur ook weer een mooie tocht gepland. 1600 hm over zo’n 55 km waarvan een zeer pittige lange klim en een spectaculaire technische afdaling als besluit.

Om klokslag half tien vertrokken we, helaas met 2 man minder want Kees en Giedo zaten al in de auto op weg naar Nederland in verband met andere verplichtingen. Jammer jongens, leuke tijd samen gehad, het was gezellig.

Dus met z’n drieen begonnen we aan de eerste klim naar zo’n 1000 meter hoogte, waarbij de ketting af en toe helemaal naar links moest zo steil liep de weg op. Na de klim konden we onze opgedane kennis in het bike park in de praktijk brengen op een rotsige downhill track, die verderop over ging in een modderige boomwortel afdaling. Peter R. onderzocht hier nog even de Oostenrijkse modder. Ja die is ook vet en vies, om daarna bij Blaa Alm te stoppen voor een kop koffie met Torte.

Hierna volgde de afdaling die we op dag 1 ook gedaan hadden om daarna de bordjes Raschbergrunde weer te volgen. Volgens de bordjes moesten we een 180 graden bocht maken en dan langs een riviertje begon de Rettenbach beklimming. Echter het pad was afgezet. “Achtung !! Lebensgefahr durch Sturmschaden. Begehen und Befahren strengstens verboten!”

Ik vroeg aan Jur of er een alternatieve route was. “Ja via Bad Ischl maar dat is geen optie.” Verder op zagen we al wat opgewaaide bomen en rotsblokken op het pad liggen maar volgens Jur en Peter zou dat maar een klein stukje zijn. En inderdaad, na een paar honderd meter met de fiets op je nek over en onder boomstammen door en over rotsblokken heen springen konden we weer gewoon verder fietsen. Omhoog de berg op. Maar dan zie je pas wat het kan spoken in de bergen tijdens een onweersbuitje.

De weg liep steil en moeizaam omhoog, ook hier was het schakelen tussen klein, kleiner en kleinste verzetje, om uit eindelijk op 1406 meter boven NAP te komen Wel een mooi uitzicht hier hoor.

Peter zag op een bergtop in de buurt een Hütte voor een kopje koffie maar dat bleek een luchtspiegeling of zo iets te zijn, want waar we ook zochten geen hut met koffie en gebak te vinden.

Dan maar dalen, we komen vast nog wel langs een of andere koffietent. De afdaling liep zo mooi dat het zonde was om te stoppen bij de koffietent die we passeerde. Thuis in het hotel wacht Andrea met een schaal vol heerlijkheden ons op vertelde Jur ons. Dus remmen los en gaan.

Nu kwamen we op een technisch afdaling te recht. Jur had ons al lekker gemaakt. Met de vingers op de remmen over de rotsblokken en natte boomwortels heen sturen. Geweldig mooi dit. Daar heb je wel een paar klim zweet druppels en stramme benen voor over.

Om 3 uur waren we terug bij het hotel en konden we aanvallen op het koud buffet. Dit smaakte extra lekker omdat de lunch er bij ingeschoten was vandaag.

Jur en Peter, reuze bedankt voor deze afgelopen week mountainbiken. Een geweldige ervaring die ik niet snel zal vergeten.

28-7 Plassenrunde

Jur had vandaag een mooie ronde op het programma staan. Naar Hallstatt en dan omhoog de berg op naar zo’n 1500 meter. Het zou zo’n 10 km klimmen worden om 1000 hoogte meters te over bruggen. 10% gemiddeld toch? Nou het werd zeker 13% want het was iets korter, met een aantal vlakke stukken er in. De laatste kilometer tot de top werd het nog steiler. Dik boven de 15% klommen we om in de RossAlm een bakkie koffie te drinken. Een hele knusse berg hut met een alleraardigste waardin. Iedere gast moest op de foto en iets in het gastenboek schrijven. Natte shirts werden boven het fornuis te drogen gehangen en de dame kwam er gezellig bij zitten. Peter R. wilde wel blijven slapen maar helaas moesten we weer verder.

Regenjasjes over onze warme droge shirt en dalen naar 1300 meter toen konden de regenjasjes weer uit want we moesten weer klimmen. Nu naar 1450, niet ze veel maar wel weer redelijk steil.

Jur had al even in de RossAlm gevraagd hoe de vlag er voor hing. Dus of we een snelle technische afdaling aan konden of dat het verstandiger was om rustig de berg af te rijden. Iedereen was nog fris en fruitig dus het werd de snelle afdaling. Wel af en toe goed op letten in de bochten, want hard remmen op die kiezelpaden voor een haakse bocht valt niet mee. Maar alles ging goed. Af en toe stoppen om een foto van het uitzicht te nemen en uiteindelijk naar Gosau te rijden. Daarvandaan fietsten we via de weg terug naar het hotel.
Weer een prima tocht Jur.

24-7 Warming Up

De eerste MTB tocht wordt een vrij simpele zegt Jur. Een stukje langs het meer, en dan om het berg massief heen. Vandaag nog niet zo heel veel klimmen al zitten er toch 2 stukjes van 20% in.

