IJsclub doet Dam tot Dam Fietsclassic

Afgelopen zondag werd de jaarlijkse Dam tot Dam loop gehouden. Een hardloop wedstrijd welke op de dam in Amsterdam begint en finisht op de dam in Zaandam. Een mooi en groot evenement met vele duizenden deelnemers.

Wat echter minder bekend is, is dat organisator Le Champion nu al voor de 9e maal ook een Dam tot Dam fietsclassic organiseert. Vooraf gaande aan de hardlopers starten er een paar duizend wielrenners voor een fietstocht langs de diverse dammen in Noord-Holland. Afhankelijk van de gekozen afstand start je op de dam in Amsterdam en fiets je door de IJ-tunnel naar Zaandam, om vervolgens de dammen te checken in; Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Durgerdam, Nieuwendam. En je finisht weer in Amsterdam.

Een grote groep leden van de ijsclub had ’s morgens vroeg de trein gepakt en met hun racefiets naar onze hoofdstad gereisd om daar klokslag 8 uur vanaf de dam te starten, en een paar minuten later (weer) te beleven hoe het is om met je fiets door de IJ-tunnel te sjezen. Want zeg nou zelf, hoe vaak krijg je de kans om daar te fietsen?

Terwijl de ene groep IJsclub leden door de IJ-tunnel reed, startte een andere groep IJsclub Uitgeesters hun dam tot dam fietstocht bij het Cor Groenhonk. Zij fietste naar Krommenie om daar de pijltjes van de dam tot dam route te gaan volgen.

De zondag begon prachtig. Droog, flets zonnetje en belangrijker voor ons fietsers: geen wind. Zo toeren wij in een hoog tempo door het Hollandse polderlandschap, op weg naar de volgende “dam”. Genietend van de prachtig uitgezette route en de rust om ons heen. Door onze vroege start vanuit Uitgeest fietste wij letterlijk voor de meute uit. Geen demarrerende peloton voor ons uit. Geen zwalkende wielrenners op een smal fietspad. Niets, gewoon niemand.
Pas na onze koffie stop in Schardijk kwamen de eerste snelle Jelles ons voorbij. “Aanpikken mannen?”

De Westenwind was inmiddels ook ontwaakt en moest blijkbaar even de achterstand van een vrije ochtend inhalen. Het werd dus stoempen langs de oever van het IJsselmeer. Net na Edam kwamen de rijders van de 105 km (wij volgden de bordjes van de 145 km) ook op onze route en was het gedaan met de rust. Gelijk al zagen we een valpartij gebeuren. Voor een vluchtheuvel en een visser op de brug moest geremd worden en een ongelukkige “Amazone” lette niet op en reed tegen het achterwiel van haar voorganger op. Ja, het blijft opletten als er zoveel renners op het parkoers zijn.

In Monnickendam ontmoette onze groep de andere groep Uitgeesters die de 105 km route volgden. “Hé Uitgeester”, ging het over en weer. Leuk jongens dat we jullie ook even tegen kwamen.

Na Durgerdam fietste wij via Ransdorp en Zunderdorp van de route af. Omdat de Dam tot dam loop al gestart was, zouden we niet via de officiële route terug naar Uitgeest kunnen fietsen. Allemaal hardlopers op de weg. René dacht de juiste route te kennen, maar die ontaarde toch in spoorzoeken in Amsterdam Noord. Met wat extra kilometers op de teller arriveerde we uiteindelijk toch om half drie terug in Uitgeest.

Een aantal van ons had het vooral die laatste kilometers erg zwaar. Maar gezamenlijk zijn we toch thuis gekomen. Hier en daar even wachten op elkaar. De ander uit de wind houdend.

Jongens bedankt voor de leuke tocht.

De route op Strava.

potje dammen op de fiets

Nee, niet dat bordspel. Vanwege de Dam tot Dam hardloopwedstrijd organiseert Le Champion ook een fietstocht, welke start op de dam in Amsterdam, langs alle plaatsen in Noord-Holland met dam in de naam. Dus van Amsterdam naar Zaandam, Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Nieuwendam en dan zo weer terug naar Amsterdam. Als je de juiste bordjes volgt heb je op het eind van het rondje zo’n 140 km weggetrapt.

