Classico Boretti 2014

Wat zeven jaar geleden begon als een kleinschalige gesponsorde fietstocht van uit het Olympisch Stadion is nu een uit zijn proporties gegroeide mega toertocht geworden waar volgens mij de commerciële belangen belangrijker zijn dat het fiets plezier dat de deelnemers er aan beleven.

Toegeven, voorgaande edities verliepen niet altijd helemaal vlekkeloos maar de kleinschaligheid en de geringe deelname kosten voor een toertocht door een mooie omgeving of met leuke extra’s, denk aan het fietsshirt, pasta party of gratis pendelbus naar de Giro start (2010), maakte een hoop goed.

Het hoge deelnemers aantal maakte dat deze wieler klassieker aan zijn eigen succes ten onder gaat. Vanmorgen deed ik er een uur over om van de parkeerplaats met de fiets naar de start te komen. En dat kwam niet door de grote afstand tussen beide plekken. Nee daar lag het niet aan, maar om 7000 fietsers over een smal weggetje heen en terug te laten gaan getuigt niet echt een slim uitgedacht routing plan. Laat men vertrekken over een andere route dan dat men binnen komt. Dat scheelt al een hoop ergernis.

De locatie van deze 7e editie van de Classico Boretti maakte een hoop goed. Starten in Rhenen en dan toeren over de Veluwe met de nodige hoogte verschillen. Super. Alleen was het ook nu jammer dat er zo veel deelnemers waren. In je eigen tempo een “beklimming” op rijden zat er helaas niet in. Daar was het te druk, en het fietspad te smal voor. Onderweg hadden we, fietsgroep Uitgeest, al bedacht om de route zelf nogmaals te fietsen. Gewoon downloaden in de Garmin en dan het knipperende pijltje volgen. Dan maar geen gratis fietsshirt of verkeersregelaars op de drukke kruispunten. En die banaan en plak ontbijtkoek nemen we zelf wel mee.

Wel genoten we onderweg van het natuurschoon en het schrale zonnetje. Mede door het vele kopwerk en het hoge tempo van René van G. vlogen de kilometers onder onze wielen door. Helaas ging het gemiddelde weer hard onder uit door de lekke band en derailleur problemen van Harry, een aantal slecht afgestelde (ver)stoplichten en een optocht van Landbouw voertuigen op het parkoers.

Volgend jaar waarschijnlijk geen officiële Classico Boretti voor ons maar fietsen we gewoon zelf een keer een lekker rondje over de Veluwe.

Bedankt Boretti.

Het rondje via Strava

Classico Boretti 2013

Zondag 5 mei werd al weer voor de 6e maal de toertocht Classico Boretti verreden. Wat begon als een veredelde sponsortocht vanuit het Olympisch Stadion is nu uitgegroeid tot een volwassen en volledig verzorgde toertocht met zo’n vierenhalf duizend deelnemers.

Niet altijd was men erg te spreken over de organisatie. Te veel kilometers, te weinig verzorgplaatsen of voorraad. Slecht gekozen route of andere ongemakken. Maar ook dat heeft zijn charmes.
Gelukkig is ook deze toertocht hard bezig om uit te groeien tot een volwaardige toertocht. Op bijna elke kruising verkeersregelaars, goed verzorgde ravitaillerings plaatsen en een leuke, afwisselde route.

De tocht begon voor ons vroeg met verzamelen bij het station in Uitgeest om daarna gezamenlijk (met de auto) naar Hoofddorp af te reizen. Na een vreemde actie (keren op de rijbaan) konden we parkeren op de Floriade-parkeerplaats en ons toegestuurde emailtje omwisselen voor een zadelpen-nummerbord, een bidon, wat gelletjes en een mooi wit Boretti fiets-shirt.

