Egmond - pier - Egmond 2016

Vanmorgen voor de 6e maal aan de start van de strandrace der strandraces; de Egmond pier Egmond. En volgens mij waren de omstandigheden nog nooit zo goed. 8 graden. Zonnetje, droog en een windkracht 3 tot 4 uit het zuiden. Beter kan haast niet. En ook het strand was goed. Lekker breed met weinig mulle plekken. Dat wordt 36 km knallen.

Ik kon me met mijn basis licentie van de KNWU inschrijven bij de wedstrijdrijders en stond zo direct achter de cracks. Vorig jaar startte wij nog na de business team wedstrijd rijders, nu mochten wij gelijk bij het eerste startschot weg. Wat een voorrecht.

Gelijk het eerste stuk was het al dringen. Allemaal door de slingerbochten op de boulevard en dan lopend het strand op, maar daar hadden we direct de ruimte. Vorig jaar was er door de storm maar anderhalve meter strand beschikbaar, nu hadden we de volle breedte.

Het was nu een groepje zoeken en mee gaan in de flow. Gaat het niet hard genoeg spring je door naar een volgend groepje. Gaat het te hard laat je je zakken en pikt bij een andere groep aan. Eigenlijk ging het in het begin wel erg lekker. Pas ter hoogte van Castricum kwam ik even alleen te zitten, of mocht ik kop werk doen terwijl er niemand over nam. Maar toen werden we ingehaald door de snelle business teams. Even aanpikken en mee liften in de (snel)bus. Deze ging me toch te hard en ik moest lossen. Met mij een groepje van 4 of 5 man en samen reden we kop over kop naar Heemskerk.

Na Heemskerk kwam er weer een grote groep rijders voorbij en hier kon ik wel een plekje in de bus bemachtigen. Af en toe door het water maar mijn plek kon ik vast houden. Zo was het wel goed vol te houden. Net voor Wijk aan Zee kwamen wedstrijd renners ons te gemoed. Even was er paniek want ze reden op de vloedlijn waar ook wij reden. Een paar van onze groep wilde voor de aan stormende groep oversteken maar dat was erg gevaarlijk. De wedstrijdrijders gingen netjes naar de juiste kant van het strand, al was het even kiele kiele.

Bij het keerpunt zandhappen. Je probeert zo lang mogelijk door te trappen, maar uiteindelijk moet je toch van de fiets. Snel een paar meter rennen tot de ondergrond weer iets harder wordt, dan op de fiets springen en terug.

Wind in de rug. Ik schakelde naar de zwaarste versnelling en nu stoempen. Dit gaat lekker!
Na Heemskerk volgde al snel de strandtenten van Castricum. Hier moesten we via een hele smalle doorgang omhoog het strand af. Via de trappen een rondje over de parkeerplaats en dan terug naar het strand. Struikel niet over de hooibalen op het pad! En dan duik je het strand weer op voor de laatste 8 kilometers. Nog even mee in een groepje op de grote plaat.

Dan komt de “skyline” van Egmond aan Zee in beeld. Nog even dit tempo volhouden en dan zijn we er. Ik zat in een groepje van zo’n 10 renners en ik was de enige die al trappend bijna de klinkertjes van de boulevard kon bereiken. Hierdoor liet ik de rest van het groepje achter me. Nog even op de tanden bijtend “omhoog” richting vuurtoren, en daar na de bocht wapperde het finishdoek al ons vrolijk tegemoet. Nog een laatste sprintje en “piep” over de streep.

De klok stond op 1:24 maar mijn officiële tijd werd gecorrigeerd naar 1:22:05.
Niet slecht vond ik zelf.
Na ontvangst van de medaille, een flesje drinken en een reep koek moe maar voldaan terug naar huis.

Egmond pier Egmond 2015

Daags voor de start was het al bekend “de strandrace van 2015 zou één van de zwaarste edities worden”. Zuidwester storm was er voorspeld en samen met de verwachtte regen een extreme uitdaging voor de 3500 deelnemers.

Ik voelde me de hele week niet fit. Het begon al na Kerst met spit (rugpijn) en daarna een stevige verkoudheid / lichte griep. Geen trainingsarbeid voor de wedstrijd dus dan maar zo het strand op.