De eerste klimmetjes gaan nog redelijk stroef. Een dag autorijden gaat toch om een of andere reden in je benen zitten.
Jur laat ons genieten van de omgeving en verteld an passant het programma voor de rest van de week. Ziet er allemaal leuk uit.
Onderweg steken we een keer op in een gemütlich dorpje en kopen broodjes voor de lunch. Ook rijden we langs de Bike Arena, de speeltuin voor ons fietsers waar we ons dinsdag gaan vermaken.

Na 68 km en 900 hoogte meters zijn we rond half 3 weer terug bij het hotel waar ik even later een duik neem in het verkoelende zwembad, om daarna met een gele rakker en een goed boek van de zon te genieten. Want het blijft toch vakantie hoor.

MTB in Bad Goisern, Oostenrijk

23-7 Om 4 uur ging de wekker en na de laatste spullen gepakt te hebben stap ik in de auto voor een redelijk voorspoedige reis naar Oostenrijk. Om de ergiste files te mijden Nürnberg en Passau. Een goede keuze hoor ik later want via München deed men er anderhalf uur langer over. Om kwart voor 5 kom ik aan bij Landeshotel Agatha Wirt in Bad Goisern, in Salzkammergut.

Jur en Peter, de begeleiders van Onyva zijn er dan al en op de tv zie ik net hoe Bouke Mollema een laatste moedige poging onderneemt om de verloren tijd van vrijdag goed te maken. Helaas geen succes voor Bouke.

MTB clinic

Je MTB skills bijwerken op kosten van de baas, zelfs als je een kantoorbaan hebt?. Vorig weekend was het bij mijn baas mogelijk. De Personeelsvereniging had een MTB clinic aangekondigd. Bij voldoende inschrijvingen zou men dit door mtbclinic.nl uit Velp laten uitvoeren. Nou aan inschrijvingen geen gebrek had ik vorig jaar al gemerkt toen ik via de reserve lijst net nog een plekje kreeg. Dit jaar was ik er dus snel bij om 2 plekken (1 voor Jootje) te reserveren.

Zo stonden we zaterdagochtend om 10 uur in Velp, met zo’n 80 andere collega’s of hun introducees te popelen om te starten. Want warm was het niet echt. Gelukkig wel droog. Dus na een korte uitleg en verdeling in 8 groepen trokken we de bossen in. Wat is de natuur daar bij Velp toch mooi. En niet alleen om te mountainbiken.

We begonnen met draaien en keren op een smal bospad gevolgd door wat andere fiets coördinatie en beheersing oefeningen met een paar losliggende boomstammetjes.

Hierna volgde een paar oefeningen meer op snelheid. Een kombocht aansnijden en in een afdaling zo veel mogelijk snelheid behouden door goed je lichaam in te veren en zo min mogelijk te remmen.

Bij de oefening met de wipwap verbaasde Jootje zich zelf door soepel van de springplank te jumpen. Ook in de “paardenweide” tegen het trappetje op fietsen of van de “dropdown” af gaan zag er heel beheerst uit.

De oefening bochtjes draaien vond ik zelf lastig. Instructeur Karst laat een hele andere techniek zien dan die ik zelf gebruik. Heel lastig is het om te schakelen op een andere techniek. Later in het bos zag ik ook hoe Karst die techniek toepast, al blijft zelf doen lastig. Je zit toch vast geroest in je eigen techniek.

In het bos konden we later in de middag de geleerde technieken toepassen op een klein parkoers. 3 bochten, en snelle afdaling met een paar dropdowns en een pittig klimmetje.

De meeste verbaasde zich zelf door juist de uitdaging op te zoeken in plaats van er om heen te sturen. En daar was deze clinic ook voor bedoelt. Je MTB skills verrijken en je grenzen verleggen.

Bedankt baas voor deze clinic en volgend jaar zijn we er weer bij.

klik hier voor alle foto's.

beste volgers

Bedankt voor het jaren lang lezen en reageren op mijn blog.
Zoals je misschien al geconstateerd hebt, heb ik dit jaar zeer weinig geschreven.
Waarom niet zal je je afvragen.
Geen zin, geen tijd, geen inspiratie … ?

Voor het clubblad van IJsclub Uitgeest heb ik nu weer een stukje geschreven dat ik ook hier met jullie zal delen.
Wellicht dat ik “de pen” weer iets regelmatiger zal oppakken en jullie zal plezieren met nieuwe verhalen.

Kilometerteller 2014

De afgelegde kilometers in 2014:

ATB (Giant Anthem, 29-er en Terrago)
1711 km
Racer (Sensa en RedBull) 4577 km.

Strava houdt dit ook voor me bij maar telde in 2014 ook de Ski- en schaats-kilometers mee en kwam zodoende op 6506 km.

Door spit (=rugpijn) en griep helaas sinds 2e Kerst niet meer op de fiets gezeten of kunnen trainen.
Dat wordt wat aanstaande zaterdag tijdens de voorspelde storm op het strand voor Egmond-pier-Egmond.
We gaan het meemaken.

2 rondjes Schoorl

Het was alweer enige tijd geleden dat ik mijn rondje op Schoorl maakte. Hoogste tijd, zo op het einde van 2014, om nog even snel een rondje (2) te rijden op het mooiste ATB parkoers van Nederland.

