Nach Hahnenklee (dag 3)

Zaterdag hadden Marcel en René een route van rond de140 km bedacht. Het zou een vrij vlakke route worden voor zo ver mogelijk in de Harz. Maar er waren geen speciale klimmen opgenomen. We moesten volgens de route kaart over 2 heuveltjes…

Maar dat werd toch even anders. Ook al waren het maar 2 officiële klimmetjes de weg in de Harz loopt altijd glooiend.

In Braunlage was de Garmin van Marcel even het spoor kwijt en zou Google Maps de uitkomst moeten bieden. De weg naar de juiste route, de B4 richting Konigskrug, liep via een steile weg naar een bospad, en kruiste ons daar met een viaduct. Omdat het volgens Marcel de juiste weg zou zijn klommen we het talud op met de fietsen op onze rug. Helaas bleek boven dat dit een autoweg was en de automobilisten en motoren hier geen snelheidslimiet leken te kennen. Om daar nou met je racefiets tussen te rijden leek ons een goed idee dus terug naar Braunlage om een andere weg te zoeken.

Die was er wel en via Konigskrug klommen we naar de top van de Sonnenberg waar we donderdag ook al waren maar dan vanaf de andere kant. Nu dalen en verder naar Dammhaus en Clausthal. Tijdens de afdaling bleek dat mijn freewheel defect was geraakt. Ik kon mijn trappers niet meer stil houden. Ik had een soort “fixie” , een doortrapper. Berg op niet zo lastig maar berg af wel. Je moet blijven trappen waardoor je steegs sneller gaat, ook al kunnen je benen het tempo in het grootste verzet niet bij houden. Dus het werd meetrappen met de rem er op. Dus met kramp in de vingers en benen kwam ik beneden aan waar we onze weg konden vervolgen.

We vervolgde onze route via Sibernaal, Wildermann naar Lautenthal waar we de klim naar Hanhenklee voltooide.

We reden langs een mooi, groot stuwmeer naar Altenau waar we de klim begonnen naar Torhaus. Hier dronken we nog een lekker bakkie koffie of een verfrissende cola om vervolgens de laatste etappe naar huis te beginnen.

Aangezien we ’s avonds wilde barbecueën stelde ik voor om 2 man bij de supermarkt in Elbingerode te laten stoppen voor wat vlees en overige zaken. Ik zou door fietsen en met de auto terug naar de supermarkt rijden zodat we voor sluitingstijd de bbq boodschappen binnen hadden.

Benno en Marcel offerde zich op en deden de inkopen, zodat Kees later de Boretti aan kon steken en het vlees dicht kon schroeien. Een mooie en smakelijke afsluiting van ons fietsweekje.

De route op Strava

Over de Brocken (dag 2)

De volgende ochtend wordt ik vroeg gewekt door de geur van verse koffie. Opstaan voor een stevig ontbijt en dan springen we op de fiets voor een rit naar het dak van de tour. De top van “de Brocken” op 1125 meter. We trappen ons los naar Elend maar moeten daar toch stoppen. René heeft mechanische problemen.

De achter derailleur werkt niet naar behoren. De ketting wil niet op de laatste paar kransjes en die heb je hier juist wel nodig. Na wat gepruts van Marcel en Benno lijkt alles goed en starten we onze beklimming We kruisen voor de eerste maal het smalspoor richting top waar onze weg pijnlijk stijl om hoog schiet. Dat stil staan doet de beenspieren geen goed en met “liters” melkzuur in de benen kom ik bij een te splitsing waar de weg wat vlakker wordt en even later zelfs iets daalt. Ga ik wel goed? Ik besluit te wachten en 1 voor 1 komen ook de overige fietsgroep leden aan. Behalve Rene. Hij is op de eerste klim gestopt, omgedraaid om vervolgens zelf zijn derailleur af te stellen. Als hij eindelijk zich bij ons aansluit kan de beklimming van de Brocken echt starten.

Na de slagboom die het auto verkeer moet tegen houden rijden we de berg op. Een club Denen die ook op de parkeerplaats gestopt was en eerder aan de beklimming begon haal ik 1 voor 1 in. Klimmers van diverse pluimage dus, net als ons clubje.

Als iedereen van onze fietsgroep boven is verruilen we de winderige top voor de Oost-Duitse kantine waar we een heerlijke Schnitzel verorberen om vervolgens de Brocken weer af te dalen en de rest van het rondje dat Marcel uitgezet heeft te fietsen.

We rijden naar Wernigerode, een mooi oud stadje met een heus slot op een berg wat waakt over de stad. Benno wil, nadat we eerst op het plein in het dorp een koffie of cola gedronken hebben, het steile pad op naar het slot. En na de beenspieren extra gepijnigd te hebben staan we boven bij het slot en hebben mooi uitzicht over de stad. Het was wel de moeite waard.

Maar daarna maken we ons rondje af en via Heimburg en nog wat klimmetjes af en komen rond vijf uur terug bij ons huis. Om vervolgens ’s avonds lekker uit eten te gaan in Elbingerode.

Het rondje volgens Strava

Im Harz (dag 1)

Het jaarlijkse fietsgroep “uitje” ging dit jaar naar de Harz , midden in Duitsland. In het voormalige Oost Duitsland, net over de grens in een prachtig mooi groen gebied.

Tijdens de 1e fietsdag kwamen we door oude voormalige Oost Duitse dorpjes heen. Vooral aan de bouwstijl kan je nog wat oost Duitse invloeden herkennen, voor de rest in de infra etc. allemaal al helemaal gemoderniseerd / verwesterd.

Die eerst fietsdag kende een slechte start. Scheen het zonnetje nog toen we tegen 8 uur opstonden, na het goed voedende ontbijt de hel los en klapte het water met bakken uit de lucht. Pas na elfen klaarde het iets op zodat we om 1 uur als nog op de racefiets zaten voor een rondje van 90 km. 2 Klimmetjes zouden er in zitten, St Andreas berg en de Sonneberg, maar na thuiskomst klokte ik toch 1650 hoogte meters. Niet alles stond dus op de kaart…

Onderweg werden we na de lekke band van Benno op 3 km van de start nog verraste door een flinke onweer bui. Gelukkig vonden we een leeg staande carport waar we konden schuilen tot de bui over gewaaid was.

Helaas op nat asfalt onze weg moeten vervolgen maar naar mate de dag verstreek kwam de zon ook langzaam terug en droogde de weg onder onze wielen op. De voorgestelde korte route hoefden we niet te rijden want met wat zonnestralen op de armen konden we toch de St Andreas- en de Sonneberg over. En na een lekker bakkie koffie op een terras waren we om half zeven weer terug in ons luxe vakantie huis Unterer Hahnenkopf.

het rondje op Strava.

IJsclub doet Dam tot Dam Fietsclassic

Afgelopen zondag werd de jaarlijkse Dam tot Dam loop gehouden. Een hardloop wedstrijd welke op de dam in Amsterdam begint en finisht op de dam in Zaandam. Een mooi en groot evenement met vele duizenden deelnemers.

Wat echter minder bekend is, is dat organisator Le Champion nu al voor de 9e maal ook een Dam tot Dam fietsclassic organiseert. Vooraf gaande aan de hardlopers starten er een paar duizend wielrenners voor een fietstocht langs de diverse dammen in Noord-Holland. Afhankelijk van de gekozen afstand start je op de dam in Amsterdam en fiets je door de IJ-tunnel naar Zaandam, om vervolgens de dammen te checken in; Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Durgerdam, Nieuwendam. En je finisht weer in Amsterdam.

Een grote groep leden van de ijsclub had ’s morgens vroeg de trein gepakt en met hun racefiets naar onze hoofdstad gereisd om daar klokslag 8 uur vanaf de dam te starten, en een paar minuten later (weer) te beleven hoe het is om met je fiets door de IJ-tunnel te sjezen. Want zeg nou zelf, hoe vaak krijg je de kans om daar te fietsen?

Terwijl de ene groep IJsclub leden door de IJ-tunnel reed, startte een andere groep IJsclub Uitgeesters hun dam tot dam fietstocht bij het Cor Groenhonk. Zij fietste naar Krommenie om daar de pijltjes van de dam tot dam route te gaan volgen.

De zondag begon prachtig. Droog, flets zonnetje en belangrijker voor ons fietsers: geen wind. Zo toeren wij in een hoog tempo door het Hollandse polderlandschap, op weg naar de volgende “dam”. Genietend van de prachtig uitgezette route en de rust om ons heen. Door onze vroege start vanuit Uitgeest fietste wij letterlijk voor de meute uit. Geen demarrerende peloton voor ons uit. Geen zwalkende wielrenners op een smal fietspad. Niets, gewoon niemand.
Pas na onze koffie stop in Schardijk kwamen de eerste snelle Jelles ons voorbij. “Aanpikken mannen?”