Door de storm was de start 5 kwartier verlaat. Hierdoor zouden we meer strandbreedte hebben, maar ook een uurtje langer nachtrust ;-)

Na mijn startnummer opgehaald te hebben in de sporthal snelde ik naar de start. Ik stond in het groene startvak voor de KNWU basis licentie houders. Wij mochten na de wedstrijdrijders en de wedstrijd Business teams het strand op.

Om kwart over 12 klonk het startschot voor de NK wedstrijd dames, na 5 minuten gevolgd voor de NK heren, en 5 minuten later de Businessteam. Nu waren wij aan de beurt, maar inmiddels was het hard gaan regenen. Nog voor een meter gefietst te hebben was ik al zeiknat. Niets van aan trekken en gewoon gaan nadat het startschot klonk.

Op weg naar Wijk aan Zee zouden we een zuidwesterstorm tegen hebben en inderdaad tijdens de eerste kilometers was het buffelen en afzien om tegen die wind in te komen. Echter toen de bui overgewaaid was draaide de wind ook meer naar het westen waardoor we deze niet meer vol tegen hadden en ik toch een aardig tempo er in kon houden. Wel slim sturen door te zorgen dat er zo veel mogelijk iemand rechts van je rijdt. Maar wel oppassen dat je niet in de mulle stroken terecht komt. Dat af en toe de zee over mijn velgen heen spoelde deerde me niets. Gewoon proberen je lijn te houden en blijven trappen. Langzaam aftellen. 4 km, Castricum aan Zee, Heemskerk, Schoos – Wijk aan Zee en daar de pier.

Nog voor Schoos kwamen de wedstrijdrijders ons al tegemoet met 2 leden van het Imming team voorop, en na een minuut pas gevolgd door de rest van het peloton. Opvallend was dat ze allemaal helemaal op de vloedlijn reden terwijl voorgaande jaren ik me kan herinneren dat ze juist aan de duinkant terug reden. Zou het daar beter lopen? Terug dit zelf ook maar proberen.

Het keerpunt kwam inzicht. Om de dranghekken heen, een paar honderd meter door het mulle zand ploeteren en dan terug naar Egmond. Gelijk kruiste ik de stroom tegemoet komende renners om ook aan/door de vloedlijn terug te rijden. Inderdaad hier fietste het een stukje beter. Maar die storm zou ons een flinke steun in de rug geven?? Niet dus! Ik hoorde voor de start dat 1 van de profs een 53 voorblad gemonteerd had. Met 60 km/uur zou hij terug naar Egmond racen. Helaas. Op een draaiende wind had niemand gerekend. Want ook nu kwam de wind van zij, en hoe dichter we bij Egmond kwamen hoe meer de wind naar het Noorden draaide. Zaak was dus om een waaier te vormen. Een beetje rechts blijven rijden en zodra er links een groepje renners langs komt zorgen dat je aanpikt. Lukt niet altijd, soms kom je op “de kant” terecht, in het mulle zand, en ben je zo de aansluiting kwijt. Maar meedraaiend in de waaiers kwam ook ik in Castricum. Hier van het strand af, via de trappen naar beneden, een rondje over de parkeerplaats en dan “springend” over de strobalen terug het strand op voor de laatste kilometers.

Ook nu weer een groepje maken en mee draaien in de waaiers. Weer was het lastig nadat je kopwerk gedaan had om een plekje terug te pakken in de waaier. Je moet achter de renners door naar de andere kant van de groep om weer mee te draaien. Maar vaak is de groep zo breed dat je in het mulle zand terecht komt. Lastig om je plek op te eisen. Maar de laatste kilometers ging het nog even beter. Ik kon bij een groep aan blijven haken en zo reden we bij Egmond het strand af. Even naast de fiets rennen door het mulle zand. Dan weer op de pedalen, omhoog langs de vuurtoren, volle tegen wind pakken en dan de laatste honderd meter naar de finish.

Ja, stop de tijd! 1:52:29 volgens de Agu klokkers. Gezien de barre omstandigheden geen hele slechte tijd.

Strandtraining

zaterdag 6-12-2014.

