Strandtraining

zaterdag 6-12-2014.

Nu ik in 1 adem genoemd wordt in het maandblad FIETS met Bram Imming moet ik mijn reputatie als “strandracer” wel waar maken de komende Egmond-pier-Egmond strandrace. “Ik vond het zwaar”, zo staat er te lezen op bladzijde 70 van FIETS, dus moet er getraind worden!

Zo toog ik vanmorgen de duinen bij Castricum in om me eerst even goed warm te rijden voordat ik het strand onder de wielen laat krisperen. Ik volg dan meestal de oranje route om bij Johanna’s hof via de Zeeweg naar het strand te koersen.

Het had vannacht flink geregend en in het duin was het nog behoorlijk nat. Dat de natte bladeren ook glad zijn en de strandbandjes van mijn 29-er hier geen grip op hebben, daar kwam ik bij het eerste scherpe bochtje gelijk achter. Voor ik het wist stond ik achterstevoren op het pad. “Oké, iets voorzichtiger door de bochten Pee”.

Die oranje route was ik na een tijdje ook kwijt, pijltje gemist, maar als je gewoon rechts houdt kom je vanzelf wel bij de Zeeweg uit. Toch kon ik op een gegeven moment de oranje pijlen weer op pikken en reed zo de route uit richting Johanna’s hof.

Hier even op adem komen op het fietspad naar het strand. Dan het klimmetje op richting Deining en dan in volle vaart het strand op. Beetje op het achterwiel hangen zodat het voorwiel zelf het juiste spoor zoekt in het mulle zand, dan op tijd met het gewicht naar voren en bij trappen om zo harde zand op te rijden. Weer gelukt.

Nu met de wind in de rug over een lekker breed en hard strand vliegen naar Wijk aan Zee. Ik had het getijde bekeken op windfinder.com (tip van Marcel) zodat ik wist dat het nu wel laag water was. Vorige week wilde ik ook op het strand trainen maar toen was het net hoogwater geweest. Het zand zoog hard aan mijn strandbandjes zodat ik na een paar kilometer het duin maar over geklommen ben om onverhard mijn route te vervolgen.

Vandaag dus geen last van. Nu op de grote plaat naar Wijk aan Zee knallen tot ik met het voorwiel tegen één van de betonblokken van de pier aan stond. Fiets omkeren en terug naar Castricum. Maar “that’s another cook” zoals Louis van Gaal ooit zei. Tegenwind maakte het toch weer zwaar. Met de ketting op het middenblad kon ik met moeite de teller op de 20 km/u houden, en als de banden zich iets dieper in het strand vraten kwam de teller nauwelijks boven de 15. Maar langzaam kwam Castricum toch in zicht. Nog even door bijten en ik kon het strand af.

Nog even van de trappen af bij de parkeerplaats (deze zitten straks ook in de officiële EPE) en toen terug naar huis. Omdat het net nog geen half elf was kon ik nog een klein stukje onverhard door duin.

De laatste kilometers naar huis vond ik dat de ketting zo raar tikte. Toen ik even de voeten stil hield zag ik de reden. Eén schelm van mijn ketting was gebroken. Gelukkig heb ik niet hard aangezet op de terugweg, anders had ik met mijn neus op het asfalt gelegen. Pff.

fietsgroep trainingen

Vorige seizoenen schreef ik van bijna alle fietsgroep trainingen een stukje op mijn blog. Dit jaar is het schrijven iets minder. Last van een schrijversblok? In ieder geval wordt er vanaf begin Mei elke woensdagavond hard getraind op de racefiets door een groot aantal fanatieke ijsclub leden. Al 20 jaar onder de vakkundige leiding van Leo van der Meij. Helaas heeft Leo begin dit jaar aangegeven dat dit zijn laatste jaar als fietsgroep trainer is. Gelukkig hebben we Benno van Tol bereid gevonden om het stokje van Leo over te nemen. Fijn Benno.

Afgelopen 2 trainingen stond Benno al voor de groep. Niet helemaal voor het eerst, want als Leo in het verleden op vakantie was namen Benno of Kees ook al de honneurs waar. Vorige week woensdag keek echter de “grote meester” mee. Maar de training was er niet minder om. Wel anders. Benno heeft zo z’n eigen kijk op de fietstrainingen. In mijn beleving waren afgelopen 2 trainingen ook pittiger dan voorheen, maar dat kan ook liggen aan het programma en de te trainen spiergroepen en systemen. Niets om je zorgen over te maken.

Maar vooraf gaand aan de twee trainingen van Benno stond Leo gewoon nog voor de groep. We begonnen begin Mei rustig met wat duur werk in het duin. Toen het daar wat drukker werd met trimmers en recreanten is de wekelijkse training verplaatst naar de Schermerpolder. Hier kunnen we in alle rust trainen. Af en toe kom je hier een verdwaalde auto of een landbouwvoertuig tegen, maar verder enkel wind, weilanden en koeien.