Wij, René L. en ik, hadden besloten om ook mee te dammen, maar dan gewoon hier in Uitgeest te starten. De officiële toertocht zou via Alkmaar naar Schoorldam gaan en wij hoopte ergens rond Alkmaar wel de eerste pijlen tegen te komen. En dat gebeurde. De toertocht had zijn eerste stempel en verzorgingsplaats op de parkeerplaats van Ranzijn en vanaf daar konden wij mooi de rood/gele pijlen volgen.

Omdat de tocht officiël in Amsterdam om 8:00 uur start en wij hier om half negen vertrokken, was het nog heerlijk rustig onderweg. En al fietsen wij redelijk vaak van Alkmaar "de Noord" in, deze toertocht bracht ons over wegen die we normaal nooit kiezen. Leuk om zo door een “bekende” omgeving te rijden.
Bij Koedijk stak de route de N9 over en hier ging het mis. Waren we te gefocust op de drie mountainbikers voor ons? We kwamen uit bij een rotonde in Bergen maar zagen we geen pijlen meer hangen. Hoe kan dit? Toch een bordje gemist? Terug gaan was een optie maar omdat we wisten dat de route naar Schoorldam zou voeren was het slimmer om gewoon die kant op te fietsen. En ja, na even wat zoeken zagen we de pijlen hier weer hangen en konden we onze tocht vervolgen.

Van Schoorldam naar Obdam en dan dwars Noord Holland doorsteken naar Schardam aan het Markenmeer. Met de wind (toen nog zwak) schuin in de rug is dit geen enkel probleem.
Vanaf Schardam gaat de route nu bijna enkel over en langs de zeedijk, de dijk langs het Markermeer, terug naar Amsterdam en onderweg komen we dan diverse dammen tegen. Maar voor we als dijkgraaf te fiets de Zeedijk gaan onderzoeken is het eerst tijd voor een bakkie koffie. René spot de “Karperput”, de plek waar zijn collega altijd gaat vissen, langs de route en knijpt in de remmen. En inderdaad het is een mooi plekje om even in alle rust te genieten van een heerlijke bak koffie.

Als we weer op het zadel klimmen piept de zon voorzichtig door het dikke wolkenpak en dat doet de temperatuur gelijk goed. We stropen onze arm stukken af en genietend van het zonnetje pedellen we richting Edam, Volendam. Het windje hebben we nu schuin tegen en ook al trekt deze al iets aan we kunnen de teller nog makkelijk op de 34 km/uur zetten. Een paar man pikt bij ons aan en kop over kop houden we dit wel een tijdje vol.

Na Edam en Volendam volgt Monnickendam snel en vervolgen we onze route over de dijk langs het water. Het stuk langs Marken gaat nog prima, maar als we bij Uitdam langs de dijk richting Durgerdam fietsen hebben we de wind pal tegen. Deze komt nu over het water, het Kinselmeer, en ook al fietsen we nog steeds kop over kop de teller blijft nu steken op 27 km/uur. En de bovenbeentjes begin ik aardig te voelen. Blij dat we eindelijk bij Schellingwoude zijn. De toertocht gaat hier de brug over en terug naar de dam in Amsterdam, maar wij besluiten om vanaf hier richting Uitgeest te fietsen.

Als ik van huis naar het werk fiets ga ik ook altijd over de Schellingwouderbrug dus volgen we mijn woon-werk route. Via Nieuwendam komen we in Buiksloten maar daar stuiten we op de hardlopers van de Dam tot Dam wedstrijd. Hier tussen fietsend maak je geen vrienden dus besluiten we toch maar een andere route te volgen, om een paar kilometer verder wederom niet door te kunnen trappen vanwege die zelfde hardloop wedstrijd. Nu het stuur omgegooid richting Landsmeer en via ’t Twiske fietsen we Oostzaan in. Vanaf hier is de weg terug naar huis niet langer onbekend en pedellen we rustig terug naar Uitgeest. De bovenbenen zijn leeg dus dat eindsprintje naar het plaatsnaam bordje slaan we deze keer over. Volgende keer weer René, goed?

Om kwart over twee rijden we ons mooie dorp weer in en ik nuttig bij René nog een versnapering voordat ik naar huis toe fiets.
René bedankt voor dit leuke potje dammen.