Nu ik in 1 adem genoemd wordt in het maandblad FIETS met Bram Imming moet ik mijn reputatie als “strandracer” wel waar maken de komende Egmond-pier-Egmond strandrace. “Ik vond het zwaar”, zo staat er te lezen op bladzijde 70 van FIETS, dus moet er getraind worden!

Zo toog ik vanmorgen de duinen bij Castricum in om me eerst even goed warm te rijden voordat ik het strand onder de wielen laat krisperen. Ik volg dan meestal de oranje route om bij Johanna’s hof via de Zeeweg naar het strand te koersen.

Het had vannacht flink geregend en in het duin was het nog behoorlijk nat. Dat de natte bladeren ook glad zijn en de strandbandjes van mijn 29-er hier geen grip op hebben, daar kwam ik bij het eerste scherpe bochtje gelijk achter. Voor ik het wist stond ik achterstevoren op het pad. “Oké, iets voorzichtiger door de bochten Pee”.

Die oranje route was ik na een tijdje ook kwijt, pijltje gemist, maar als je gewoon rechts houdt kom je vanzelf wel bij de Zeeweg uit. Toch kon ik op een gegeven moment de oranje pijlen weer op pikken en reed zo de route uit richting Johanna’s hof.

Hier even op adem komen op het fietspad naar het strand. Dan het klimmetje op richting Deining en dan in volle vaart het strand op. Beetje op het achterwiel hangen zodat het voorwiel zelf het juiste spoor zoekt in het mulle zand, dan op tijd met het gewicht naar voren en bij trappen om zo harde zand op te rijden. Weer gelukt.

Nu met de wind in de rug over een lekker breed en hard strand vliegen naar Wijk aan Zee. Ik had het getijde bekeken op windfinder.com (tip van Marcel) zodat ik wist dat het nu wel laag water was. Vorige week wilde ik ook op het strand trainen maar toen was het net hoogwater geweest. Het zand zoog hard aan mijn strandbandjes zodat ik na een paar kilometer het duin maar over geklommen ben om onverhard mijn route te vervolgen.

Vandaag dus geen last van. Nu op de grote plaat naar Wijk aan Zee knallen tot ik met het voorwiel tegen één van de betonblokken van de pier aan stond. Fiets omkeren en terug naar Castricum. Maar “that’s another cook” zoals Louis van Gaal ooit zei. Tegenwind maakte het toch weer zwaar. Met de ketting op het middenblad kon ik met moeite de teller op de 20 km/u houden, en als de banden zich iets dieper in het strand vraten kwam de teller nauwelijks boven de 15. Maar langzaam kwam Castricum toch in zicht. Nog even door bijten en ik kon het strand af.

Nog even van de trappen af bij de parkeerplaats (deze zitten straks ook in de officiële EPE) en toen terug naar huis. Omdat het net nog geen half elf was kon ik nog een klein stukje onverhard door duin.

De laatste kilometers naar huis vond ik dat de ketting zo raar tikte. Toen ik even de voeten stil hield zag ik de reden. Eén schelm van mijn ketting was gebroken. Gelukkig heb ik niet hard aangezet op de terugweg, anders had ik met mijn neus op het asfalt gelegen. Pff.

Strandrace Egmond-pier-Egmond

Deze editie van de Egmond-pier-Egmond strandrace was één van de zwaarste tot nu toe. Dat valt te lezen op de diverse fora, weblogs en nieuwspagina’s. En zo voelde het ook!

Vanwege het late hoog water, half 1 in Egmond, was de start van de strandrace pas om half 2 in de middag. Maar 1 uurtje na hoog water, dus dat voorspelde al dat het een zware race zou worden. De harde wind deed hier nog een schepje boven op. En nadat we weggeschoten waren bij de start bleek dat ook wel. Amper een meter breed was de strook waar het strand nog een beetje te berijden was. Probeer dan je weg maar te vinden. Het juiste spoor te kiezen en er in zien te blijven, rijders inhalen, Obstakels ontwijken. Pff.