Tijdens het WK voetbal gaat de training gewoon door. Leo had zelfs een tijdrit gepland op de avond dat het Nederlands elftal tegen Australië moest spelen. Ondanks dat er een groot aantal echte voetballiefhebbers zich onder ons bevind was de opkomst toch nog redelijk. Met de radio op de achtergrond streden 12 man/vrouw tegen elkaar, de klok en de wind om zo snel mogelijk het rondje van 7 km af te werken. Zodat er geen moment van het live voetbal verslag gemist zou hoeven worden.

En afgelopen zondag was het “bal” in het centrum van Uitgeest tijdens de wielerronde. In de recreanten klasse streden een groot aantal leden van de fietsgroep mee voor de titel snelste Uitgeester recreant. In 6 ronden werd er bepaald wie dat zou worden. De titel werd bij de dames gewonnen door Yvette de Koning. Bij de heren hield Ruud van Egmond de eer van de fietsgroep hoog door de 2e plek op te eisen.

Tot half September zijn we elke woensdagavond te vinden in de Schermerpolder, of sporadisch in het duingebied nabij Castricum. Benno zal zich laten gelden als trainer, zeker tijdens de vakantie van Leo. Dus wil je dit seizoen nog aan je conditie werken, kom dan ook trainen bij de fietsgroep.

Meld je even aan bij Benno 06 51807236 of Leo 06 53266943 of anders via de website. www.ijsclubuitgeest.nl/fiets-groep De eerste (paar) keer mag je zo mee doen om te zien of het ook iets voor jou is.

Trainen tegen wind

Gisteravond, een mooie zonnige lenteavond dus iedereen in korte broek en shirt.
Maar onderweg naar onze trainingslocatie in de Schermerpolder, via Krommeniedijk deze keer om rustig warm te trappen, bleek dat de wind nog geen rustdag genomen had. Op een geven moment heb ik de kop maar overgenomen van inval-trainer Kees, omdat hij anders wel erg vermoeid aan zou komen ;-)

Trainer Leo was er niet bij deze avond omdat hij eerder die dag een poging ondernomen had om 3x Alpe d’Huez op te fietsen en geld in te zamelen voor het KWF. Ik hoop dat het hem gelukt is 3x boven te komen.

De overige leden van Fietsgroep konden al hun erergie kwijt tijdens het kop over kop rijden over de Noordervaart. De bedoeling was om in tweetallen kop over kop het parallelweggetje langs de Noordervaart te rijden, in een hoog tempo dat je langere tijd kon vol houden. Ook nu bleek vooral de krachtige noordwester wind de grootste tegenstander.
Later, de andere kant op, gaf de wind ons een welkom zetje in de rug.

Hierna verplaatste we ons naar de rand van de Schermerpolder om daar wederom in tweetallen van lantaarnpaal naar lantaarnpaal te sprinten. Eén lantaarnpaal rust en dan weer een sprintje. Zeker tegen wind in had je nauwelijks tijd om op adem te komen. Gelijk er weer een sprint uit persen. De benen en longen begonnen steeds harder te protesteren.
Dit deden we 2x tegen wind in en 1x met wind mee., om daarna weer rustig terug naar Uitgeest te peddelen.

Thuis stond er 54 km op de teller en een maximale hartslag van 176 bpm.
Lekker getraind dus. Bedankt Kees.

Zo maar een kruispunt in de polder

Je vraagt je weleens af wat doen al die wielrenners daar op die kruising midden in de Schermerpolder?

Vaak zie je op woensdagavond daar zo’n 20 man/vrouw volledig in, meestal dezelfde, wielerkleding staan. En na een praatje van wat ik denk de leider is, vertrekken ze allemaal in groepjes verschillende kanten op. Even later komen ze weer bij elkaar op de kruising en de vliegen de andere kant op. Wat zou daar de bedoeling van zijn?

Zo zag ik nu een treintje van drie renners waarvan er eerst 1 wagonnetje ontkoppeld en even later nog 1. Het locomotiefje zag ik daarna alleen alle 3 de kanten op stomen. Wat zou er gebeurt zijn?

Na een klein uurtje verzamelen ze weer en rijden dan met z’n alle de andere kant op dan waar ze vanavond vandaan van kwamen.

Het is weer rustig op de kruising.


Ook benieuwd wat die wielrenners elke woensdagavond op die kruising doen, wordt dan lid van fietsgroep Uitgeest, of train een keertje vrijblijvend mee. Om 19:00 uur vertrekken we vanaf de ijsbaan in Uitgeest. Opgeven bij de trainer.

__________________________________________________________
Trainer Leo van der Meij gaat woensdag 5 juni minimaal 3x de Alpe d’Huez op, en zamelt geld in om de ziekte Kanker te bestrijden.
zie ook: www.ijsclubuitgeest.nl
Je kunt Leo nog sponsoren.

Fietsgroep training

Woensdagavond was voor mij de eerste fietsgroep training dit jaar. En precies vanavond was trainer Leo er niet. Hij vierde zijn geboortedag en ging uit eten. Als nog gefeliciteerd Leo.
Kees nam de honneurs waar maar dat is hem wel toevertrouwd. De groep was vanavond niet zo heel groot, vanwege het twijfelachtige weer? Een man/vrouw of 16.

