heen en weer naar Petten

Om al een beetje kilometers in de benen te hebben voordat we volgende week zondag het circuit van Zandvoort onveilig gaan maken met onze racefietsjes, (zie omloop van Zandvoort van Le Champion) hadden we afgelopen zondag afgesproken om een ritje te rijden. De windrichting en kracht zou de te fietsen route bepalen. Dat wil zeggen, wij wilde tegen wind in beginnen zodat we op de terug weg lekker wind mee zouden hebben. Daar de wind zondagochtend uit het noordwesten woei ging we met zijn vijven richting Petten.

Marcel was niet van de partij want enkele gebroken ribben, opgelopen door een snoekduik over het stuur van de MTB vorige week, gooide roet in het eten. Sterkte Marcel. Hopelijk kan je wel mee naar Zandvoort.

Wij koerste op ons gemak in noordelijke richting. De wind was vrij krachtig en onze snelheid laag. Maar genietend van de omgeving reden we langs de duinrand van Limmen, via de Egmonden naar Bergen. Door Schoorl en na Groet volgt dan Hondsbossche, waarna we Petten in reden opzoek naar een uitspanning voor een welverdiende bak koffie. Helaas was de horeca in Petten nog niet voorbereid op zondagse bezoekers en moesten we terug naar Camperduin voor ons bakkie troost.

Daar, op het begin van de zeewering lag nu ook het keerpunt voor de MTB strandrace, Castricum – Capmerduin. Hier hebben we nog even gezien hoe de koplopers via het puntje van de dijk de terugweg naar Castricum in zetten. Nu met de wind lekker in de rug.

Wij genoten eerst nog van onze koffie met een appelrondje voordat ook wij de wind in de rug kregen. Nog even door het duin bij Schoorl maar daarna wederom voornamelijk langs de duinrand terug naar huis, waar Benno ons nog even trakteerde op een rondje herenhuizen kijken in Bergen.

Rond half één waren we weer thuis en konden lekker in de tuin en in het zonnetje nagenieten van deze rit.

RaboTop Petten

"Opstellen voor de start. 1. Roel Bakker, 2. …
…17. Peter de Jeu ……
Nog 2 minuten voor de start…nog 30 seconden……”pi-jow” de start sirene klinkt en weg zijn we.
"Hé, de vent blijft staan, ik kan er niet langs, dan maar door de afzetting … hmm nu weer terug de baan op…… jeetje wat rijden er een hoop voor me…… inhalen!……nog één… nog één… au mn benen lopen vol … vast houden …… ik laat ze er niet langs…… even tandje terug , dit hou ik niet vol…… gelukkig ze komen niet… links langs die kuil … Daar de bocht naar rechts… Mooie plek … rustig aan in het treintje blijven …ik kan straks wel weer inhalen."

Dit ging er door m’n hoofd de eerste minuten na de start. Door een stil vallende rijder tijdens de start voor me moest ik even door de afzetting om hem in te halen maar dat scheelde wel kostbare seconden. Vooral met de start is het belangrijk snel een goede positie te hebben. Gelukkig heb je in Petten een lang recht eind over een schelpenpad voordat we het terrein in duiken. Ik kon op dit stuk nog een hoop renners terug pakken. Maar in het terrein moest ik even rustig aan doen om mn adem terug te vinden en de benen te ontlasten. Die startsprint vraagt een hoop kracht…

In het treintje renners had ik al snel door dat dit sneller kon, alleen inhalen was moeilijk. Maar net voor het lastigste klimmetje in het parkoers, een soort muur van zand waar je tegenop moet, kon ik door een andere lijn te kiezen 2 man voorbij. Parkoers verkennen dus toch ergens goed voor.
Na de klimmetjes volgde een lang stuk door het gras naar de finish, dan een haakse bocht en terug over het schelpenpad naar het duintje waar de rest van het parkoers ligt.

Ook nu kon ik op het schelpenpad een man of 6 inhalen, al pakte er 1 me net voor de eerste bocht weer terug. Verderop bij de muur was het dringen en kreeg ik een zet in de rug en torpedeerde daardoor de man voor me. Snel van de fiets en rennend omhoog. Nu lag ik op kop van het groepje. Het 2e groepje na de 2 koplopers.

Tijdens de ronden die volgden lag ik meestal aan kop van de groep, soms kwam er iemand langs die ik later weer terug kon halen. Vooral de laatste 2 ronde was het druk met inhalen van achterblijvers. Hierdoor kon ik uitlopen op de hijgers in mijn nek.

Na de bel voor de laatste ronde was er nog maar 1 renner die me echt bedreigde maar langszij komen kon ie niet. Het groepje dat voor ons reed kwam nu dichterbij en een inhaalfout van 1 van hen tijdens een klim deed het groepje stilvallen. Ik kwam er naast, maar kon er ook niet langs. Jammer. Nu nog het laatste stuk door het gras naar de finish. Hier had men 2 chicanes in gelegd om het ons wat moeilijker te maken. Bij de eerste probeerde de man achter me langszij te komen maar ik gooide de deur dicht. Helaas had hij in de 2e chicane meer geluk en ondanks de por in z’n zij van mijn elleboog kwam hij er toch langs. Sprintend naar de streep verloor ik nipt van hem. Jammer.
Uithijgend met de tong op mn schoenen en brand in de luchtpijp heb ik hem toch even de hand geschud. Hij was met zn 29-er net even sneller op de lange rechte stukken. Helaas.