De eerste kilometers had ik het erg zwaar. Voor de start had ik nog wat lucht uit de achterband laten lopen maar direct na het startschot dacht ik op de velg te rijden. Iets te veel lucht uit de band? Wat nu stoppen en pompen of toch maar door en kijken wat de achterband op het strand doet. Gelukkig liep het daar iets beter maar toch voelde het nog niet goed. Uiteindelijk maar door gefietst al kwam volgens mij het hele deelnemers veld me voorbij. Ik had gewoon geen antwoord. Doorgaan en hopen dat het verderop beter wordt.

En dat werd het gelukkig. De zee trok zich langzaam terug en gaf ons meer meters strand al bleef het spoor zoeken. Welk stuk stuurt het beste? Op weg naar de pier hadden we de wind in de rug maar ik voelde hier nauwelijks voordeel van. De velgen zogen zich bijna vast in het zachte zand en het zilte water vloog je om de oren.

Net voor het keerpunt bij de pier kwamen de koplopers ons al te gemoed. In een glimp zag ik het shirt van Marianne Vos in de voorste gelederen.
Het keerpunt was veranderd ten opzichte van voorgaande jaren. Kon je toen even op adem komen met 2 kilometer asfalt, nu moesten we keren op het strand zelf en door het mulle stuk terug zien te ploeteren. Af en toe lopen als fietsen geen optie was. Geen verbetering deze keerlus. Maar de terugreis was begonnen!

Al gelijk bleek dat we heen toch wel wat voordeel van de wind hadden want nu hadden we er dus nog een tegenstander bij. Of eigenlijk 2. Want links op het toch nog smalle strand reden de rijders die nog moesten keren zodat wij genoodzaakt waren in het mullere gedeelte onze weg te vinden. En wilde je je verschuilen tegen de wind door een brede rug op te zoeken, dan zat je al snel in het zachte zand waardoor je veel meer moest knokken om in de waaier te blijven. Niet echt makkelijk dus.

Het beste was om als 2e man te rijden, maar als de koploper er de brui aangaf moest je zelf het kopwerk weer doen. Vermoeiend en zwaar dus. Ook moest je goed opletten. Door verraderlijke mulle stukken schoot er soms zomaar een rijder naar rechts en belandde je in het zachte zand als je niet tegen de renner aan wilde rijden. En ook mij gebeurde het een keer dat ik door het mulle zand naar rechts geslingerd werd en het halve peloton achter me in het zand terecht kwam. Sorry boys!

Bij Castricum mag je altijd even de strandopgang op en af om een ronde over de parkeerplaats te maken. Leuk voor de toeschouwers vooral. Terug het duin over voel je in de bovenbenen branden. Au.

Nu het laatste stukje naar Egmond. Een groepje zoeken en in de waaier zien te blijven. Soms lukt dat, maar soms ook niet. Dan door stoempen en wachten tot de volgende groep voorbij komt en zien dat je kan aanpikken. De laatste paar kilometers lukte me dat goed. Er kwam en snelle groep langs en ik kon mooi mee, een hoop renners inhalen van groepjes die ik eerder gelost had. Dat doet me goed.

In Egmond is het dan even ploeteren door het mulle zand en dan de boulevard op en op de laatste meters naar de finish er nog proberen een eindsprintje uit te persen. Niet dat dat echt goed lukte want de kramp schoot in mijn kuiten maar de renner die naast me het strand af kwam eindigde toch achter me.

Op de klok stond 1:53:22 (bruto tijd) later gecorrigeerd naar 1:53:03. Goed voor een 392e plaats. Geen PR. maar ik denk dat niemand zijn tijden verbeterd heeft met zulke zware omstandigheden.

Volgend jaar weer, werd me ’s avonds gevraagd. Ja natuurlijk. Pijn is fijn. Afzien hoort bij sport.

Castricum-pier-Egmond-Castricum

Vanmorgen nog even het strand op met de 29-er. Vorige keer viel ons ritje letterlijk in het (hoge) water, maar vanmorgen was het tij gekeerd. Via het Castricummer duin, de oranje route, naar Johanna’s Hof gereden om toen de Zeeweg te volgen en bij Castricum aan Zee het strand op te rijden.

Op en naar het strand was het erg druk met strandracers. Iedereen had deze mooie zondagmorgen aangegrepen om nog even te trainen. Er lagen zelfs strobalen bij de strandopgang om het “fiets op je nek nemen” te trainen.