Snel naar Castricum aan Zee waar we begonnen met een “klim”training. 5x het duin op richting strand, omkeren en dan op het grote blad terug. Licht beginnen en elke keer een tandje zwaarder omhoog, soepel dus niet op de macht.

Toen de van Oldenborghweg op en in 3 of 4 tallen twee maal het rondje bij Bakkum draaien. Kop over kop. Samen met Robin, René L. en Benno lag het 70% tempo toch wel angstig hoog. Ik voelde mijn benen de volgende ochtend nog steeds...

Hierna werd dit mooie kop over kop treintje uitgerangeerd en mochten we van invaltrainer Kees nog even de 3 heuveltjes van Egmond op. Altijd fijn om het zuur in je benen te voelen branden.

Helaas begon de zon al langzaam in de zee te zakken dus meer dan 1 maal heen en weer zat er niet in, snel en groupe naar huis. We hadden nog even voorgesteld om langs het huis van Leo te rijden om hem vanaf de straat toe te zingen, maar volgens Kees was Leo nog niet thuis.

Terug in Uitgeest stond de teller toch weer op 47 kilometertjes. Bedankt Kees.

Klik hier voor het rondje.

rond en rond en rond en rond en rond ....

Om het bochten draaien te oefenen liet trainer Leo ons naar het bijna verlaten industrieterrein in de Boekelermeer fietsen. Daar overhoorde Leo ons met de vraag waar de ideale lijn om een bocht te nemen van af hangt? Uiteraard was het antwoord; van de snelheid. Als je minder hard gaat kan je krapper een bocht aan snijden, dat is logisch. Op hoge snelheid loopt de ideale lijn van buiten naar binnen en dan weer naar buiten.

Dit moest dus even geoefend worden. In koppels van 2 werd “het rondje Boekelermeer” zes maal afgelegd waarbij we dus in de bochten de ideale lijn moesten volgen. Maar omdat de bochten in dit rondje vrij ruim zijn was dat geen enkel probleem.

Lastiger was het even later op het parkeerterrein naast het voetbalstadion van AZ. Hier liet Leo ons ook weer rondjes draaien. Links om, met oog op de wielerronde van Uitgeest komend weekend. Maar de bochten zijn hier veel krapper. Om nu op hoge snelheid de bocht aan te snijden en na de bocht nog op snelheid te zijn is het volgen van de ideale lijn een noodzaak. Buiten, binnen, buiten. Schouders laag en proberen door te trappen. Heel lastig. Vooral omdat de bochten niet helemaal schoon waren. Hier en daar hoorde je het grint onder de banden knarsen. Het ging goed al reed 2 man lek. Doortrappen in de bochten blijft lastig. Truuk is om licht de achterrem in te knijpen en toch de pedalen rond te blijven trappen. Maar niet te hard anders vertraag je te veel. Rem je niet dan zou je de bocht wel eens niet kunnen halen. Lastig, maar oefening baart kunst. Zondag vliegt iedereen door de bochten tijdens het rondje om de kerk.

Succes iedereen die mee doet. Zelf zit ik zondag met een aantal fietsgroepers in Morzine en strijden we om de bolletjestrui.

Race + 44 km

Duur

Dus niet goedkoop! Maar wat ik bedoel is het duur van langdurig. Uithoudingvermogen dus, en het wel of niet hebben hiervan. Daar werd de eerste trainingen van fietsgroep Uitgeest de nadruk opgelegd. Want volgens trainer Leo is een goede basisconditie, dus voldoende duurvermogen, DE basis van wielrennen. Je kunt wel een wieltje pakken in een sprintje maar volhouden over een langere afstand is wat anders. Daar is duurvermogen voor nodig.

Afgelopen 2 trainingen lag daar dus de nadruk op. Leo had vorige week een rondje uitgezet waar we in tweetallen op rond mochten rijden. Niet te hard, maar uiteindelijk bleek dat iedereen toch met een te hoge inspanning had getraind.

Deze week de herkansing. Een ander rondje, langer, met een klimmetje en een stuk met vervelende klinkertjes.
Hing ik vorige week hijgend in het wiel van Robin Prigge, deze week wilde Willem Brantjes met me “sparren”. Geen probleem, maar Willem had zich toch wat verkeken om mijn inmiddels al opgebouwd duur vermogen en zat vaak op het elastiek. Geeft niet Willem, wordt je groot en sterk van ;-)
Trainer Leo was nu wel tevreden over de uitvoering van het trainingsplan en we mochten dan ook na 3 ronden van 7 km terug naar Uitgeest. Bedankt Leo.

Wat niet duur is, is het nieuwe boekje van wielrenner Aart Vierhouten in samen werking met Koen de Jong. Het gaat over wielrennen, training, materiaal, ademhaling, voeding en techniek.
De bruikbare tips worden afgewisseld met anekdotes van Aart Vierhouten uit het profpeloton. De fietsvreugde en de kennis spat ervan af.
Voor 15 euro is het van jou en gaat er nog 20% naar Alpe d' Huzes. Bonus is natuurlijk de foto op de kaft van dit boekje! Bestellen dus !

weer of geen weer?

