IJsclub doet Dam tot Dam Fietsclassic

Afgelopen zondag werd de jaarlijkse Dam tot Dam loop gehouden. Een hardloop wedstrijd welke op de dam in Amsterdam begint en finisht op de dam in Zaandam. Een mooi en groot evenement met vele duizenden deelnemers.

Wat echter minder bekend is, is dat organisator Le Champion nu al voor de 9e maal ook een Dam tot Dam fietsclassic organiseert. Vooraf gaande aan de hardlopers starten er een paar duizend wielrenners voor een fietstocht langs de diverse dammen in Noord-Holland. Afhankelijk van de gekozen afstand start je op de dam in Amsterdam en fiets je door de IJ-tunnel naar Zaandam, om vervolgens de dammen te checken in; Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Durgerdam, Nieuwendam. En je finisht weer in Amsterdam.

Een grote groep leden van de ijsclub had ’s morgens vroeg de trein gepakt en met hun racefiets naar onze hoofdstad gereisd om daar klokslag 8 uur vanaf de dam te starten, en een paar minuten later (weer) te beleven hoe het is om met je fiets door de IJ-tunnel te sjezen. Want zeg nou zelf, hoe vaak krijg je de kans om daar te fietsen?

Terwijl de ene groep IJsclub leden door de IJ-tunnel reed, startte een andere groep IJsclub Uitgeesters hun dam tot dam fietstocht bij het Cor Groenhonk. Zij fietste naar Krommenie om daar de pijltjes van de dam tot dam route te gaan volgen.

De zondag begon prachtig. Droog, flets zonnetje en belangrijker voor ons fietsers: geen wind. Zo toeren wij in een hoog tempo door het Hollandse polderlandschap, op weg naar de volgende “dam”. Genietend van de prachtig uitgezette route en de rust om ons heen. Door onze vroege start vanuit Uitgeest fietste wij letterlijk voor de meute uit. Geen demarrerende peloton voor ons uit. Geen zwalkende wielrenners op een smal fietspad. Niets, gewoon niemand.
Pas na onze koffie stop in Schardijk kwamen de eerste snelle Jelles ons voorbij. “Aanpikken mannen?”

De Westenwind was inmiddels ook ontwaakt en moest blijkbaar even de achterstand van een vrije ochtend inhalen. Het werd dus stoempen langs de oever van het IJsselmeer. Net na Edam kwamen de rijders van de 105 km (wij volgden de bordjes van de 145 km) ook op onze route en was het gedaan met de rust. Gelijk al zagen we een valpartij gebeuren. Voor een vluchtheuvel en een visser op de brug moest geremd worden en een ongelukkige “Amazone” lette niet op en reed tegen het achterwiel van haar voorganger op. Ja, het blijft opletten als er zoveel renners op het parkoers zijn.

In Monnickendam ontmoette onze groep de andere groep Uitgeesters die de 105 km route volgden. “Hé Uitgeester”, ging het over en weer. Leuk jongens dat we jullie ook even tegen kwamen.

Na Durgerdam fietste wij via Ransdorp en Zunderdorp van de route af. Omdat de Dam tot dam loop al gestart was, zouden we niet via de officiële route terug naar Uitgeest kunnen fietsen. Allemaal hardlopers op de weg. René dacht de juiste route te kennen, maar die ontaarde toch in spoorzoeken in Amsterdam Noord. Met wat extra kilometers op de teller arriveerde we uiteindelijk toch om half drie terug in Uitgeest.

Een aantal van ons had het vooral die laatste kilometers erg zwaar. Maar gezamenlijk zijn we toch thuis gekomen. Hier en daar even wachten op elkaar. De ander uit de wind houdend.

Jongens bedankt voor de leuke tocht.

De route op Strava.

potje dammen op de fiets

Nee, niet dat bordspel. Vanwege de Dam tot Dam hardloopwedstrijd organiseert Le Champion ook een fietstocht, welke start op de dam in Amsterdam, langs alle plaatsen in Noord-Holland met dam in de naam. Dus van Amsterdam naar Zaandam, Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Nieuwendam en dan zo weer terug naar Amsterdam. Als je de juiste bordjes volgt heb je op het eind van het rondje zo’n 140 km weggetrapt.

Wij, René L. en ik, hadden besloten om ook mee te dammen, maar dan gewoon hier in Uitgeest te starten. De officiële toertocht zou via Alkmaar naar Schoorldam gaan en wij hoopte ergens rond Alkmaar wel de eerste pijlen tegen te komen. En dat gebeurde. De toertocht had zijn eerste stempel en verzorgingsplaats op de parkeerplaats van Ranzijn en vanaf daar konden wij mooi de rood/gele pijlen volgen.