Fris was het wel vanmorgen maar met een aantal laagjes kleding over elkaar best goed te doen. En als na de eerste klim de kachel aan slaat merk je niet eens dat het vriest. Wel aan de ondergrond natuurlijk. Zelf de mulle plekken in het parkoers, (wanneer komt de parkoers uitbreiding er eens door) waren goed te befietsen. Dus na het stuurfoutje in de 2e ronde hoefde ik niet van de fiets af maar ik stuurde hem zo de het losse zand het juiste pad op.

Ook de onderhoudsploeg heeft gewerkt aan het parkoers. Overal waar het wat mul of modderig kan zijn, zijn maatregelen getroffen. Rubber matten, kippengaas of betontegels. Maar ook om het parkoers nog technischer te maken dan dat het al is door een aantal drops in de route op te nemen. Goed werk mannen.

Mijn rondjes raffelde ik af in respectievelijk 40:11 en 41:01, waarbij op de eerste klim mijn ketting er nog af liep en ik de 2e ronde door een stuur fout in het bevroren mulle zand kwam. Maar al met al toch geen slechte tijden.

Misschien op oudejaarsdag nog een stukje trainen op het strand en tot ziens volgend jaar.
Fijne Jaarwisseling.

het rondje op Strava.

Strandtraining

zaterdag 6-12-2014.

Nu ik in 1 adem genoemd wordt in het maandblad FIETS met Bram Imming moet ik mijn reputatie als “strandracer” wel waar maken de komende Egmond-pier-Egmond strandrace. “Ik vond het zwaar”, zo staat er te lezen op bladzijde 70 van FIETS, dus moet er getraind worden!

Zo toog ik vanmorgen de duinen bij Castricum in om me eerst even goed warm te rijden voordat ik het strand onder de wielen laat krisperen. Ik volg dan meestal de oranje route om bij Johanna’s hof via de Zeeweg naar het strand te koersen.

Het had vannacht flink geregend en in het duin was het nog behoorlijk nat. Dat de natte bladeren ook glad zijn en de strandbandjes van mijn 29-er hier geen grip op hebben, daar kwam ik bij het eerste scherpe bochtje gelijk achter. Voor ik het wist stond ik achterstevoren op het pad. “Oké, iets voorzichtiger door de bochten Pee”.

Die oranje route was ik na een tijdje ook kwijt, pijltje gemist, maar als je gewoon rechts houdt kom je vanzelf wel bij de Zeeweg uit. Toch kon ik op een gegeven moment de oranje pijlen weer op pikken en reed zo de route uit richting Johanna’s hof.

Hier even op adem komen op het fietspad naar het strand. Dan het klimmetje op richting Deining en dan in volle vaart het strand op. Beetje op het achterwiel hangen zodat het voorwiel zelf het juiste spoor zoekt in het mulle zand, dan op tijd met het gewicht naar voren en bij trappen om zo harde zand op te rijden. Weer gelukt.

Nu met de wind in de rug over een lekker breed en hard strand vliegen naar Wijk aan Zee. Ik had het getijde bekeken op windfinder.com (tip van Marcel) zodat ik wist dat het nu wel laag water was. Vorige week wilde ik ook op het strand trainen maar toen was het net hoogwater geweest. Het zand zoog hard aan mijn strandbandjes zodat ik na een paar kilometer het duin maar over geklommen ben om onverhard mijn route te vervolgen.

Vandaag dus geen last van. Nu op de grote plaat naar Wijk aan Zee knallen tot ik met het voorwiel tegen één van de betonblokken van de pier aan stond. Fiets omkeren en terug naar Castricum. Maar “that’s another cook” zoals Louis van Gaal ooit zei. Tegenwind maakte het toch weer zwaar. Met de ketting op het middenblad kon ik met moeite de teller op de 20 km/u houden, en als de banden zich iets dieper in het strand vraten kwam de teller nauwelijks boven de 15. Maar langzaam kwam Castricum toch in zicht. Nog even door bijten en ik kon het strand af.

Nog even van de trappen af bij de parkeerplaats (deze zitten straks ook in de officiële EPE) en toen terug naar huis. Omdat het net nog geen half elf was kon ik nog een klein stukje onverhard door duin.

De laatste kilometers naar huis vond ik dat de ketting zo raar tikte. Toen ik even de voeten stil hield zag ik de reden. Eén schelm van mijn ketting was gebroken. Gelukkig heb ik niet hard aangezet op de terugweg, anders had ik met mijn neus op het asfalt gelegen. Pff.

Kleurenexplosie

Herfst, hefst, wat heb je te koop
Duizend kilo bladeren op een hoop
Zakken vol met wind
Ja m'n kind
'k Weet niet of jij dat aardig vindt

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddestoelen, honderd op een hoop
'k Zet ze voor je neer
Heus meneer
Dat doe ik alle jaren weer

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Dikke grijze wolken op een hoop
Alles in de stad
Gooi ik nat
Koop je van mij zo’n regenbad


Gelukkig was het afgelopen weekend heel mooi herfstweer. Vol op genieten dus tijdens ons rondje op de mountainbike. Dit keer gingen we eens niet richting Hilversum en de Utrechtse heuvelrug maar reden we door de bossen bij Bussum richting ’s Graveland.

