having fun in the snow

Vanmorgen was het prettig wakker worden want een blik door de gordijnen naar buiten liet zien dat de wereld weer in het wit gehuld was.
Niet zo'n dikke witte deken als op de Gooise matras (heb ik van horen vertellen) maar genoeg om toch even leuk te kunnen spelen met de fiets.

Na voldoende brandstof tot me genomen te hebben, (je verbrand meer in de kou) trok ik m'n warme fietspakkie aan, inclusief overschoentjes en helmmutsje en sprong op mijn alu ros.
Op de weg begon de sneeuw al iets te smelten maar door naast de sporen te rijden bleef alles droog.

In duin was het weer vol op genieten met die verse sneeuw. Mooi hoor. Paden kiezen waar nog niemand gereden heeft en dan maar knallen.

Bekende en minder bekende paden vlogen knisperend onder mijn wielen door. Hier en daar een "bunny hop" over de boomstammetjes die onverlaten dwars over de paden gelegd hadden.
Maar dat maakt het fietsen in duin alleen maar leuker.

Na bijna 2 uur in de sneeuw rond gereden te hebben begonnen toch de teentjes wat koud te worden. De hoogste tijd om terug te gaan dus.

Maar de weg naar huis was niet prettig. De meeste sneeuw op het asfalt was veranderd in natte pap dat via mijn wielen opspatte tegen onderrug en billen.
Bah.

ATB + 38 km

het rondje: klik

Sneeuw

Gisterochtend hebben we voor het invallen van de dooi nog even kunnen genieten van alle gevallen sneeuw in de duinen bij Castricum. Dik aangekleed, bestand tegen felle sneeuwbuien en een striemende oostenwind, togen we naar het duingebied.

Jo, die nog nooit voor de lol door de sneeuw gefietst had, moest wel even wennen aan de glijdende ondergrond. Maar na een paar bochtjes en wat handige tip; gewoon je wielen laten zoeken naar het juiste spoor, niet te krampachtig je stuur vast houden, lukte het haar vrij aardig.

In het geheel in het wit getooide duin begon de uitdaging pas echt. De op de paden door PWN voertuigen plat gereden sneeuw fietste prima, maar de smalle bospaden waar slechts een enkele wandelaar met zijn hond geweest was, was een heel ander verhaal. De schoen- en pootafdrukken waren weer vastgevroren en hier doorheen fietsen was erg lastig. De wielen bleven zoeken naar houvast. Beter ging het als je door de nog maagdelijke sneeuw naast het pad fietste, of nog beter precies in het spoor van je voorganger.

Het ploegen door de verse sneeuw viel ons vrij zwaar. Vooral als je ook nog iets moest klimmen. Zaak om voldoende grip op het achterwiel te houden zodat deze niet door slipte, maar wel op het pad zien te blijven.

Na een uurtje ploegen door de sneeuw begonnen de vingers in mijn handschoenen pijnlijk aan te voelen en kon ik ze met moeite van mijn stuur los krijgen. Hoogste tijd dus om een warme kachel op te zoeken.

Op de weg naar huis toe begon het nog eens flink te sneeuwen en met de koude wind er bij waren deze laatste kilometers geen pretje. Maar des te aangenamer is de warme kachel en de hete koffie thuis dan.

ATB + 24 km

de route

Back in the saddle again

Na een weekje op de lange latten gestaan te hebben (klik voor foto’s) en gisteren nog even op de ijzers, zat ik vanmorgen weer terug in het zadel. Lekker vertrouwd ;-)

En al hoe wel het nog steeds stevig winterde (de dooi zet nu in. Inmiddels 0 graden buiten) kon ik toch even lekker knallen door het winterwonderland. Heel het duin gebied was nog bedekt onder een laag sneeuw. Maar de paden waren goed te befietsen. De sneeuw was goed aangereden, en toch niet spiegel glad. Enkel even oppassen in de bochten. Even eerder remmen en de fiets dus niet zo plat leggen als ik gewend ben. Al ging het steeds beter. Je moet ook even wennen aan de “gladheid”.
Het voordeel van de vrieskou is dat passages die normaal te mul zijn om te fietsen nu gewoon trappend genomen kunnen worden. Zo kon ik zelfs trappend de Papenberg achter de voetbalvelden van Vitesse op komen. Iets dat normaal onmogelijk is.