Daarna op pad voor onze 110 km, met z’n tienen, waaronder 3 dames. Gezellig. De route was gewijzigd ten opzichte van vorig jaar, toen we voor het eerst startte vanuit Hoofddorp. Dit jaar veel langs de ringvaart met de nodige tegenwind. Maar ook mooie stukken door de natuur of bloeiende bollenvelden.

Het tempo lag deze zondag niet te hoog zodat iedereen goed mee kon komen en voldoende lucht over had voor een gezellig babbeltje.

Na zo’n 4 uur fietsen waren we terug in Hoofddorp en konden we lekker in het zonnetje genieten van de Pasta-party met een koude goudgele versnapering.

race + 116 km

Classico Boretti

Al voor de 5e maal in successie organiseert meneer Boretti, u weet wel van die keukens, een toertocht door de Haarlemmermeer en omstreken. En al 5 maal stond er een afvaardiging van fietsgroep Uitgeest aan de start. Want de ervaring had geleerd dat het een leuke, gemoedelijke toertocht is met een paar leuke extra’s zoals een gratis fietsshirt en een pasta maaltijd na afloop. Ook de afwisselende route maakt het leuk. Stukjes door de polder, door natuurgebieden, door het duin en “klimmen” in Spaarnwoude en over het kopje van Bloemendaal. En dat allemaal naast de deur.

Het weer heeft meneer Boretti niet in de hand, onderweg op de snelweg regende het zelfs (stond niet op buienradar). Maar bij aankomst op het Floriadeterrein was het droog en zagen we zelfs stukjes blauwe lucht. Koud was het wel, en er stond een hoop wind.

Na het ophalen van ons gratis fietsshirt en deze weer terug naar de auto gebracht te hebben konden we eindelijk starten. Wij reden met z’n 5en. 4 Uitgeesters; Kees, Nancy, Marcel en ik plus mijn collega René die zich voor de start bij ons gevoegd had.

Zo hobbelden we de eerste kilometers Hoofddorp uit. De grote gaten in de fietspaden ontwijkend. Onderhoud aan fietspaden heeft zeker geen prioriteit in Hoofddorp. Langs de Zwanenburgbaan, naast “grote blauwe vogels” die het luchtruim kiezen stoempten we tegen de wind in naar Halfweg om vervolgens de skiheuvel in Spaarnwoude te beklimmen. “Gevaarlijke afdaling” stond er na de top langs de weg, al vond ik dat wat overdreven. Hier en daar vertoond het asfalt wat rare plekken maar als je daar gewoon omheen stuurt is er niets aan de hand.
Even verder op merkte we dat René niet meer achter ons fietste. Een blik achterom leerde dat hij ook niet paar wielen achter ons reed maar helemaal verdwenen was. Later hoorde we dat hij in een bocht onderuit gefietst was. Iemand had z’n voorwiel aan getikt en René kon zandhappen. Gelukkig niets ernstigs.

We zette nu koers richting zuid. Dus met de wind in de rug stormde we Bloemendaal in om daar het Kopje te beklimmen. Even een paar tandjes terug en dan omhoog over de klinkertjes.

Net na de eerste top, (als je ’t Kopje beklimt vanaf de hockeyvelden = noordkant, dan krijg je na een steil stuk een stuk vals plat waarna het later nog even steil omhoog gaat) hier lag een tijdregistratie mat op de grond. Ik dacht dat je tijd opgenomen zou worden, dus ik sprintte volle bak over het stuk vals plat de laatste klim omhoog. Maar hier lag helemaal geen mat, dus er waren ook geen punten te verdienen voor het bolletjes klassement. Jammer. Anders had ik al zeker 10 punten achter m'n naam staan ;-)

Nu gingen we naar Zandvoort al aan de zee, en we namen broodjes maar geen koffie mee. Halverwege de boulevard stond men met een krentenbol, een banaan en een blikje Red Bull ons op te wachten, maar voor de koffie hebben we toch even door gereden en de fietsen gestald op het terras van “de Boemerang” waar we ons zelf trakteerde op koffie met een appelpunt. De verbrandde calorieën moesten nodig weer aangevuld worden.