“beleef de kleurenexplosie op de ’s Gravelandse buitenplaatsen” stond er op een groot bord van Natuurmonumenten langs de weg. En ja die hebben we beleefd. De bossen Franschekamp en het Spaanderswoud zien er zo mooi uit met hun herfsttooi. Je zou bijna wensen dat het nooit winter zou worden.
Maar ja elk jaargetijde heeft zo zijn charmes.

In het Spaanderswoud kan je heel leuk biken. Mooie slingerende paden, bruggetjes over de slootjes en paar kleine klimmetjes. Wel opvallend veel wandelaars met honden die soms wat verschrikt naar ons keken maar geen hond in het wiel dus ook geen boze baasjes.

We hebben ons goed vermaakt in het bos maar moesten terug wel de lampjes aandoen, zeker na de tussen stop bij de plaatselijke Chinees ;-)

Super Zondag ?

De weersvoorspellingen voor vandaag hadden het over een super zondag. Mooi zonnig nazomer weer werd er voorspeld met zo’n 18 graden aan de kust tot 24 graden in het binnenland. Hierdoor was het ook erg druk in het clubhuis van wielerclub DOK in Den Helder met mountainbikers die de ATB/veldtoertocht op Texel wilde rijden. Allemaal in de veronderstelling dat het een super mooie zondag zou worden.

Maar al tijdens mijn wandeling van de auto naar het clubhuis begon het licht te regenen. Ach een buitje voor het stof dacht ik nog. Maar toen ik later bij de boot naar Texel parkeerde regende het al serieus. Een blik op buienradar gaf ook geen voldoening. Tot kwart over 10 regen, dan even droog maar later zou het weer beginnen met plenzen. Dat in combinatie met de krachtige zuidwesterwind deed de naam super zondag snel verbleken.

De echte super Sunday, een atb toertocht/wedstrijd op Texel is pas 8 febr. 2015, maar dit zou een voorproefje zijn.

De route was wel super. Al jaren rijden we het zelfde rondje als er een toertocht op Texel is, maar nu gingen we over hele andere stukken van het mooie Waddeneiland. In de bossen bij de Koog ligt een ATB parkoers en ook dit jaar ging onze route daar overheen. Maar voor de verandering nu eens tegen de rijrichting in. Hierdoor beleef je dat stuk toch heel anders.

Over modderige zandpaden, via de zompige heide en gladde bospaden kwamen we uit bij de Slufter. Dit was het meest noordelijkste puntje van de 50 km lange toertocht en begonnen we onze strijd tegen de elementen. Met de wind vol tegen en de regen striemend in het gezicht zwoegde we over het strand. Gelukkig eerst maar een kilometertje maar na wat duinpaden mochten we wederom het strand op. Nu voor een wat langer stuk. Er werd met wat renners een waaier gevormd waardoor je nog een beetje uit de wind kon blijven. Maar op een gegeven moment ging het me toch te hard en moest ik de mannen laten gaan. Bummer. Nu was ik op mijn zelf aangewezen voor het laatste stuk over het strand.

Bij Ecomare mochten we het strand verruilen voor verharde paden, al begonnen die ook snel te vervelen. Gelukkig gingen we bij de Koog het ATB parkoers weer op om het resterende stuk tegen de rijrichting in af te leggen. Leuk.

Het laatste stuk nog even buffelen tegen wind in naar de boot. De boot van 12 uur was al lang weg dus ik had tijd genoeg voor de boot van 1 uur. Maar toen de haven in zicht kwam zag ik daar toch een boot liggen. Rederij Texo had een extra boot ingezet ivm de herfstvakantie-drukte. Nog even een eindsprint uit de toch al vermoeide benen persen, zodat ik reed precies op tijd de loopplak over reed. Want na mij gingen de slagbomen dicht en vertrok de “berenboot” richting Den Helder.

Jammer van het weer, maar de route was super deze zondag.

Mountainbiken met je collega’s

Mountainbiken met je collega’s is dat leuk? Ja eigenlijk wel. Afgelopen zaterdag organiseerde de personeelsvereniging van mijn werkgever een MTB clinic waarbij professionele bikers je de fijne kneepjes van het mountainbiken bijbrachten. En dat alles op de schitterende omgeving van de Veluwezoom bij Arnhem. Ook de zon deed nog een duit in het zakje dus het werd een prachtige dag.

We begonnen de dag met ontvangst door de leden van de PV en een kop koffie in de kantine van een tennisvereniging. Daarna volgde een woordje van een begeleider van de MTB clinic en werden we verdeeld op basis van mtb ervaring in 8 groepen.

Toen onze groep compleet was volgde we begeleider Marten op zijn dikke “All Mountain” fiets en na een stukje asfalt volgde gelijk al het eerste klimmetje. Met koude spieren omhoog fietsen is nooit fijn maar de afdaling erna was wel super. Marten legde uit hoe tijdens een afdaling op je fiets te staan en hoe je het slimst door de bochten kon gaan. Maar dit was voor mij redelijk gesneden koek.

