Op de fiets

Op de fiets, op de fiets, ben zo blij met zo iets.

Vanmiddag voor het eerst na mn crash weer eens op een echte fiets gezeten. Eentje die vooruit gaat als je trapt, eentje zonder zijwieltjes.

Ik heb de afstand van maar liefst 9 km afgelegd. (wel in 3e hoor, je moet het niet overdrijven). Even naar het meertje om lekker in de zon te liggen. Helaas had de zon al een sluier voor haar gezicht getrokken, waarschijnlijk omdat ik mijn shirt uit deed. Toen ze in tranen uitbarstte ben ik maar weer op huis aan gegaan maar wel via een pitstop bij de ijssalon.

Het fietsen ging goed, al protesteerde mijn linker pols al wel na de eerste kilometer. Maar ja die was vanmorgen ook zwaar be/mis-handeld door de fysiotherapeut. Bij de volgende “moster”-rit zal ik daar hopelijk minder last van hebben.

Gelukkig zit er dus nog wel progressie in mijn genezing. Al dacht ik daar vorige week anders over…

Cadeau

Het mooiste verjaardags cadeautje dat ik dit weekend kreeg (ben vandaag jarig maar vierde het zondag) was niet het ontbijt op bed van m’n kinderen of “the hunger games” trilogie van m’n beide zussen. Nee dat was het geen ik me zelf cadeau gedaan had. De bestelde Sensa Lombardia Super Leggera Special was eindelijk bij de fietsenmaker afgeleverd en deze had ik gelijk maar opgehaald. Zodoende stond m’n nieuwe klimmaatje te glimmen in de keuken. En ik glom net zo hard. Wauw, in het “eggie” ziet ie er nog veel mooier uit dan op het plaatje of in de showroom bij de fietsenmaker.

Maandagavond samen met Benno een test rondje gemaakt. De witte banden zijn helaas niet helemaal wit meer maar dat was te verwachten. Met de inbus sleutel in de achterzak een klein rondje om het meer gereden. Lekker !!

Wel even wennen hoor. Het stuur staat iets verder weg, dus het zadel al wat naar voren geschoven en het stuur iets omhoog gedraaid. Vanavond eens kijken of dat iets uit maakt. Voor de rest rijdt het super. Bochten aan snijden gaat soepeler en volle bak over klinker weggetjes is nu een verademing. Voorheen rammelde de vullingen uit je kiezen maar het carbon frame dempt de oneffenheden veel meer. Terwijl het frame wel goed stijf is. Het is niet zo dat alles beweegt als je even aanzet, wat vroeger wel het geval was met m’n eerste racefiets, een stalen lichtblauwe Koga.

“Berg”op (brug over NH kanaal) gaat bijna vanzelf. Die lichte carbon wielen schelen een stuk en dat merk je vooral in het klimmen. Dus Erik en Marco dat wordt flink jullie best doen komende zondag op de heuveltjes tussen Tilff en Bastogne. ;-)

Maar eerst vanavond nog even trainen met de Fiets-groep. Misschien kan ik nu wel in het wiel van Robin blijven.

Verschrikkelijke sneeuwman

Nee hè. Heb ik dat? Tijdens mijn allereerste rondje op de racefiets gistermorgen werd ik al na 30 minuten overvallen door een sneeuwbui. En niet zo maar een sneeuwbuitje. De sneeuw bleef gewoon liggen en een half uurtje later had ik een witte fiets en zag er zelf uit als Yeti, de verschrikkelijke sneeuwman. Lekker dan!

Terwijl het er vanmorgen zo mooi uit zag. 4 Graden, blauwe luchten met hier en daar een wolk en een zonnetje. Aangezien de voetbal afgelast was ivm verdrinkingsgevaar op de velden hoefde ik de assistent coach van Fc Uitgeest F3 niet te helpen en kon ik dus op de Red Bull springen.
Na de banden opgepompt te hebben en m’n kilometerteller van nieuwe batterijen voorzien te hebben kon ik op weg. Voor de zekerheid toch een regenjasje mee genomen, maar dat was meer tegen de kou dan dat ik neerslag verwachtte.

Nog voor ik in Alkmaar was begon het dus te sneeuwen en ook niet zo zachtjes. Het zwarte asfalt van het fietspad werd langzaam wit en het werd toch nog spannend op de smalle bandjes vooral nadat ik een bocht in wilde sturen en m’n voorwiel even weg gleed op de witte belijning. Oei. Dat ging net goed, maar wel gelijk even met de neus op de feiten gedrukt. Let op het kan glad zijn.
Overige bochten maar iets voorzichtiger genomen. En vanwege het plotseling ingevallen winterweer toch de route maar iets aangepast. Ik wilde eerst een rondje langs de drie molens van de Schermer maken, maar door de sneeuw de route toch maar aangepast in een rondje om het meer.
Terug in Uitgeest kwam ik de strooiauto’s al tegen, zelfs 1 op het fietspad. Strooizout is er weer in overvloed las ik in de krant. Nou mooi. Kan ik mijn fiets weer poetsen.

Race = 37 km.