Ik hield het vandaag bij het strandracen. Eerst van Castricum naar de pier, lekker tegen de wind in buffelen.
In Heemskerk werd in ingehaald door een groepje van 4. Hier kon ik mooi aanpikken in de waaier en blijven zitten tot Wijk aan Zee. Maar omdat ik er toch een training van wilde maken liet ik het groepje na een paar kilometer lopen. Gewoon weer zelf tegen die wind in beuken.

Toen mijn voorwiel eindelijk de betonblokken van de pier raakte was ik al redelijk uitgewoond. Pittig windje. Gelukkig had ik hem nu in de rug en ik had verwacht op mijn gemakkie naar Egmond te kunnen peddelen. Helaas werd het toch iets zwaarder. De vloed kwam langzaam op en het strand begon harder aan de gladde banden te zuigen. Net na de zendmast/weerstation, zo’n 2 kilometer voor Egmond besloot ik toch maar om te keren, want ik moest nog een stukje terug tegen wind in naar Castricum. De onverharde kilometers in duin en het stuk tegen wind begon z’n tol al te eisen. Ik kreeg trek maar had niet meer bij me dan een inmiddels half lege bidon water, nog even afzien dus. Over het strand harken tot Castricum en daarna eindelijk de wind pal in de rug. Op de grote plaat op huis aan.

Deze eerste echte strandtraining viel me zwaar. Zeker omdat we gisteren ook al 47 km door de bossen en heide rond Hilversum gereden hadden en ik de week er voor snot verkouden was. Ook kwam ik er tijdens mijn strandtraining achter dat het stuur van mijn 29-er te hoog staat. Dit vanavond aangepast. Nu zien of ik tijdens het weekje vakantie dat ik nog heb een gaatje kan vinden om nog een rondje te trainen voor de strandrace.

PS. heeft er iemand nog een startbewijs voor Egmond-pier-Egmond over? Jolanda wil ook mee rijden maar was te laat met inschrijven.

Strandracen ?

Om ons voor te bereiden op de komende strandrace Egmond pier Egmond op 11 januari waren we zondagmiddag richting Castricum aan Zee gefietst. Zodat we daar over het strand naar de pier en weer terug konden rijden om zodoende al vast te wennen aan de bijzondere fietsomstandigheden van het fietsen op het strand. Jo wil namelijk ook mee doen met de strandrace maar heeft nog nooit op het strand gefietst, de hoogste tijd dus om dit eens te proberen.

Aangezien het officiële sluitingsuur (half elf) van het Noord-Hollands duingebied voor mountainbikers (op onverharde wegen) al lang voorbij was reden we via Castricum en Bakkum naar het strand, maar voor we het strand op gingen liet ik even de extra lus zien die in de strandrace zit. Tijdens de strandrace word je bij Castricum aan Zee (op de terugweg) van het strand gehaald. Via de trappen moet je dan naar beneden de parkeerplaats op en dan langs de slagboom (geen kaartje nodig die dag) weer terug omhoog richting strand. Hier en daar nog even de fiets op de nek nemen omdat men hier dan strobalen neerlegt om de snelheid er uit te halen.

Wij gingen dus ook even met de fiets de trappen af, waarbij Jo de vering in haar strandfietsje erg miste. Hierna uiteindelijk dan toch het strand op.

Boven op het duin viel al op dat het strand erg smal was deze middag. We waren juist op het verkeerde tijdstip op het strand, het was namelijk vloed. Nog wel even geprobeerd om tegen de vloedlijn aan te fietsen maar dat was eigenlijk geen doen. Je zakte, ook met strandbanden, diep weg in het mulle zand. Jo vroeg of het altijd zo zwaar fietsen is op het strand maar ik kon haar verzekeren dat dat meestal niet het geval is. Op een hard strand kan je gewoon knallen en hoge snelheden halen. Na een kilometertje ploeteren zijn we maar omgekeerd. Nog maar eens proberen als het geen vloed is.