Van mijn knie, en overige verwondingen na de valpartij van 2 weken geleden, had ik gelukkig weinig last. De meeste "pijn" zat hem in het niet hebben kunnen fietsen. Benen waren na 140 km erg stram en stijf. Wel had ik in het begin van de tocht moeite om netjes door de bochten te sturen. De angst om te vallen zat nog altijd tussen de oren. Naar mate de dag vorderde en de wegen opdroogde verdween dit langzaam. Gelukkig.

klik voor de route

Giant Tour Ride 2013

Zaterdag stond de Giant Tour Ride 2013 op het programma. Dus om 8:00 uur present in Amsterdam Sloten bij de Giant Experience om te starten aan een toertocht van 140 km door Noord en Zuid-Holland.

5 man van Fietsgroep Uitgeest deed mee, en we werden getrakteerd op een mooie route. Van Sloten langs het Noordzeekanaal naar IJmuiden. Al ging het na de eerste 10 km al bijna mis. Na het oversteken van een drukke verkeersweg reden we achter wat andere wielrenners waarvan er 1 plotseling naar links uitweek om een kapot gegooide wijnfles te ontwijken. Hij kneep daarbij ook fel in de remmen en René L., die achterop kwam, kon hem niet meer ontwijken. Dus 2 man op de grond. Gelukkig geen ernstige schade aan fiets of mens. Met de schrik in de benen verder naar IJmuiden om daarna langs de waterleidingduinen naar Zandvoort te koersen. Hier lasten wij een koffiestop in, daar wij bij de officiële stop, na 30 km al, waren doorgefietst.

Daarna ging de route wel door de duinen richting Noordwijk om even later in het winkelcentrum van Lisse halt te houden bij een Giant fietsenwinkel. Beetje jammer dit, want met 2000 man door een winkelstraat maak je geen vrienden. Na een verse krentenbol verorbert te hebben konden we verder.

We mochten nu koersen langs de ringvaart en gelukkig hadden we de toch wel krachtige wind meestal schuin in de rug, al vreesde we de terug tocht, noord west richting Amsterdam.

Om de diverse Zuid Hollandse plassen heen en al kwam de wind nu schuin tegen we konden de teller meestal toch makkelijk boven de 30 km/uur houden. Hier en daar geholpen door een groepje renners voor ons, maar meestal waren wij het die het kopwerk verzorgde. Wel zo rustig hoor, geen gedrang of harmonica werking van “het peloton”.

Tegen 3 uur reden we Amsterdam Sloten weer in en konden we in het zonnetje uitpuffen naast de Giant mega store. En net toen we terug naar huis wilde gaan, we stonden al in de fietsenstalling, klonken de namen van René van Goethem, René Lommers en die van mij door de speakers. Wij waren 3 van de 10 winnaars van de verloting van 10 tour-de-France pakketten. Een leuk naslag werk, kalender, boekje etc kregen wij uitgereikt. Wat een mazzel.

De route: op Strava

Rabo Cycle Tour Amsterdam

De Rabo Cycle Tour stond deze week ook nog in de agenda. Met al bijna 300 km in de benen begon ik afgelopen zondag aan de 3e toertocht deze week. Samen met Jo vanuit Muiderberg, via Muiden om haar broer op te halen, op de fiets naar de Jaap Edenbaan. Daar kregen we een stuurbordje en met een rondje om de gesmolten ijsbaan begon de toertocht van 100 km door het Groene Hart.

Voordat we van huis vertrokken regende het nog even flink maar dat was de laatste bui deze zondag. Dus de weg was nog wel nat zodat als je kop nam de volgers in je wiel lekker nat kon spatteren.

Le Champion had weer een mooie tocht uitgestippeld. Nu eens niet lange rechte asfaltstroken door de polder maar juist leuk slingerend langs de vele stroompjes en riviertjes van het Groene Hart.
Wel goed opletten met inhalen maar omdat het niet zo druk was ging dat prima.
Langs de Gaasp, de Gein, de Meije, de Kromme Mijdrecht en op de terugweg langs de Amstel.
De mooiste plekjes en wat een rust!