Het lijkt wel herfst, al was het gisterochtend hier zonnig en blauw. Dus al trappend naar de baas kon ik er volop van genieten. Maar toen ik op het eind van de middag terug naar Uitgeest fietste regende het zachtjes en blies de wind met kracht 5 om m’n oren. Zou de fietsgroep training ’s avonds ook in het water vallen?

Na een heerlijk, zelf bereid 3 sterren diner (gebakken aardappeltjes, hamburger en witte bonen in tomaten saus) bleef de twijfel. Wel of niet op de fiets springen. Buienradar gaf ook niet echt duidelijkheid. Af en toe een buitje, al leek het tussen 7 en 8 “even” droog te zijn boven onze omgeving. Twijfel, twijfel. Nee ik ga niet, rot weer…. Hmm nu wel droog…. Koud buiten….. he Ruud gaat wel…. Toch maar snel overschoenen aan en regenjasje in de achterzak. Op de racefiets naar het verzamelpunt. Daar staan 6 bikkels (incl mijzelf) klaar om het herfstweer te trotseren.

Trainer Leo stelt voor om naar het duin te gaan. Daar kan je redelijk beschut rijden tussen de bomen. Het blijkt waar. Tussen de bomen nauwelijks last van de wind of regen en toch kunnen werken aan de kracht en conditie. Leo liet ons het rondje bij Kijk Uit een aantal maal rijden, zo’n 5 km per ronde.

De eerst op 80%, de 2e op 90%, daarna een rondje rust en dan nog maals 80%, 90% en eentje rustig aan. Samen met Ruud werd het toch een goede training, al had ik wel meer moeite om mijn fiets door de krappe, natte en gladde bochten te krijgen dan Ruud. Of is dat meer lef hebben?

Na deze zes ronden vond trainer Leo het wel mooi, en ook om het weer niet langer te tarten fietsten we snel terug naar Uitgeest, met wind in de rug. Lekker.

Race + 45 km

Verboden voor fietsers

Een mooi rond verbodsbord hangt er tegenwoordig op de weg naar de Noord pier in Wijk aan Zee. Want gemeente Beverwijk heeft tonnen besteed aan het realiseren van een vrij liggend fietspad naast de hoofdrijbaan. Dus daar mogen geen fietsers meer komen. Gelukkig dat Raymond dat hele kleine bordje eronder zag, “geldt alleen als het druk is”, want anders waren de training plannen van trainer Kees in het water gevallen.

Hij wilde ons namelijk van af Wijk aan Zee kop over kop naar de pier laten stormen. Over zo’n betrekkelijk smal fietspad is dat natuurlijk niet goed mogelijk. Gelukkig was het niet druk en mochten we dit dus gewoon op de rijbaan doen. We kwamen maar een enkele auto tegen maar die was blijkbaar erg breed want hij reed midden op de weg. Of doen automobilisten dit expres? Fietsertjes pesten want jullie moeten op je eigen fietspad rijden ??

In dat stuk naar de pier zitten wat hoogte verschil. Als je dan net kop moet overnemen als het omhoog loopt dan lopen de benen wel eens vol nog voor je overgenomen hebt. ..Ray ;-)

Na vier maal de weg onveilig gemaakt te hebben vond trainer Kees het wel goed en reden we weer gemoedelijk terug naar Uitgeest, al voerde Ruud het tempo wel erg hoog op. Waarom?
“Dan kan ik snel naar bed”, was Ruud zijn antwoord. Ja, right. ;-)

Race + 45 km

treintjes

Onze treintjes liepen gisteravond wel op tijd, daar kan de NS nog een puntje aan zuigen. Assistent trainer Kees had gisteravond een leuke training op programma staan. Een “rondje +” naar Purmerend. Die + stond voor wat extra trainingsoefeningen zodat het niet enkel een rustig rondje trappen door de polder zou worden.

Kees had wel de mooiste paadjes uitgezocht. Of het helemaal slim was om hier met 15 man/vrouw over heen te denderen betwijfel ik nog een beetje, maar alles ging goed.
Toen we in de Purmer kwamen dirigeerde Kees ons naar de kant voor instructies. Aangezien er tot Purmerend enkel kaarsrechte wegen lagen was de bedoeling om in een treintje ala Cavendish en Co naar het eindpunt te stomen. Met dien verstande dat er geen kopman naar de finish gebracht moest worden. De man op kop deed een paar trappen om het tempo hoog te houden en liet zich dan afzakken naar achter waarbij de volgende locomotief het treintje verder trok.

Na wat gerangeerd kwam ons treintje goed op stoom en denderde zo station Purmerend binnen. Na wat korte instructies van Kees reisden we daarna weer richting Wormer. Echter onze trein had nu wel last van vertraging. Een automobilist vond het nodig om te keren op de smalle dijk en durfde daarna niet het gas diep in te trappen met zo’n treinlading wielrenners op zn bumper. Ja dat blijft eng natuurlijk #@$%! Uiteindelijk kregen we groen sein en kwamen toch nog op snelheid.