Via de verharde paden in het duin zijn we terug gereden. Bij camping Geeversduin werden we verrast door een heuse kerstmarkt. Met de fiets in de hand nog even gezellig langs de kraampjes gegaan om daarna met de wind in de rug terug naar huis te rijden. Volgende keer maar tijdens het juiste getijde het strand op fietsen

Egmond pier Egmond

Waarom deed ik ook weer mee? Is dit leuk? Nog geen kilometer op het strand gereden en toen wist ik het weer. Oja, dit is zwaar. Nog 35 km te gaan. Dat wordt afzien. Banden zuigen zich in het zilte zand. Je voorganger spettert je gezicht onder en de wind probeert de toch al niet zo soepel lopende fiets nog meer af te remmen. Gewoon niet aan denken en proberen je tijd van vorig jaar (toen ik 110% in vorm was) te verbeteren. Helaas zat dat er dit jaar niet in ondanks dat de weersomstandigheden een stuk beter waren.

Gelijk na de start voelde ik de benen al, maar dat heb ik ook na de start van een tijdrit. Heel even de gashendel terug draaien en dan kan ie daarna weer vol open. Dit jaar geen gedrang om van de boulevard het strand op te draaien, ik kon gewoon blijven zitten en door trappen dankzij mijn “kopstart".

Op het strand pikte ik aan bij een groepje dat redelijk de vaart er in had. Slingerend om de langzamere deelnemers van de business klasse heen. Proberen in het wiel van het groepje te blijven. Dat lukte aardig maar bij Castricum aan Zee moest ik ze toch laten gaan. Wachtend op een volgend groepje zakte de snelheid behoorlijk terug. Gelukkig kon ik weer aan pikken en reed de trein nu in volle vaart naar Heemskerk. Nog voor Heemskerk kwamen de blauwe zwaailichten van de begeleiders van de wedstrijd rijders ons al te gemoed. Rob van der Niet (winnaar van 2012) lag op kop, op enkele seconden gevolgd door de achtervolgers met oa. Bart Brentjens, Bram Rood, Rudy van Houts en Mariane Vos. Wat een kanjer is zij toch. Trapt zich, voor het eerst met de ATB op het strand, gewoon tussen de mannelijke Nederlandse toppers. Respect!

Zelf moest ik nog even op de tanden bijten. Een groepje laten gaan, aansluiten bij een ander groepje. Kop nemen, weg fietsen, doortrappen, rammen … Eindelijk de pier. Proberen nu zo lang mogelijk te trappen om dan helaas toch af te moeten stappen en lopend verder te gaan. Op de pier weer in op de pedalen en even bij komen op de paar kilometer asfalt voordat we weer het zand op schieten, terug naar Egmond.

Nu wind in de rug. Lekker. Het nadeel van meedoen op je oude fiets is dat de “versnellingsbak” niet zo uitgebreid is. Steeds zat ik te schakelen tussen kransje 5 en 6 (van de 7) De 5 was iets te licht. De 6 iets te zwaar. Zo modderde ik naar Castricum waar we nog even getrakteerd werden op een lusje over het parkeer terrein. Fijn.

Nu de laatste 8 km. “Houd dat tempo vast, Peter. Nu niet verslappen.” Zendmast en vuurtoren komen steeds dichterbij. Protesterende bil- en bovenbeen spieren gewoon negeren. Nog een klein stukje. Toch weer moeten lopen om de strandopgang te bereiken en dan die rot kluft op, om de vuurtoren heen en dan eindelijk de finish.

Stop de tijd. 1:38:42. Toch 2 minuten langzamer dan vorig jaar. Ik ben er, maar leef ik nog? Gelukkig komt mijn meisje me te gemoed en vangt me op met een knuffel. Eindelijk een supporter speciaal voor mij! :-) Maar volgend jaar doet ze ook mee hoor. Weer een tegenstander extra.

ATB + 38 km

strandracen

Als je aan me zou vragen of ik strandracen leuk vind, dan zou ik je een eerlijke NEE antwoorden. Er is niets aan om dik ander half uur te stoempen op een zuigend strand. Maar of ik volgend jaar weer mee doe, antwoord ik je, waarschijnlijk wel ja. Maar wat is dat dan toch?
Het afzien, de spanning, de voldoening als je gefinisht bent. En de strijd tegen de elementen en je vrienden of bekenden. Want ben ik sneller dan die of die? Plus dat het een mega fiets evenement is dat nagenoeg in onze achtertuin gehouden wordt. Al met al had ik dus redenen genoeg om me na de superzware editie van 2011 wederom in te schrijven voor Egmond-pier-Egmond van 2012.