De smalle fietspaden die we ook af en toe moesten berijden hadden wel als nadeel dat je goed moest opletten. Doordat je niet kon inhalen werd de groep steeds groter en een klein stuurfoutje van een rijder voor ons werd afgestraft met een valpartij. Drie man duikelde over elkaar, waaronder ook Jo haar broer Martin. Hij kwam er met een pijnlijke hand nog goed van af maar 1 van de andere brokkenpiloten brak ws. zijn sleutelbeen of zo iets en was gelijk klaar met fietsen.

De organisatie had het Rode Kruis ingehuurd om te helpen bij eventuele ongelukjes en deze waren na een belletje snel ter plekke, zodat wij deze ongelukkige fietser een snelle genezing konden toe wensen en weer verder konden. De pijn in de hand van Martin trok er gelukkig snel uit en na het rechtzetten van zijn rem handle konden we onze weg vervolgen.

De wind was aardig aangetrokken en nu we de zuigende werking van het peloton kwijt waren merkte we dat pas echt. Gelukkig kregen we wat versnaperingen op de 2 gezellig ingerichte en muzikaal aangeklede verzorgingsplaatsen om verbruikte calorieën weer aan te vullen.

Met de wind in de rug was het goed koersen, zo langs de kade van de Amstel en kwam de hoogbouw van onze hoofdstad weer snel in beeld. Na een ereronde om de Jaap Eden ijsbaan waren we op het einde van onze tocht. We kregen een medaille, een flesje AA, een goodie-bag, een stukje kruiden kaas en alle dames tulpen uit Amsterdam. Het was ten slotte Moederdag.

Omdat ook wij nog een bezoek moesten brengen aan onze moeders fietsten we snel via IJburg terug naar Muiderberg.
Lekker gefietst met een gemiddelde van 29 km/uur. Dus moe zijn mag best hoor Jo. ;-)

Race + 140 km
klik voor de route.

Rabo Cycle Tour Amsterdam

Als generale repetitie voor de KlimClassic van komende donderdag stonden René en ik vanmorgen bij de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Niet met onze schaatsen maar op de racefiets voor een rondje langs de Gein, de Meije en de Amstel van zo’n 100 km.
Moeder zou even moeten wachten op haar bloemen want Le Champion had een heel mooi rondje uitgezet door het groene hart van de Randstad.

Door de gezamelijke start op de Jaap Edenbaan begon de toertocht een beetje chaotisch en druk, vooral door de smalle fietspaden en het kronkelende weggetje langs de Gein. Maar plotseling in Abcoude leek het wel of we nog alleen op de route zaten. Echter toen we de A2 onderdoor waren en de torenflats van Amstelveen dichterbij zagen komen roken we toch onraad. Gelukkig had René het route kaartje uitgeprint en een snelle blik leerde dat we op de bordjes van de 40km route volgde. Niet goed dus. Omkeren! We volgden even de ANWB bordjes richting Baambrugge en rolde daar weer de 100 km route op. Gelukkig hebben we hierna geen bordjes meer gemist, al reed ik toch bijna verkeerd in Vinkeveen. Fijn dat René wel goed oplette anders was ik nu nog aan het rond dolen om de Vinkeveense plassen.

We fietsten over allerlei mooie weggetjes en kwamen door dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had. Onze vriend de zon deed ondertussen flink z’n best om de tempratuur in de dubbele cijfers te krijgen. En het lukte hem ook nog!

Nadat we eerste verzorgingspost met een heus draaiorgel snel achter ons lieten nam ik de kop en kregen we gelijk een groot aantal “vrienden”. Maar overnemen ho maar. Tot dat ik demonstratief de benen stil hield en men me wel moest inhalen. Gelukkig kreeg ik wel een bedankje maar van harte ging het niet. Nu konden René en ik even in het wiel hangen. Maar onze kopmannen zagen een ander groepje langskomen en pikte aan. Het tempo schoot richting 40. Ik pikte ook aan, maar keek snel over m’n schouder of René wel kon volgen. Ik bleef zijn rode jack zien dus dat zat goed. Maar na een paar kilometer liet ik de groep toch maar schieten. Te onrustig.