Hierna volgde we via een omweg langs Spijkerboor onze weg naar huis. Onderweg verloor Ad zn pomp waar Nancy bijna over ontspoorde. Maar even stoppen om het op te rapen deed Ad niet. Zoonlief werkt zeker bij de fietsenmaker?

Thuis stond er toch weer bijna 60 km op de teller. Kees bedankt.

buitje voor het stof

Vanwege het slecht weer had trainer Leo de tijdrit en de training voor afgelopen avond al afgelast. Maar toen ik gisteravond om 7 uur uit het raam keek was het droog. Dus trok ik de stoute/fiets schoenen aan en sprong op de Red Bull voor een rondje om het meer.

Maar had ik op buienradar gekeken dan had ik geweten dat ik het niet droog zou houden. Met de regenjas in de achterzak en de overschoentjes over de schoenen begon ik mijn rondje met het idee dat ik altijd af kon steken als het weer wat minder zou worden.

Langs het kanaal, bijna bij Alkmaar zag ik nog een gek op een racefiets. Toen ik hem ingelopen had bleek het clubgenoot René van G. te zijn die ook even wilde trappen na een dagje werken. Samen reden we een klein rondje om het meer maar hielden het helaas niet droog.

Leo had het toch bij het rechte eind om de training en tijdrit af te lassen. De tijdrit over 500 en 1500 meter is nu volgende week, tenminste als het weer het toelaat ;-)

Race + 36 km

lactaat

Lactaat (de zuurrest van melkzuur) is het eindproduct uit het glucosemetabolisme onder zuurstofarme omstandigheden (anaërobe glycolyse) en levert energie aan skeletspieren tijdens zware inspanning. Het kan onder invloed van zuurstof geoxideerd worden (citroenzuurcyclus) in hartspiercellen of zelfs weer geconverteerd worden naar glucose (gluconeogenese of Cori-cyclus). Lactaat is een marker voor de mate van weefseloxygenatie. Bij zuurstoftekort (hypoxie) zal er veel lactaat gevormd worden. (bron Wikipedia.org)

Tijdens de training van afgelopen woensdagavond onderwees trainer Leo ons over de vorming van lactaat tijdens een korte zware inspanning. Volgende week woensdag staat namelijk een tijdrit over 500 en 1500 meter op het programma. Een inspanning waar veel lactaat geproduceerd zal gaan worden. Om ons te trainen om met die “pijnprikkel” om te gaan en toch een goede tijd neer te zetten liet Leo ons een aantal van deze “sprints” maken.

En dan merk je pas hoe ver 1500 meter is. Oei dat is wel erg ver. Volle bak knallen is bijna niet vol te houden. De benen lopen helemaal vol en dan toch proberen dat tempo hoog te houden. AU

Op het eind van de avond hadden we 10 sprints getrokken en enkele liters melkzuur geproduceerd. Genoeg voor nu en om het melkzuur weer wat door het lichaam te laten afbreken fietsten we via Alkmaar terug naar huis. Fijn tegen wind in, want we hadden blijkbaar nog niet genoeg gedaan.

De benen waren vanmorgen nog steeds stram. :-(

Race + 50 km

Pittige tijden

Geen Carlo of Irene, maar trainer Leo met een denkbeeldige zweep. Want we moesten er vanavond flink tegen aan. Leo had bedacht om ons eens flink af te matten op “ons” rondje in de Boekelermeer.

En ja Han deze keer reden we weer gewoon rechtsom, maar hoe zat dat ook weer met die Engelse paarden en linkshandige ridders ?? :-P

We moesten in 2 tallen, 5 rondjes vol, maar dan zo dat je elk rondje iets harder ging. Dan 1 rondje rust en dit 4 maal. In totaal dus 24 rondjes, om tureluurs van te worden.

De grootste tegenstander was toch wel de wind, want stond er overdag bijna geen wind, tegen de avond was er een stevige westenwind op gestoken. Ook had ik moeite om Henk bij te houden. Drie maal heb ik vanavond worteltjes met rijst gegeten. Voortaan toch iets eerder de pannen op het gas zetten.

Nu op de bank voel ik de beentjes toch wel, dus dat wordt morgenochtend rustig naar de baas trappen.

Race + 48 km

rondje (links)om

Niet 1, maar zoveel dat ik de tel kwijt geraakt ben.
Om te trainen voor het rondje om de kerk van komende zondag, de wielerronde van Uitgeest, stond trainer Leo ons op te wachten in de Boekelermeer. Hier liggen een paar mooie stroken asfalt en rijdt nog weinig verkeer, al viel het ons op dat er steeds meer bebouwing de grond uit schiet.

