MTB clinic

Je MTB skills bijwerken op kosten van de baas, zelfs als je een kantoorbaan hebt?. Vorig weekend was het bij mijn baas mogelijk. De Personeelsvereniging had een MTB clinic aangekondigd. Bij voldoende inschrijvingen zou men dit door mtbclinic.nl uit Velp laten uitvoeren. Nou aan inschrijvingen geen gebrek had ik vorig jaar al gemerkt toen ik via de reserve lijst net nog een plekje kreeg. Dit jaar was ik er dus snel bij om 2 plekken (1 voor Jootje) te reserveren.

Zo stonden we zaterdagochtend om 10 uur in Velp, met zo’n 80 andere collega’s of hun introducees te popelen om te starten. Want warm was het niet echt. Gelukkig wel droog. Dus na een korte uitleg en verdeling in 8 groepen trokken we de bossen in. Wat is de natuur daar bij Velp toch mooi. En niet alleen om te mountainbiken.

We begonnen met draaien en keren op een smal bospad gevolgd door wat andere fiets coördinatie en beheersing oefeningen met een paar losliggende boomstammetjes.

Hierna volgde een paar oefeningen meer op snelheid. Een kombocht aansnijden en in een afdaling zo veel mogelijk snelheid behouden door goed je lichaam in te veren en zo min mogelijk te remmen.

Bij de oefening met de wipwap verbaasde Jootje zich zelf door soepel van de springplank te jumpen. Ook in de “paardenweide” tegen het trappetje op fietsen of van de “dropdown” af gaan zag er heel beheerst uit.

De oefening bochtjes draaien vond ik zelf lastig. Instructeur Karst laat een hele andere techniek zien dan die ik zelf gebruik. Heel lastig is het om te schakelen op een andere techniek. Later in het bos zag ik ook hoe Karst die techniek toepast, al blijft zelf doen lastig. Je zit toch vast geroest in je eigen techniek.

In het bos konden we later in de middag de geleerde technieken toepassen op een klein parkoers. 3 bochten, en snelle afdaling met een paar dropdowns en een pittig klimmetje.

De meeste verbaasde zich zelf door juist de uitdaging op te zoeken in plaats van er om heen te sturen. En daar was deze clinic ook voor bedoelt. Je MTB skills verrijken en je grenzen verleggen.

Bedankt baas voor deze clinic en volgend jaar zijn we er weer bij.

klik hier voor alle foto's.

Kleurenexplosie

Herfst, hefst, wat heb je te koop
Duizend kilo bladeren op een hoop
Zakken vol met wind
Ja m'n kind
'k Weet niet of jij dat aardig vindt

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddestoelen, honderd op een hoop
'k Zet ze voor je neer
Heus meneer
Dat doe ik alle jaren weer

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Dikke grijze wolken op een hoop
Alles in de stad
Gooi ik nat
Koop je van mij zo’n regenbad


Gelukkig was het afgelopen weekend heel mooi herfstweer. Vol op genieten dus tijdens ons rondje op de mountainbike. Dit keer gingen we eens niet richting Hilversum en de Utrechtse heuvelrug maar reden we door de bossen bij Bussum richting ’s Graveland.

“beleef de kleurenexplosie op de ’s Gravelandse buitenplaatsen” stond er op een groot bord van Natuurmonumenten langs de weg. En ja die hebben we beleefd. De bossen Franschekamp en het Spaanderswoud zien er zo mooi uit met hun herfsttooi. Je zou bijna wensen dat het nooit winter zou worden.
Maar ja elk jaargetijde heeft zo zijn charmes.

In het Spaanderswoud kan je heel leuk biken. Mooie slingerende paden, bruggetjes over de slootjes en paar kleine klimmetjes. Wel opvallend veel wandelaars met honden die soms wat verschrikt naar ons keken maar geen hond in het wiel dus ook geen boze baasjes.

We hebben ons goed vermaakt in het bos maar moesten terug wel de lampjes aandoen, zeker na de tussen stop bij de plaatselijke Chinees ;-)

RedBull geeft je vleugels

Fietsen op een Formule 1 circuit hebben we reeds gedaan maar fietsen op de startbaan van een F16….

Sinds gisteren kunnen we dat ook van ons lijstje afstrepen. Geweldig wat een ervaring. Blogger Gert Noordhoek tipte me via Facebook dat er fietspad loopt over de voormalige landingsbaan van vliegveld Soesterberg. Dus toen Jo voorstelde om zondag richting Amersfoort te fietsen stelde ik voor om dan via Soesterberg te rijden en te proberen de landingsbaan van het vliegveld te kruisen.

Via de knooppunten routeplanner had ik een mooie route uitgestippeld. Via de Utrechtse Heuvelrug, om Hilversum heen, over de bloeiende paarse heide, door de bossen zo richting Den Dolder en Zeist.

In Soesterberg moesten we dan linksaf en zouden dan de landingsbaan kruisen. Midden op de landingsbaan staat een groot hek zodat je eigenlijk alleen de baan kan kruisen, maar toevallig zag ik net een mevrouw het hekje openen en er met haar hondje door gaan. We konden de kans niet laten schieten om ook door het hekje de baan op te glippen. Of het helemaal legaal was weet ik niet maar super was het wel. Een brede plaat strak asfalt hoe ver je ook kon kijken. Ik omklemde mijn ligstuur en reed volle bak naar het begin van de startbaan van de F16’s. Hier even staan genieten van het weidse gevoel en toen weer terug. Hier kan je een mooie tijdrit op organiseren Leo.

Handen knijpen in het stuur, ellebogen rusten op de steunen. De bovenbenen spannen zich volledig aan. De kuiten staan strak en malen als een gek de pedalen rond. De fiets begint onrustig te schudden… Stijg ik al op? …Red Bull geeft je vleugels. Toch?

Helaas de startbaan was net te kort voor mijn RedBull om me het luchtruim te laten kiezen. Maar leuk was het wel.

Nog nagenietend vervolgde we onze weg richting Amersfoort waar we hopeloos verdwalen. Veel knooppunten bordjes ontbraken op cruciale kruispunten en ook de rood/witte ANWB fiets wegwijzers lieten ons hopeloos in de steek. Na zeer chagrijnig (sorry Jo) voor de 2e maal de stadsring gerond te hebben vinden we dankzij Google maps op Jo haar telefoon het goede spoor terug.

Gelukkig komen we buiten de stad ook weer de knooppunten bordjes tegen en zo konden we onze tocht toch afmaken. Via Hoogland, Baarn, Eemnes komen we in Laren uit. Hier dachten we wel zonder knooppunten bordjes naar huis te kunnen fietsen. Dat lukte ook wel maar met een klein ommetje over de heide. Ach zoveel kilometers stonden er nog niet op de teller en gelukkig was onze voorraad reepjes en gelletjes ook al lang op. Met een lege maag bereikten we nog net Muiderberg, om daarna al onze verbruikte calorieën in 1 keer bij te vullen met “Kapsalon Shoarma” schotel van de plaatselijke Turk. Lekker !!!

En Gert, bedankt voor de tip.

De route via Strava

Fietsen rond het Gardameer

De titel van dit bericht doet vermoeden dat we tijdens onze vakantie in Italië een rondje om het Gardameer gereden hebben. Dat zou een mooie uitdaging geweest zijn, maar nee we hebben het bij een paar pittige ritjes in de buurt van de camping gehouden. We hadden wel vakantie hoor.