Na Zandvoort met de wind in de rug, door de Waterleidingduinen naar Noordwijk. Hier heel even de weg kwijt, bordje stond linksaf voor de rotonde ipv de rotonde 3 kwart nemen. En kijk uit, fietsers hebben GEEN voorrang Kees !
Wederom een koers wijziging, nu richting oost. Naar de Kaag om vervolgens weer de Haarlemmermeerpolder in te rijden. Een lang stuk tegen wind in langs de ringvaart. Sommige mensen gaan voor hun plezier een rondje ringvaart fietsen. Leuk altijd tegenwind. :-S

Nee wij volgde de ringvaart maar tot Rijsenhout. Hier sloegen we af naar Hoofddorp om vervolgens om heel het dorp heen te rijden (een dorp is het al lang niet meer) en het Floriadeterrein op te sturen. Inmiddels stond er 116 km op mijn teller (incl de kilometers heen en weer naar de auto om de shirtjes weg te brengen Marcel) dus we mochten stoppen.

Meneer Boretti had een heuse feesttent laten plaatsen, Michael Boogerd uitgenodigd om handtekeningen te zetten en een dj plaatjes laten draaien. Gezellug. Bordje pasta er bij maakte het compleet al ontbrak de Parmezaanse kaas.
Volgende keer beter.

Meneer Boretti, weer bedankt!

Race + 117 km

De route : klik hier.

de Boretti speurtocht

Meneer Boretti, u weet wel van die fornuizen, weet van een gewone toertocht voor de racefiets altijd iets speciaals te maken. Zo krijg je elk jaar bij de inschrijving een wielershirt, maar dat is na 4x geen verrassing meer.
Kon je vorig jaar na de toertocht gratis naar de start van de Giro, dit jaar had men een heuse speurtocht ingebouwd in de 160 km.
Rond Leiden moest je zelf je weg maar zien te vinden. Je had natuurlijk wel een scala aan hulpmiddelen tot je beschikking. Het kaartje, en de uitgeschreven route aanduidingen. Eventueel je Garmin of navigatie op je telefoon en natuurlijk de knooppuntenbordjes. Ons lukte het met behulp van al deze hulpmiddelen om via Oestgeest het routebordje in Warmond te spotten. Daarna was het weer een makkie. Gewoon de tri-colore bordjes volgen en je kwam zo terug in Sloten.

Op dit oponthoud na verliep onze toertocht eigenlijk vrij vlekkeloos. Wel vonden we de route wat minder dit jaar. Veel door de bebouwing van dorpen en steden. Dwars door Haarlem bijvoorbeeld had helemaal niet gehoeven. Maar meneer Boretti wil natuurlijk ook wat terug zien van z’n investering in deze toertocht. Want 6500 rijdende reclame-zuilen levert natuurlijk heel wat publiciteit en naamsbekendheid op. Voor ons fietsers was het wat minder. Goed opletten op auto’s en gewone fietsers. In de stad is men niet blij met zoveel wielrenners.

Na zo’n zes en een half uur fietsen, inclusief koffie op het terras in Zandvoort en een pitstop in Lisse, konden we aan de pasta in Sloten.
Het laatste stukkie tegen wind in viel een aantal toch slecht. Opvallend is ook dat je tegen wind in een hoop vrienden hebt. Allemaal blijven ze dicht achter je fietsen.
;-)

Al met al toch lekker gefietst. De organisatie hapert hier en daar, maar ook dat weet je na 4 versies van de Classico Boretti. Volgend jaar toch weer?