Een stuk verderop reden we op een smal paadje toch weer achter op de mannen die ons net met grote snelheid voorbij gingen. Het was zo krap dat je wel achter elkaar moest blijven. Toen het iets breder werd wilde ik snel de groep voorbij. Ik zie liever zelf wat ik op mijn weg kan verwachten dan maar te hopen dat mijn voorgangers op tijd zullen melden dat er een tegenligger of paaltje op kan duiken.

Tot de splitsing van de 100 km reed ik dus weer voor aan. Hier sloeg een grote groep af voor een extra lusje van 60 km. Gelijk een stukje rustiger en zo koerden we “op ons gemakkie” op Uithoorn af.
De op instorten staande kerktoren heb ik niet gezien maar de swingende geluiden die de ingehuurde dj ten gehore bracht bij de 2e verzorgingspost deden die torenspits zeker geen goed. Wel gezellig daar. Na de krentenbol, banaan en beker Isostar maakte we ons op voor de laatste kilometers langs de Amstel. Slingerend langs het water reden we even later de stad weer in en na wat mooie verkeersarme paadjes rolden we zo het sportterrein van de Jaap Edenbaan op.

Hier werden we verwelkomd met Amsterdamse smartlappen, een medaille, flesje drinken , goodie bag en een stukje kaas. De dames kregen zelfs een bosje tulpen. Helaas kreeg ik geen bosje voor mijn moeder. Maar gelukkig had ik al een mooie bos thuis klaar staan.

Na nog even van de gezellige klanken op de Jaap Edenbaan genoten te hebben zijn we toch maar terug naar de auto gegaan. Ons moeder was wachtende.
Ik kom er aan hoor mam!
Race + 111 km
De route: http://www.sportypal.com/Workouts/Embed/2212337

op speurtocht

Gisteren voor het eerst naar mn nieuwe werkplek gefietst. Amsterdam Zuid Oost ipv Amsterdam Sloterdijk. Vanuit Uitgeest zo’n 20 extra kilometers enkele reis volgens de route planner van Google.

Dus vol goede moed gistermorgen op weg gegaan. Uitgeprinte kaartjes in de achterzak. Lange handschoenen en overschoenen aan wat het was nog maar 3 graden buiten. Auto ruiten zaten nog onder het ijs. Koud, maar na een kilometertje is de “kachel” op bedrijfstempratuur en merk je de kou niet meer.

De eerste 15 kilometers gingen over bekend terrein, de route naar Sloterdijk, maar net voor station Zaandam zou ik linksaf moeten richting ziekenhuis “de Heel”. Hier al gelijk de eerste hindernis. Opgebroken weg, dus een straatje om en een extra stoplichtje. Daarna ging het weer even voorspoedig naar Oostzaan. Hier weinig spannends, wederom een opgebroken straat maar daar kon je gewoon omheen fietsen. Toen het Zuideinde op en deze helemaal af fietsen tot Kadoelen.

Maar waar op de kaart de geel ingekleurde weg wit wordt, veranderd er “in the real world” weinig aan de bestrating. Ik zou hier namelijk weer linksaf moeten maar heb deze afslag dus gewoon gemist en fietste al in Buiksloten toen ik door had dat ik eerder linksaf gemoeten had volgens de geprinte versie van Google maps in mijn achterzak. Gelukkig zijn er meerdere wegen naar Rome, Amsterdam Zuid Oost in dit geval. Dus ben ik maar verder de rood/witte ANWB wegwijzers gaan volgen. Schellingwoude stond al aangegeven, en daar ligt de brug over het IJ die ik zou moeten hebben. Kan niet missen, zou je zeggen, gewoon borden volgen.

Helaas ook hier weer diverse weg opbrekingen (wat nou crisis, de stratenmakers hebben nog voldoende werk). Even geen bordjes gezien, maar gewoon de doorgaande weg blijven volgen tot ik bijna bij het pontje naar het Centraal Station in Amsterdam Noord stond. Hé, dat is niet goed.

Even op de kaart gekeken en toch maar terug gereden. Straatnamen welke niet op de kaart staan gevolgd om uiteindelijk weer bij de zelfde wegopbreking te komen waar het dus mis gegaan is. De stratenmakers hadden even het rood/witte ANWB bord uit de grond gehaald omdat er nieuwe bestrating moest komen en de gele route wijziging bordjes zag ik nu pas.