Maar helemaal niets doen ligt niet in onze aard, dan hadden we onze fietsen wel thuis kunnen laten en een iets zuidelijker (en zonniger) bestemming gekozen. Nu zaten we in Arco, zo’n 4 kilometer ten noorden van het Gardameer. En wat was het er mooi, zo tussen de bergen en aan de rivier.

De omgeving van het noorden van het Gardameer is het walhalla voor mountainbikers en klimmers. Op de camping zie je bijna alleen maar sportievelingen. Bij elke tent of caravan zie je wel een mountainbike staan of hangt er een “kletter-uitrusting” te drogen. Vanaf onze kampeerplek heb je uitzicht op een “via Ferrata”, een met staalkabels uitgezette route over de steile bergwand. Dat gaan we ook nog doen deze vakantie besluiten we, maar eerst de omgeving verkennen per fiets.
Bij de receptie van de camping krijg ik een uitgebreide kaart van de omgeving met daarop alle fiets, mountainbike en wandelroutes. We kiezen voor onze eerste trip het fietspad langs de rivier “Fiume Sarca”, richting naar het noorden. Lekker vlak volgens de kaart, maar even voorbij Dro worden we toch getrakteerd op een klimmetje van 20%. De zon die de hele dag al schuil gaat achter de wolken kiest precies dat moment uit om zijn gezicht te laten zien, zodat we bijna ontploffen op deze eerste klim. We fietsen om het Cavèdine-meer heen en volgen nu de bordjes van de mountainbike route. Eerst nog even over een verhard pad omhoog maar daarna via singletracks naar beneden. Het pad ligt vol keien en grote kiezelstenen en vergt nogal wat techniek van ons fietsers. Op het steilste stuk besluit Jo maar te gaan lopen en geheel ongelijk kan ik haar niet geven. Ik moet ook alles uit de kast halen om niet van de fiets af te stuiteren. Verderop wordt het pad minder steil en kunnen we wat ontspanner dalen. Het laatste stuk zigzaggen we tussen de wijnranken door terug naar de camping. route 1


Een paar dagen later maken we ons op voor biketrip #2. Als we weg willen rijden blijkt de sensor van Jo haar fietscomputer niet meer aan de voorvork te zitten. Van de fiets gestoten/gestolen in de fietsenstalling van de supermarkt? We besluiten even langs de Coöp. te rijden maar helaas ligt de sensor daar niet (meer). We vervolgen onze route richting het Tenno-meer. De route is wel uitgepijlt maar zonder kaart is dit niet te doen. Ik moet regelmatig spieken om op de juiste weg te vinden.
De route is voor het grootste deel verhard en volgt een steil pad dat hoofdzakelijk door de boeren met hun Piaggio’s gebruikt wordt.

Boven aan gekomen ziet het “Lago di Tenno” in het zonnetje er toch anders uit dan een paar dagen geleden toen we er in een regenbui met de auto een bezoekje aan brachten. Uiteraard fietsen we een rondje om het meer en maken op te terug weg het middeleeuws “stadje” Canale nog onveilig met onze fietsen. Dan dalen we een stuk via de doorgaande weg om verderop toch de mountainbike route terug naar Arco te pakken. Net op tijd voor de pasta party begint rijden we de camping op. Even snel douchen en dan aanvallen. route 2

Als we aan onze derde fietstocht beginnen hebben we al veel van de omgeving gezien, maar zijn nog lang niet uitgekeken op dit deel van Italië. Er valt nog zo veel te doen en te zien dat 2 weken vakantie simpel weg te kort is. Helaas moeten we toch over een paar dagen al weer terug naar Nederland.

Tijdens een tochtje met een boot op het Gardameer heb ik vanuit Riva del Garda een mooie route langs de bergwand gezien richting het Ledromeer. Het blijkt later niet toegankelijk te zijn met de auto maar wel voor fietsers en wandelaars. Dus nadat we met onze fiets door Riva crossen kiezen we bij de Elektriciteitscentrale het pad langs de bergwand. Steil gaat het (nog) niet maar het uitzicht is wel adembenemend. We duiken diverse tunneltjes door en klimmen langzaam hoger en hoger langs de bergwand. Als ik halt hou om een actiefoto van Jo te maken laat deze wel heel lang op haar wachten. Zo veel sneller reed ik toch niet omhoog? Na telefonisch contact blijkt Jo via haarspeldbochten verder omhoog gereden te zijn terwijl ik de route naar Limone volg. Uiteraard zat Jo op het goede spoor en moet ik nu flink in de pedalen om het gat dicht te rijden. Gelukkig staat ze boven op me te wachten zodat we samen verder kunnen rijden richting het Ledromeer.
De route gaat niet meer langs de bergwand maar is nog steeds erg mooi, en maakt het met zijn 20% stijgingspercentage ons de laatste kilometer wel erg zwaar. Maar boven gekomen, langs de oevers van het Ledromeer vergeet je al de pijn en zweetdruppels. Een koel drankje in de zon maakt een hoop goed.

Terug gaan we via de zelfde route. Maar dalend gaat het een stuk sneller, al moeten we toch af en toe stoppen om te genieten van het uitzicht. Wauw wat een mooie route is dit. route 3

Na in de laatste vakantieweek kennis gemaakt te hebben met het kletteren wordt het activiteiten programma aangepast. Ook dit willen we nog wel een keer doen. We besluiten de laatste vakantiedag de Ferrata Rio Salloni in Drena te beklimmen.

De beklimming met de fiets van de Monte Varagna welke ik zeker nog wil doen schuif ik een dag naar voren. ’s Morgens vroeg hoor ik het nog regenen (wederom) maar als ik na het ontbijt op de fiets spring is het droog en niet te warm. Aan het begin van de beklimming in Torbole rij ik nog even verkeerd ondanks dat een andere biker me wel de juiste weg wees. (eigenwijs moet je het zelf maar weten) Maar uiteindelijk zit ik op de juiste weg naar boven en ben blij voor Jo dat ze niet met me mee gegaan is. Wat een steile pokke klim. Gelukkig ben ik op de mountainbike. Heb je toch een extra klein verzetje om de stukken van dik 20% te overwinnen. Op zo’n 1500 meter hoogte stopt de asfaltweg en kan ik dankzij mijn dikke banden toch verder over de kiezelstenen naar de top op 1780 meter. Al knijp ik in de laatste meters voor de top door mijn achterrem heen. Remleiding stuk, alle remolie druipt op de grond. Daar groeit zeker geen onkruid meer. Maar ik zit wel in over de afdaling. Ik had hoge snelheden verwacht te gaan halen maar met enkel de voorrem durf ik dat niet aan.

Op de top is het koud. Snel doe ik een jasje aan en maak wat foto’s van het uitzicht. Helaas geen vergezichten. Het is te heiig. De eerste meters naar beneden over de hele grote keien loop ik maar als de keien kiezels worden durf ik het wel aan met mijn voorrem. Al moet ik er voor waken dat de rem niet te hard in de schijf bijt en het voorwiel niet blokkeert. Met die losse stenen lig je dan gegarandeerd op je neus. Zonder kleerscheuren kom ik bij de slagboom waar de witte kiezels over gaan in zwart asfalt. De remschijf kleurt bijna oranje en mijn linker vingers zijn verkrampt als ik eindelijk weer in Torbole ben. De afdaling is de verdienste van elke klim maar helaas was de voldoening dit keer minder.
route 4

De laatste vakantiedag genieten we nog ten volste van onze ketterpartij door de kloof van de Rio Salloni. Met je klimharnas aan en je helm op hang je boven het stroompje en klauter je langs een waterval. Schitterende ervaring. Zeker de moeite waard.