Deze afdaling deden we nog een keer, dus inclusief de klim er naar toe. Verder op volgde een andere afdaling met wat boomwortels waar een aantal van ons hun nieuwe kikker groene bidon verloren. Voor hen nog een extra klimmetje want de bidons lagen keurig beneden op het pad.

Nu volgde wat behendigheid testjes. Marten legde wat boomstammen op ons pad en wij moesten met de MTB er overheen. Eerst voorwieltje optrekken en het achterwiel over het stammetje laten rollen. Later mocht je proberen ook het achterwiel er overheen te tillen. Een “bunny hop” maken dus.

Verschillende behendigheid oefeningen volgde elkaar op. Een heuveltje nemen op lage snelheid met een dikke gladde boomwortel op het punt waar je net moet aanzetten. Een bochtje draaien maar dan zo scherp insnijden dat je niet in het brede mulle stuk terecht kwam. Het bovenste randje van een kombocht volgen, dus niet het suffe afgereden spoor onderin pakken.

Marten kende de omgeving op zijn duimpje en zo kwamen we op de mooiste en technische stukjes van het bos. Rond lunch tijd waren we bochtjes aan het draaien op een soort BMX crossbaantje. Marten vertelde goed door de bocht heen te kijken, dus kijk waar je naar toe wilt en niet waar je op dit moment rijdt. Zo zie je hindernissen op tijd aan komen en kan je er omheen sturen.

Ook deed hij voor je pedaal rechts laag te houden als je een bocht naar links had. Hierdoor houd je meer druk op je wielen. Ik dacht dat altijd al te doen maar als je er op gaat letten bleek ik mijn pedalen gewoon in het midden te houden. Door meer druk te geven aan de buitenkant kan je scherper door de bocht en houden je banden langer grip. Goeie tip dus.

Na de lunch gingen we nog even oefenen opnemen van een hele rij boomstammen. Ik vond het erg lastiger uit zien dan het was. De truc was om niet te hard tegen de boomstammen aan te rijden, soepel de klappen absorberen met je armen en benen en op tijd weer te gaan trappen zodat je wel aan het einde van de boomstammen reeks komt zonder om te vallen.

Zie hier het filmpje van een collega tijdens zijn rit over de boomstammen.

Na ons later lekker in het bos afgemat te hebben gingen we rond 3 uur terug naar de kantine van de tennisvereniging. Onder het genot van een drankje werden de ervaringen nog even gedeeld met de collega’s waarna een ieder weer op huis aan ging.

Fijn gefietst met m’n collega’s dus.

eindelijk

Eindelijk weer eens met de atb de duinen ingetrokken. Lekker knallen over de onverharde paden, op techniek over de krappe singletracks en volle bak op dat verharde stukkie om het Strava record terug te pakken.

Tuurlijk, toeren op de racefiets is ook leuk, maar zo nu en dan weer eens “onverhard” is oh zo prettig.

Deze zondag was ik vroeg wakker. Mooi op tijd, dus voor de boswachter ons bikers van de onverharde paden stuurt, in het duin. Via de oranje pijltjes een rondje gereden en dan nog even terug tot het de hoogste tijd is om de onverharde paden te verlaten.

Ga ik weer meer doen hoor. Met de atb de onverharde paden op zoeken.

Ga je mee ?

Deze rit op strava: klik

Mountainbiken in de Achterhoek.

Een weekje in een vakantiepark in Groenlo was de gelegenheid om de Achterhoek eens te verkennen per MTB. Op de website van MTBroutes.nl had ik in de buurt al diverse ATB parkoers gespot. Maandag zouden we de 2 routes van Winterswijk verkennen en Woensdag die van Zeddam. Terwijl we dinsdag een uitstapje zouden maken naar Bochelt om daar Rose Bikecenter te bekijken.

Helaas gingen we er maandag vanuit dat de MTB routes in Winterswijk wel goed aangegeven zouden staan. Via de fiets-knooppunten kwamen we in Winterswijk maar vonden helaas geen startpunt van de MTB routes. Ook de smart-phone bood geen oplossing. Zo op de grensstreek is de ontvangst zeer minimaal. We hebben wel wat leuke single tracks gevonden maar niet de grote route van 50 km of het zeer technische parkoersje van 2 km. Jammer.

Dinsdag winkelen in Bochelt en uiteraard even neuzen in het BikeCenter van Rose. Wat een zaak. Groot !

Onze Koninginnerit op woensdag hadden we beter voorbereid. Startpunt van de MTB route opgezocht en die in de TomTom gezet. Fout rijden kon dus niet. Volgens MTBroutes zou de route van Zeddam een uiterst pittig rondje zijn. En dat bleek al gelijk na de start. Koud een beklimming op valt niet mee. Helaas was het parkoers erg nat. Zondag had het wel hier wel de hele dag geregend maar we hadden verwacht dat het water wel in de grond getrokken zou zijn. Aan de plassen en modder te zien absorbeert de Gelderse bosgrond het water niet zo goed. Onze shirts en fietsen zagen er na 5 minuten al niet meer uit. Dat wordt weer poetsen en boenen.

De route was wel leuk. Veel technische single tracks af gewisseld met wat stroken bospad. Vooral de hoogte verschillen, rond start en finishpunt in Braamt maakte een hoop goed.