Race + 147 km

Giromania

Vandaag, zaterdag 8 mei, de start van de Giro d’Italia vanuit Amsterdam.
Voorafgaand aan de proloog werd er een toertocht georganiseerd gesponsord door Boretti, de ClassicoBoretti.
Een toertocht over 50, 75 of 125 km. Wij hadden ons ingeschreven voor de 125 km en kregen wel waar voor ons geld.
We startte vanuit het Velodrome in Amsterdam – Sloten en gingen via Halfweg naar Spaarnwoude, om hier tegen de skihelling aan te rijden.
Draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk via Spaarndam in Bloemendaal waar we de 2e en laatste klim van vandaag voor onze wielen kregen. Het kopje van Bloemendaal. Ed, vriend van zwager Erik had al een goede positie gekozen om deze “col” te bedwingen, maar verschakelde zich en moest met zwarte vingers achter ons aan. Over de natte klinkertjes scheurde we omhoog, om daar hard in de remmen te knijpen want hier boven was de 1e verzorgingspost gesitueerd.
Hier kregen we vleugels van Red Bull, een banaan en een krentenbol en gingen op weg voor het 2e gedeelte van deze mooie tocht.

Het aantal bochten werd nu gelukkig iets minder, en ook de weg begon op te drogen, al zagen wij er niet meer uit. Al dat gespetter. Toch maar standaard iedereen spatborden laten monteren als het geregend heeft. Via de boulevard van Zandvoort reden we richting Bollenstreek, om bij de Keukenhof bijna niet oplettende toeristen in de wielen te krijgen.   
Inmiddels kregen we al trek in koffie en had Nancy hoge nood, maar een geschikte plek konden we niet vinden. Wachtend op de 2e verzorgingspost werden de laatste kilometers erg lang. Langs de Kaag reden we om het Braassemermeer heen, en via Bilderdam en de Langeraarse plassen kwamen we eindelijk bij de 2e verzorgingspost. Geen koffie maar gelukkig wel een toilet. Ook bij een aantal heren stond het water tot de lippen en kon er dankbaar gebruik gemaakt worden van de Dixies.

Nu kon er ook weer gedronken worden en met een verse banaan achter de kiezen reden we weer verder. Inmiddels stond er al 110 km op de teller, dus nog maar 15 te gaan tot de finish.
Via de Kwakel, en langs de Westeinderplassen kwamen we in Aalsmeer. Om de tv studio’s van Joop heen, en vervolgens langs de ringvaart naar Schiphol.
Daar werd ons geduld beproefd door een ouderwets STOPlicht. Volgens mij kregen de fietsers pas na 5 minuten groen. En stiekem door rood was ook geen optie wilde je het nog na kunnen vertellen. De groep was dus erg groot geworden en reed in volle vaart langs de gebouwen van Transavia naar de Nieuwe Meer. Nu nog een klein stukje voor we weer bij het Velodrome in Sloten waren. Daar stond meneer Boretti ons al op te wachten.
Hij verontschuldigde zich voor het feit dat de tocht 10 km langer geworden was, maar had al wel een lekker bord macaroni voor ons klaar staan. Alleen het glas wijn ontbrak. Nou dat smaakte wel na zo’n fijne fietstocht.
Na ons omgekleed te hebben liepen we naar de pendelbussen welke ons naar de finish van de proloog van de Giro d’ Italia zou brengen. Goed geregeld meneer Boretti, en dat alles voor 15,- euro’s incl. een mooi roze wielershirt..

In het Olympisch stadion hing een heel groot scherm en kon je de proloog goed volgen, maar langs de route kijken is natuurlijk veel leuker. We waren niet de enige, en alle renners kregen applaus, of werden met luid gejuich aangemoedigd. Zo zagen we oa. Pieter Weening langs komen. En ook de latere winnaar Bradley Wiggins.
Oei, oei wat ging dat hard, al hadden sommige mannen wat moeite met de natte bochten. Ik zag zelfs een Lotto man die zijn voet uit de pendalen klikte op de hoek Stadionweg – Apollolaan. Terwijl andere lieten zien dat je ook snel door die gladde bocht kon. Maar ja, sturen is ook een vak.

Meer foto's, klik hier