Helaas zijn onze vakantiedagen sneller op gegaan dan dat we de omgeving konden bekijken dus moeten we hier nog wel een keer terug komen…
Wie weet

Mountainbiken in de Achterhoek.

Een weekje in een vakantiepark in Groenlo was de gelegenheid om de Achterhoek eens te verkennen per MTB. Op de website van MTBroutes.nl had ik in de buurt al diverse ATB parkoers gespot. Maandag zouden we de 2 routes van Winterswijk verkennen en Woensdag die van Zeddam. Terwijl we dinsdag een uitstapje zouden maken naar Bochelt om daar Rose Bikecenter te bekijken.

Helaas gingen we er maandag vanuit dat de MTB routes in Winterswijk wel goed aangegeven zouden staan. Via de fiets-knooppunten kwamen we in Winterswijk maar vonden helaas geen startpunt van de MTB routes. Ook de smart-phone bood geen oplossing. Zo op de grensstreek is de ontvangst zeer minimaal. We hebben wel wat leuke single tracks gevonden maar niet de grote route van 50 km of het zeer technische parkoersje van 2 km. Jammer.

Dinsdag winkelen in Bochelt en uiteraard even neuzen in het BikeCenter van Rose. Wat een zaak. Groot !

Onze Koninginnerit op woensdag hadden we beter voorbereid. Startpunt van de MTB route opgezocht en die in de TomTom gezet. Fout rijden kon dus niet. Volgens MTBroutes zou de route van Zeddam een uiterst pittig rondje zijn. En dat bleek al gelijk na de start. Koud een beklimming op valt niet mee. Helaas was het parkoers erg nat. Zondag had het wel hier wel de hele dag geregend maar we hadden verwacht dat het water wel in de grond getrokken zou zijn. Aan de plassen en modder te zien absorbeert de Gelderse bosgrond het water niet zo goed. Onze shirts en fietsen zagen er na 5 minuten al niet meer uit. Dat wordt weer poetsen en boenen.

De route was wel leuk. Veel technische single tracks af gewisseld met wat stroken bospad. Vooral de hoogte verschillen, rond start en finishpunt in Braamt maakte een hoop goed.

Het 2e rondje dat ik voorstelde werd luid weggestemd. Jo wilde nog wel mee voor wat kilometers dwars door het bos maar toen bleek dat het hier voornamelijk steil omhoog ging werd er hard aan mijn shirtje getrokken om toch maar snel de terugweg op te zoeken. Niet heel erg hoor want ik had al voldoende uitdaging gehad vandaag.

Terug bij de auto klonk ook de eerste donderklap en vielen er al een paar grote dikke regen druppels uit de nog blauwe hemel. Later bij de vakantie bungalow brak het onweer los. Op tijd gestopt dus.

de route van maandag
en van woensdag.

we gaan verhuizen ...

…toch? Afgelopen weekend waren we als kasteelheer en jonkvrouw te gast bij hotel Essenburgh in het Gelderse Hierden. Naast dat we vrijdags te voet Harderwijk verkend hadden en we ons zaterdags op een ontspannen dagje Wellness getrakteerd hadden, klommen we zondags op de mountainbike om de Veluwe aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

En … geslaagd met vlag en wimpel. Het biken op de Veluwe is ons zo goed bevallen dat we zo onze fietsomgeving zouden willen omruilen. Dus te koop, 2 ééngezinswoningen, 1x te Uitgeest en 1x te Muiderberg ;-)

Al begon onze fietsverkenning van de Veluwe wat moeizaam. Het hele weekend was het droog met af en toe een wat mager zonnetje, op het moment dat we de ontbijtzaal uit liepen begon het buiten te regenen. En volgens buienradar zou dat het de eerste 2 uur blijven doen. Dus na ons omgekleed te hebben zijn we in de bar van het kasteel cappuccino blijven drinken tot het droog werd.

Tegen half 1 werd het lichter buiten en zijn we op onze fietsen geklommen en na de plattegrond van Hierden en omgeving bekeken te hebben de kortste weg naar Harderwijk genomen. Volgens MTBroutes.nl zou hier een MTB parkoers liggen. De kortste route die we uitgestippeld hadden bleek een tankbaan / breed zandpad te zijn waar we geregeld diep in weg zakte. Na een hoop geploeter kwamen we bij van der Valk in Harderwijk waar tegenover de MTB route zou beginnen. Dat klopte. Het bleek een leuk rondje te zijn, met vooral in het begin heel veel draaien en keren. De ondergrond was redelijk glad van de modder dus oppassen in de krappe bochten.

Na dit rondje parkoers zijn we de N302 over gestoken en daar de bossen verkend. Overal liggen paden en sporen. De ene wat beter te befietsen als de andere. En dan plotseling zie je zomaar een super mooie single track liggen. Geweldig. Je gewoon laten meevoeren door zo’n track, dwars de bossen door. Heuveltje op, knallen door de bochten en dan maar zien waar het uit komt.

Zo volgden we zodra we weer een mooi pad zagen de bandensporen en verbaasde ons over de vele fiets mogelijkheden hier op de Veluwe. In het duin bij ons, of op de Gooise matras kan je leuk fietsen maar de uitgebreidheid van de Veluwe hier deed ons versteld staan. Hier zou ik wel kunnen wonen.

Na bijna drie en half uur biken waren we weer terug bij ons hotel. Helaas hadden we al uitgecheckt maar konden nog wel de toiletruimte gebruiken om ons wat op te frissen voordat we terug naar het westen zouden rijden. Hier(den) komen we zeker nog eens terug!


de route:

heen en weer naar Petten

Om al een beetje kilometers in de benen te hebben voordat we volgende week zondag het circuit van Zandvoort onveilig gaan maken met onze racefietsjes, (zie omloop van Zandvoort van Le Champion) hadden we afgelopen zondag afgesproken om een ritje te rijden. De windrichting en kracht zou de te fietsen route bepalen. Dat wil zeggen, wij wilde tegen wind in beginnen zodat we op de terug weg lekker wind mee zouden hebben. Daar de wind zondagochtend uit het noordwesten woei ging we met zijn vijven richting Petten.

Marcel was niet van de partij want enkele gebroken ribben, opgelopen door een snoekduik over het stuur van de MTB vorige week, gooide roet in het eten. Sterkte Marcel. Hopelijk kan je wel mee naar Zandvoort.

Wij koerste op ons gemak in noordelijke richting. De wind was vrij krachtig en onze snelheid laag. Maar genietend van de omgeving reden we langs de duinrand van Limmen, via de Egmonden naar Bergen. Door Schoorl en na Groet volgt dan Hondsbossche, waarna we Petten in reden opzoek naar een uitspanning voor een welverdiende bak koffie. Helaas was de horeca in Petten nog niet voorbereid op zondagse bezoekers en moesten we terug naar Camperduin voor ons bakkie troost.

Daar, op het begin van de zeewering lag nu ook het keerpunt voor de MTB strandrace, Castricum – Capmerduin. Hier hebben we nog even gezien hoe de koplopers via het puntje van de dijk de terugweg naar Castricum in zetten. Nu met de wind lekker in de rug.

Wij genoten eerst nog van onze koffie met een appelrondje voordat ook wij de wind in de rug kregen. Nog even door het duin bij Schoorl maar daarna wederom voornamelijk langs de duinrand terug naar huis, waar Benno ons nog even trakteerde op een rondje herenhuizen kijken in Bergen.