Het 2e rondje dat ik voorstelde werd luid weggestemd. Jo wilde nog wel mee voor wat kilometers dwars door het bos maar toen bleek dat het hier voornamelijk steil omhoog ging werd er hard aan mijn shirtje getrokken om toch maar snel de terugweg op te zoeken. Niet heel erg hoor want ik had al voldoende uitdaging gehad vandaag.

Terug bij de auto klonk ook de eerste donderklap en vielen er al een paar grote dikke regen druppels uit de nog blauwe hemel. Later bij de vakantie bungalow brak het onweer los. Op tijd gestopt dus.

de route van maandag
en van woensdag.

we gaan verhuizen ...

…toch? Afgelopen weekend waren we als kasteelheer en jonkvrouw te gast bij hotel Essenburgh in het Gelderse Hierden. Naast dat we vrijdags te voet Harderwijk verkend hadden en we ons zaterdags op een ontspannen dagje Wellness getrakteerd hadden, klommen we zondags op de mountainbike om de Veluwe aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

En … geslaagd met vlag en wimpel. Het biken op de Veluwe is ons zo goed bevallen dat we zo onze fietsomgeving zouden willen omruilen. Dus te koop, 2 ééngezinswoningen, 1x te Uitgeest en 1x te Muiderberg ;-)

Al begon onze fietsverkenning van de Veluwe wat moeizaam. Het hele weekend was het droog met af en toe een wat mager zonnetje, op het moment dat we de ontbijtzaal uit liepen begon het buiten te regenen. En volgens buienradar zou dat het de eerste 2 uur blijven doen. Dus na ons omgekleed te hebben zijn we in de bar van het kasteel cappuccino blijven drinken tot het droog werd.

Tegen half 1 werd het lichter buiten en zijn we op onze fietsen geklommen en na de plattegrond van Hierden en omgeving bekeken te hebben de kortste weg naar Harderwijk genomen. Volgens MTBroutes.nl zou hier een MTB parkoers liggen. De kortste route die we uitgestippeld hadden bleek een tankbaan / breed zandpad te zijn waar we geregeld diep in weg zakte. Na een hoop geploeter kwamen we bij van der Valk in Harderwijk waar tegenover de MTB route zou beginnen. Dat klopte. Het bleek een leuk rondje te zijn, met vooral in het begin heel veel draaien en keren. De ondergrond was redelijk glad van de modder dus oppassen in de krappe bochten.

Na dit rondje parkoers zijn we de N302 over gestoken en daar de bossen verkend. Overal liggen paden en sporen. De ene wat beter te befietsen als de andere. En dan plotseling zie je zomaar een super mooie single track liggen. Geweldig. Je gewoon laten meevoeren door zo’n track, dwars de bossen door. Heuveltje op, knallen door de bochten en dan maar zien waar het uit komt.

Zo volgden we zodra we weer een mooi pad zagen de bandensporen en verbaasde ons over de vele fiets mogelijkheden hier op de Veluwe. In het duin bij ons, of op de Gooise matras kan je leuk fietsen maar de uitgebreidheid van de Veluwe hier deed ons versteld staan. Hier zou ik wel kunnen wonen.

Na bijna drie en half uur biken waren we weer terug bij ons hotel. Helaas hadden we al uitgecheckt maar konden nog wel de toiletruimte gebruiken om ons wat op te frissen voordat we terug naar het westen zouden rijden. Hier(den) komen we zeker nog eens terug!


de route:

All you can eat.

All you can eat. Daar leek het vanmorgen op het MTB parkoers van Schoorl wel op. Vreet alle pannenkoeken die voor je rijden zo snel mogelijk op.

Houdt een ezel een wortel voor en hij gaat harder lopen. Maar de pannenkoeken voor de neus van deze ezel deden hem niet sneller rijden. Hij wilde ze wel zo snel mogelijk opvreten maar kon er niet altijd even snel langs. Natuurlijk mag iedereen op het parkoers rijden, en wil je net als ik een snelle tijd neer zetten dan weet je dat je op zondagmorgen na 10:00 uur NIET op Schoorl moet gaan rijden.

Maar ezels zijn koppig en hard leers. En het eerste rondje kon ik toch in 41:11 afraffelen.

Tijdens de tweede ronde had ik tijdens de eerste klim erg veel last van ophoog komende pannenkoeken. Iets te snel gegeten? Maar na deze klim kwam de maag tot rust en kon ik verder volle bak gaan knallen. De enkele tragere rijder die ik tegen kwam kon ik snel voorbij.

Op twee derde van het parkoers zit nog een pittige klim die met een snelle afdaling eindigt bij het stukje fietspad in het parkoers. Hier kan je altijd een deel van de verloren tijd goed maken door snel te dalen en dan het tempo vast te houden tot op het fietspad.

Vandaag echter zag ik nadat ik over de top heen kwam en de afdaling in dook rechts een fiets liggen in de bosjes. En toen ik nog beter keek zag ik er een man naast liggen. Maar omdat ik altijd zo met neer zetten van een snelle rondetijd bezig ben, kneep ik niet gelijk in de remmen. Gelukkig werkte het gezond verstand nog wel, hetzij iets trager. ;-) Stel dat jij daar ligt Peter, dan wil je toch ook dat men stopt om je te helpen? Het argument dat nog even in me op kwam dat iemand anders wel zou stoppen, liet ik gelijk varen toen ik terug ophoog fietste en andere ATB-ers tegen kwam. Nee ze zagen de man echt niet liggen. Het “Help even, daar ligt iemand” werd niet gehoord.