De Westenwind was inmiddels ook ontwaakt en moest blijkbaar even de achterstand van een vrije ochtend inhalen. Het werd dus stoempen langs de oever van het IJsselmeer. Net na Edam kwamen de rijders van de 105 km (wij volgden de bordjes van de 145 km) ook op onze route en was het gedaan met de rust. Gelijk al zagen we een valpartij gebeuren. Voor een vluchtheuvel en een visser op de brug moest geremd worden en een ongelukkige “Amazone” lette niet op en reed tegen het achterwiel van haar voorganger op. Ja, het blijft opletten als er zoveel renners op het parkoers zijn.

In Monnickendam ontmoette onze groep de andere groep Uitgeesters die de 105 km route volgden. “Hé Uitgeester”, ging het over en weer. Leuk jongens dat we jullie ook even tegen kwamen.

Na Durgerdam fietste wij via Ransdorp en Zunderdorp van de route af. Omdat de Dam tot dam loop al gestart was, zouden we niet via de officiële route terug naar Uitgeest kunnen fietsen. Allemaal hardlopers op de weg. René dacht de juiste route te kennen, maar die ontaarde toch in spoorzoeken in Amsterdam Noord. Met wat extra kilometers op de teller arriveerde we uiteindelijk toch om half drie terug in Uitgeest.

Een aantal van ons had het vooral die laatste kilometers erg zwaar. Maar gezamenlijk zijn we toch thuis gekomen. Hier en daar even wachten op elkaar. De ander uit de wind houdend.

Jongens bedankt voor de leuke tocht.

De route op Strava.

eerste racefiets kilometers van 2015

Na een lange, koude winter, met veel mountainbike kilometers, klom ik vandaag weer voor het eerst op de racefiets voor een serieuze fietstocht. De warming-up van 15 km op woensdag en donderdag naar het werk en terug niet meegeteld dus.

Volgens de heren en dames weervoorspellers zou zondag 8 maart de eerst echte lentedag worden met tempraturen van boven de 15 graden. Dus reden genoeg om de racefiets uit de mottenballen te halen, de bandjes op spanning te brengen en een drupje olie op de ketting doen. Gelijk in de korte broek schieten vond ik iets te enthousiast maar we kwamen enkele fanatiekelingen tegen.

Om kwart voor negen vertrokken we vanaf de IJsbaan (of moet ik zeggen, eendenvijver want bevroren is ie niet geweest deze winter), tegen wind in richting zuid. "Rondje Zandvoort" stond er op het programma en ook al leek het een mooie lente dag te worden, de wind had nog geen vrij af genomen en de voorspelde 15 graden zou ook niet gehaald worden. Blij met de lange broek en de overschoentjes dus.

Via de vele stoplichten van Beverwijk naar de sluizen van IJmuiden en via Santpoort naar het Kopje van Bloemendaal. Even de klimkuiten testen zo vroeg in het seizoen. Maar daar was niets mis mee. Alleen het wegdek mag de gemeente wel eens onder handen nemen. Je stuiters bijna van je fiets af.

Vol tegen wind langs de boulevard naar café de Boemerang, onze koffiestop in Zandvoort. Des temeer was die kop koffie met appelpunt verdient. Nog niet op het terras, dat vond ik nog iets te koud, al waren de uitbaters van de Boemerang al klaar om ook buiten de gasten te bedienen.

De terugweg ging via het duinpad in Overveen naar Bloemendaal. Wederom over het Kopje en verder naar Santpoort en de sluizen van IJmuiden. Langs Tata, door Velsen Noord en Beverwijk waren we na 73 kilometer om 10 over twaalf weer terug in Uitgeest.

Mannen bedankt voor de gezellige rit.

Kilometerteller 2014

De afgelegde kilometers in 2014:

ATB (Giant Anthem, 29-er en Terrago)
1711 km
Racer (Sensa en RedBull) 4577 km.

Strava houdt dit ook voor me bij maar telde in 2014 ook de Ski- en schaats-kilometers mee en kwam zodoende op 6506 km.

Door spit (=rugpijn) en griep helaas sinds 2e Kerst niet meer op de fiets gezeten of kunnen trainen.
Dat wordt wat aanstaande zaterdag tijdens de voorspelde storm op het strand voor Egmond-pier-Egmond.
We gaan het meemaken.

Het Markermeer rond

Het stond al jaren op mijn lijstje, een rondje om het IJsselmeer. Maar mede door de afstand, 290 km en de altijd aanwezige tegenwind was het er nooit van gekomen. Echter toen afgelopen zomermaanden geopperd werd om het Markermeer rond te fietsen, ter afsluiting van het fietsseizoen, stond ik wel vooraan om me op te geven. Op Strava had ik al bij diverse fietsvriendjes gezien dat dit “slechts” 165 km lang zou zijn. En als je op de ochtend van vertrek de windrichting de rijrichting laat bepalen zou dit wel goed te doen zijn.

Na overleg werd de datum bepaald en bij weinig tot geen wind zouden we onderlangs beginnen om zo de deelnemers van de Dam tot dam-loop te ontwijken. Helaas was er zondag 21 september een krachtige noord/noordwester wind voorspelt dus de route werd gewijzigd in bovenlangs. Dus Uitgeest – Alkmaar – Hoorn – Enkhuizen – Lelystad – Almere – Muiden – Amsterdam – Zaanstad – Uitgeest.

De zondagochtend begon met een bakje koffie bij René L. Hier werd de wijziging in het strijdplan doorgesproken en unaniem goedgekeurd. De rit kon beginnen. ’s Morgens stond er nog weinig wind en redelijk makkelijk reden we over bekend terrein naar Alkmaar en verder naar Hoorn. Hier komen we niet heel vaak waardoor we naar mijn idee een paar stoplichten te veel tegen kwamen. Maar goed nu had ik ook tijd om even snel een stuk ontbijtkoek in mijn mond te proppen want inmiddels waren we al een uurtje verder.

Helaas waren we net Hoorn uit toen we een harde brul van achter uit het peloton hoorde. Zeker iemand een lekke band dachten we voorin, maar een passerende renner had het over een spaakbreuk.
Een spaak in het achterwiel van Marcel was gebroken en door de ontstane slag in het wiel kon hij niet meer verder. Hij had zoon Christiaan al gebeld om hem op te halen toen Kees opperde om Christiaan een ander achterwiel mee te laten nemen zodat Marcel toch het rondje af kon maken. Gelijk belde Marcel weer naar het thuisfront en Christiaan klom in de auto met een nieuw achterwiel in de kofferbak.

Met een uur vertraging konden we onze ronde voortzetten. In Venhuizen bleek dat we door het wachten een regenbui mis gelopen hadden. De straat was nat maar dat was ook alles. Er was voor vandaag regen voorspelt maar op de 3 druppels bij de start, en een paar dikke druppels in Muiden na hielden we het vandaag droog.

In Enkhuizen reden we met z’n zevenen de dijk op en bleek dat de keuze om bovenlangs te gaan een goede was. De wind op het IJsselmeer was krachtig en blies ons vol in de rug. Met gemak trapte we de teller op de 40 km/u en konden die daar ook schijnbaar moeiteloos op houden tot we in Lelystad het “nieuwe land” op reden.

Omdat het cafeïne lampje op het dashboard van René L. al een tijdje erg hinderlijk knipperde stapte we bij de Batavia-werf van onze fietsen. Benno die eigenlijk liever was gaan surfen, er staat 16 knopen wind, kon hier op de foto met de Batavia. Wij zochten een plekje om onze fietsen even te stallen zodat we in het la Placé restaurant koffie konden drinken. Een vriendelijke beveiligingsmedewerker wees ons op het feit dat fietsen niet waren toegestaan in Batavia-stad maar opende toen een hek waar we veilig onze tweewielers konden parkeren.

Na een paar bakken koffie, voor de meeste aangevuld met een taart punt of een broodje, vervolgde we onze weg. Over de dijk van de Flevopolder van Lelystad naar Almere. De noordwester wind stond net nog gunstig genoeg zodat hij ons schuin in de rug nog enige trapondersteuning bood. Daar kan geen e-bike tegen op.

In Almere poort moesten we even omrijden ivm werkzaamheden en kwamen zo uit bij de Hollandse brug. Aan de overkant lonkte Noord Holland naar ons. Echter tot een sprintje over de brug kon ik de mannen niet verleiden. Mijn Strava-record hoefde ik dus niet te verdedigen.

Ook geen koffie-stop in Muiderberg. Vriendin Jo is op vakantie dus we waren aangewezen op Ome Co in Muiden. Ook niet verkeerd natuurlijk. Na een drankje op het terras snel weer in het zadel voor de laatste 50 km tegenwind. Van Muiden naar IJburg reden we redelijk beschut en in Amsterdam Noord voornamelijk tussen de bebouwing. Ook binnendoor van Schellingwoude, Nieuwendam naar OostZaan ging bijna probleemloos. Door ons uurtje vertraging in Hoorn waren de hardlopers al bijna bij de dam in Zaandam. Enkel op de Oostzanerdijk in Tuindorp wandelde nog hardlopers. Met de fiets in de hand mochten we even over het parkoers om onze weg via het Zuideinde te vervolgen.

René L. loodste ons door Zaandam heen en het laatste stuk tegenwind langs de provinciale weg diende zich aan. Drie kopmannen deden het kopwerk maar het tempo lag voor de achtervolgers toch iets te hoog. En met een tandje minder werd toen het laatste stuk afgelegd.
Samen uit – samen thuis.

