KlimClassic

Traditiegetrouw begeven wij ons op Hemelvaartsdag naar Maastricht voor de KlimClassic, voorheen de Steven Rooks Classic en trotseren hier de vele beklimmingen die de organisatie ons voor de wielen gooit.

Dit jaar gingen enkel Kees en ik de beproeving aan. Overige Uitgeesters hadden een goed (of minder goed) excuus om niet mee te gaan. De weersverwachtingen waren goed, droog met af en toe een zonnetje maar onderweg naar Maastricht bleef het flink regenen.

Echter aangekomen in Maastricht was het droog en nadat we het startschot hoorde klinken, gingen ook wij ons omkleden en op weg (zonder regenjasje!).

Na de start moet je gelijk met een viaductje de A2 en het spoor over, en in de bocht na de afdaling lag gelijk al de eerste renner op de grond. Een waarschuwing om me er op te wijzen dat het natte asfalt in de bochten verraderlijk glad kan zijn?
Want dit was na mijn ongeval van vorig jaar de eerste tocht in de “bergen” en ik ging de eerste afdalingen dan ook met knikkende knieën en een slepende achterrem naar beneden. Als ik op de MTB rijd heb ik hier helemaal geen last van en duik dan gewoon de meest technische afdaling in, maar op die dunne bandjes en met die iele remmetjes ben ik “iets” voorzichtiger. Al ging ik volgens Kees later op de dag toch wat sneller berg af.

De organisatie had wederom de mooiste beklimmingen van de Belgische Voerstreek opgezocht en veel al ging het asfalt omhoog of naar beneden. Dat het ook crisis is in Wallonië was wel te merken aan de kwaliteit van dit asfalt. ’s Winters heeft het natuurlijk veel te lijden maar volgens mij zijn de toch al schaarse Belgische stratenmakers nu allemaal naar huis gestuurd met als gevolg dat de gaten in de weg alleen maar groter worden. Het stuur dus goed vast houden.
Het nieuw ontworpen “verkeersbord” stond nergens ten overvloede in de berm.

Eén maal kwam ik onverwacht ook op een strook bijzonder slecht asfalt terecht. Mijn fiets kon ik onder controle houden door hard in het stuur te knijpen maar mijn bidons sprongen uit hun houder en belandde op het wegdek. Gelukkig geen achterop komende auto’s dus mijn vochtvoorraad bleef intact want de eerste verzorgingspost hadden we net gepasseerd.
Hier kwamen we ook mijn zwager Erik, zijn broer Marco en vriend Ed tegen. Later, op de eerste volgende serieuze beklimming, Voie des Charges + 16%, haalde we Erik weer in. Hij had een triple laten monteren op zijn racefiets maar had nog wat moeite om de ketting op het kleinste kransje te krijgen. Moet je ook doen voordat de weg omhoog gaat, niet tijdens. Triple beginners fout.

Naar mate we dieper in België kwamen werd de weg droger en de beklimmingen hoger. Met als hoogtepunt de beklimming vanuit Remouchamps van de Côte de la Redoute
Hier lag een mat op de grond en piepte ons stuur toen we er over heen reden. Een echte klimtijdrit. Volle bak naar boven? Bovenbenen maar vooral mijn rug dachten daar anders over. De laatste steile meters (+ 20%) er toch nog even een sprintje uit geperst. Neefje Tein stond me aan te moedigen.

Even bij de familie, (zus, neefje en nichtjes) staan wachten tot ook Kees boven was en na het nuttige van één van de zoveelste energie-repen de afdaling in gezet. Nog maar zo’n 60 km tot Maastricht. Tweeënhalf uur in het zadel, moet te doen zijn.

Gelukkig volgen de klimmetjes elkaar nu wat minder snel op, al doen ze nog wel pijn aan de toch al iets vermoeide benen.

Maar toen we om 4 uur onder het finishdoek in Maastricht door reden waren we toch blij dat het er weer op zat. Bijna 3500 hoogtemeters en 166 km in de benen. Dat zakje friet en koude pilsje hadden we dus wel verdient.

race + 166 km
de route via Sportypal

Klimclassic

Dit jaar mocht fietsgroep Uitgeest op uitnodiging mee doen aan de Klimclassic in Maastricht (voorheen StevenRooksClassic) omdat men mijn foto gebruikt in alle promotie en reclame materiaal. Tevens zouden ze nog een verrassing in petto voor me hebben na afloop, reden genoeg dus om op Hemelvaartsdag naar Maastricht af te reizen.

Het team van fietsgroep Uitgeest bestond deze maal uit 4 renners omdat René L. door een recente griepaanval zich zelf nog te zwak vond om de voorgeschotelde +2000 hoogtemeter en 165 km in goedde doen af te werken. Hij moet nog even trainen om weer op niveau te komen voor de hoogtestage in de Franse Alpen over 2 weken. Succes René.

Zodoende gingen René en Raymond van G., Kees en ik om half negen onder het startdoek door voor 165 km klimmen in de Ardennen. Raymond had zich serieus voorbereid door in de weekeinden voor de Klimclassic nog vele hoogte meters te maken terwijl het voor de rest van ons 4 tal eigenlijk de eerste echte hoogte meters van dit jaar zou worden. (een klimmetje op de Amerongse berg en het kopje van Bloemendaal niet mee gerekend). De ellende van vorig jaar wilde Raymond niet nogmaals beleven.