Om half elf begonnen de tenen toch lichte bevriezing verschijnselen te vertonen, hoogste tijd dus om koers te zetten richting Uitgeest.

Het ritje door Winterwonderland was goed voor 34 km op de teller.

Verschrikkelijke sneeuwman

Nee hè. Heb ik dat? Tijdens mijn allereerste rondje op de racefiets gistermorgen werd ik al na 30 minuten overvallen door een sneeuwbui. En niet zo maar een sneeuwbuitje. De sneeuw bleef gewoon liggen en een half uurtje later had ik een witte fiets en zag er zelf uit als Yeti, de verschrikkelijke sneeuwman. Lekker dan!

Terwijl het er vanmorgen zo mooi uit zag. 4 Graden, blauwe luchten met hier en daar een wolk en een zonnetje. Aangezien de voetbal afgelast was ivm verdrinkingsgevaar op de velden hoefde ik de assistent coach van Fc Uitgeest F3 niet te helpen en kon ik dus op de Red Bull springen.
Na de banden opgepompt te hebben en m’n kilometerteller van nieuwe batterijen voorzien te hebben kon ik op weg. Voor de zekerheid toch een regenjasje mee genomen, maar dat was meer tegen de kou dan dat ik neerslag verwachtte.

Nog voor ik in Alkmaar was begon het dus te sneeuwen en ook niet zo zachtjes. Het zwarte asfalt van het fietspad werd langzaam wit en het werd toch nog spannend op de smalle bandjes vooral nadat ik een bocht in wilde sturen en m’n voorwiel even weg gleed op de witte belijning. Oei. Dat ging net goed, maar wel gelijk even met de neus op de feiten gedrukt. Let op het kan glad zijn.
Overige bochten maar iets voorzichtiger genomen. En vanwege het plotseling ingevallen winterweer toch de route maar iets aangepast. Ik wilde eerst een rondje langs de drie molens van de Schermer maken, maar door de sneeuw de route toch maar aangepast in een rondje om het meer.
Terug in Uitgeest kwam ik de strooiauto’s al tegen, zelfs 1 op het fietspad. Strooizout is er weer in overvloed las ik in de krant. Nou mooi. Kan ik mijn fiets weer poetsen.

Race = 37 km.

Mountainbikecircuit gesloten

WTF?
Bij het opsturen van het ATB-circuit in Schoorl wezen 2 MTB-ers me op het volgende plakkaat:
Mountainbike circuit gesloten op 14-2-2010
Van 10:00 tot 15:00 uur
Ivm hardloopwedstrijd Groet Uit Schoorl.

Wat is dat nu, omdat er toevallig een paar duizend man willen hardlopen mogen wij niet mountainbiken?
Gelukkig las ik nog net in hele kleine lettertjes: Geldt niet voor Peter ;-)
Ik mocht dus wel het parkoers op.
Met gevaar voor eigen leven was ik helemaal met de auto naar Schoorl wezen glijden, en dan zou ik niet mogen fietsen?
De hardloopwedstrijd zou over de fietspaden gaan die het ATB-parkoers kruisen. Een beetje oppassen en dan zou het wel lukken volgens mij. Hardlopen en fietsen in hetzelfde natuurgebied kan best.

Vol goede moed ging ik dus van start. Het sneeuwde heel zachtjes en overal lag een heel dun laagje wit op de keihard bevroren ondergrond. Gelijk tijdens de eerste klim ondervond ik de gladheid. Het achterwiel slipte door, maar door de druk op het achterwiel goed te verdelen kwam ik wel boven. De afdaling was lastiger. De bevroren ondergrond was glad. Stevig remmen was er niet bij. Behoedzaam heb ik de afdalingen maar met de remmen in geknepen genomen, ipv de fiets laten lopen en pas op het eind vol de remmen in te knijpen.
Tijdens het eerste rondje liep alles prima. Af en toe voelde je dat de fiets even tegen sputterde maar door even te laten weten wie “in controll” was kwam ik toch alle bochten door. Op 1 na, hier gleed ik (tot 2 maal toe) recht door, door het kreupelhout, om vervolgens verderop het pad weer op te schieten.
1e ronde in 42:56. Niet slecht, ondanks dat ik de afdalingen erg voorzichtig genomen heb.