Jongens bedankt voor de gezellige dag. Volgend jaar weer een keer?

De route:

la Marmotte

Donderdag 12 juni ging om 6 uur het luchtalarm, dat Raymond als wekker gebruikt, af in onze Gîtte in de Franse Alpen. Kees, Raymond en ik zouden de route van de beroemde cyclo “la Marmotte” gaan fietsen.

175 km vanuit Bourg d’Oisans, over 4 beroemde Alpen collen. Goed voor zo’n dikke 5000 hoogtemeters.

Zijn we gek? Ja, misschien wel een klein beetje, want de weersvoorspellingen waren: helder en zonnig, met kleine kans op onweer in de late middag. Met tempraturen van 34 °C en nauwelijks wind. Meer weer om de hele dag in een zwembad te liggen met een koel drankje binnen handbereik.

Nee, wij klommen om tien over zeven op de racefiets, met nauwelijks eten of drinken bij ons. We verkeerden in de luxe van een privé volgauto. Chauffeur Marcel met zijn gehandicapte bijrijder René zouden ons de gehele rit goed verzorgen.

Vol goede moed trapte we naar Allemont waar bij de klim naar het stuwmeer Raymond gelijk al fout reed. Hij was ons al uit het oog verloren en nam een afslag verkeerd. “Het ging omhoog, dus zal het wel goed zijn”, moet hij gedacht hebben. Gelukkig kwam onze volgauto Raymond snel achterop om hem het juiste pad op te sturen. De beklimming van de Col du Glandon was begonnen. Een mooie gelijkmatige klim met een enkel steiler stuk (14%) er in. Boven wederom langs een enorm stuwmeer. De weg slingerde zich door de alpenweides. Kees moest nog in de remmen voor een schaapsherder met haar kudde.

Boven op de top van de Col du Glandon staat onze volgauto al op ons te wachten.

Hier zag ik voor het eerste de mascotte van onze tocht in levende lijven. Leuk beestje zo’n marmot.

Nu volgde de afdaling naar St E. de Cuines waar we een saaie doorgaande autoweg moesten volgen naar Saint Martin aan de voet van de Telegraphe. Aangezien mijn linker shifter defect was, moest ik eerst handmatig de ketting op een ander tandwiel leggen. Geen vieze handen door de speciale handschoentjes die ik meegenomen had.

Precies op tijd kwam onze volgauto Saint Martin inrijden zodat we met volle bidons en een banaan in de buik de beklimming konden starten. Eerst 8 km naar de top van du Telegraphe, dan 150 (hoogte)meters dalen en dan startte de beklimming van 23 km naar de dak van onze tour, de Col de Galibier, op 2650 m.
Het beklimmen van du Telegraphe ging redelijk. Ook niet te steil. Gemiddeld zo’n 8%. Boven stonden onze verzorgers al klaar met natte sponzen voor onze nek en koud water voor onze bidons.

Tijdens de afdaling naar Valloire deed mijn achterwiel vreemd. Af en toe bleef het freewheel hangen waardoor de ketting door ging terwijl ik de benen stil had. Hierdoor raakte deze dan bijna tussen de spaken en het frame. Als ik voorzichtig mee trapte gebeurde dat niet. Gelukkig ging het wegdek al weer snel langzaam omhoog zodat ik niet meer kon freewheelen.

De beklimming van de Galibier is lang, erg lang maar begint heel gemoedelijk, zo’n 6%. Pas de laatste kilometers kruipt de weg naar de 10%. Nu wordt het klimmen toch wel zwaar met al die kilometers in de benen. Maar wat is het hier mooi. Sneeuw en rotsen wisselen elkaar af. In de hoogte blinkt de top van de Galibier. Nog even doorbijten..

Boven, in de sneeuw, op de foto naast het Col-bordje, wachten op Kees en de volgauto. De ketting zet ik op het middenblad maar het achterwiel blijft me zorgen baren. Als ik even de benen stil heb knalt de ketting al door, tegen het frame en tussen de spaken. Zo dalen is geen optie. We halen het wiel uit de fiets, maar het probleem oplossen kunnen we niet. Het wiel nog strakker vast te zetten lijkt even te helpen maar na enkele meters dalen kom ik er achter dat dit ook niet helpt. Dan maar meetrappen naar beneden. Zorgen dat je hard genoeg trapt om de ketting op spanning te houden, ondertussen de remmen inknijpen om niet te hard te gaan. 40 – 45 km/u kan ik maximaal dalen, al laat de weg een veel hogere snelheid toe. Mooi asfalt en goed te overzien.

Helaas, met kramp in de vingers daal ik naar de Col de Lautaret waar Kees al op me te wachten staat. De weg naar Bourg d’Oisans, zo’n 40 km lang, daalt zo’n 4 to 5 meter per 100 meter en kan ik net betrappen zonder in de remmen te hoeven. Wordt het steiler (af en toe) dan moet ik bij gaan remmen, terwijl de beentjes moeten blijven trappen. De ontspannen afdaling verandert nu in een lange, saaie spinning les. Blijven trappen, blijven trappen!

In Bourg d’Oisans begint onze laatste beklimming, de Alpe d’Huez. Dinsdag zijn we hier al omhoog gegaan dus ik weet wat me te wachten staat. Beginnen met dik 10%, dan iets minder steil, en de laatste bochten ook weer zo’n 10% stijging. Dinsdag was ik nog fris, nu absoluut niet meer, maar afstappen wil ik niet.

Raymond was wel verstandig en stuurde zijn fiets in Bourg d’Oisans naar huis terwijl hij er zelf op bleef zitten en later in een welverdient bad ligt. Ik moet nog even wachten op dat bad en start om kwart voor zes aan de laatste beklimming. Mijn bidon is half leeg en de volgauto in geen velden of wegen te zien. Chagrijnig gooi ik de ketting op het lichtste verzet en begin te trappen in de hitte. Aftellen van 21 naar 0, over zo’n 13 kilometer. Als eindelijk de auto naast me komt rijden en René vraagt of het gaat snauw ik hem af. “Natuurlijk gaat het niet, en ik heb dorst”. Marcel springt uit de auto, neemt mijn bidon aan, vult hem en geeft me al rennend een volle bidon met goddelijk koud water. Bedankt.

Maar een aantal bochten verder begin ik een beetje draaierig te worden. “Ik moet eten”, roep ik als de auto weer langszij komt. In Huez stop ik, eet 2 aangereikte krentenbollen, een plak koek en spuit twee gelletjes en een bidon water in mijn keel leeg. Hier moet ik het mee redden. Nog 6 bochten te gaan. Op mijn tandvlees kom ik boven. Kees, Marcel en René staan hier op me hier op te wachten, en samen met Kees trap ik precies na 12 uur de laatste kilometer over de officiële finish van de Alpe d’Huez.

Nooit meer, zeg ik tegen Kees. Wat een martel gang. Maar ik heb het volbracht!

Klik voor:
De route
de foto's

klik hier voor het verslag van de eerste dagen.

Franse Alpen 2014

Onze fietsvakantie in de Franse Alpen kent tot nu toe de nodige ups en down. Natuurlijk gaat de weg letterlijk berg-up en down hill. Maar ook figuurlijk. De euforie als je na een dik uur zweten boven op de Alpe d’Huez staat, maar ook tegenslagen en teleurstellingen. Zo is René na een stuurfoutje in de berm geraakt en heeft z’n schouderblad gebroken. Valt het andere erg zwaar om in de zinderende hitte (>30 °C) berg op te fietsen, en is mijn linker shifter defect zodat ik straks handmatig van tandwiel voor moet wisselen.

Dit alles staat natuurlijk in het niets bij de teleurstelling en pijn die René nu voelt. Met een lamme vleugel de hele dag in een stoel hangen en onze sterke verhalen aan horen als we terug komen na een dag fietsen.

Het begon allemaal op zondag. Na zaterdags in nog geen 12 uur probleemloos naar de Franse Alpen gereden te zijn en onze Gîtte betrokken te hebben, konden we zondags echt aan de bak. De te fietsen routes waren door de heren van Goethem al uitgestippeld. Dag 1 zou de dag van de warming up worden. Geen moeilijke beklimmingen. Gewoon een rustig ritje naar la Bérarde, 80 km met zo’n 1000 hoogte metertjes. Lekker rustig aan. We ervaarden het allemaal toch iets anders. Tijdens de beklimming tikte het stijgingspercentage kilometers lang tegen de 10% aan en ging de thermometer met gemak over de 30 graden heen. Oef. Gelukkig verliepen de laatste kilometers wel iets vlakker en was er op de top een koud beekje waar we onze voeten in konden koelen.