De onfortuinlijke rijder was in de afdaling in het mulle spoor terecht gekomen en over de kop geslagen, de gekapte struiken en takken in gedoken. “Gaat het?” riep ik terwijl ik omhoog klauterde in een poging bij hem te komen. “Ja wel, maar ik moet even bij komen van de schrik riep de al iets oudere mountainbiker terug.” Een van de afgekapte takken had hem lelijk geraakt in het gezicht. Een grote bloeduitstorting vormde zich al op zijn neus. Bloed sijpelde langzaam langs zijn wenkbrauw maar verder leek het allemaal wel in orde met de man. Ik hielp hem opstaan en zijn fiets weer op het pad tillen. “Het gaat wel weer”, zei de man en bedankte me voor mijn hulp.

Een baanrecord kon ik verder wel vergeten, maar omdat ik even stil gestaan had was mijn hartslag flink gezakt. Ik kon volle bak mijn ronde afmaken, en geconcentreerd de “nieuwe” drops op de NOK nemen voordat ik de kuil in stuurde en de stopwatch stil zette. 2e ronde in 47:23, vanwege mijn reddingsactie.
Goed bezig hè?

Er ligt een paard op het pad.

Halverwege ons mountainbike rondje over de Gooise matras werden we gisteren gevraagd om te helpen bij een gestruikeld paard.

Wij hadden al een leuk stukje gefietst over de heide bij Hilversum en reden om het Laarder Wasmeer heen richting theehuis ’t Bluk toen we op een ruiterpad een wit paard zagen liggen. De berijdster stond er naast samen met een andere mountainbiker en wenkte ons om te helpen. Het paard was gestruikeld over een boomwortel en de berijdster kon net nog op tijd van de rug af springen. Maar nu lag het paard wat ongelukkig op het ruiterpad en kon zijn benen niet meer goed onder haar lijf krijgen om op te staan. Of wij even mee wilden helpen duwen als het paard probeerde op te staan.

Onze fietsen even tegen een boom geparkeerd en met vereende krachten geprobeerd het paard een zetje in de rug te geven. En ook al was dit een relatief klein paardje, er was nauwelijks beweging in te krijgen. Het paard werd door de berijdster aangespoord om ook zelf mee te helpen, maar wat we ook probeerde het lukte niet. Iedereen die passeerde kwam mee helpen maar ook nu kregen we haar niet op de been. Het paard zelf lag te trillen van de shock. De opgetrommelde manage houder kwam met touwen helpen maar zelf toen lukte het ons niet.

Uiteindelijk heeft de Amazone een veearts en de brandweer om hulp gevraagd. Hoe dit is afgelopen weten we helaas niet, want omdat het al laat werd en professionele hulp onderweg was zijn ook wij weer verder gefietst. Maar fietsend over de heide bleef het paardje wel in onze gedachten. Hopelijk mankeerde ze niets en heeft de amazone haar weg op de rug van het paard kunnen vervolgen.

2 rondjes Schoorl

Na een weekje wintersport terug naar het voorjaarsweer in Nederland. Hoogste tijd om de ATB weer van stal (schuur) te halen en nu eens naar Schoorl te reizen om hier onze mountainbike skills te testen.

Het was al weer enige tijd geleden dat ik hier een volle ronde gereden had. Tijdens de laatste mtb-toertocht hebben we wel delen van het parkoers verkend, maar geen volledige ronde gemaakt.

Het parkoers lag er super goed bij. Ondergrond was vochtig maar niet te nat, waardoor je goed grip had in de bochten en op de klimmetjes. Het onderhoudsteam van MTB-Schoorl was flink actief bezig geweest want het parkoers had vele verbetering ondergaan.

Zo was in diverse klimmen en bochten het uitgesleten spoor aangeheeld of opgevuld. Ook was er in 2 afdalingen een aantal drop-off’s gemaakt, inclusief “chicken run” voor de minder technisch onderlegde renners onder ons. Helaas zagen we bij onze 2e ronde een onfortuinlijke renner onderaan de afdaling liggen. Er stonden al genoeg mensen om heen welke zich over hem ontfermde en hulp voor hem aan het regelen waren. Maar zoiets doet me toch altijd even schrikken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. De rest van onze ronde waren we dus nog meer op onze hoede.

Omdat Staatsbosbeheer het verbrande bos aan het omtoveren is in een zandverstuiving en hier (tijdelijk?) koeien laat grazen, hebben de parkoersbouwers 2 bruggen over de afrastering gemaakt. Je kunt dus gewoon volle bak je rondje blijven rijden zonder af te stappen en klaphekjes te openen. Super.

Die zandverstuiving is (nu nog) een troosteloos stuk in het parkoers. Alleen maar zand en altijd tegenwind. Van mij mogen de bomen weer terug. Men is bezig om het parkoers helemaal om te leggen zodat we niet meer met onze noppenbandjes door dit mulle stuk hoeven maar dat laat helaas nog even op zich wachten. Tot die tijd dus stofbril op tegen het stuivende zand.