Rond half één waren we weer thuis en konden lekker in de tuin en in het zonnetje nagenieten van deze rit.

Er ligt een paard op het pad.

Halverwege ons mountainbike rondje over de Gooise matras werden we gisteren gevraagd om te helpen bij een gestruikeld paard.

Wij hadden al een leuk stukje gefietst over de heide bij Hilversum en reden om het Laarder Wasmeer heen richting theehuis ’t Bluk toen we op een ruiterpad een wit paard zagen liggen. De berijdster stond er naast samen met een andere mountainbiker en wenkte ons om te helpen. Het paard was gestruikeld over een boomwortel en de berijdster kon net nog op tijd van de rug af springen. Maar nu lag het paard wat ongelukkig op het ruiterpad en kon zijn benen niet meer goed onder haar lijf krijgen om op te staan. Of wij even mee wilden helpen duwen als het paard probeerde op te staan.

Onze fietsen even tegen een boom geparkeerd en met vereende krachten geprobeerd het paard een zetje in de rug te geven. En ook al was dit een relatief klein paardje, er was nauwelijks beweging in te krijgen. Het paard werd door de berijdster aangespoord om ook zelf mee te helpen, maar wat we ook probeerde het lukte niet. Iedereen die passeerde kwam mee helpen maar ook nu kregen we haar niet op de been. Het paard zelf lag te trillen van de shock. De opgetrommelde manage houder kwam met touwen helpen maar zelf toen lukte het ons niet.

Uiteindelijk heeft de Amazone een veearts en de brandweer om hulp gevraagd. Hoe dit is afgelopen weten we helaas niet, want omdat het al laat werd en professionele hulp onderweg was zijn ook wij weer verder gefietst. Maar fietsend over de heide bleef het paardje wel in onze gedachten. Hopelijk mankeerde ze niets en heeft de amazone haar weg op de rug van het paard kunnen vervolgen.

2 rondjes Schoorl

Na een weekje wintersport terug naar het voorjaarsweer in Nederland. Hoogste tijd om de ATB weer van stal (schuur) te halen en nu eens naar Schoorl te reizen om hier onze mountainbike skills te testen.

Het was al weer enige tijd geleden dat ik hier een volle ronde gereden had. Tijdens de laatste mtb-toertocht hebben we wel delen van het parkoers verkend, maar geen volledige ronde gemaakt.

Het parkoers lag er super goed bij. Ondergrond was vochtig maar niet te nat, waardoor je goed grip had in de bochten en op de klimmetjes. Het onderhoudsteam van MTB-Schoorl was flink actief bezig geweest want het parkoers had vele verbetering ondergaan.

Zo was in diverse klimmen en bochten het uitgesleten spoor aangeheeld of opgevuld. Ook was er in 2 afdalingen een aantal drop-off’s gemaakt, inclusief “chicken run” voor de minder technisch onderlegde renners onder ons. Helaas zagen we bij onze 2e ronde een onfortuinlijke renner onderaan de afdaling liggen. Er stonden al genoeg mensen om heen welke zich over hem ontfermde en hulp voor hem aan het regelen waren. Maar zoiets doet me toch altijd even schrikken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. De rest van onze ronde waren we dus nog meer op onze hoede.

Omdat Staatsbosbeheer het verbrande bos aan het omtoveren is in een zandverstuiving en hier (tijdelijk?) koeien laat grazen, hebben de parkoersbouwers 2 bruggen over de afrastering gemaakt. Je kunt dus gewoon volle bak je rondje blijven rijden zonder af te stappen en klaphekjes te openen. Super.

Die zandverstuiving is (nu nog) een troosteloos stuk in het parkoers. Alleen maar zand en altijd tegenwind. Van mij mogen de bomen weer terug. Men is bezig om het parkoers helemaal om te leggen zodat we niet meer met onze noppenbandjes door dit mulle stuk hoeven maar dat laat helaas nog even op zich wachten. Tot die tijd dus stofbril op tegen het stuivende zand.

Ditmaal geen PR’s verbroken, wat na elke klim of lastige afdaling bleef ik even op mijn meisje wachten. Maar wel fijn gefietst samen.

Strandracen ?

Om ons voor te bereiden op de komende strandrace Egmond pier Egmond op 11 januari waren we zondagmiddag richting Castricum aan Zee gefietst. Zodat we daar over het strand naar de pier en weer terug konden rijden om zodoende al vast te wennen aan de bijzondere fietsomstandigheden van het fietsen op het strand. Jo wil namelijk ook mee doen met de strandrace maar heeft nog nooit op het strand gefietst, de hoogste tijd dus om dit eens te proberen.

Aangezien het officiële sluitingsuur (half elf) van het Noord-Hollands duingebied voor mountainbikers (op onverharde wegen) al lang voorbij was reden we via Castricum en Bakkum naar het strand, maar voor we het strand op gingen liet ik even de extra lus zien die in de strandrace zit. Tijdens de strandrace word je bij Castricum aan Zee (op de terugweg) van het strand gehaald. Via de trappen moet je dan naar beneden de parkeerplaats op en dan langs de slagboom (geen kaartje nodig die dag) weer terug omhoog richting strand. Hier en daar nog even de fiets op de nek nemen omdat men hier dan strobalen neerlegt om de snelheid er uit te halen.

Wij gingen dus ook even met de fiets de trappen af, waarbij Jo de vering in haar strandfietsje erg miste. Hierna uiteindelijk dan toch het strand op.

Boven op het duin viel al op dat het strand erg smal was deze middag. We waren juist op het verkeerde tijdstip op het strand, het was namelijk vloed. Nog wel even geprobeerd om tegen de vloedlijn aan te fietsen maar dat was eigenlijk geen doen. Je zakte, ook met strandbanden, diep weg in het mulle zand. Jo vroeg of het altijd zo zwaar fietsen is op het strand maar ik kon haar verzekeren dat dat meestal niet het geval is. Op een hard strand kan je gewoon knallen en hoge snelheden halen. Na een kilometertje ploeteren zijn we maar omgekeerd. Nog maar eens proberen als het geen vloed is.

Via de verharde paden in het duin zijn we terug gereden. Bij camping Geeversduin werden we verrast door een heuse kerstmarkt. Met de fiets in de hand nog even gezellig langs de kraampjes gegaan om daarna met de wind in de rug terug naar huis te rijden. Volgende keer maar tijdens het juiste getijde het strand op fietsen

Amerongse berg

Verandering van spijs doet eten, dus voor de verandering hadden we gisteren de MTB routes van de Utrechtse Heuvel rug op het menu gezet. Van een local (Gert N) had ik al gehoord dat het nooit zo heel modderig is op de heuvelrug, zeker als het een paar dagen droog is zoals afgelopen week.

Even op MTBroutes.nl gekeken voor een mooi vertrekpunt en dat gevonden in Leersum. Ooit ben ik hier wel eerder gestart voor een rondje MTB-en op de heuvelrug en ik hoopte dat ik nog wat zou herkennen zodat het geen spoorzoeken zou worden. Maar helaas. Mijn geheugen liet me op dit punt in de steek. Gelukkig wilde een fietser die net klaar was met zijn rondje ons wel vertellen hoe we op de track moesten komen. Op de website had ik gelezen dat je makkelijk van de ene naar de andere route kon oversteken en zo 3 of 4 lussen aan elkaar kon knopen. Nadat we het juiste spoor gevonden hadden konden wij ons gaan uitleven over de tracks, tussen de bladeren en over de boomwortels heen. Gelijk bleek al dat het een stukje technischer zou worden dan ons rondje over de Gooise heide. Vooral de vele boomwortels maakte het lastig, maar gelukkig werd het later beter.