Tijdens de 2e ronde had ik wel last van de hardlopers. Het stuk fietspad in het parkoers werd nu bevolkt door honderden hardlopers. Met respect voor de hardlopers ben ik in de berm gaan lopen. Er kwam maar geen eind aan de stroom lopers. Hierdoor dus geen ronde tijd kunnen klokken.

Ondanks de gladheid en de hardlopers toch nog lekker gefietst. De fietst hield zich prima. Na het rondje van vorige week, het zadel voorzien van een nieuwe bout en de versnelling afgesteld. Al blijft het behelpen met die versleten onderdelen.

ATB + 36 = 231 km
7240

Het blijft winteren

Een echte winter. Niet iedereen is daar even blij mee. Maar het is nu eenmaal zo, wij stervelingen kunnen daar weinig aan veranderen. Dus wat doe je op zondagochtend als het van vrijdag op zaterdag opnieuw heeft gesneeuwd? Juist je kleedt je warm aan en pakt de fiets voor een rondje Schoorl.(Alfons ik ging er met de auto heen hoor.)
Onderweg merkte ik het nieuwe strooibeleid van de provincie Noord Holland al. Alleen drukke wegen worden gestrooid. De linkerbaan op de A9 en de ring van Alkmaar waren gewoon nog wit.
Met mijn zomerbandjes durfde ik daar niet in te sturen. Maar de wegen in Bergen waren redelijk schoon.
Auto van de fiets, helm op en naar het parkoers. Op de fietspaden was de smeltende sneeuw weer aangevroren. Goed oppassen dus, want dat is glad.

Het ATB parkoers van Schoorl was goed te fietsen. 90% van tracks waren wit maar zolang je het spoor volgt is er niets aan de hand. Enkel de afdaling van de Nok vreesde ik een beetje. Maar een renner die ik sprak voordat ik mijn rondje begon verzekerde me dat de Nok nog redelijk goed te doen was. De verse sneeuw over de bevroren ondergrond zou je juist wat extra grip geven.
Echter toen ik 43 minuten later de afdaling inzette zag ik dat alle losse sneeuw al weg geremd was en dat de ijzige ondergrond naar boven kwam. 2 Renners voor me konden met blokkerende wielen ter nauwer nood een boom ontwijken. Ik deed het slimmer, wel remmen maar de wielen niet laten blokkeren. Zo houdt je controle en kan je nog wel om de bomen heen sturen, al ging ik wel wat hard.

Tijdens de 2e ronde merkte ik dat de sneeuw al wat begon te smelten. Vooral op plekken waar “veel” lag werd het papperig en daardoor juist glad. De beklimming van de Zwarte Blink kwam ik niet eens op. Mijn achterwiel kon geen grip krijgen op de smeltende sneeuw, dus ik moest er af. Dit wetend stuurde ik bij de overige beklimmingen een beetje uit het aangereden spoor om zo nog grip te houden in de aangevroren sneeuw. De Nok ging weer goed, maar ik deed hem toch iets minder snel dan de 1e ronde. Bomen koppen is niet mijn hobby. Zelfs niet met een helm op.

Vanwege de sneeuw geen top tijden vandaag:
1e ronde in 45:23
2e ronde in 46:46

ATB + 33 = 163 km
7172

Winterwonderland

Zijn jullie de sneeuw al zat? Ik niet hoor, al is het in het verkeer wat lastig soms. Maar lang leve de VPN tunnels. Dan hoef je helemaal de deur niet uit om te werken.
Vanmorgen was ik dus dan ook blij verrast met het verse pak sneeuw dat hier gevallen was. Gisterenavond sneeuwde het al maar nog niet zo fanatiek. Vanmorgen daar in tegen lag er zeker zo’n 10 tot 15 cm.
Omdat de toertocht in Alkmaar al af gelast was vanwege, zoals gisteren vóór de nieuwe sneeuwval op de website stond, de nog velen stukken waar het ijs niet weg is en de paden spekglad zijn, toog ik vanmorgen naar het Noord Hollands duingebied.
5 km fietsen en ik ben er. Het fietspad er naar toe was netjes schoongeborsteld, klasse gemeente Uitgeest. Maar in duin lag natuurlijk overal sneeuw.