Op de terugweg (dezelfde weg als heen maar nu naar beneden) kwamen we langs het dorpje Venosc. Volgens Kees de moeite waard om even naar toe te klimmen. Boven bleek daar geen woord van gelogen al hadden we er niet zo’n oog voor in de hitte. Snel maar weer naar beneden en onze weg vervolgen was het idee. Kees en ik waren al gedaald naar de volgende kruising waar we wachtte op de rest. Raymond en Marcel volgde snel, maar René bleek te ontbreken terwijl hij voor Marcel en Raymond vertrokken was. Met z’n vieren weer omhoog tot we zijn fiets in de berm vonden. René bleek een meter lager te liggen met zijn hoofd onder het bloed, zijn linkerarm in een vreemde hoek en een verbeten gezicht van de pijn. 112 werd gebeld en René werd door de pompiers opgehaald.

Het ziekenhuis in Grenoble constateerde een gescheurd schouderblad en wilde hem pas de volgende dag laten gaan nadat in al hun wijsheid besloten was dat deze fractuur niet operabel was.

Die maandag zijn wij maar met z’n vieren gaan fietsen in de gedachte dat René in kundige handen was. Onze route zou er 1 van zo’n 100 km worden met 2 flinke beklimmingen er in. Direct 5 km na de start uit ons huisje de Col d’Ornon op en na zo’n 40 km zou dan de Col de la Morte volgen. Die laatste was bijna echt de doodsteek voor Raymond. De Col d’Ornon kwam hij redelijk fris op maar toen naast het wegdek ook de tempratuur ging klimmen legde hij bijna het loodje. Gelukkig konden we boven bijkomen met een koel glas drinken. Nu enkel nog dalen tot de grote weg en dan 25 km vals plat tot het huisje. Wat een pokke stuk!

Maandagavond hebben we René bevrijdt uit zijn medische “gevangenis”. Hij was blij met ons mee te mogen. Enkel de snee in zijn wenkbrauw en arm was gehecht. Geen operatie dus. En met een tas vol pijnstillers mocht hij met ons mee, uit eten. Een welkome afwisseling van het ziekenhuisvoedsel.

Dinsdags zijn we met z’n vieren een kort rondje gaan rijden, met het idee niet te laat thuis te komen. Niet gezellig voor René, want die bleef thuis. En men verwachtte onweer rond 2 uur. We zouden de Alpe d’Huez beklimmen en dan via de achterzijde terug naar Bourg d’Oisans fietsen. Onderweg nog even over de Col de Sarrenne. 54 km volgens het toerboek. De werkelijkheid was iets anders. Alpe d’Huez is natuurlijk zoals beschreven. Begint heel steil en gaat dan erg steil door, 21 bochten en gemiddeld 9%.

Boven was het zoeken naar de officiële finish, en dan vooral welke route te volgen door het ski dorp tot de streep. Maar uiteindelijk kwamen we allemaal boven over de streep. Na een kopje koffie volgde de rest van de route.

Het achterland van de Alpe is zo mooi. Wat een rust. De route naar de Col de Sarrenne liep wat op en neer golvend tussen de alpenweides door tot dat er geklommen moest worden naar de top van de Col. Hierna volgde een gevaarlijke en moeilijke afdaling met slecht wegdek en een paar verraderlijke bochten was ons gewaarschuwd. Dus met kramp in de vingers van het remmen kwamen we beneden. Nu enkel een slinger weggetje over het “balkon” terug naar de route de Alpe d’Huez. Echter hier zaten nog 2 zeer zware klimmen in die niet in ons routeboek als zodanig aangemerkt stonden. Met kramp in de kuiten konden we uiteindelijk beginnen met de afdaling om net voor het los breken van het onweer ons huisje te bereiken. Er stond 76 km op de teller met 2300 hoogtemeter. Routeboekje klopt dus niet helemaal.

Woensdag is onze rustdag geworden. ’s Morgens even naar de fietsenmaker om onverrichterzaken terug te keren. Mijn linker-shifter is kapot en kan enkel door de fietsenmaker vervangen worden door een nieuwe. De garantie van Shimano dekt volgens mijn fietsenmaker in Limmen enkel de omruil. Dus hier een nieuwe kopen en laten monteren en de kosten (+ € 175,-) te verhalen op Shimano werkt volgens hem niet. Ik heb dus maar besloten om donderdag de Marmotte te fietsen terwijl ik met de hand de ketting van de voorste tandbladen wissel. Gelukkig heeft Marcel aangeboden om naast ons te blijven rijden met de auto. Dus mocht het mis gaan dan kan ik altijd nog in de auto stappen. Al ga ik daar niet van uit.

klik voor:
route zondag,
route maandag,
route dinsdag.

de foto's

Ermelose Klim Toer

Vrijdag 30 mei hebben we met 4 Uitgeesters mee gedaan aan de Ermelose Klim Toer. Geen KlimClassic dit jaar, want ik had geen zin om de dag na de bruiloft van mijn zus vroeg op te moeten staan.

Zo stonden we vrijdags om half acht in het bos bij Ermelo de fietsen van de drager te halen. Een parkeerterrein had men niet echt, op een bospad tussen de bomen, mochten we onze auto parkeren.

Bij de inschrijving bleek al dat het een hele andere toertocht zou zijn dan de KlimClassic. Qua hoogte meters zou deze tocht wel een goede poging doen, maar qua deelnemers aantallen etc. was dit toch een stuk rustiger. Geen lange rijen bij inschrijftafel, toiletten of koffie. Alles lekker ontspannen dus.
Na ingeschreven te hebben sprongen wij op de fiets voor onze klimtoer, 180 kilometers over de Veluwe!

Het zou een mooie dag worden, en de zon deed aardig haar best om die belofte waar te maken. Al hing er hier en daar een wolk die het rijden in korte mouwen nog even deed uitstellen.

De route en omgeving maakte echter heel veel goed. Wel veel smalle fietspaden in het begin maar omdat het deelnemer aantal laag lag geen gewring of geduw in de bochten. En langzaam begon het landschap te glooien, bijna ongemerkt fietste je de Veluwse heuvels op.

Deze klimtoer telde mee voor het klimmersbrevet, dus elke puist en pukkel in het Gelderse landschap werd opgezocht. Zo stonden we boven op de Posbank om na een flinke afdaling deze wederom te beklimmen vanuit Rheden. Ook de Emmapiramide in Rozendaal en de Italiaanse weg rolden onder onze wielen door.

Zo om de 50 km was er een stempelpost. De eerste gebruikte we om de achterband van Rene te vervangen. Die was plotseling erg zacht op het moment dat we verder wilde rijden.

Bij de 2e, het clubhuis van wielervereniging Reto, trakteerde we ons zelf op koffie met appeltaart. En bij de 3e stempelpost net na Radio Kootwijk, waren we blij even van het zadel te mogen en de benen te kunnen strekken. 180 kilometer is toch wel veel, zeker als het parkoers niet vlak is. Hier kregen we een beker bouillon en een stuk fruit uitgereikt om zo voldoende energie te hebben voor de laatste kilometers. Ik had die wel nodig. Vooral de laatste 15 kilometers vielen me zwaar. Je ziet Ermelo al op de borden staan maar bent er nog niet. Op karakter de finish gehaald. Toch te veel kopwerk gedaan?

De route: http://www.strava.com/activities/147300062

Classico Boretti 2014

Wat zeven jaar geleden begon als een kleinschalige gesponsorde fietstocht van uit het Olympisch Stadion is nu een uit zijn proporties gegroeide mega toertocht geworden waar volgens mij de commerciële belangen belangrijker zijn dat het fiets plezier dat de deelnemers er aan beleven.

Toegeven, voorgaande edities verliepen niet altijd helemaal vlekkeloos maar de kleinschaligheid en de geringe deelname kosten voor een toertocht door een mooie omgeving of met leuke extra’s, denk aan het fietsshirt, pasta party of gratis pendelbus naar de Giro start (2010), maakte een hoop goed.

Het hoge deelnemers aantal maakte dat deze wieler klassieker aan zijn eigen succes ten onder gaat. Vanmorgen deed ik er een uur over om van de parkeerplaats met de fiets naar de start te komen. En dat kwam niet door de grote afstand tussen beide plekken. Nee daar lag het niet aan, maar om 7000 fietsers over een smal weggetje heen en terug te laten gaan getuigt niet echt een slim uitgedacht routing plan. Laat men vertrekken over een andere route dan dat men binnen komt. Dat scheelt al een hoop ergernis.

De locatie van deze 7e editie van de Classico Boretti maakte een hoop goed. Starten in Rhenen en dan toeren over de Veluwe met de nodige hoogte verschillen. Super. Alleen was het ook nu jammer dat er zo veel deelnemers waren. In je eigen tempo een “beklimming” op rijden zat er helaas niet in. Daar was het te druk, en het fietspad te smal voor. Onderweg hadden we, fietsgroep Uitgeest, al bedacht om de route zelf nogmaals te fietsen. Gewoon downloaden in de Garmin en dan het knipperende pijltje volgen. Dan maar geen gratis fietsshirt of verkeersregelaars op de drukke kruispunten. En die banaan en plak ontbijtkoek nemen we zelf wel mee.

Wel genoten we onderweg van het natuurschoon en het schrale zonnetje. Mede door het vele kopwerk en het hoge tempo van René van G. vlogen de kilometers onder onze wielen door. Helaas ging het gemiddelde weer hard onder uit door de lekke band en derailleur problemen van Harry, een aantal slecht afgestelde (ver)stoplichten en een optocht van Landbouw voertuigen op het parkoers.