Hier doen we wel eens onze trainingsoefeningen en rijden dan rechtsom in verband met de veiligheid. Echter zondag tijdens het wielercriterium is de rijrichting links om. Net als bij het schaatsen of fietsen op de wielerbaan rijdt men altijd linksom. Waarom? Han kon ons vertellen dat vroegûh, ten tijden van krijgers te paard, iedereen links reed omdat men dan in de rechterhand degen of zwaard kon vast houden. Zelf vond ik dit een beetje twijfelachtig verhaal want hoe deden de linksHANDIGE dat dan? Reden die wel rechts? Wikipedia dat maar eens.

Enfin, Leo gaf ons wat tips en weg waren we, steeds voor 3 ronden. Al snel bleek dat de één wat meer moeite ahd dan de ander om strak door de bocht te sturen en belangrijker om de snelheid dan vast te houden. Zelf heb ik altijd de neiging om de bocht te krap aan te snijden waardoor je te veel moet remmen om de bocht door te komen. Beter is om hem heel ruim aan te snijden zodat je soms kan blijven trappen of anders niet hoeft te remmen. Dit vereist nog wel wat oefening.

Daarom gingen we naar het parkeerterrein bij het AZ-stadion om de puntjes op de i te zetten. Ook hier kon je een rondje rijden, maar de bochten waren krapper, er lag hier een daar een steentje (en een stukje glas – Rene L. reed lek). Ook het wegdek varieerde van klinkers in asfalt. Alles leek erg op het parkoers van komende zondag. Ook nu mochten we weer los, de bochtentechniek onder de knie zien te krijgen.
Opvallend was (of juist niet) dat degene die dit beheersen gewoon weg kunnen rijden bij de rest.

Helaas is de tijd beperkt tot zondag, maar wellicht kan ik nog wat bij spijkeren aan mijn bochtentechniek…

Race + 43 km

Benno

Gisteravond mocht Benno de fietsgroep training geven omdat Leo plotseling opgenomen was in het ziekenhuis met een echte wielerkwaal, een abces aan het zitvlak. Sterkte Leo.
Met Benno voor de groep weet je 2 dingen, het wordt een pittige training en vroeg thuis wordt het zeker niet. Benno wil altijd meer in de training stoppen dan de tijd toelaat. Daar in tegen is het altijd afwisselend en deze keer ook erg pittig.
Er stond gisteravond 16 man en 4 dames klaar voor fietstraining. Een flinke groep dus, maar Benno nam ons mee naar de Schermerpolder. Daar is ruimte zat.

Na de oversteek over het kanaal begonnen we met 3 stukjes warm rijden, daarna verdeelt in groepjes van 4 een serie van 8 blokjes intensieve duur. Dus op 90% kop over kop een stuk van een kilometer overbruggen, en dat dus 8 maal.

Dat ging op het laatst wel erg hard. 90% werd 110% denk ik, want probeer maar over te nemen als je voorganger door getrokken heeft naar de 46 km/uur.
Hierna volgde het zelfde maar dan over een langere afstand en iets minder hard, althans dat had Benno bedacht. Met 4 klassebakken in de ploeg gaat het tempo toch steeds hoger.

De laatste oefening op het programma van Benno was, wederom in groepjes van 4 naar de brug te fietsen, een stuk van zo’n 6 km. Onze groep moest als laatste. Waarom eigenlijk?

Hierna peddelde we rustig via Krommenie naar huis.
Thuis stond er toch bijna 60 km op de teller en had de klok inmiddels dik het 9e uur gepassereerd. Snel een bak koffie.
Benno bedankt voor de training.

race + 60 km

Tijdrit over 500 meter

Ik weet het nu zeker, tijdritten over korte afstanden zoals gisteravond 500 meter en 1500 meter is NIET mijn ding.
En dat terwijl ik vroeger tijdens mijn BMX carrière regelmatig op het ereschavot stond. BMX-en is ook kort sprint werk, maar dan iets ”technischer” dan een sprintje op de racefiets. Een tijdrit over zo’n kilometer of 8 ligt me nu meer, of beter nog berg op. Kom maar op dan!

Gisteravond had Leo het programma iets aangepast. Omdat zijn wederhelft Lydia thuis zit met een op 3 plaatsen gebroken enkel (lastige dingen die keukentrapjes) en ze Leo dus niet kon helpen met klokken (beterschap Lydia). In plaats van de puntenkoers nu dus een sprinttijdrit.
Gelukkig kon Leo wel rekenen op steun van Peter Vosse en Aad Tock bij het starten, en op massale opkomst van de trainingsleden.

Voor we startten met het sprinttijdritje moesten we eerst wat warm rijden en wat korte sprintjes maken.
Daarna was het opstellen en werden we om de minuut weg gestart door starter Aad.
Tijdens de eerste start, voor de 500 meter, stond ik iets te zwaar waardoor ik voor mijn gevoel wat langzaam op gang kwam.
Dan volle bak, schakelen, trappen. 300 meter. De benen lopen vol, nog een klein stukkie. AU. Finish. Was het hard genoeg?
Even uitrijden en dan klaar maken voor de 1500 meter. Dat is lang hoor voor een sprint.

