Urbantrail run Utrecht

Ondanks dat ik weinig meld op mijn blog zit ik niet stil hoor. Mijn Strava volgers weten wel beter. Echter het ontbreekt me aan de tijd en vooral inspiratie om van elke training, toertocht of loopje een verslag op mijn blog te plaatsen. Sorry.

Maar op 2e Paas heb ik samen met zus Kitty meegedaan aan de Urbantrail in Utrecht. Dit was zo’n bijzonder hardloopevenement dat ik hier toch iets over wil melden.

Een maand of wat eerder las ik in de nieuwsbrief van onze personeelsvereniging dat we via KPN deel konden nemen aan de Urbantrail in Utrecht. Leuk, maar wat is een Urbantrail eigenlijk, vroeg ik me af.

Een Urban Trail ® is een hardloopevenement, maar dan anders. Bij het concept van de Urban Trail draait het om de unieke ervaring van het stedelijke parcours. Er is geen wedstrijdelement en daarom ook geen wedstrijd uitslag. Er ligt een parcours dat de lopers leidt langs en zelfs door, unieke stedelijke locaties, gebouwen en monumenten. Het parcours is ongeveer 10-12 km door de binnenstad van Utrecht.

Direct mijn zussen geïnformeerd en zo stonden Kitty en ik dus op 2e Paas op het St. Jansplein in Utrecht klaar voor onze Urbantrail.

17 objecten/gebouwen zouden we passeren tijdens onze 10 kilometer loop door de binnenstad van Utrecht. Direct na de start, we werden in “waves” gestart met ongeveer 20 man tegelijk zodat je niet te veel moest wachten bij een passage van een gebouw met krappe trap oid., gaf Kitty aan dat ik mijn eigen tempo moest gaan lopen en niet op haar hoefde te wachten.

Het eerste gebouw waar we echt dwars doorheen liepen was de Stadsschouwburg. Via de trappen liep je omhoog, waar je een zaal in ging en langs de stoelen, het gangpad naar beneden koos en zo aan de andere kant de zaal verliet. Via wat trappen en de artiestenfoyer kwamen we weer buiten. Op naar het volgende gebouw, de Sonnenborg. Een “bolwerk” en publiekssterrenwacht / museum, waar je zelf niet zo snel naar binnen loopt. Via een krappe trap kwam je boven, terwijl er in de hal een violist het muzikaal wat op leukte, verliet je het gebouw op de stadswal.

Zo liepen we dus letterlijk dwars door de Utrechtse binnenstad. Door de Bibliotheek, door de “Rechtbank” en het stadhuis. In de Domkerk, een rondje om het altaar, al moest je daar uit eerbied stapvoets lopen.

Later volgde nog de Vredenburg fietsenstalling, met een trap naar beneden en via de hellingbaan weer omhoog. Toeristen en andere fietsers keken wel vreemd naar al die hardlopende mensen dwars door hun fietsenstalling. Verder over het Nijntje-plein en dwars door de Irish-pub. Ook een Guinness, of slaan we die nog maar even over?

Het laatste gebouw, was “de Lik”, de voormalige gevangenis van Utrecht. Door het celblock, over de galerij waar de bewakers liepen, even een blik in 1 van de cellen werpen, naar beneden de luchtplaats op, over het basketbalveld en via de werkplaats weer naar buiten. Geweldig.

Buiten kwam Kitty er net aan lopen. Dus even met haar mee naar binnen om wat actie foto’s te kunnen nemen. Daarna de laatste kilometer naar de finish. Een eindsprint zat er helaas niet meer in. Mijn linkerknie vond al die trappen op en af niet zo heel fijn en begon aardig te protsteren. Maar uitgelopen heb ik het wel.

Een super ervaring. Een evenement wat hoog op mijn lijstje komt te staan.

Urbanrun op Strava: https://www.strava.com/activities/945839819

Nieuwe uitdaging gevonden.

Sinds November 2016 ben ik begonnen met hardlopen!