Volgend jaar waarschijnlijk geen officiële Classico Boretti voor ons maar fietsen we gewoon zelf een keer een lekker rondje over de Veluwe.

Bedankt Boretti.

Het rondje via Strava

Like a sportscar.

Altijd al willen weten hoe het voelt om als “raceauto” over het circuit van Zandvoort te scheuren?

Gisteren hadden we die kans. Weliswaar niet in een raceauto maar op een racefiets. Maar het idee is bijna hetzelfde.
Met piepende banden weg bij de startstreep, driftent door de bochten, volle bak op het rechte eind, slalommend door de Chicane en met een eindsprint over de finish. Geweldig.

Toerclub Le Champion organiseerde gisteren voor de 2e maal de Omloop van Zandvoort waarbij de wielrenners begonnen met een “tijdrit” rondje over het circuit, om daarna 40, 80 of 120 km door de omgeving van Zandvoort te toeren. ’s Middags waren de hardlopers aan de beurt. Ook zij eerst een rondje met hun gympies over het met rubber besmeurde asfalt waarna de straten van Zandvoort aan de beurt waren.

IJsclub Uitgeest had dit jaar ook een aantal leden heen gestuurd om deel te nemen aan 1 van beide evenementen.

7 man van de fietsgroep vertrok klokslag negen uur vanuit de pit boxen het circuit op. Om het race gevoel nog meer te stimuleren stonden in alle bochten (klassieke) raceauto’s geparkeerd. Nog net geen mannen met vlaggen, om je te waarschuwen voor snelle achterop-komers of voor olie op de baan, maar het gevoel was super. En wie denkt dat het circuit vlak is komt bedrogen uit. De bochten liggen sowieso in een kuip of kom maar ook bepaalde rechte stukken lopen flauw op. Leuk om hier eens te mogen fietsen.

Na ons race avontuur begonnen we aan de toertocht. De tocht bracht ons van Zandvoort via het fietspad door de duinen naar Noordwijk. Hier even oppassen voor voorbij stormende mountainbikers. Er was een MTB wedstrijd aan de gang en de jongens met de dikke banden moesten een stukje fietspad nemen om verderop het mulle zand weer in te duiken.

Wij gaven de wedstrijdrijders alle ruimte, om vervolgens langs de bloeiende bollenvelden naar Leiden te fietsen. Helaas was in Leiden de bordjes-plaatser de weg kwijt, en had deze op een zodanig plaats opgehangen dat wij tot 2x fout reden. Gelukkig konden we in het clubhuis van toerclub Swift ons verhaal kwijt aan de medewerkers van Le Champion en ondertussen de verbruikte koolhydraten en vocht bijvullen.

De eerste 40 km stonden nu op de teller en we reden richting Alphen. Verder langs de Wijde Aa en Braassemermeer terug naar de Bollenstreek. Stempelen in Lisserbroek maar wij stopte pas voor koffie in Hillegom. Even bijkomen op een terras in de zon van een heerlijke koffie.

Hierna volgde de laatste 35 km. Van Hillegom, langs de Zilk naar Vogelenzang. Door Bennebroek naar Cruquius. Langs de ringvaart naar Vijfhuizen. We bleken ook de bordjes “rondje Haarlem” te volgen. Een hele mooie fietsroute om Haarlem heen, maar minder geschikt om met een kleine 2000 wielrenners op de eerste mooie Lente zondag te berijden. Dit kan je beter doen als het minder druk is op de smalle fietspaden. Het was hier dus goed oppassen voor de overige gebruikers van het fietspad.

Op het bumpige fietspad van Spaarndam naar Santpoort reed Kees lek. "Daar gaat ons gemiddelde" Twitterde Marcel de wereld in. Maar genietend in het zonnetje keken we toe hoe Kees met hulp van Benno de lekke band verving voor een exemplaar zonder gaten. Nadat het rubber op druk was konden we de laatste 10 kilometers afraffelen. Snel door Bloemendaal en Overveen over het laatste stukje duinpad terug naar Zandvoort.

Midden in het centrum was de finish van onze omloop. Hier werden wij gehuldigd, terwijl verderop de hardlopers aan hun Omloop van Zandvoort bezig waren. Wij ruilde onze volle stempelkaart in voor een zwaar verzilverde medaille. Mooi voor in de prijzenkast of aan de schoorsteenmantel. Kijk daar doen we het allemaal voor.

De resultaten volgens Stava: klik

heen en weer naar Petten

Om al een beetje kilometers in de benen te hebben voordat we volgende week zondag het circuit van Zandvoort onveilig gaan maken met onze racefietsjes, (zie omloop van Zandvoort van Le Champion) hadden we afgelopen zondag afgesproken om een ritje te rijden. De windrichting en kracht zou de te fietsen route bepalen. Dat wil zeggen, wij wilde tegen wind in beginnen zodat we op de terug weg lekker wind mee zouden hebben. Daar de wind zondagochtend uit het noordwesten woei ging we met zijn vijven richting Petten.

Marcel was niet van de partij want enkele gebroken ribben, opgelopen door een snoekduik over het stuur van de MTB vorige week, gooide roet in het eten. Sterkte Marcel. Hopelijk kan je wel mee naar Zandvoort.

Wij koerste op ons gemak in noordelijke richting. De wind was vrij krachtig en onze snelheid laag. Maar genietend van de omgeving reden we langs de duinrand van Limmen, via de Egmonden naar Bergen. Door Schoorl en na Groet volgt dan Hondsbossche, waarna we Petten in reden opzoek naar een uitspanning voor een welverdiende bak koffie. Helaas was de horeca in Petten nog niet voorbereid op zondagse bezoekers en moesten we terug naar Camperduin voor ons bakkie troost.

Daar, op het begin van de zeewering lag nu ook het keerpunt voor de MTB strandrace, Castricum – Capmerduin. Hier hebben we nog even gezien hoe de koplopers via het puntje van de dijk de terugweg naar Castricum in zetten. Nu met de wind lekker in de rug.

Wij genoten eerst nog van onze koffie met een appelrondje voordat ook wij de wind in de rug kregen. Nog even door het duin bij Schoorl maar daarna wederom voornamelijk langs de duinrand terug naar huis, waar Benno ons nog even trakteerde op een rondje herenhuizen kijken in Bergen.

Rond half één waren we weer thuis en konden lekker in de tuin en in het zonnetje nagenieten van deze rit.

Oktoberzon

Ja we bofte gisteren wel tijdens ons ritje op de racefiets. Wie had nu verwacht dat de oktoberzon zich nog zo uitbundig zou laten zien?

We, de fietsers van familie van Goethem en ik, hadden zaterdags al gepland om een mooi rondje richting Noordwijk te fietsen, maar dat we zo verwend zouden worden hadden we niet verwacht. Na een koude start en enige bewolking brak de zon er later door heen om ons lekker op te warmen. Ook de wind had een dagje vrij genomen dus het was heerlijk koersen over de sluizen van IJmuiden, het kopje van Bloemendaal, de boulevard van Zandvoort en door de waterleidingduinen naar Noordwijk.

Het enige opmerkelijke was dat we tijdens de beklimming van het Kopje plotseling midden in een kudde schapen terecht kwamen, inclusief herder en schapenhonden. Schapen op het kopje van Bloemendaal?? Waar grazen die dan vroeg ik me af?

Na dit oponthoud klommen we verder waarbij Raymond verrassend als eerste boven was. (De natte klinkerbochtjes neem ik nog heel voorzichtig). In de waterleidingduinen richting Noordwijk pikte we aan bij een groepje mountainbikers die aan het trainen waren voor Egmond-pier-Egmond. Met moeite konden we wiel houden bij dit treintje. Wat een tempo.

In Noordwijk stuurde Raymond ons nog voor de boulevard naar Noordwijkerhout om vervolgens pas in de Zilk gehoor te geven aan de roep in de groep om een koffie stop.

Na deze welverdiende pauze leidde Raymond ons via Vogelenzang en Aerdenhout terug naar Bloemendaal. Wij waren verbaasd over de route kennis van Raymond maar hij blijkt vaker richting zuid te fietsen dan wij en weet nu perfect de weg in het ons minder bekende zonnige zuiden.

Nu verder via het Kopje (alleen Marcel en ik gingen omhoog, de broertjes reden om) en Santpoort naar de sluizen van IJmuiden om vervolgens via Beverwijk waar we afscheid namen van Raymond terug te rijden naar ons mooie dorpje Uitgeest. Met 107 km op de teller stapte ik voldaan de voordeur binnen. Bedankt mannen.

potje dammen op de fiets

Nee, niet dat bordspel. Vanwege de Dam tot Dam hardloopwedstrijd organiseert Le Champion ook een fietstocht, welke start op de dam in Amsterdam, langs alle plaatsen in Noord-Holland met dam in de naam. Dus van Amsterdam naar Zaandam, Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Nieuwendam en dan zo weer terug naar Amsterdam. Als je de juiste bordjes volgt heb je op het eind van het rondje zo’n 140 km weggetrapt.