Na 2 rondjes over het lusje bij Leersum werd het tijd voor de oversteek naar de volgende lus. We zouden een fietspad moeten volgen en dan weer de bekende MTB route paaltjes moeten tegen komen. Maar helaas. Een hardloper kon ons op het juiste spoor helpen. In deze lus zat wat meer hoogte verschil. Een paar zeer snelle afdalingen en ter compensatie enkele rottig steile klimmetjes.

Na anderhalf rondje staken we over naar de volgende lus, welke over de Amerongse berg zou gaan. Maar deze begon eerst met een razend snelle afdaling. Overal stonden bordjes gevaarlijke afdaling, al viel dat wel mee. Hier en daar een knip maar de vering van onze Fully’s ving dat netjes op. Veel mooie single tracks maar ook stukken over brede zandpaden. Nooit te lang om het saai te laten worden.

We waren lekker bezig op deze track tot we op een splitsing van de route kwamen. We volgden de route naar rechts maar op het eind van het pad stonden geen nieuwe bordjes. Dus maar weer terug om het bordje de andere kant op te volgen. Dat bleek wel goed te gaan want hier volgde de pijlen elkaar wel steeds op.

Omdat het al wat donkerder begon te worden, het liep tegen half vijf, keken we uit naar het oversteek punt terug naar lus 2. Boven op de Amerongse berg bleek dat we de route nog iets moesten volgen en dan zouden kunnen oversteken. Er volgde een mooi technisch stukje dalen en toen konden we de weg over terug naar lus 2.

Het laatste stuk van lus 2 was bekend. Die steile klim zou nog volgen en dan konden we oversteken naar lus 1. Maar of het nu door de invallende schemering kwam of doordat al die bomen op elkaar lijken, de beoogde doorsteek naar lus 1 bleek toch een ander pad te zijn en zo stonden we in de invallende duisternis midden op een doorgaande asfalt weg. Terugkeren het donkere bos in vonden we allebei niet zo slim. Gelukkig kunnen we heden ten dagen vertrouwen op de techniek. De navigatie app om mijn telefoon bracht ons netjes terug naar de auto. Weliswaar via het asfalt maar dat vonden we nu eens niet zo heel erg. In het pikkedonker zonder verlichting door een onbekend bos rijden leek ons ook niet zo’n goed idee.

Terug bij de auto bleek dat we toch dik 45 km gefietst hadden. Heerlijk gefietst en dat smaakt naar meer…

De route op Strava.

Gezocht betrouwbare weerman (m/v)

Gelukkig had weerman Piet de weersvoorspelling voor zondagochtend wederom fout. Volgens Piet kon je zondagochtend maar het best de gordijnen gesloten houden en heel diep weg kruipen onder je dubbel dikke donzen dekbed. Maar toen ik vanmorgen toch stiekem de gordijnen een stukje open deed zag ik dat helemaal niet goot van de lucht zoals voorspeld. Daar in tegen scheen de zon voorzichtig tussen de wolken en zwiepende takken door, want de voorspelde harde tot stormachtige wind was wel uitgekomen.

Snel dus maar uit bed, ontbijten en op de fiets richting duin. Naar duin toe moesten we opboksen tegen de stormachtige wind in, maar eenmaal in duin hadden we nog hier nog maar weinig last van.

Wel moesten we af en toe om een omgewaaide boom heen fietsen, al waren de meeste bomen die afgelopen maandag tijdens de zware herfststorm van 2013 het loodje gelegd hadden door de ijverige PWN boswachters van de paden af gehaald.

We volgenden de oranje route en waren verbaast van de grote hoeveelheid mountainbikers en hardlopers die we onderweg tegen kwamen. Allemaal heel verstandig niet naar de adviezen van weerman Piet geluisterd dus.

Vriendin Jo had duidelijk even moeite met de technische omstandigheden van het Noordhollands duingebied ten opzichte van de Gooise matras. Vooral de vele klimmetjes, technische afdalingen en scherpe bochten in onze duinen deden haar de eerste kilometers voorzichtig aan fietsen. Later kreeg ze meer vertrouwen en kon ze mijn tempo beter volgen.

Na anderhalf uur sturen over de losse bladeren was het tijd om ons met de wind in de rug naar Uitgeest te laten blazen. En thuis gekomen, genietend van een warme douche, brak toch nog de voorspelde (hagel)bui los, de enige vandaag. Dus als jij wel een goede weervoorspeller bent, doe dan een gooi naar de baan van weerman Piet.

(foto: © Pietsweer.nl)
Het rondje op Strava: klik.

Heideroosjes en Duindoorns

Dit weekend kon ik weer eens optimaal gebruik maken van de mountainbike en op beide dagen lekker fietsen.
Zaterdagmiddag, samen met vriendin Jo, cruisen door de bossen en over de heide in het Gooi. Zondag met een paar jongens van de Fietsgroep de duinen bij Castricum in.

Zaterdagmiddag, na een stevige brunch, sprongen we op de fietsen en reden via Naarden richting Huizen om het klimmetje te vinden nabij het zwembad de Sijsjesberg in Crailo. Jo had wat aanwijzingen van een vriendin gekregen en nu konden het puistje vinden. We waren wel steeds in de buurt maar er toch net langs gereden. Nu er dus op en er over.

Ook op de heide bij Hilversum hebben we een nieuw stuk ontdekt. De Zuiderheide, deze ligt aan de andere kant van de Hilversumseweg. Ook hier een groot stuk heide met ongekende mtb mogelijkheden. Opvallend waren de korte klimmetjes die hier uit het niets oprezen. Kuitenbijtertjes in mini formaat.

Na twee en half uur spelen in de natuur waren we weer thuis. Mooi op tijd, want korte tijd later begon het te regenen.


Zondagochtend ben ik met een paar man van de fietsgroep naar het duin getogen. Nog even genieten van de herfstkleuren, al viel het me op dat de natuur hier nog groener was dan de bomen op de heide. Daar hadden de meeste bomen al hun goud gele herfsttooi. Heeft de zee toch zoveel invloed op de herfstkleuren?

Ons rijgedrag werd niet door de zee beïnvloedt, daar is een andere vloeistof veel beter in. Wij knalde door het duin waarbij Marcel met zijn gladde strandbanden opvallend goed kon volgen. En zelfs op “de Bonnaleiding”, een stuk valsplat, mijn Strava record aan flarden reed. Hmmm.

Helaas ging het aan de achterzijde van de Kruisberg vanmorgen mis. Ik nam een technisch stukje naar beneden en René van Goethem volgde in mijn wiel. Plotseling hoorde ik een schreeuw en kukelde René over zijn stuur. René Lommers die er achter reed zag René een mooie koprol maken. Maar ook al zag het er redelijk onschuldig uit, René bleek toch veel pijn aan zijn schouder te hebben. Voorzichtig z’n sleutelbeen onderzoekend leek het er op dat deze gebroken was. Rechterarm kon hij ook niet omhoog brengen. Nee, het zag er niet goed uit. Fietsen kon nog wel, en met een zetje in de rug ook het onverharde pad afrijden. Daarna via het asfalt terug naar huis. Een uurtje later melde René van uit het ziekenhuis dat inderdaad zijn sleutelbeen gebroken was. Bummer. :-(

Sterkte en beterschap René.

route heideroosje: klik
route duindoorn: klik

Crossen door het Gooi

Wat doe je op een zonnige zondagmiddag nadat je lekker uitgeslapen hebt. Juist, je pakt je MTB en gaat een rondje crossen.