De nieuwe route gevolgd en uiteindelijk weer de vertrouwde bordjes richting Schellingwoude kunnen volgen. De route was wel erg mooi. Dwars door Nieuwendam en over de Schellingwouderdijk. Wat kan je toch mooi wonen, gewoon in Amsterdam. Schitterende huisjes. Leuk.

Ook op de Schellingwouderbrug werd geklust. Eerst alle fietsers aan de linkererkant laten fietsen, en op het 2e stuk weer allemaal rechts. Dwars van alle wegopbrekingen was ik gewoon aan de verkeerde kant blijven fietsen, maar moest toch terug toen een graafmachine het hele fietspad versperde en niet wilde stoppen om deze “eenzame” fietser er langs te laten. Ja, zo kom ik wel aan mijn kilometers.

Na de brug, langs het IJ naar Diemen-Noord. Ook mooi wonen hier. Dwars door Diemen, Amsterdam Zuid Oost in. Goed fietsen hier hoor, allemaal fietspaden door groene parken en netjes bewegwijzerd.

Gewoon Holendrecht, AMC blijven volgen, dwars door winkelcentrum Amsterdamse Poort gefietst, en zo beland in Holendrecht.

Met 51 km op de teller de fiets in de stalling van KPN CM gestald. Snel omgekleed en toen achter het toetsenbord plaats genomen. Collega René was al ongerust, want het was inmiddels al “iets” later dan hij gewend was van mij.

Op de terug weg ging het eigenlijk helemaal foutloos, de route werd een rit vol herkenning. Enkel in Tuindorp-Oostzaan ging het even fout. Maar het was lekker weer. ZONnig en warm dus die extra kilometer was niet onoverkomelijk. Om zes uur was ik terug in Uitgeest.

Leuk ritje, maar net te ver om elke dag te doen. Misschien 2x in de week, even kijken hoe het zich ontwikkeld.

Race + 100 km

Trappen naar baas.

Gisteren was de laatste dag dat ik trappend naar de baas kon, althans naar locatie Donauweg. De directie heeft besloten dat het pand dicht moet en wij zijn gedwongen minimaal 20 km extra af te leggen om achter ons bureau plaats te kunnen nemen. Natuurlijk is Amsterdam Zuid Oost ook met de fiets te bereiken maar kost me wel minimaal 45 minuten extra. Ook zal ik nog even moeten uitvinden wat de slimste route is. Dwars door de stad gaat hem zeker niet worden. Wordt denk ik via Zaandam, Amsterdam Noord, Schellingwouderbrug, Diemen en dan zo naar Zuid Oost. Nog even googlen. Of heeft iemand een .GPX route voor me?

Maar gister nog even kunnen genieten van het tochtje van en naar Sloterdijk. Lekker uit waaien op de pont en terug achter een snorfiets de teller op de 40 zetten.

Bedankt en wie weet trap ik toch nog vaker naar de baas.

race + 44 km

woon -werk: 45 km v.v.

Maandag weer getrapt naar de baas. Dat lucht op hoor ;-)

‘s Morgens via de basisschool om zoonlief weg te brengen. Hij kan wel zelfstandig naar school fietsen, maar vind het fijner als er iemand mee fietst. En ach ik moest toch die kant op, dus fiets maar mee.

Daarna een tandje er bij en langs het spoor via Krommenie, Wormerveer, Koog aan de Zaan naar Zaandam om vervolgens met de veerpont over het Noordzeekanaal te steken.
Dat was echter de bedoeling, want aankomend bij de oever bleek er aan de overkant een flinke fik te zijn. Zwarte wolken en een hoop rode autootjes met blauwe lichten.

De pontwachter vertelde ons dat ze voorlopig niet mochten varen van de politie. Tja, daar sta je dan, wat is wijsheid? Wachten, terugfietsen, of naar een andere veerpont rijden? Ik ben maar blijven wachten en na een half uurtje werd de rook minder dicht en mocht de pont weer varen. Trossen los en gaan.

Aan de overkant was de weg nog voor autoverkeer afgesloten, maar op het fietspad stonden geen pionnen, dus doorfietsen dan. Wel even de neus dichthouden.
Met een vertraging van een half uurtje toch op het werk gearriveerd. En de baas? Die heeft niets gemerkt van de vertraging.

de route.