Leuk om een “First track” te maken, al was ik niet de enige op de MTB in het duin. Diverse single track waren prima te rijden. Gewoon spoor volgen. En zo kom je ook op plekken die ik nog niet kende of herkende. Leuk om te zien was dat de konijnen ook de single tracks volgen. Een konijn was mij voor geweest op een track die voor de rest enkel door MTB wordt bereden. Nu volgde ik de konijnpootjes door de verse sneeuw.

Na twee uur sneeuw happen begon de kou toch door mijn handschoenen en overschoenen te trekken, dus tijd om weer de bewoonde wereld op te zoeken. De doorgaande wegen in Catricum lagen nu vol smeltende drap en dat geeft zo’n vieze natte bruine streep op je rug. De wasmachine is er weer goed voor.

ATB + 33 = 130
7139

Pech in Petten

Op de website van ATB Noord Holland kon ik niets vinden over het af lassen van de veldtoertocht heden ochtend in Petten. Smeltende sneeuw en ontdooide weilanden zouden wel eens voor een barre tocht kunnen gaan zorgen, en het aflassen was te verwachten, net zoals NH langste en de tocht van 27 dec. In Wieringen.
Maar geen melding op de website dus pakte ik vanmorgen de fiets en ging op goed geluk naar Petten.
Het was er niet druk maar de veldtoertocht ging wel door. Dus na me ingeschreven te hebben en de voorband weer op de nodige bar’s gebracht te hebben kon ik me opstellen voor de start.
We kregen nog even instructie, “zie je iemand vallen, kijk dan even of alles goed is, want je kan flink vallen in met die gladheid”. “En kijk uit voor gaten onder de sneeuw, op de meeste staan pionnen.”
Oppassen geblazen dus. In Petten en omgeving was vorige week heel veel sneeuw gevallen en de inzettende dooi van gisteren had hier nog niet veel groen kunnen maken. Ook had het vannacht nog licht gevroren dus ook de smeltende sneeuw was weer vast gevroren. Hierdoor was het rijden op verharde, niet helemaal schone wegen lastig. Je voorwiel wilde gewoon een spoor blijven volgen terwijl de berijder van de fiets dit niet altijd wilde. Lastig.
Maar ook de “tiefschnee” was moeilijk. Het bovenlaagje was bevroren maar daaronder zat dooiende massa dat alle kanten op ging als je wiel er door heen ploegde. Menigmaal stond je geparkeerd of moest je snel uitklikken om niet in de sneeuw te duiken.
De route was wel enigszins aangepast aan de omstandigheden. Niet boven op de Hondsbossche maar er naast. Maar het was al moeilijk genoeg.

Op een gegeven moment reden we boven op een duin door verse sneeuw proberend de sporen van je voorgangers te volgen, waarna we van het duin af moesten, de weg over en via het fietspad verder richting Callantsoog volgen. Tussen de rijbaan en het fietspad stonden witte paaltjes en ik dacht tussen die paaltjes door te sturen, het fietspad op. Echter door de sneeuw zag ik niet dat er tussen de paaltjes een blanke ijzerdraad gespannen was. Boem daar lag ik. Het ging nog flink hard en beide scheenbenen lagen open zag ik thuis onder de douche. Op dat moment voelde ik dat nog niet echt, en check je of de fiets er enige schade aan over gehouden had. Gelukkig niet, dus ik kon weer door. Gewaarschuwd om goed op te passen bij het oversteken.