Gistermiddag dus van de Gooise matras afgestapt op de MTB, het bos in, de heide op. Gewoon het pad volgen als je een mooi paadje ziet. Ook nu kwamen we op plekken waar we nog niet gereden hadden.

Maar ook ben je na een half uur fietsen weer op de plek waar je daar voor ook al was. Is dat erg? Nee. Als je maar lekker fietst.

En ondanks het zonnige weer was het niet erg druk op de (bijna) bloeiende heide met wandelaars. Wel her en der oppassen voor loslopende honden.
Slalommen om stronken heen, tussen de bomen door. Knallen over een single track. Jumpen over een boomwortel. Wat kan crossen toch geweldig zijn.

Na twee en half uur op pad te zijn geweest en met 47 km op de teller waren we weer thuis. In de achtertuin genoten we nog even na van onze fietstocht met een koele versnapering.

de route:

http://www.strava.com/activities/75813932

The Amstel Goldrace Xperience

Om de vakantie helemaal goed af te sluiten hadden we besloten om na terug komst uit Frankrijk nog een lang weekend Zuid Limburg te boeken.
Een paar dagen in- en ontspanning tussen de heuvels van Limburg.
Dus woensdagavond na het werk met de caravan naar Sibbe, net ten zuiden van Valkenburg. Een mooie uitvalbasis voor een paar dagen fietsen en een wel verdient saunabad er tussen in.

Donderdag zijn we vanaf de camping naar Valkenburg gefietst en daar op de Plenkertstraat bij Amstel Xperience een routekaartje en uitleg over de te fietsen routes te halen. Want de gehele route van de Amstel Gold race is permanent uitgepijld en in 3 lussen opgesplitst. Lus 1 is de start van de route en gaat via Maastricht naar het noorden van Zuid Limburg. Hier niet zo heel veel klimmetjes.
Lus 2 is de langste lus en komt met zijn 120 km langs het meeste zuidelijkste stukje van Limburg, het Drielandenpunt. En lus 3 is de finale lus, met 78 km gaat deze over de zwaarste en steilste heuvels van Limburg zoals oa. De Keutenberg en de Eyserbosweg en eindigt officieel met de beklimming van de Cauberg.

Ook konden we bij Amstel Xperience gratis een chip lenen welke de tijden van diverse beklimmingen zou registreren, maar die moesten we uiteraard na gebruik weer terug brengen. Echter we hadden niet gepland om weer door Valkenburg te rijden, omdat de routes allemaal mooi langs onze camping lopen. En mijn fietscomputer registreert de tijden ook, dus de dame van Amstel Xperience hartelijk bedankt voor het aanbod.

We begonnen deze donderdag met lus 3. “Oh, gelijk de zwaarste route” zei de dame van Amstel. “Ja dan hebben we dat alvast maar gehad”, antwoordde ik adrem.
De meeste zware en steile Limburgse klimmetjes zitten in deze finale lus van de AmstelGold race, en koud uit Valkenburg wordt je direct getrakteerd op de Cauberg. Dat hakte er dus lekker in. Gelijk goed warm geworden konden onze mouwstukken uit en na de Geulhemmerberg ook Jo haar onder shirt.

Via Maastricht gaat de route naar Cadier en Keer. Hier ontbrak 1 bordje maar doordat we ook een routebeschrijving mee hadden genomen kwamen we toch via de Wolfsberg in Slenaken.

De kilometerteller stond inmiddels al op 45 km dus aan de voet van de Loorberg eerst koffie met vlaai. Dat hadden we al wel verdiend. Na zo’n koffiestop doet de eerste beklimming altijd een beetje pijn maar gelukkig loopt de Loorberg mooi gelijkmatig en niet te steil omhoog.

Nu volgde de afdaling van de Schweiberg om dan via Partij de Gulpenerberg te bestijgen. Deze is wel gemeen en eist alle aandacht zodat we het route bordje op de top mistte en een paar kilometer verkeerd reden. Op de top van de Gulpenerberg moest je gelijk rechtsaf, afdalen naar Gulpen.

Via Wittem en Wahlwiller rij je dan zo de Kruisberg op. Je zit nu echt in de finale van de AmstelGold race want de ene steile hufter volgt de ander gelijk op. Na de afdaling van de Kruisberg rij je via Eys de Eyserbosweg op. Ook met een stijgingspercentage in de dubbele cijfers.

Het klimwerk van Jo liet het nu wat afweten. Met kramp in haar bovenbeen moest zij toch even van de pedalen. Gelukkig volgde na deze steile beklimmingen de Fromberg, die iets minder steil is en Jo gewoon kon blijven zitten. Maar na het over steken van de provinciale weg in Schin op Geul komt dan echt het toetje, de Keutenberg. Ik waarschuwde Jo dat je direct na de bocht tegen een soort muur aan rijdt. Je moet dan al het juiste tandwiel gekozen hebben anders kan je het wel vergeten. Maar ondanks dat ze wel het kleinste tandwiel voor gestoken had deed de kramp, in beide bovenbenen nu, haar toch afstappen.

Boven gekomen keerde ik even om, om samen met m’n meisje de laatste meters van de Keutenberg te beklimmen. Jo had het wel even gehad met al dat klimmen en gelukkig konden we nu over een bijna vlakke weg terug rijden naar onze caravan in Sibbe.


De volgende dag, vrijdag, weinig inspanning maar juist veel ontspanning in de sauna baden van Thermae2000. Lekker hoor.


Ook de zaterdag begon bewolkt maar om te fietsen is dat juist niet erg. We wilden vandaag lus 2 gaan rijden maar 120 km vond Jo iets te veel van het goede. Ik stelde voor om de route dan aan te passen en de start van de lus richting Maastricht en Slenaken over te slaan om gelijk in Gulpen de route richting Schweiberg op te pakken. Zo konden we mooi warm rijden en tegen de tijd dat we in Mechelen waren op volle kracht de Schweiberg op knallen.

Nu daal je af via de Eperheide en begint na Epen gelijk de beklimming van Camerig. Deze vind ik zelf een beetje op een Alpen col lijken. Loopt mooi, en best wel lang voor Hollandse begrippen. Boven miste ik (een aantal dames op racefiets stonden er voor) het bordje linksaf richting Vijlen. Terug op mijn weg richting Epen kwam ik Jo ook niet tegen in de beklimming, want die bleek niet afgeleid te zijn op de kruising. Ze stond me geduldig op te wachten in Vijlen.

We reden Vaals in en beklommen het drielandenpunt vanaf de Nederlandse zijde. Tijdens de Amstel Gold toertocht kom je altijd via België boven, maar nu eens vanaf de andere kant dus. En eerlijk gezegd vond ik deze kant makkelijker.

Na een foto, pitstop en telefoontje daalde we af door Gemmenich naar Vijlen en reden zo terug naar Epen. Hier gingen we op de koffie bij Marcel en Ans die met de camper ook een lang weekend in Limburg waren. Gezellig.