Ja val niet van je stoel, ik, Peter, hardcore biker met hardloopschoenen aan?
Het klinkt inderdaad wat vreemd, en het is ook uit frustratie geboren. Ik kwam een keer na een rot dag laat uit het werk en moest gewoon iets doen. SPORTEN ! Maar om in het donker op de (race)fiets te stappen met een gloeiende spijker als verlichting vond ik geen goed idee. Dan maar de sportschoenen aan en een rondje door de polder rennen. Het rondje dat ik voor ogen had bleek later 5 km lang, en het rennen ging eigenlijk wel goed. De basisconditie is er wel, daar lag het niet aan. Maar weer thuis, bleek de trap naar boven toch wel een groot obstakel te zijn geworden. De stramme bovenbeen- en kuitspieren wilde zich daar niet meer aan wagen. De volgende morgen kwam ik ook nauwelijks uit bed. En ik dacht dat je tijdens het fietsen ook je beenspieren gebruikte. Blijkbaar hele andere dus.

Maar na stug volhouden, door elke week naast mijn rondjes op de fiets en op de spinner in de sportschool, ook gewoon een rondje hard te lopen verdween die spierpijn.
Toen ik tijdens een familie etentje vertelde dat ik nu ook aan het hardlopen was, daagde zus K. me uit om mee te doen met de “Groet uit Schoorl” run op 12 februari. 10 km !! Gelukkig had ik nog even tijd om het aantal kilometers van mijn trainingsrondje langzaam uit te bouwen naar de dubbele afstand.

Inmiddels is het 1 maart en heb ik samen met mijn beide zussen fantastisch gelopen door de witte duinen van Schoorl. Mijn tijd was 51:58 over 10 km, dus gelijk een stevig PR waar ik me zelf aan op kan trekken.

Ook de volgende hardloop uitdaging is al gepland. Urban run door Utrecht op 17 April (2e Paas).
Schoenen kunnen dus nog niet de wilgen in…

PS ik blijf OOK fietsen hoor.

Mountainbikecircuit gesloten

WTF?
Bij het opsturen van het ATB-circuit in Schoorl wezen 2 MTB-ers me op het volgende plakkaat:
Mountainbike circuit gesloten op 14-2-2010
Van 10:00 tot 15:00 uur
Ivm hardloopwedstrijd Groet Uit Schoorl.

Wat is dat nu, omdat er toevallig een paar duizend man willen hardlopen mogen wij niet mountainbiken?
Gelukkig las ik nog net in hele kleine lettertjes: Geldt niet voor Peter ;-)
Ik mocht dus wel het parkoers op.
Met gevaar voor eigen leven was ik helemaal met de auto naar Schoorl wezen glijden, en dan zou ik niet mogen fietsen?
De hardloopwedstrijd zou over de fietspaden gaan die het ATB-parkoers kruisen. Een beetje oppassen en dan zou het wel lukken volgens mij. Hardlopen en fietsen in hetzelfde natuurgebied kan best.

Vol goede moed ging ik dus van start. Het sneeuwde heel zachtjes en overal lag een heel dun laagje wit op de keihard bevroren ondergrond. Gelijk tijdens de eerste klim ondervond ik de gladheid. Het achterwiel slipte door, maar door de druk op het achterwiel goed te verdelen kwam ik wel boven. De afdaling was lastiger. De bevroren ondergrond was glad. Stevig remmen was er niet bij. Behoedzaam heb ik de afdalingen maar met de remmen in geknepen genomen, ipv de fiets laten lopen en pas op het eind vol de remmen in te knijpen.
Tijdens het eerste rondje liep alles prima. Af en toe voelde je dat de fiets even tegen sputterde maar door even te laten weten wie “in controll” was kwam ik toch alle bochten door. Op 1 na, hier gleed ik (tot 2 maal toe) recht door, door het kreupelhout, om vervolgens verderop het pad weer op te schieten.
1e ronde in 42:56. Niet slecht, ondanks dat ik de afdalingen erg voorzichtig genomen heb.

Tijdens de 2e ronde had ik wel last van de hardlopers. Het stuk fietspad in het parkoers werd nu bevolkt door honderden hardlopers. Met respect voor de hardlopers ben ik in de berm gaan lopen. Er kwam maar geen eind aan de stroom lopers. Hierdoor dus geen ronde tijd kunnen klokken.

Ondanks de gladheid en de hardlopers toch nog lekker gefietst. De fietst hield zich prima. Na het rondje van vorige week, het zadel voorzien van een nieuwe bout en de versnelling afgesteld. Al blijft het behelpen met die versleten onderdelen.

ATB + 36 = 231 km
7240