Omdat de tocht officiël in Amsterdam om 8:00 uur start en wij hier om half negen vertrokken, was het nog heerlijk rustig onderweg. En al fietsen wij redelijk vaak van Alkmaar "de Noord" in, deze toertocht bracht ons over wegen die we normaal nooit kiezen. Leuk om zo door een “bekende” omgeving te rijden.
Bij Koedijk stak de route de N9 over en hier ging het mis. Waren we te gefocust op de drie mountainbikers voor ons? We kwamen uit bij een rotonde in Bergen maar zagen we geen pijlen meer hangen. Hoe kan dit? Toch een bordje gemist? Terug gaan was een optie maar omdat we wisten dat de route naar Schoorldam zou voeren was het slimmer om gewoon die kant op te fietsen. En ja, na even wat zoeken zagen we de pijlen hier weer hangen en konden we onze tocht vervolgen.

Van Schoorldam naar Obdam en dan dwars Noord Holland doorsteken naar Schardam aan het Markenmeer. Met de wind (toen nog zwak) schuin in de rug is dit geen enkel probleem.
Vanaf Schardam gaat de route nu bijna enkel over en langs de zeedijk, de dijk langs het Markermeer, terug naar Amsterdam en onderweg komen we dan diverse dammen tegen. Maar voor we als dijkgraaf te fiets de Zeedijk gaan onderzoeken is het eerst tijd voor een bakkie koffie. René spot de “Karperput”, de plek waar zijn collega altijd gaat vissen, langs de route en knijpt in de remmen. En inderdaad het is een mooi plekje om even in alle rust te genieten van een heerlijke bak koffie.

Als we weer op het zadel klimmen piept de zon voorzichtig door het dikke wolkenpak en dat doet de temperatuur gelijk goed. We stropen onze arm stukken af en genietend van het zonnetje pedellen we richting Edam, Volendam. Het windje hebben we nu schuin tegen en ook al trekt deze al iets aan we kunnen de teller nog makkelijk op de 34 km/uur zetten. Een paar man pikt bij ons aan en kop over kop houden we dit wel een tijdje vol.

Na Edam en Volendam volgt Monnickendam snel en vervolgen we onze route over de dijk langs het water. Het stuk langs Marken gaat nog prima, maar als we bij Uitdam langs de dijk richting Durgerdam fietsen hebben we de wind pal tegen. Deze komt nu over het water, het Kinselmeer, en ook al fietsen we nog steeds kop over kop de teller blijft nu steken op 27 km/uur. En de bovenbeentjes begin ik aardig te voelen. Blij dat we eindelijk bij Schellingwoude zijn. De toertocht gaat hier de brug over en terug naar de dam in Amsterdam, maar wij besluiten om vanaf hier richting Uitgeest te fietsen.

Als ik van huis naar het werk fiets ga ik ook altijd over de Schellingwouderbrug dus volgen we mijn woon-werk route. Via Nieuwendam komen we in Buiksloten maar daar stuiten we op de hardlopers van de Dam tot Dam wedstrijd. Hier tussen fietsend maak je geen vrienden dus besluiten we toch maar een andere route te volgen, om een paar kilometer verder wederom niet door te kunnen trappen vanwege die zelfde hardloop wedstrijd. Nu het stuur omgegooid richting Landsmeer en via ’t Twiske fietsen we Oostzaan in. Vanaf hier is de weg terug naar huis niet langer onbekend en pedellen we rustig terug naar Uitgeest. De bovenbenen zijn leeg dus dat eindsprintje naar het plaatsnaam bordje slaan we deze keer over. Volgende keer weer René, goed?

Om kwart over twee rijden we ons mooie dorp weer in en ik nuttig bij René nog een versnapering voordat ik naar huis toe fiets.
René bedankt voor dit leuke potje dammen.

Van mijn knie, en overige verwondingen na de valpartij van 2 weken geleden, had ik gelukkig weinig last. De meeste "pijn" zat hem in het niet hebben kunnen fietsen. Benen waren na 140 km erg stram en stijf. Wel had ik in het begin van de tocht moeite om netjes door de bochten te sturen. De angst om te vallen zat nog altijd tussen de oren. Naar mate de dag vorderde en de wegen opdroogde verdween dit langzaam. Gelukkig.

klik voor de route