Het parkoers met meer dan 2000 hoogte meters was uitgedokterd door oud wielrenner Aart Vierhouten en zag er uitdagend uit. Zo reden we vanuit Maastricht de eerste beklimmingen van de Voerstreek op. Van Moerslag via Warsage naar Bols de Mauhin.
Het klimmen ging me weer goed af, al moest ik voor me gevoel toch erg veel terug schakelen om lekker omhoog te kunnen trappen. Later vertelde Kees dat die klim zeker wel een stijgingspercentage van 12% had. Dus terugschakelen was gelukkig geoorloofd. De broertjes van G. hadden toch iets meer moeite om ons (klim)tempo bij te houden, dus al gelijk na de eerste beklimming had Kees met ze afgesproken ieder ons eigen koers te rijden.

Bij de eerste ravitaillering na 58 km wilde wij net weer opstappen, de banaan en keiharde energiebar hadden we net weggespoeld met een bekertje powerdrink, toen de twee gebroeders ook het gezellige industrie terrein op kwamen rijden. Konden ze mooi hun fiets op ons plekje stallen.

Kees en ik gingen verder en de volgende beklimming diende zich al weer snel aan. Eigenlijk was nu geen meter meer vlak. Of je was aan het klimmen, of je zat in een afdaling. Lekker hoor die Ardennen.

En zo reden we Remouchamps in. Wederom niet om de beroemde grotten te bezoeken, maar om de net zo beroemde, of moet ik zeggen beruchte Côte de la Redoute te beklimmen. Hier werd je tijd opgenomen want de snelste konden een prijs winnen. Al kan ik aardig klimmen (al zeg ik het zelf) enige illusie dat ik kans zou maken op de prijs had ik niet, maar je best doen kan geen kwaad. 5:48 staat er op de uitslaglijst. Geen idee of dat sneller of trager is dan voorgaande jaren. Feit is dat de Redoute een steile hufter blijft, al kunnen we inmiddels het verloop al bijna uittekenen. De beklimming van de Côte de Trasenster, even verder op, was veel lastiger. Ook deze telde mee voor het bolletjes klassement, maar was mij totaal onbekend. Geen idee dus ook hoe het stijging verloop er uit zou zien. Doordat ik de registratiematten niet bewust opgemerkt had zat ik gewoon lekker bergop te trappen. Totdat ik ingehaald werd door rijders die wel erg hun best deden om snel omhoog te klimmen. En ach, dan pik je aan en probeer je hun klimtempo vast te houden, ook als dat wieltje voor je terug valt. Op de top zag ik wel de mat liggen. Dus toen maar even door getrokken om nog iets aan de tijd te verbeteren. 7:16 niet echt super volgens de uitslaglijsten.

Na nog wat beklimmingen ging het op een gegeven moment met “vals plat” naar beneden. Een tandje er bij en gaan! In Dalhem mochten voor de 3e maal onze bidons vullen en nog een banaan verorberen. (de 2e fourrage plek was even voor de Côte de Trasenster) Nu nog zo’n 25 kilometer tot de finish. Inmiddels begon het lichaam toch iets protesteren. De benen konden het nog wel aan, maar ik had vooral last van mn nek en schouders. Als of iemand er met een botte dolk tussen m'n schouderbladen zat te prikken. En ook de voeten voelde als of mijn schoenen in de brand stonden. Een paar keer gecheckd maar dat was niet het geval. Snel door fietsen dan maar, des te eerder kunnen de schoenen uit en spanning van de schouders af.

Verder ging het over de linker Maasoever. Er stonden nog 2 beklimmingen op de route, en zo op het eind van een dagje klimmen hakken deze er extra stevig in. De Hallembaye, gewoon een doorgaande weg, maar wel één die 13% omhoog gaat. En verderop de St. Pieterberg. Niet heel lang, maar wel een beklimming met dubbele cijfers voor het procentteken maar met een mooi uitzicht op Maastricht.
Nu was het eindelijk alleen nog maar dalen. In een treintje stormde we de stad in maar moesten nog even hard aan de noodrem hangen toen een dame op haar wielrenfiets zonder om te kijken wilde keren. Gelukkig dat Kees zo’n luide stem heeft (als het nodig is) zodat netaan een massale valpartij voorkomen kon worden. Onze hartslag zat wel dik in het rood. Het liep goed af, en zonder verdere incidenten rolde we gebroederlijk over de finish.

Na bijgekomen te zijn van onze inspanning heb ik me gemeld bij de organisatie zoals me gevraagd was. Hier kreeg ik uit handen van de Aart Vierhouten en Koen de Jong het eerste en gesigneerde exemplaar van hun boekje; Ik, de wielrenner, met mijn foto op de kaft. Cool !! Aart, Koen en Mirjam van MIR Sportmarketing BV bedankt!
Wil je ook een exemplaar van dit leuke boekje, surf dan naar http://www.klimclassic.nl/shop/index.html. Ik, als “boegbeeld” van dit boek bomvol tips, trucs, wetenswaardigheden en anekdotes van Aart Vierhouten en Koen de Jong, wil het wel voor je signeren. ;-)

race + 168 km.
de route: http://www.sportypal.com/Workouts/Details/2227615