De verorberde gevulde koek bij Marcel en Ans bleek onderweg van bijzondere kwaliteit, want de renner die me wilde verslaan op de klim van de Eperheide kwam bedrogen uit. Heel even mocht ie me voorbij maar voordat we boven waren keek ie toch mooi tegen de rug van mijn bolletjesshirt aan. :-P

Terug in Gulpen besloten we ook maar de rest van route 2 te volgen. Wederom over de Kruisberg maar in Eys nu rechtdoor. Niet de steile klim op maar meer geleidelijke omhoog. Lekker.
Je rijd nu een beetje op de heuvelrug en daalt dan af naar Simpelveld waar je weer omhoog mag. Hier klim je tussen de bungalows naar Huls. Deze beklimmen kende ik al van de AmstelGold toertocht maar voor Jo was het een echte verrassing. Je verwacht hier niet zo’n steile doorgaande weg te treffen.

Nu daal je richting Wijlre maar mag dan volkomen onverwachts rechtsaf beginnen aan de beklimming van de Vrakelberg. Ik had er nog nooit van gehoord maar vergeten doe je hem niet snel meer. Hijgend en puffend kwamen we boven maar werden daarbij ingehaald door iemand met een Cancellara-motortje z’n frame. Als of we stil stonden. Kan gewoon niet.

Het was nu rustig dalen richting Schin op Geul. Nu niet gelijk de provinciale weg oversteken maar door rijden tot voorbij Oud-Valkenburg. Nu wel oversteken en omhoog de Sibbergrube op om bovenaan bij de onze camping uit te komen. Met 90 kilometers op de teller en mooie afsluiting van onze 2e fietsdag.

Zondag zouden we een deel van lus 1 gaan fietsen om daarna de boel op te breken en terug naar Holland te rijden. Helaas was Jo die nacht ziek geworden. Met hoofd- en buikpijn besloot ze in haar bedje te blijven liggen. Omdat ik haar niet te lang alleen wilde laten heb ik mijn routeplan veranderd.
Even via de Cauberg naar Gulpen om daar de Gulpenerberg vanaf de andere kant te beklimmen (ook steil!) en daarna nogmaals de finale-beklimmingen te nemen. Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg.

Zo gezegd zo gedaan, en na Jo goed ingestopt te hebben ben ik snel vertrokken. Het klimmen ging me iets beter af dan donderdag. De zon kwam nu achter de wolken vandaan en tijdens het klimmen is dat erg warm.

Toen ik na een dik uur fietsen de Keutenberg op wilde rijden reed er een groepje van 4 de Engweg in. Ook hier hoorde ik de uitleg en samen met de meer ervaren rijder klom ik het steile stuk op. Hier reed ik hem uit het wiel maar op het minder steile stuk kwam ie toch nog even dichtbij. Echter op een versnelling van mijn kant had hij geen antwoord en zo kon ik weer alle punten van het bergklassement achter mijn naam laten noteren ;-)

Snel door naar Sibbe om de patiënt te verzorgen. Jo had heerlijk geslapen en voelde zich gelukkig iets beter. Even later konden we ons kampement afbreken en terug naar huis rijden. Onze verlengde vakantie was nu echt voorbij. Weer fijn aan het werk nu.

de routes:
dag 1
dag 2
dag 3

Fietsen in “La France”

Frankrijk is natuurlijk het fietsland bij uitstek. Maar in de streek Les Landes viel het ons toch een beetje tegen. Ja we waren op de MTB en veel hoogte verschillen heb je daar ten zuiden van Bordeaux niet echt maar ik had gedacht me toch wel flink te kunnen uitleven in de bossen daar.

Dat het erg heet was speelde natuurlijk ook een rol, maar door vroeg op pad te gaan hoop je de ergste hitte te ontlopen.

Misschien hadden we ons thuis beter moeten voor-bereiden want ik dacht het alom bekende MTB tekentje wel op paaltjes te zien hangen en zo een route te kunnen volgen. Helaas hier geen uitgepijlde routes.

De receptie van onze camping had wel een route kaartje met wat VTT routes maar dat waren wandelpaden waar je ook op kon fietsen. Wel leuk maar erg kort.

Rond de meren bij Biscarrose liggen hele mooie fietspaden. Op deze hebben we dan ook wat kilometers gemaakt, maar de noppen banden zijn eigenlijk bedoelt om er off-road mee te rijden.

Nou ja, ondanks dat er deze vakantie weinig gefietst is hebben we het toch lekker gehad. Nu een paar dagen werken en dan 4 dagen naar Zuid Limburg. Op de racefiets gaan we de Limburgse heuveltjes bedwingen en begin september ga ik in de Franse Alpen kijken of ik het klimmen nog niet verleerd ben. (afdalen doe ik wel een tikje voorzichtiger)
De routes gereden in Frankrijk: http://www.strava.com/activities/71590310
http://www.strava.com/activities/71590599

Rabo Cycle Tour Amsterdam

De Rabo Cycle Tour stond deze week ook nog in de agenda. Met al bijna 300 km in de benen begon ik afgelopen zondag aan de 3e toertocht deze week. Samen met Jo vanuit Muiderberg, via Muiden om haar broer op te halen, op de fiets naar de Jaap Edenbaan. Daar kregen we een stuurbordje en met een rondje om de gesmolten ijsbaan begon de toertocht van 100 km door het Groene Hart.

Voordat we van huis vertrokken regende het nog even flink maar dat was de laatste bui deze zondag. Dus de weg was nog wel nat zodat als je kop nam de volgers in je wiel lekker nat kon spatteren.

Le Champion had weer een mooie tocht uitgestippeld. Nu eens niet lange rechte asfaltstroken door de polder maar juist leuk slingerend langs de vele stroompjes en riviertjes van het Groene Hart.
Wel goed opletten met inhalen maar omdat het niet zo druk was ging dat prima.
Langs de Gaasp, de Gein, de Meije, de Kromme Mijdrecht en op de terugweg langs de Amstel.
De mooiste plekjes en wat een rust!

De smalle fietspaden die we ook af en toe moesten berijden hadden wel als nadeel dat je goed moest opletten. Doordat je niet kon inhalen werd de groep steeds groter en een klein stuurfoutje van een rijder voor ons werd afgestraft met een valpartij. Drie man duikelde over elkaar, waaronder ook Jo haar broer Martin. Hij kwam er met een pijnlijke hand nog goed van af maar 1 van de andere brokkenpiloten brak ws. zijn sleutelbeen of zo iets en was gelijk klaar met fietsen.

De organisatie had het Rode Kruis ingehuurd om te helpen bij eventuele ongelukjes en deze waren na een belletje snel ter plekke, zodat wij deze ongelukkige fietser een snelle genezing konden toe wensen en weer verder konden. De pijn in de hand van Martin trok er gelukkig snel uit en na het rechtzetten van zijn rem handle konden we onze weg vervolgen.

De wind was aardig aangetrokken en nu we de zuigende werking van het peloton kwijt waren merkte we dat pas echt. Gelukkig kregen we wat versnaperingen op de 2 gezellig ingerichte en muzikaal aangeklede verzorgingsplaatsen om verbruikte calorieën weer aan te vullen.

Met de wind in de rug was het goed koersen, zo langs de kade van de Amstel en kwam de hoogbouw van onze hoofdstad weer snel in beeld. Na een ereronde om de Jaap Eden ijsbaan waren we op het einde van onze tocht. We kregen een medaille, een flesje AA, een goodie-bag, een stukje kruiden kaas en alle dames tulpen uit Amsterdam. Het was ten slotte Moederdag.

Omdat ook wij nog een bezoek moesten brengen aan onze moeders fietsten we snel via IJburg terug naar Muiderberg.
Lekker gefietst met een gemiddelde van 29 km/uur. Dus moe zijn mag best hoor Jo. ;-)

Race + 140 km
klik voor de route.