Wij, René L. en ik, hadden besloten om ook mee te dammen, maar dan gewoon hier in Uitgeest te starten. De officiële toertocht zou via Alkmaar naar Schoorldam gaan en wij hoopte ergens rond Alkmaar wel de eerste pijlen tegen te komen. En dat gebeurde. De toertocht had zijn eerste stempel en verzorgingsplaats op de parkeerplaats van Ranzijn en vanaf daar konden wij mooi de rood/gele pijlen volgen.

Omdat de tocht officiël in Amsterdam om 8:00 uur start en wij hier om half negen vertrokken, was het nog heerlijk rustig onderweg. En al fietsen wij redelijk vaak van Alkmaar "de Noord" in, deze toertocht bracht ons over wegen die we normaal nooit kiezen. Leuk om zo door een “bekende” omgeving te rijden.
Bij Koedijk stak de route de N9 over en hier ging het mis. Waren we te gefocust op de drie mountainbikers voor ons? We kwamen uit bij een rotonde in Bergen maar zagen we geen pijlen meer hangen. Hoe kan dit? Toch een bordje gemist? Terug gaan was een optie maar omdat we wisten dat de route naar Schoorldam zou voeren was het slimmer om gewoon die kant op te fietsen. En ja, na even wat zoeken zagen we de pijlen hier weer hangen en konden we onze tocht vervolgen.

Van Schoorldam naar Obdam en dan dwars Noord Holland doorsteken naar Schardam aan het Markenmeer. Met de wind (toen nog zwak) schuin in de rug is dit geen enkel probleem.
Vanaf Schardam gaat de route nu bijna enkel over en langs de zeedijk, de dijk langs het Markermeer, terug naar Amsterdam en onderweg komen we dan diverse dammen tegen. Maar voor we als dijkgraaf te fiets de Zeedijk gaan onderzoeken is het eerst tijd voor een bakkie koffie. René spot de “Karperput”, de plek waar zijn collega altijd gaat vissen, langs de route en knijpt in de remmen. En inderdaad het is een mooi plekje om even in alle rust te genieten van een heerlijke bak koffie.

Als we weer op het zadel klimmen piept de zon voorzichtig door het dikke wolkenpak en dat doet de temperatuur gelijk goed. We stropen onze arm stukken af en genietend van het zonnetje pedellen we richting Edam, Volendam. Het windje hebben we nu schuin tegen en ook al trekt deze al iets aan we kunnen de teller nog makkelijk op de 34 km/uur zetten. Een paar man pikt bij ons aan en kop over kop houden we dit wel een tijdje vol.

Na Edam en Volendam volgt Monnickendam snel en vervolgen we onze route over de dijk langs het water. Het stuk langs Marken gaat nog prima, maar als we bij Uitdam langs de dijk richting Durgerdam fietsen hebben we de wind pal tegen. Deze komt nu over het water, het Kinselmeer, en ook al fietsen we nog steeds kop over kop de teller blijft nu steken op 27 km/uur. En de bovenbeentjes begin ik aardig te voelen. Blij dat we eindelijk bij Schellingwoude zijn. De toertocht gaat hier de brug over en terug naar de dam in Amsterdam, maar wij besluiten om vanaf hier richting Uitgeest te fietsen.

Als ik van huis naar het werk fiets ga ik ook altijd over de Schellingwouderbrug dus volgen we mijn woon-werk route. Via Nieuwendam komen we in Buiksloten maar daar stuiten we op de hardlopers van de Dam tot Dam wedstrijd. Hier tussen fietsend maak je geen vrienden dus besluiten we toch maar een andere route te volgen, om een paar kilometer verder wederom niet door te kunnen trappen vanwege die zelfde hardloop wedstrijd. Nu het stuur omgegooid richting Landsmeer en via ’t Twiske fietsen we Oostzaan in. Vanaf hier is de weg terug naar huis niet langer onbekend en pedellen we rustig terug naar Uitgeest. De bovenbenen zijn leeg dus dat eindsprintje naar het plaatsnaam bordje slaan we deze keer over. Volgende keer weer René, goed?

Om kwart over twee rijden we ons mooie dorp weer in en ik nuttig bij René nog een versnapering voordat ik naar huis toe fiets.
René bedankt voor dit leuke potje dammen.

Van mijn knie, en overige verwondingen na de valpartij van 2 weken geleden, had ik gelukkig weinig last. De meeste "pijn" zat hem in het niet hebben kunnen fietsen. Benen waren na 140 km erg stram en stijf. Wel had ik in het begin van de tocht moeite om netjes door de bochten te sturen. De angst om te vallen zat nog altijd tussen de oren. Naar mate de dag vorderde en de wegen opdroogde verdween dit langzaam. Gelukkig.

klik voor de route

tijdrit over 1 ronde

Aangezien het ‘s avonds al sneller donker wordt, lopen de trainingsactiviteiten op de woensdagavond van onze fietsgroep ook af. Alleen volgende week nog een laatste training. Daarom had trainer Leo voor afgelopen avond een tijdrit op de agenda gezet. Een tijdrit over 1 ronde. Eén ronde volle bak dus, zeven en een halve kilometer ben je alleen, overgeleverd aan de “elementen”, bezig om zo snel mogelijk rond te komen.

Om zeven uur verzamelde we bij de ijsbaan om naar onze tijdrit locatie te rijden in de Schermerpolder. Daar stond trainer Leo, samen met zijn vrouw Lida al klaar. Er waren al een aantal rijders aanwezig en na ingeschreven te hebben en een rugnummer opgespeld te hebben konden we gaan warm rijden. Het viel gelijk op dat de wind uit het Noorden erg sterk was en we daar het laatste stuk van het rondje nog behoorlijk last van zouden krijgen.

Omdat de wind in de loop van de avond vaak minder wordt zorgde ik er voor dat ik een hoog startnummer zou krijgen en dus als één van de laatste zou mogen starten. Dat lukte, ik had nr 19, maar helaas was de wind niet minder op het moment van mijn start.

Ik stond al ingeklikt, steunend op de schouder van Lida, toen ik de pedalen achteruit draaide om deze op de ideale startpositie te zetten. Hierbij liep de ketting van het grote blad half op het middelste blad. Gelukkig zag ik dit anders was ik misschien bij het aanzetten gevallen. Maar Lida was al aan het aftellen. Ik kon niet anders dan deze start aan me voorbij laten gaan door snel van de fiets te springen om te proberen de ketting met de hand op het grote blad te leggen. Echter de voorderailleur vond van niet en duwde de ketting terug op het middenblad. En wat ik ook met de linker shifter deed, de ketting bleef op het middenblad. Van Lida mocht ik op plekje 21 starten en de anderhalve minuut die ik had om dit te fixen waren al bijna om. Dan maar op het middenblad starten…

… 5, 4, 3, 2, 1. Met een slippend achterwiel reed ik weg. De ketting stond achter ook heel licht en door de “enorme” krachtsexplosie bij de start slipte het achterwiel over het asfalt. Snel naar één van de kleinste tandwielen op het achterkransje schakelen en de armen om het nieuwe ligstuurtje vouwen. De teller schoot door naar de 42 km/uur maar zoals vaak kon ik dit tempo niet volhouden. De bovenbenen begonnen heftig te protesteren en ik moest nog voor de eerste bocht letterlijk even een tandje terug schakelen.

Na de eerste bocht, die keurig door Peter Vosse bewaakt werd, kon ik achter naar het kleinste tandwiel schakelen. Helaas was de 11 niet klein genoeg nu de krachtige noorderwind besloten had me een zetje in de rug te geven. En kreeg ik de teller niet boven de 42 km/uur.

Na de tweede bocht kwam de wind schuin van rechts en had je hier niet zo veel voordeel meer aan. Op de 11 kon ik de trappers nog goed rond krijgen en zag ik het roze stipje dat een minuut voor mij gestart was langzaam dichterbij komen.

De laatste bocht loopt flauw en het gaat daarna licht omhoog richting pont. Nancy was nu heel dichtbij en het was “er op en er over” (sorry Nancy, volgende keer meer tijd voor een praatje), volle bak de laatste kilometers tegen wind naar de finish. Echter toen ik even onder mijn arm naar achter keek zag ik het voorwiel van Nancy die heel even met me mee probeerde te liften. Helaas voor haar kon ze mijn tempo maar kort vast houden en zag ik de afstand tussen onze fietsen groter worden.

Nog even op de tanden bijten en nog harder in het ligstuurtje knijpen om er nog een eindsprint uit te persen. Is het gelukt, ondanks dat ik alles op het middenblad moest doen?

Even later kwam Leo met de uitslagen. Ik bleek 3e te zijn geworden met een hele mooie tijd van 11:15, wat neer komt op een gemiddelde van 38,93 km/uur. Helemaal niet slecht dus.
Morgen maar even naar de fietsenmaker om de linker shifter te laten repareren. Wie weet, volgend jaar een nog snellere tijd?