We zullen als 10-15e over de streep gekomen zijn schat ik. Helemaal niet verkeerd dus. 9 en 10e volgens de uitslagenlijst.

Na deze inspanning nog even ontspannen op de mini BikeMotion van fa. Beukers. Even staan kwijlen bij een witte Colnago CLX 3 en toen door de mist (Petten was mist vrij) terug naar Uitgeest.

Atb + 30km

Nieuw speeltje

Maandag de smart-phone van mijn collega overgenomen. Hij had een HTC Hero gekregen om de functionaliteiten van het Android besturingssysteem te testen op ons corporate network. Het werkt wel, maar de hoge heren hebben nu besloten dat Android niet toegelaten wordt op het netwerk. Jammer, en zodoende had mijn collega het testtoestel “over”, en omdat deze roze was waren er weinig andere liefhebbers.
Het toestel past mooi bij mijn Boretti-Giro shirt van afgelopen voorjaar, dus ik wilde het toestel wel overnemen want mijn huidige HTC Tytn stamt uit 2005 en functioneert niet echt soepel meer.

Na wat gespeeld te hebben met het nieuwe telefoon toestel, wat berichten op facebook gepost te hebben, viel mijn oog op een stukje in FIETS waar men een app voor de iPhone en Android testte. Je kon je smart-phone om toveren in een heuse fietscomputer.

Compleet met huidige snelheid, max. en gemiddelde snelheid, afgelegde weg, hoogte meter en verbruikte calorieën. Tevens werd middels de GPS ontvanger de route vastgelegd en weergegeven op een kaartje op het scherm, en kan je deze later bekijken op Google Earth. De koste voor dit stukje software waren € 2,99 (ex BTW), dus de investering zeker waard.

Zaterdagavond even snel geïnstalleerd en gelijk op de boodschappen fiets een klein testrondje gemaakt. Het werkt. Cool !!!
Het enige nadeel is dat je voor het mooie je toestel op je stuur moet monteren om alle functies te kunnen aflezen. Een waterdichte en shockproof oplossing moet ik hier nog voor vinden, zodat ik gisteren tijdens ons trainingsrondje naar Petten de telefoon in de achterzak heb laten zitten. Onderweg werden wel netjes alle gegevens op geslagen en die ik later thuis op de computer kon analyseren.
Zie hier de route.


Een leuk speeltje dus. Nu nog uitvinden of ik onderweg ook verbinding moet hebben met internet. (wordt anders een dure oplossing als we in het buitenland gaan fietsen) En proberen of ik een gedownloade route kan rijden. Misschien niet met de B-iCycle app, maar wellicht wel met google-maps of zo. Of weet iemand anders een app voor de Android die ik hier voor kan gebruiken?

race + 75 km.

8e plek in Petten

Zo kan het dus ook, geen modder en een mooie 8e plek voor Peter.
Ja, je leest het goed, in een startveld van zo’n 60 mtb-ers ben ik vanmiddag als 8e over de streep gekomen.

In Petten had men op een duin een mooi langwerpig parkoers uitgezet. Vanwege het duinzand en het weer van afgelopen week geen modderzooi zoals vorige week in Twiske.

Alleen aan de wind kon men weinig veranderen. Op de heenweg een felle tegenwind, terug het laatste stuk naar de finish dus wind in de rug, maar hier zoog het natte gras weer hard aan de banden. Door niet het kapot gereden spoor te kiezen kon je gelukkig toch vaart houden.

Maar eerste terug naar de start. Om een paar minuten voor 1 worden de eerste 20 van het klassement naar voren geroepen. Zij mogen vooraan starten, het is dus zaak om te zorgen dat je hier direct achter staat. Nou dat was me gelukt.
Na de start is het altijd een drukte van belang. Dit maal geen haakse bochten maar gelijk een schelpenpad van een kilometertje tegen wind in. Nu kon ik gelijk al een aantal man voorbij en verderop waar we het duin af gingen om vervolgens er weer tegen aan te gaan, moest een aantal man afstappen. Ik had voldoende vaart en kon er netjes langs. Weer een paar man.

Gedurende de rondjes die volgden bleek dat ik juist op die klimmetjes de meters kon pakken. En zo kwam het dat ik in de 1 na laatste ronde volgens de toeschouwers langs de kant op de 7e plek lag. Helaas moest ik die plek even later nog afstaan aan een rijder die mij eerst tegen wind in liet beuken om vervolgens me net voor de afdaling voorbij te steken. Ik probeerde nog aan te klampen maar moest me toch gewonnen geven. Ook de rest van het parkoers kon ik het gaatje niet meer dicht rijden en kwam zodoende dus als 8e over de streep.
Ik was dus zeer tevreden.