3, 2, 1. Go !
Nu wel gestart op een licht verzet. Opschakelen, doorgaan. Daar is de 500 meter streep, nog een kilometer. In de tijdrit positie. Fietsen.
Benen beginnen pijn te doen, maar door trappen man. De snelheid begint te dalen. Kom op volhouden. Oei dit is lang.
Waar staat Leo nou? Ja daar. Trappen, nog een tandje er bij. Eind sprint. Finish.
Was dit goed? Kon ik nog harder? Had ik eerder zwaarder moeten schakelen?

De uitslag bood duidelijkheid. JA het kan nog veel sneller. Ik werd maar 13e.
Geef mij maar een klimtijdritje, maar ik val in herhaling.
Uitslagen volgen op http://fietsgroep.ijsclubuitgeest.nl

Intensieve interval

De fietsgroeptraining van afgelopen woensdagavond stond in het teken van de intensieve interval. Herhaaldelijk stukken volle bak met daar tussen een kort moment om te rehabiliteren.

Dit alles vond plaats op het rondje in de Boekelermeer en ook Leo zelf zat gelukkig weer op de racefiets. Het herstel van de blessure aan z’n knie, opgelopen na het bestraffen van de hond, liet toch langer op zich wachten dan hij gehoopt had. Maar gelukkig mocht Leo van de dokter weer rustig aan beginnen met fietsen.

Rustig aan ging het niet op het rondje in de Boekeler. In 2 tallen moest er een paar honderd meter vol tegenwind (kracht 4 – 5) in gereden worden, dan 400 meter rust en dan weer 500 meter volle bak knallen. Nu met de wind in de rug, om vervolgens uit te peddelen zodat je na 300 meter weer tegen wind in aan het volgende rondje kon beginnen. In totaal wilde Leo ons 16 rondjes later rijden.

En het was zwaar. Vooral kop over kop tegen wind in. Het tempo kakte na een paar rondjes bij een aantal behoorlijk in. Gelukkig haalde Leo ons na 8 rondjes van de weg voor wat peptalk en aanwijzingen.

De laatste 8? rondjes gingen niet slechter, maar ik was wel blij toen ook die om waren. Leo bedankt en tot volgende week tijdens de tijdrit.
(Jongens, om 7 uur in de Schermerpolder zijn, op de kruising na het pontje)

Race + 48 km
3166

Gekneusde rib?

De valpartij van afgelopen maandag is toch harder aangekomen dan het in eerste instantie liet aanzien. Maandag had ik weinig last, maar dinsdag kon ik bijna niet meer opstaan van de bank tijdens het verjaardagspartijtje van mijn neefje Bas. Bepaalde bewegingen met mijn linkerarm zijn erg pijnlijk. Als of er iemand met een bot mes tussen je ribben zit te poeren. Niet fijn.

Toch ben ik gisteravond nog even op de racefiets gestapt voor de wekelijkse training. Maar gelijk voelde ik dat het niet een prettige training zou worden. Vooral als ik met de handen op de remhandels fiets doet het met vlagen pijn. Met de handen in de beugels ging het beste. Gelukkig had Leo de training aangepast (toevallig?) zodat ik niet te veel last had. Intensieve duur stond op het programma. In tweetallen kop over kop zo’n kilometer of 2 rijden, en dan rustig aan beginnen maar wel steeds harden zodat je op 80-90% van je kunnen bij het eindpunt bent. Dan op redelijk tempo terug en dat dan 6x. Hierna deden we het zelfde in viertallen in een dubbele waaier. Doordat we niet gelijk volle bak weg moesten en het asfalt in de polder mooi strak is protesteerde de ribbenkast niet. Enkel op de terug weg, aanzetten voor het viaduct, of over boomwortel in het wegdek voel ik mijn ribben heftig in opstand komen.

Komende zaterdag maar geen rondje Luik. Dik 10 uur in het zadel, over het Walonische kwaliteitsasfalt, is net iets te veel van het goede. Dus ik heb nog een startkaart over voor de liefhebbers.

Race +52 km

tijdrittraining

Het was bijna een week geleden dat ik voor het laatst op de fiets gezeten had. Annet is een aantal dagen van huis en om de kinderen nu uren alleen te laten omdat ik zo nodig moet fietsen dat gaat me net te ver. Maar op woensdagavond de vaste fietsgroep training missen daar had ik ook geen zin in. Gelukkig wilde oma wel even twee uurtjes een oog je in het zeil houden zodat ik toch kon trainen.

Bij de ijsbaan stond ondanks de vakanties toch nog 14 man en 1 vrouw te wachten op wat trainer Leo ons zou laten doen. Zelf was Leo niet op de fiets want z’n verdraaide knie doet nog lastig.

Na het bestuderen van de uitslagen van de tijdrit van 23 juni vond Leo dat er nog wel wat gewerkt kon worden aan onze tijdritcapaciteiten. Want volgens Leo rij je een tijdrit het beste op zo’n vlak mogelijk tempo. Zodat je de beide rondjes in na genoeg dezelfde tijd kan afleggen. En dat was niet bij iedereen zo.