Ditmaal geen PR’s verbroken, wat na elke klim of lastige afdaling bleef ik even op mijn meisje wachten. Maar wel fijn gefietst samen.

MTB toertocht Alkmaar

Dit weekend wilde ik eigenlijk weer eens op Schoorl gaan rijden, maar ik las op Facebook dat Le Champion dit weekend een wandeltocht organiseert welke met 15.000 wandelaars ook over het ATB parkoers van Schoorl zouden lopen. Als je daar tussen gaat fietsen maak je geen vrienden, dus dat plan maar laten schieten.

Op de ATB toertocht kalender las ik dat er een toertocht zou zijn, welke zou starten in Alkmaar en Schoorl en omstreken zou aan doen. De organisatie van zo’n toertocht is meestal wel op de hoogte van andere evenementen in de regio, dus we zullen wel niet door de stromen wandelaars heen geleid worden.

De start was om 9:00 uur bij de Wielerbaan (moet blijven – Like op Facebook) en ging gelijk de polder in. Vanwege de vele regen van afgelopen nacht dacht ik dat het weggetje om de molen richting Egmond wel erg nat zou zijn. Maar blijkbaar had men de molen laten draaien of zo iets wat dit pad was nagenoeg droog.

Via Egmond gingen we door naar Bergen en op het eerste stuk onverhard na ging alles in duin over de beklinkerde paden. Dat had toch niet gehoeven? Het was nog ruim voor 10:30 en geen wandelaar te zien.

Diep in de bossen van Staatsbosbeheer gingen we van de paden het ATB parkoers op. Een paar kilometer verder stond het koek- en zopiekraampje. En na een krentenbol en een kop warme bouillon ging we even verderop het strand op, terug richting Egmond.

Maar wat was het strand zwaar! De wielen zakte diep weg, zoekend naar een stukje hard zand om nog wat snelheid te kunnen maken. Vanaf de Kerf kwamen we de wandelmarathon tegen. Duizenden wandelaars op het strand. Gelukkig liepen ze niet direct langs de vloedlijn zodat onze MTB banden daar het hardste stukje konden gebruiken. Pas in Bergen aan Zee mochten wij van het strand, om via het duin (verhard :-( ) terug te rijden naar het ATB parkoers. Hier nog even het laatste stuk, inclusief de beklimming van de Nok, pakken en daarna terug naar Alkmaar.

Helaas nu ook weer over de weg. Jammer want volgens mij hadden we veel meer onverhard kunnen rijden zonder de wandelaars voor de voeten te fietsen.

MTB Toertocht Petten

Nog voor ik op zaterdagmorgen FC Uitgeest D3 mocht aanmoedigen had ik er al een ritje op de MTB op zitten. En niet bij ons in het duin, nee de MTB veldtoertocht in Petten. Altijd leuk.

Deze MTB toertocht wordt altijd op zaterdag verreden, terwijl alle andere MTB toertochten in Noord Holland op zondag zijn. Maar dit is altijd een leuk rondje en paste precies in het gaatje voor de voetbal in mijn agenda. Dan maar niet uitslapen deze zaterdag.

En zo reed ik na me ingeschreven te hebben in de sportkantine in Petten om tien voor negen naar de start waar ik aangemaand werd door te rijden zodat we gelijk weggeschoten werden. Als eerste met z’n tienen mochten wij beginnen. En voor ik er erg in had reed ik op kop. Om de kantine heen, door een woonwijk en dan de Hondsbossche Zeewering op richting het Noorden. Langs wat vakantiewoningen en dan door een soort park/bos met aardig wat hoogte verschil (voor Noord Hollandse begrippen) Hier had men de route zo uitgezet dat je alle paden wel een keer kruiste en je dus ook andere rijders tegen kwam. Aangezien ik nog op kop reed en ik niemands achterwiel kon volgen, reed ik een keer verkeerd en kwam op een pad waar ik al gereden had. Maar nu kon ik wel andere rijders volgen en zag waar ik fout gegaan was. We gingen het park uit en reden achter de reactor langs van het EnergieOnderzoeks Centrum van Petten naar het strand.

Nu was het getij wel goed en hadden we een lekker breed en hard strand onder onze wielen. Zo knalde we door naar Callantsoog. Hier mochten we het strand af en via wat asfalt het bollenveld in. Asfalt en grintpaden volgden elkaar op, tot we een boerenerf op gestuurd werden waar warme Bouillon en een krentenbol voor ons klaar lag.

Na deze versterking konden we verder of helaas nog veel asfalt, tot we het duin opgestuurd werden. Een leuk slingerpad bracht ons terug naar Petten waar we wederom om de reactor in het park van de heenweg terecht kwamen. Nu geen spoorzoeken meer en via wat leuke singletracks kwamen we terug bij de kantine van de sportvereniging.

Inmiddels was het half elf en na mijn natte kleding vervangen te hebben voor iets droogs kon ik snel naar Heemskerk om D3 van FC Uitgeest 0-4 te zien winnen van Ado ’20.