Na m’n jasje en tas bij de finish op gehaald te hebben zag ik net de finish nog van blogger Martin.
Hij kon net een renner op een cyclocrossfiets voor blijven. Netjes Martin. Nog even staan praten om daarna bij de bikeshow van Beukers te gaan staan kwijlen. Fietsenhandel Beukers organiseert elk najaar z’n eigen BikeMotionBeurs. Alle laatste modellen staan hier uitgestald. Als je Utrecht gemist hebt dab is dit altijd de moeite van het bezoeken waard.

Daarna snel naar huis om te vertellen over mijn formidabele resultaten. :-P

Atb + 20 km
744

Pech in Petten

Op de website van ATB Noord Holland kon ik niets vinden over het af lassen van de veldtoertocht heden ochtend in Petten. Smeltende sneeuw en ontdooide weilanden zouden wel eens voor een barre tocht kunnen gaan zorgen, en het aflassen was te verwachten, net zoals NH langste en de tocht van 27 dec. In Wieringen.
Maar geen melding op de website dus pakte ik vanmorgen de fiets en ging op goed geluk naar Petten.
Het was er niet druk maar de veldtoertocht ging wel door. Dus na me ingeschreven te hebben en de voorband weer op de nodige bar’s gebracht te hebben kon ik me opstellen voor de start.
We kregen nog even instructie, “zie je iemand vallen, kijk dan even of alles goed is, want je kan flink vallen in met die gladheid”. “En kijk uit voor gaten onder de sneeuw, op de meeste staan pionnen.”
Oppassen geblazen dus. In Petten en omgeving was vorige week heel veel sneeuw gevallen en de inzettende dooi van gisteren had hier nog niet veel groen kunnen maken. Ook had het vannacht nog licht gevroren dus ook de smeltende sneeuw was weer vast gevroren. Hierdoor was het rijden op verharde, niet helemaal schone wegen lastig. Je voorwiel wilde gewoon een spoor blijven volgen terwijl de berijder van de fiets dit niet altijd wilde. Lastig.
Maar ook de “tiefschnee” was moeilijk. Het bovenlaagje was bevroren maar daaronder zat dooiende massa dat alle kanten op ging als je wiel er door heen ploegde. Menigmaal stond je geparkeerd of moest je snel uitklikken om niet in de sneeuw te duiken.
De route was wel enigszins aangepast aan de omstandigheden. Niet boven op de Hondsbossche maar er naast. Maar het was al moeilijk genoeg.

Op een gegeven moment reden we boven op een duin door verse sneeuw proberend de sporen van je voorgangers te volgen, waarna we van het duin af moesten, de weg over en via het fietspad verder richting Callantsoog volgen. Tussen de rijbaan en het fietspad stonden witte paaltjes en ik dacht tussen die paaltjes door te sturen, het fietspad op. Echter door de sneeuw zag ik niet dat er tussen de paaltjes een blanke ijzerdraad gespannen was. Boem daar lag ik. Het ging nog flink hard en beide scheenbenen lagen open zag ik thuis onder de douche. Op dat moment voelde ik dat nog niet echt, en check je of de fiets er enige schade aan over gehouden had. Gelukkig niet, dus ik kon weer door. Gewaarschuwd om goed op te passen bij het oversteken.

Via bevroren akkers, parkjes, bosschages kwamen we bij de controle post. Bij een lekker soeppie en een krentenbol vertelde men dat er nog niet veel renners langs gekomen waren. Is het zo rustig of rij ik in de voorhoede?
Hierna gingen we nog langs wat akkers, duinen en tuinen en belanden uiteindelijk op het strand. Tegen de wind in moesten we terug richting Petten. Het strand was redelijk te berijden al was het wel vrij smal.
Op dit deel van de kust liggen om de paar honderd meter strekdammen in zee. Hier moet je dus overheen als je aan de kustlijn rijdt. Niets aan de hand zou je zeggen. Voorwiel even optillen en door trappen. Echter de eerste nam ik iets te enthousiast en mijn achterwiel raakte hard één van de basaltblokken/stenen. Oei dacht ik nog, maar voor de volgende strekdam reed ik op mijn velg. Lek.
Stond ik daar, op het strand mijn band te vervangen. Weer een geheel nieuwe ervaring. Niet voor herhaling vatbaar!

Nadat ik eindelijk "voldoende" lucht in de band had kon ik weer verder, maar heel veel renners waren me voorbij getrapt. Wel hier en daar een vriendelijke vraag of alles goed was, of dat ik hulp kon gebruiken, maar de band oppompen moest ik toch echt zelf doen.
Na dit avontuur op het strand kwamen we weer op de verharde weg en tegen wind in reden we terug naar Petten. Hier nog even het duin op en glibberend door de sneeuw kwamen we terug op het sportpark waar we vanmorgen vertrokken waren.

Leuke tocht en door de smeltende sneeuw redelijk zwaar. Jammer van de pech maar volgende keer beter.

Atb + 31 = 97 km
7106