Classico Boretti 2013

Zondag 5 mei werd al weer voor de 6e maal de toertocht Classico Boretti verreden. Wat begon als een veredelde sponsortocht vanuit het Olympisch Stadion is nu uitgegroeid tot een volwassen en volledig verzorgde toertocht met zo’n vierenhalf duizend deelnemers.

Niet altijd was men erg te spreken over de organisatie. Te veel kilometers, te weinig verzorgplaatsen of voorraad. Slecht gekozen route of andere ongemakken. Maar ook dat heeft zijn charmes.
Gelukkig is ook deze toertocht hard bezig om uit te groeien tot een volwaardige toertocht. Op bijna elke kruising verkeersregelaars, goed verzorgde ravitaillerings plaatsen en een leuke, afwisselde route.

De tocht begon voor ons vroeg met verzamelen bij het station in Uitgeest om daarna gezamenlijk (met de auto) naar Hoofddorp af te reizen. Na een vreemde actie (keren op de rijbaan) konden we parkeren op de Floriade-parkeerplaats en ons toegestuurde emailtje omwisselen voor een zadelpen-nummerbord, een bidon, wat gelletjes en een mooi wit Boretti fiets-shirt.

Daarna op pad voor onze 110 km, met z’n tienen, waaronder 3 dames. Gezellig. De route was gewijzigd ten opzichte van vorig jaar, toen we voor het eerst startte vanuit Hoofddorp. Dit jaar veel langs de ringvaart met de nodige tegenwind. Maar ook mooie stukken door de natuur of bloeiende bollenvelden.

Het tempo lag deze zondag niet te hoog zodat iedereen goed mee kon komen en voldoende lucht over had voor een gezellig babbeltje.

Na zo’n 4 uur fietsen waren we terug in Hoofddorp en konden we lekker in het zonnetje genieten van de Pasta-party met een koude goudgele versnapering.

race + 116 km

Mountainbiken in Drenthe

Vorige week, tijdens een weekje vakantie in het land van Bartje maar eens de plaatselijke MTB-track bezocht. Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet veel van, want hoe kunt je nu een uitdagende track aanleggen op enkel plat bosgebied. Maar ik werd zeer positief verrast. Vooral de route Sleen bevatte bijna alle aspecten van het mountainbiken. Technische single tracks, slingerend om de vele bomen heen. Brede zandpaden om weer op adem te komen. Een heuse “rockgarden” voor de liefhebbers, een stukje “pumptrack” en enkele drops voor de lefgozers. Echt een top parkoers. Als je ooit in de buurt bent moet je deze zeker rijden.

Wij begonnen op het noordelijkste puntje van de route, dat direct grensde aan ons vakantiepark, dus warm rijden was er nauwelijks bij. We werden gelijk getrakteerd op een mooi stuk single track. Volle bak om de bomen heen slingeren om daarna op de brede zandpaden te wachten op mijn meisje die dit tempo niet kon volgen. Gezamenlijk reden we de volgende single track op waar ik gelijk weer afstand nam (voor even maar hoor). Mooie, snelle tracks hadden de parcoursbouwers aangelegd met nu zelfs een drop of springschans onderweg. Deze was niet zo heel hoog maar Jo koos verstandig voor de “chickenrun”.

Halverwege de route, dichtbij het eigenlijke startpunt van deze route, kwamen we langs een mooi meertje. Net zo’n meertje waaraan ons bungalow park ligt. Ook de zon begon eindelijk te schijnen dus dit leverde een mooi plaatje op.


De parcoursbouwers hadden hier slim gebruik gemaakt van het zand uit het meertje en hier wat hoogte verschil kunnen creëren in de route. Leuk. Verrassend waren de serieuze drop off’s die ze gebouwd hadden. In eerste instantie was ik er gewoon langs gereden maar toen ik even stopte om op Jo te wachten zag ik plotseling een houten stellage. Snel de fiets gekeerd en toen van de “duikplank”. De hoogste drop off was ook voor mij iets te gek, maar de lagere durfde ik wel te nemen. Cool !



Na deze stunt partij snel verder. Ook hier had men zich flink uitgeleefd. Het parcours was nu super technisch. Omhoog, naar beneden, links om, rechts om. Fun. Er lag hier zelfs een stukje “rockgarden”, maar deze niet genomen omdat ik niet wist of het weer op de route zou aansluiten. Volgende keer beter.

De route ging door. Single tracks werden afgewisseld door brede zandpaden met hier en daar een huifkar of een kudde tegemoet komende Amazones.

Op het einde van de route werden we nog getrakteerd op een heus stukje “pump-track” Kuilen en heuvels wisselen elkaar op een kort stukje snel af zodat je eventueel met de wieltjes los kan komen of flink de vering en armspieren kan laten werken. Leuk.

Na zo’n dikke anderhalf uur sturen waren we weer terug bij ons startpunt. Jo vond het zo leuk dat ze gelijk de 2e ronde inzette. Ik kon haar gelukkig overtuigen om eerst even iets te eten en drinken in ons huisje. Bleek dat ze zo gefocust was dat ze gewoon ons startpunt voorbij gereden was.

Terug bij het huisje zijn we na een zeer frisse duik in het meer het bad ingedoken. Even lekker bijkomen. ;-)

Een paar dagen later hebben een deel van de MTB route van Exloo verkend. Ook een leuke route, vooral het stuk langs een meertje, maar lang niet zo leuk als de route in Sleen. Dus mocht je ooit in de buurt komen neem je mountainbike mee en leef je uit.

eindelijk Lente

Zondag werd het dan eindelijk lente in Nederland. Oh wat was iedereen daar hard aan toe. De weermannen kondigde het al dagen aan maar hielden op het laatste moment toch nog wel een slag om de arm; “er zou in de ochtend nog wel een spatje regen kunnen vallen”.

En inderdaad toen we zondagsmorgen vroeg de gordijnen weg schoven bleek het in Uitgeest te regenen. Geen zin in een nat pak hebben we onze fietstocht verplaatst naar de middag. Dat bleek een goede keuze. De zon brak door en de tempratuur schoot omhoog naar de 20 graden zodat de straten snel opdroogden. Maar ook de wind trok aan wat onderweg goed te merken was.

We vertrokken die middag in noordwestelijke richting en de kilometerteller liep vrij makkelijk richting 40 km/uur. Mooi om diverse records in Strava te laten sneuvelen ;-)

Echter pas bij het keerpunt van de route, de Hondsbossche zeewering in Petten, bleek hoe krachtig de zuidwesterwind was. Met moeite kreeg ik de teller op de 25, en mijn “fietsvriendinnetje” reed niet meer gezellig naast me, maar verschool zich slim achter mijn rug.

In het duingebied tussen Schoorl en Heemskerk braken bomen wel de wind maar viel ook op hoeveel “kale” gebieden er ook in de duinen zijn. Ik bedoel natuurlijk niet zo kaal als in de duinen bij Schoorl waar gewoon nauwelijks te tellen vierkante meters bos gekapt zijn om dit te laten veranderen in zandverstuivingsgebied. Maar ook de stukken duin waar enkel kniehoge struikjes staan.
Begrijpelijk dus dat de kilometerteller op de terugweg niet in de buurt van de streef cruise-snelheid van 30km/uur kwam.

Na een verkwikkende douche bleek dat deze mooie lentedag er voor gezorgd heeft dat de koersbroek zich al heel licht aftekent op de bovenbenen. Hopelijk volgen er nog vele van dit soort dagen. En als ik het dan toch mag zeggen zonder regen in de ochtend en met wat minder wind. ;-)

Race + 79 km