Alle uitslagen: tijdrit 28-08-2013

The Amstel Goldrace Xperience

Om de vakantie helemaal goed af te sluiten hadden we besloten om na terug komst uit Frankrijk nog een lang weekend Zuid Limburg te boeken.
Een paar dagen in- en ontspanning tussen de heuvels van Limburg.
Dus woensdagavond na het werk met de caravan naar Sibbe, net ten zuiden van Valkenburg. Een mooie uitvalbasis voor een paar dagen fietsen en een wel verdient saunabad er tussen in.

Donderdag zijn we vanaf de camping naar Valkenburg gefietst en daar op de Plenkertstraat bij Amstel Xperience een routekaartje en uitleg over de te fietsen routes te halen. Want de gehele route van de Amstel Gold race is permanent uitgepijld en in 3 lussen opgesplitst. Lus 1 is de start van de route en gaat via Maastricht naar het noorden van Zuid Limburg. Hier niet zo heel veel klimmetjes.
Lus 2 is de langste lus en komt met zijn 120 km langs het meeste zuidelijkste stukje van Limburg, het Drielandenpunt. En lus 3 is de finale lus, met 78 km gaat deze over de zwaarste en steilste heuvels van Limburg zoals oa. De Keutenberg en de Eyserbosweg en eindigt officieel met de beklimming van de Cauberg.

Ook konden we bij Amstel Xperience gratis een chip lenen welke de tijden van diverse beklimmingen zou registreren, maar die moesten we uiteraard na gebruik weer terug brengen. Echter we hadden niet gepland om weer door Valkenburg te rijden, omdat de routes allemaal mooi langs onze camping lopen. En mijn fietscomputer registreert de tijden ook, dus de dame van Amstel Xperience hartelijk bedankt voor het aanbod.

We begonnen deze donderdag met lus 3. “Oh, gelijk de zwaarste route” zei de dame van Amstel. “Ja dan hebben we dat alvast maar gehad”, antwoordde ik adrem.
De meeste zware en steile Limburgse klimmetjes zitten in deze finale lus van de AmstelGold race, en koud uit Valkenburg wordt je direct getrakteerd op de Cauberg. Dat hakte er dus lekker in. Gelijk goed warm geworden konden onze mouwstukken uit en na de Geulhemmerberg ook Jo haar onder shirt.

Via Maastricht gaat de route naar Cadier en Keer. Hier ontbrak 1 bordje maar doordat we ook een routebeschrijving mee hadden genomen kwamen we toch via de Wolfsberg in Slenaken.

De kilometerteller stond inmiddels al op 45 km dus aan de voet van de Loorberg eerst koffie met vlaai. Dat hadden we al wel verdiend. Na zo’n koffiestop doet de eerste beklimming altijd een beetje pijn maar gelukkig loopt de Loorberg mooi gelijkmatig en niet te steil omhoog.

Nu volgde de afdaling van de Schweiberg om dan via Partij de Gulpenerberg te bestijgen. Deze is wel gemeen en eist alle aandacht zodat we het route bordje op de top mistte en een paar kilometer verkeerd reden. Op de top van de Gulpenerberg moest je gelijk rechtsaf, afdalen naar Gulpen.

Via Wittem en Wahlwiller rij je dan zo de Kruisberg op. Je zit nu echt in de finale van de AmstelGold race want de ene steile hufter volgt de ander gelijk op. Na de afdaling van de Kruisberg rij je via Eys de Eyserbosweg op. Ook met een stijgingspercentage in de dubbele cijfers.

Het klimwerk van Jo liet het nu wat afweten. Met kramp in haar bovenbeen moest zij toch even van de pedalen. Gelukkig volgde na deze steile beklimmingen de Fromberg, die iets minder steil is en Jo gewoon kon blijven zitten. Maar na het over steken van de provinciale weg in Schin op Geul komt dan echt het toetje, de Keutenberg. Ik waarschuwde Jo dat je direct na de bocht tegen een soort muur aan rijdt. Je moet dan al het juiste tandwiel gekozen hebben anders kan je het wel vergeten. Maar ondanks dat ze wel het kleinste tandwiel voor gestoken had deed de kramp, in beide bovenbenen nu, haar toch afstappen.

Boven gekomen keerde ik even om, om samen met m’n meisje de laatste meters van de Keutenberg te beklimmen. Jo had het wel even gehad met al dat klimmen en gelukkig konden we nu over een bijna vlakke weg terug rijden naar onze caravan in Sibbe.


De volgende dag, vrijdag, weinig inspanning maar juist veel ontspanning in de sauna baden van Thermae2000. Lekker hoor.


Ook de zaterdag begon bewolkt maar om te fietsen is dat juist niet erg. We wilden vandaag lus 2 gaan rijden maar 120 km vond Jo iets te veel van het goede. Ik stelde voor om de route dan aan te passen en de start van de lus richting Maastricht en Slenaken over te slaan om gelijk in Gulpen de route richting Schweiberg op te pakken. Zo konden we mooi warm rijden en tegen de tijd dat we in Mechelen waren op volle kracht de Schweiberg op knallen.

Nu daal je af via de Eperheide en begint na Epen gelijk de beklimming van Camerig. Deze vind ik zelf een beetje op een Alpen col lijken. Loopt mooi, en best wel lang voor Hollandse begrippen. Boven miste ik (een aantal dames op racefiets stonden er voor) het bordje linksaf richting Vijlen. Terug op mijn weg richting Epen kwam ik Jo ook niet tegen in de beklimming, want die bleek niet afgeleid te zijn op de kruising. Ze stond me geduldig op te wachten in Vijlen.

We reden Vaals in en beklommen het drielandenpunt vanaf de Nederlandse zijde. Tijdens de Amstel Gold toertocht kom je altijd via België boven, maar nu eens vanaf de andere kant dus. En eerlijk gezegd vond ik deze kant makkelijker.

Na een foto, pitstop en telefoontje daalde we af door Gemmenich naar Vijlen en reden zo terug naar Epen. Hier gingen we op de koffie bij Marcel en Ans die met de camper ook een lang weekend in Limburg waren. Gezellig.

De verorberde gevulde koek bij Marcel en Ans bleek onderweg van bijzondere kwaliteit, want de renner die me wilde verslaan op de klim van de Eperheide kwam bedrogen uit. Heel even mocht ie me voorbij maar voordat we boven waren keek ie toch mooi tegen de rug van mijn bolletjesshirt aan. :-P

Terug in Gulpen besloten we ook maar de rest van route 2 te volgen. Wederom over de Kruisberg maar in Eys nu rechtdoor. Niet de steile klim op maar meer geleidelijke omhoog. Lekker.
Je rijd nu een beetje op de heuvelrug en daalt dan af naar Simpelveld waar je weer omhoog mag. Hier klim je tussen de bungalows naar Huls. Deze beklimmen kende ik al van de AmstelGold toertocht maar voor Jo was het een echte verrassing. Je verwacht hier niet zo’n steile doorgaande weg te treffen.

Nu daal je richting Wijlre maar mag dan volkomen onverwachts rechtsaf beginnen aan de beklimming van de Vrakelberg. Ik had er nog nooit van gehoord maar vergeten doe je hem niet snel meer. Hijgend en puffend kwamen we boven maar werden daarbij ingehaald door iemand met een Cancellara-motortje z’n frame. Als of we stil stonden. Kan gewoon niet.

Het was nu rustig dalen richting Schin op Geul. Nu niet gelijk de provinciale weg oversteken maar door rijden tot voorbij Oud-Valkenburg. Nu wel oversteken en omhoog de Sibbergrube op om bovenaan bij de onze camping uit te komen. Met 90 kilometers op de teller en mooie afsluiting van onze 2e fietsdag.

Zondag zouden we een deel van lus 1 gaan fietsen om daarna de boel op te breken en terug naar Holland te rijden. Helaas was Jo die nacht ziek geworden. Met hoofd- en buikpijn besloot ze in haar bedje te blijven liggen. Omdat ik haar niet te lang alleen wilde laten heb ik mijn routeplan veranderd.
Even via de Cauberg naar Gulpen om daar de Gulpenerberg vanaf de andere kant te beklimmen (ook steil!) en daarna nogmaals de finale-beklimmingen te nemen. Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg.

Zo gezegd zo gedaan, en na Jo goed ingestopt te hebben ben ik snel vertrokken. Het klimmen ging me iets beter af dan donderdag. De zon kwam nu achter de wolken vandaan en tijdens het klimmen is dat erg warm.

Toen ik na een dik uur fietsen de Keutenberg op wilde rijden reed er een groepje van 4 de Engweg in. Ook hier hoorde ik de uitleg en samen met de meer ervaren rijder klom ik het steile stuk op. Hier reed ik hem uit het wiel maar op het minder steile stuk kwam ie toch nog even dichtbij. Echter op een versnelling van mijn kant had hij geen antwoord en zo kon ik weer alle punten van het bergklassement achter mijn naam laten noteren ;-)

Snel door naar Sibbe om de patiënt te verzorgen. Jo had heerlijk geslapen en voelde zich gelukkig iets beter. Even later konden we ons kampement afbreken en terug naar huis rijden. Onze verlengde vakantie was nu echt voorbij. Weer fijn aan het werk nu.

de routes:
dag 1
dag 2
dag 3

Giant Tour Ride 2013

Zaterdag stond de Giant Tour Ride 2013 op het programma. Dus om 8:00 uur present in Amsterdam Sloten bij de Giant Experience om te starten aan een toertocht van 140 km door Noord en Zuid-Holland.