Race + 45 km

Giromania

Vandaag, zaterdag 8 mei, de start van de Giro d’Italia vanuit Amsterdam.
Voorafgaand aan de proloog werd er een toertocht georganiseerd gesponsord door Boretti, de ClassicoBoretti.
Een toertocht over 50, 75 of 125 km. Wij hadden ons ingeschreven voor de 125 km en kregen wel waar voor ons geld.
We startte vanuit het Velodrome in Amsterdam – Sloten en gingen via Halfweg naar Spaarnwoude, om hier tegen de skihelling aan te rijden.
Draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk via Spaarndam in Bloemendaal waar we de 2e en laatste klim van vandaag voor onze wielen kregen. Het kopje van Bloemendaal. Ed, vriend van zwager Erik had al een goede positie gekozen om deze “col” te bedwingen, maar verschakelde zich en moest met zwarte vingers achter ons aan. Over de natte klinkertjes scheurde we omhoog, om daar hard in de remmen te knijpen want hier boven was de 1e verzorgingspost gesitueerd.
Hier kregen we vleugels van Red Bull, een banaan en een krentenbol en gingen op weg voor het 2e gedeelte van deze mooie tocht.

Het aantal bochten werd nu gelukkig iets minder, en ook de weg begon op te drogen, al zagen wij er niet meer uit. Al dat gespetter. Toch maar standaard iedereen spatborden laten monteren als het geregend heeft. Via de boulevard van Zandvoort reden we richting Bollenstreek, om bij de Keukenhof bijna niet oplettende toeristen in de wielen te krijgen.   
Inmiddels kregen we al trek in koffie en had Nancy hoge nood, maar een geschikte plek konden we niet vinden. Wachtend op de 2e verzorgingspost werden de laatste kilometers erg lang. Langs de Kaag reden we om het Braassemermeer heen, en via Bilderdam en de Langeraarse plassen kwamen we eindelijk bij de 2e verzorgingspost. Geen koffie maar gelukkig wel een toilet. Ook bij een aantal heren stond het water tot de lippen en kon er dankbaar gebruik gemaakt worden van de Dixies.

Nu kon er ook weer gedronken worden en met een verse banaan achter de kiezen reden we weer verder. Inmiddels stond er al 110 km op de teller, dus nog maar 15 te gaan tot de finish.
Via de Kwakel, en langs de Westeinderplassen kwamen we in Aalsmeer. Om de tv studio’s van Joop heen, en vervolgens langs de ringvaart naar Schiphol.
Daar werd ons geduld beproefd door een ouderwets STOPlicht. Volgens mij kregen de fietsers pas na 5 minuten groen. En stiekem door rood was ook geen optie wilde je het nog na kunnen vertellen. De groep was dus erg groot geworden en reed in volle vaart langs de gebouwen van Transavia naar de Nieuwe Meer. Nu nog een klein stukje voor we weer bij het Velodrome in Sloten waren. Daar stond meneer Boretti ons al op te wachten.
Hij verontschuldigde zich voor het feit dat de tocht 10 km langer geworden was, maar had al wel een lekker bord macaroni voor ons klaar staan. Alleen het glas wijn ontbrak. Nou dat smaakte wel na zo’n fijne fietstocht.
Na ons omgekleed te hebben liepen we naar de pendelbussen welke ons naar de finish van de proloog van de Giro d’ Italia zou brengen. Goed geregeld meneer Boretti, en dat alles voor 15,- euro’s incl. een mooi roze wielershirt..

In het Olympisch stadion hing een heel groot scherm en kon je de proloog goed volgen, maar langs de route kijken is natuurlijk veel leuker. We waren niet de enige, en alle renners kregen applaus, of werden met luid gejuich aangemoedigd. Zo zagen we oa. Pieter Weening langs komen. En ook de latere winnaar Bradley Wiggins.
Oei, oei wat ging dat hard, al hadden sommige mannen wat moeite met de natte bochten. Ik zag zelfs een Lotto man die zijn voet uit de pendalen klikte op de hoek Stadionweg – Apollolaan. Terwijl andere lieten zien dat je ook snel door die gladde bocht kon. Maar ja, sturen is ook een vak.

Meer foto's, klik hier