Via bevroren akkers, parkjes, bosschages kwamen we bij de controle post. Bij een lekker soeppie en een krentenbol vertelde men dat er nog niet veel renners langs gekomen waren. Is het zo rustig of rij ik in de voorhoede?
Hierna gingen we nog langs wat akkers, duinen en tuinen en belanden uiteindelijk op het strand. Tegen de wind in moesten we terug richting Petten. Het strand was redelijk te berijden al was het wel vrij smal.
Op dit deel van de kust liggen om de paar honderd meter strekdammen in zee. Hier moet je dus overheen als je aan de kustlijn rijdt. Niets aan de hand zou je zeggen. Voorwiel even optillen en door trappen. Echter de eerste nam ik iets te enthousiast en mijn achterwiel raakte hard één van de basaltblokken/stenen. Oei dacht ik nog, maar voor de volgende strekdam reed ik op mijn velg. Lek.
Stond ik daar, op het strand mijn band te vervangen. Weer een geheel nieuwe ervaring. Niet voor herhaling vatbaar!

Nadat ik eindelijk "voldoende" lucht in de band had kon ik weer verder, maar heel veel renners waren me voorbij getrapt. Wel hier en daar een vriendelijke vraag of alles goed was, of dat ik hulp kon gebruiken, maar de band oppompen moest ik toch echt zelf doen.
Na dit avontuur op het strand kwamen we weer op de verharde weg en tegen wind in reden we terug naar Petten. Hier nog even het duin op en glibberend door de sneeuw kwamen we terug op het sportpark waar we vanmorgen vertrokken waren.

Leuke tocht en door de smeltende sneeuw redelijk zwaar. Jammer van de pech maar volgende keer beter.

Atb + 31 = 97 km
7106

Chaos in het verkeer

De sneeuwval woensdagmiddag in het westen heeft bijna de hele provincie lam gelegd.Zo probeerde ik gistermiddag al een uurtje eerder dan normaal met de auto van Amsterdam naar Uitgeest te komen.Alle uitvalswegen richting snelweg stonden al vast dus koos ik de ontsnappingsroute via de hempont. Dat ging nog redelijk goed. Om 17.00 uur was ik aan de overkant waarna de autorit richting huis kon beginnen. Echter de hoeveelheid verse sneeuw was enorm. Alle autobanden drukte dat samen tot een gladde massa met als gevolg dat als je gas gaf je banden draaide maar je niet vooruit kwam , of heel langzaam. Alles was spekglad. Vrachtwagen gleden langzaam in de berm waar ze helemaal niet meer uit kwamen en alles blokkeerde. Na 2 uur was ik al bijna 5 kilometer opgeschoven. Ik heb toen de auto een woonwijk in gereden en ben uitgestapt om de trein te pakken. Die reden namelijk wel. En kan ik nog een reis naar Vancouver winnen ook ;-)Een half uurtje later was ik thuis. Nog geen 30 km in 3,5 uur.

Donderdagmiddag in de lunchpauze op de fiets de auto gehaald. De fietspaden hier in de buurt waren goed, maar hoe dieper ik de Zaan in reed des te slechter werd de berijdbaarheid. Van schoon naar drap, naar witte sneeuw.Ook de autowegen waren hier nog slecht. De strooi- en sneeuwschuifploeg van gemeente Zaanstad is zeker nog met Kerstverlof. Fiets in de auto en terug naar huis om weer achter de pc te kruipen en te doen als of ik hard werk.
Toch nog even dik 15 km weggetrapt onder werktijd ;-)