5 man van Fietsgroep Uitgeest deed mee, en we werden getrakteerd op een mooie route. Van Sloten langs het Noordzeekanaal naar IJmuiden. Al ging het na de eerste 10 km al bijna mis. Na het oversteken van een drukke verkeersweg reden we achter wat andere wielrenners waarvan er 1 plotseling naar links uitweek om een kapot gegooide wijnfles te ontwijken. Hij kneep daarbij ook fel in de remmen en René L., die achterop kwam, kon hem niet meer ontwijken. Dus 2 man op de grond. Gelukkig geen ernstige schade aan fiets of mens. Met de schrik in de benen verder naar IJmuiden om daarna langs de waterleidingduinen naar Zandvoort te koersen. Hier lasten wij een koffiestop in, daar wij bij de officiële stop, na 30 km al, waren doorgefietst.

Daarna ging de route wel door de duinen richting Noordwijk om even later in het winkelcentrum van Lisse halt te houden bij een Giant fietsenwinkel. Beetje jammer dit, want met 2000 man door een winkelstraat maak je geen vrienden. Na een verse krentenbol verorbert te hebben konden we verder.

We mochten nu koersen langs de ringvaart en gelukkig hadden we de toch wel krachtige wind meestal schuin in de rug, al vreesde we de terug tocht, noord west richting Amsterdam.

Om de diverse Zuid Hollandse plassen heen en al kwam de wind nu schuin tegen we konden de teller meestal toch makkelijk boven de 30 km/uur houden. Hier en daar geholpen door een groepje renners voor ons, maar meestal waren wij het die het kopwerk verzorgde. Wel zo rustig hoor, geen gedrang of harmonica werking van “het peloton”.

Tegen 3 uur reden we Amsterdam Sloten weer in en konden we in het zonnetje uitpuffen naast de Giant mega store. En net toen we terug naar huis wilde gaan, we stonden al in de fietsenstalling, klonken de namen van René van Goethem, René Lommers en die van mij door de speakers. Wij waren 3 van de 10 winnaars van de verloting van 10 tour-de-France pakketten. Een leuk naslag werk, kalender, boekje etc kregen wij uitgereikt. Wat een mazzel.

De route: op Strava

tijdrit over 2 ronden

Gisteravond werd onder twijfelachtige omstandigheden de eerste tijdrit van 2013 verreden. Alle leden van fietsgroep Uitgeest steden tegen de klok om een snelle tijd neer te zetten.

De omstandigheden waren twijfelachtig want al werd het niet de heetste dag uit de geschiedenis het weer was nog steeds drukkend en uit het noordwesten stak een pittig windje op. Voordeel op de eerste 2 stukken van ons tijdritronde in de Schermerpolder, maar op de overige 2 stukken werkte hij flink tegen.
Gelukkig heeft iedereen daar last of voordeel van dus het blijft eerlijk. Ook dreigde er een onweersbui maar die viel gelukkig niet.

Ik kreeg start nummer 12. Gelukkig geen snelle mannen achter me en Raymond en Han voor me met nr. 11 en 10. Een mooi richtpunt voor onderweg dus.

Gelijk na de start schoot de snelheid en hartslag omhoog. Met de wind schuin in de rug op volle vaart naar de eerste (geveegde) bocht. Ik had goed warm gereden dus gelukkig geen last van snel verzuurde benen. Na de bocht, die ik nog steeds te vierkant neem, een tandje er bij en met de wind vol in de rug over de Zuidervaart. De volgende bocht het fietspad op kan je wat ruimer aansnijden als er geen auto's je tegemoet komen.

Na kreeg ik de wind wel schuin tegen. Helaas paste mijn ligstuurtje niet op het stuur van de Sensa, dus ik moest diep in de beugels en me zo klein mogelijk maken om zo min mogelijk last van de wind te hebben. Morgen maar even bij de fietsenmaker een nieuw ligstuur kopen.

Na de knik in het fietspad meer tegen wind en dan het heuveltje bij de pont op. Naar beneden een tandje erbij zetten maar tegenwind was sterker dan de zwaartekracht dus veel voordeel had ik niet aan het kluftje. Nu nog even door stoempen naar de start/finish en dan beginnen aan ronde 2.

Helaas kan ik de cruise-snelheid van de eerste ronde nu niet halen, zeker als er nog een melkvrachtwagen de toch al smalle weg helemaal opeist. Met de ogen dicht tussen de vrachtwagen en de berm door naar de eerste bocht. Pff dat ging goed, ook de bocht liep iets vloeiender. Voor me zie ik de rug van Raymond en een tiental meters daar weer voor die van Han. Ik zeg nog even gedag als ik langs storm. Bang voor wieltjesplakkers ben ik niet, daarvoor ging ik te hard langs. Maar is het voldoende?

Op het stuk tegen wind houd ik het zelfde kransje achter. Is dat verstandig? Kracht heb ik wel, cadans gaat iets omlaag, en de snelheid? Moeilijk. Op het laatste stuk tegen wind na de pont schakel ik toch terug. Het hogere been tempo ligt me toch beter.

Daar in de verte staat Leo met zijn stopwatch. Ook nu loopt het iets omhoog. Ik ga op de pedalen staan en pers er een eindsprintje uit. Om mijn klokje zie ik dat ik onder de 24 minuten gebleven ben. Maar is het snel genoeg?

Even uitrijden en dan in spanning wachten op de "jury". Eerst de jeugd en de dames en daarna is Leo toch onverbitterlijk. Ruud 1 in 22:25, Jeroen 2 in 22:43 en Benno 3 op 23:12.
Getver heeft ie me toch ingehaald met z'n ligstuurtje. Ik word 4e met 23:25. Tuurlijk helemaal niet slecht maar verliezen van Benno is toch jammer.

Goed genoeg stof om over te praten op de terug weg. En ik ga het trainingskamp in nadat ik een mooi tijdrit/lig stuurtje gekocht heb.

Alle uitslagen op de website van de ijsclub.

Stiekem wel een KOM op het tijdritparcours maar dat is omdat de heren 1,2 en 3 hun rit niet (kunnen) uploaden naar Strava.

Vael Ouwe

"Vael Ouwe" is een verbastering van Veluwe. En dat is precies de plek die wij vandaag tijdens een mooie toertocht de gehele dag doorkruist hebben, inclusief alle mooie klimmetjes.

We startte vanmorgen met z’n vijven vanuit de Gazelle-fabriek in Dieren en kregen na even zo’n 15 km warm fietsen gelijk de steilste beklimming voor de wielen, de Posbank vanaf Rhenen. Het laatste stukje heeft een stijgingspercentage van bijna 10%. Fijn.
Daarna volgde nog de Emmapiramide, ook een fijne kuitenbijter met z’n lastige haarspelbochten. Hierna bleef de weg een tijdlang wat vlakker, maar kregen we andere uitdagingen te verwerken…

Toen we vanmorgen vertrokken was het droog en licht bewolkt met een dun zonnetje, maar gedurende de ochtend werd de lucht zwaarder en bastte op een gegeven moment een flinke bui los. Snel onder een boom gestopt om de regenjassen aan te doen en toen maar verder stoempen tegen weer en wind in. Gelijk heeft zo’n toertocht dan een ander gezicht. De wind sjorde flink aan mijn hoge velgen, en de druppels striemden in onze gezichten.

Gelukkig trok de lucht na zo’n half uurtje weer open en werd het droger al bleef de weg lang nat. Iedereen die geen kopwerk deed werd lekker door mij onder gespetterd.
Bij de tweede stempelpost, er waren er onderweg 4 !, in Garderen was het hele maal droog en konden we de sokken uitwringen en de regenjasjes opbergen. Tijd voor een bakkie koffie met een puntje appeltaart.

Het meest westelijk punt van de tocht was gepasseerd en we gingen weer “dieper” de Veluwe in. Meer klimmen dus, en ondertussen genieten van de natuur. Heel anders dan de duinen bij ons thuis.

Regelmatig kreeg ik van de heren achter me te horen om even een tandje rustiger te rijden al vond ik dat men toch lekker mee kon komen. Voor wat extra uitdaging heb ik vandaag maar 158 van de 160 km op kop gereden. Lekker hoor. :-p

Via een lusje langs Hoenderloo reden we weer terug richting Velp en beklommen we de Emmapiramide en de Posbank vanaf de andere kant. Hierna nog een klein stukje om uiteindelijk om half vier de Gazelle fabriek in Dieren in te rijden. Helaas kregen we geen rondleiding langs de lopende band want al het personeel stond vandaag zelf op de pedalen of hielp mee met deze voortreffelijk georganiseerde toertocht. Eentje die we gaan onthouden en wellicht nogmaals aan deelnemen.

de route op Strava