Om dit dus te trainen had hij het stuk van de pont tot aan het tunneltje bij Alkmaar in 3 stukken verdeelt. Tot de 1e kruising, zo’n dikke 2 km op 75%, dan een tandje er bij en de volgende  2,5 km op 85%, en dan vanaf de laatste kruising tot de tunnel onder de weg door volle bak. Dit dan in tweetallen met een gelijk tempo, zodat je kop over kop kon rijden zonder elkaar op te jutten.
Right. Het idee hier achter was goed, zo vlak mogelijk proberen te rijden. De uitvoering was wat minder. Ik reed samen met Jac Tijsen, en kop over kop liep niet echt lekker. Ik moest te veel moeite doen op de kop over te nemen, waardoor de eerste 75% al dicht tegen mijn 85% aan lag en ik het laatste stuk niets meer over had voor de volle bak. Het was meer volle benen. Dat ging dus niet goed.
De 2e poging ging beter. We gingen nu minder hard van start en ik liet Jac wat meer kop werk doen. Tegen het eind van het parkoers haalde we vader Henk en zoon Robin Prigge in, welke aanpikte en het laatste stuk met ons mee sprintte naar het tunneltje.

Terug bij Leo had deze nog een mooie oefening voor ons in petto. Het tijdritrondje met z’n vieren kop over kop rijden, waarbij het eerste stuk en het 3e stuk volle bak moesten en de overig 2 stukken op 80%.
Dat ging redelijk goed. Al had ik snel bekeken dat ik niet de kop van Jac moest proberen over te nemen, anders zou ik niet ver komen. In het wiel van Henk ging het beter, en kon ik wel kopwerk doen. Na de 2e bocht ging zowaar nog harder. Jac sleurde er flink aan op kop. Henk had ook moeite om over te nemen.
Terug bij Leo vertelde deze dat hij steeds een rood stipje van het groepje af zag waaieren. Dat was Robin die net een tandje te kort kwam om bij te blijven.
Inmiddels was het half negen en zijn we via de Woude en Krommenie terug naar Uitgeest gereden, waarbij op de laatste kilometer fietspad de sprint nog even aan getrokken werd. Wederom gaf Jac ons fietsles. Bedankt.

Race + 58 km

straffe noorderwind

Afgelopen woensdagavond stond er een straffe Noorderwind maar inval trainer Benno was vast besloten. “We gaan toch naar de open polder voor onze trainingsrondjes”.  In peloton vertrokken we om 19:00 uur vanuit Uitgeest naar Akersloot waar we met een gloednieuwe pont het Noordhollandskanaal over staken. De pontbaas was zo trots op z’n nieuwe speeltje dat we allemaal gratis over mochten varen. Wel een verbetering die nieuwe pont. Nu zie je pas wat er in 132 jaar op veerpont gebied kan verbeteren. Alleen de relaxzetels ontbreken nog. ;-)

In de Schermerpolder legde Benno uit wat de bedoeling was voor de avond, maar dat was zo’n uitgebreid programma dat ik dat niet allemaal in me op nam. Komt later wel dacht ik.
Eerst mochten we een km of 5 in rijden. Over de Westdijk van lantaarnpaal naar lantaarnpaal versnellen en dan tot de volgende paal rustig aan, daarna weer versnellen maar dit alles op 70% van je kunnen en tegen wind in dus de maximum snelheid lag nog flink laag.
Hierna het zelfde stuk in 3 tallen kop over kop. Wederom tegen de noorderwind in. Dit moest 3 maal, eerst op 70%, dan op 80 en de laatste keer op 90% waarbij je volgens Benno net zo hard/snel moest finishen als je gestart was. De snelle start mocht dus niet ten koste gaan van je duurvermogen. Je moest het hele stuk gelijkmatig fietsen. Dit lukt alleen als je als 3 tal goed samenwerkt.

Ons 3 tal had toch wel de eerste 2 pogingen nodig om goed op elkaar ingewerkt te raken. Niet gelijk overnemen anders kan de 2e man niet goed in het wiel komen, maar ook niet te lang op kop want dat gaat ten kosten van je kracht. Na een aantal meters op kop naar de kant sturen en je tempo iets laten zakken zodat je ingehaald kan worden door de 2e man. Toen we het eenmaal goed door hadden konden we de 3e ronde goed afmaken. Netjes even snel gestart als gefinisht. Benno kon tevreden zijn.
Als laatste had Benno nog 3 sprintjes van een minuut op het programma staan. Hij wilde dit eerst op de Westdijk doen maar een blik op de klok leerde dat het dan wel erg laat zou worden voor we thuis waren. Hij wilde namelijk ook via Markenbinnen terug fietsen.

Het plan werd aangepast (zo soepel die Benno) en de sprintjes werden ingepland in de terugrit. Tijdens de sprintjes, met de wind in de rug gaf mijn teller zelfs 58 km/uur aan. Oei, dat is hard op de vlakke weg.
Met drie of stiekem vier sprintjes in de benen fietsten we terug langs Markenbinnen en Krommenie naar ons mooie Uitgeest. Voor de voetballiefhebbers ?? net op tijd voor de 2e helft van ZuidAfrika – Uruguay.
 
Race + 60 km