Noord Hollands Mooiste

NoordHollands mooiste
Omdat Noord Holland langste toertocht vorig jaar erg tegen viel, qua route, natuur en het aantal onverharde kilometers hadden de mensen achter de website http://www.mtb-noordwest9.nl/ bedacht om dan maar zelf een 60 km lange MTB toertocht te organiseren. Mij stond het tegen dat NH langste start in Alkmaar en finisht in Den Helder. Leuk 60 km verder maar hoe kom je terug? Nog eens 60 km trappen maar dan de andere kant op of een enkele reis met de NS?Toen ik las van NH mooiste heb ik me gelijk opgegeven. Ik bleek niet de enige want in een mum van tijd was het maximum aantal van 100 renners bereikt. Wel had ik Alfons Sprengers getipt over deze tocht. Alfons gaat in september mee doen aan de Duchenne heroes. Een sponsor toertocht over 700 km in 7 dagen van Luxemburg naar huis ten bate van de spierziekte Duchenne, dus NH mooiste zou een mooi trainingsrondje voor hem worden. Alfons zoekt nog sponsors om hem te helpen aan de 2500,- euro die hij minimaal mee moet brengen om mee te mogen doen. Eén van de sponsordoelen van NH mooiste was dan ook het Duchenne heroes project van Alfons. De opbrengst van Duchenne Heroes gaat naar onderzoeksprojecten van Duchenne Parent Project. Lees meer.Doneren kan nog steeds door een bedrag over te maken naar 48.60.999(postbank/ING) tnv A. Sprengers.
Zo stond Alfons vanmorgen bij me op de stoep om samen deze mooiste toertocht te gaan rijden. Volgens de thermometer was het buiten -7,5 graden Celcius, maar verse sneeuw was er vannacht in Uitgeest nauwelijks gevallen. Onderweg naar Bergen bleek dat er ten noorden van Alkmaar wel een nieuw pak sneeuw lag. Dat beloofde wat moois te worden.
Even voor negen reden we de parkeerplaats bij Duinvermaak in Bergen af, de “tiefschnee” in. Dat viel niet mee. Het was zaak het bandenspoor van de voorgangers te volgen. Hier had je nog het beste grip en kon je vaart houden. Maar kwam je per ongeluk even naast dit spoor te recht dan was je direct alle vaart kwijt en kon je met moeite op de fiets blijven. Je snapt dat het gemiddelde hierdoor erg gedrukt werd. Maar hierdoor had je meer tijd om om je heen te kijken. Schitterend!!!

We reden door de PWN duinen tussen Bergen en Egmond. In Egmond gingen we na dik anderhalf uur sturen door de sneeuw het knal harde strand op. Hier konden we voor de verandering eens hard fietsen. In een waaier reden we tegen de 35 km/uur naar Bergen aan Zee waar we het ATB-circuit van Schoorl op gingen. Hier was prima te fietsen. Wel was alles wit maar de route was helemaal aangefietst en niet echt glad. Dit reed super. Alleen de afdaling van “de nok” was niet te doen. Alle verse sneeuw was weg geremd, over bleef een ijsbaan. Glibberend kwam ik op de fiets beneden, maar ik zag er diverse onderuit schuiven. Gelukkig zonder gevolgen.
Na het circuit kon je kiezen om terug te gaan naar de parkeerplaats of om de overige 25 km nog even door te bijten. Alfons was ik helaas al eerder kwijt geraakt, en na een telefoontje om hem te zeggen dat ik de overige 25 wilde vol maken verdwenen we de witte polder in. Ook dit was erg mooi al viel het fietsen me hier nog moeilijker. Hier was namelijk nog helemaal niemand geweest. 30 cm sneeuw om door heen te ploegen. Pff. Als je even om je heen kon kijken zag je de nevel boven de witte polder. Schitterend.
Klik hier voor meer foto's
Ook de laatste 25 km heb ik zonder kleerscheuren kunnen volbrengen. Al was het af en toe oppassen met al dat ijs onder de sneeuw. Rond éénen waren we terug op de parkeerplaats.
MTB NoordWest 9 bedankt. Een schitterende tocht.
klik hier voor de foto's van Martin Kool

Gelukkig Nieuwjaar

Alle lezers van mijn blog wens ik een sportief en succesvol Nieuwjaar met vele mooie kilometers.

Mijn tellers gaan weer op 0.
Eindstand 2009:
5296 km op de racefiets en
1374 km op de ATB.

Op de laatste dag van het oude jaar viel het nieuwste exemplaar van FIETS in de bus, met daarin een stukje van mij over de toertocht in Schoorl e.o van 6 december.
Lol.

Verhuisbericht

De rest van mijn oude blog berichten, sept. 2005 t/m 31 dec 2009 staan op http://petersbikeblog.wordpress.com

--------------------------------------------------

Oudere berichten