Rond 9 uur vanmorgen begaf ik me naar het startvak voor de recreanten/cyclosportieven. Een beetje tussen de reeds opgestelde renners wurmde ik me naar voren zodat ik een goede uitgangs- positie zou hebben. Na de start van de wedstrijdrijders, businessklasse, rekranten teams en leden van le Champion mochten wij uiteindelijk ook van start. De klok stond inmiddels op 10 minuten dus die moest ik bij het finishen van mn tijd aftrekken.

Over de boulevard van Egmond racete we naar de strandopgang om daar lopend door het mulle zand de vloedlijn op te zoeken. Nu in de pedalen en gaan. Grote plaat er op en richting Wijk aan Zee.

De wind blies met zo’n 6 Beaufort in onze rug, en de teller liep op naar de 30 km/uur. Wel blijft het opletten, want er rijdt zo’n 3500 man/vrouw op het strand en staan er geregeld dikke houten palen in het zand. Het strand was redelijk hard met weinig mulle plekken.

Net voorbij Heemskerk kwamen de wedstrijdrijders ons alweer tegemoet. Ramses Bekkenk, de winnaar van vorig jaar zag ik pas in de 3e groep zitten, geen winst dit jaar waarschijnlijk dus voor hem. (uitslag is: 1e Rob vd Niet, 2e Sander Lormans, 3e Kevin v Hoovels. 32e Ramses Bekkenk)
Goed rechts houden, maar gelukkig was het strand breed genoeg. Echter hoe dichter we bij Wijk aan Zee kwamen, des te slechter het strand werd. Er lag een laagje water op en het zand was muller en zoog harder aan de banden. De pier kwam gelukkig steeds meer dichterbij. Door het stuk los zand voor de pier kon ik heen trappen en ik kwam zodoende als één van de weinige al fietsend de pier op.

Nu even bijkomen. Een paar kilometer asfalt voordat we weer het strand op mochten. Even tijd om te eten en te drinken.

Het stuk terug was veel zwaarder. De Noordwester maakte het ons goed moeilijk. Het beste ging het nog in een groepje. Om beurten op kop en dan in de luwte naast de kopman rijden. Helaas viel het eerste groep al snel uit elkaar en moest ik nieuwe “vrienden” zoeken. Gelukkig moet iedereen die kant op en kon ik alweer snel ergens aansluiten. De waaier werd zo breed als het strand het toeliet en rechts naast de kopmannen ging het eigenlijk het beste. Als je dan op kop komt weet je tenminste waarvoor je het doet. Helaas was de dank van het peloton maar kort, want zodra je de kop over gaf moest je snel een plekje zien te vinden in die grote waaier. Dat was lastig met als gevolg dat ik tot 3 maal toe na de kop over gegeven te hebben het moest bekopen met een plekje op het elastiek, tot je er af wapperde. Bedankt mannen.
Bij Castricum aan Zee volgt altijd een korte onderbreking van de terug rit. Even van het strand, via de trap naar de parkeerplaats en dan terug naar het strand. Onderweg versperren een aantal strobalen nog de weg. Ik zag echter een gaatje tussen 2 strobalen en ben hier gewoon dwars doorheen gefietst. De toeschouwers terplekke vonden dit prachtig. “Goed zo, weg die troep”, riep men me na.

Castricum – Egmond is nog maar zo’n 6 km. Dus nog even tanden bijten. Weer vormde zich een grote waaier en weer moest ik lossen met de boulevard van Egmond in zicht. Balen. Nog even een groepje van 3 gevormd en toen het strand af, duwend door het mulle zand en dan de eindsprint naar de finish. De bovenbenen waren het niet zo eens met die eindsprint en protesteerde hevig, maar die dame naast me moest ik gewoon voorbij! Met 1 uur 47 op de grote klok, wat gecorrigeerd werd naar 1:36:23 kwam ik over de finish. Een stuk sneller dan vorig jaar, maar nu waaide het ook iets minder hard.

Op weg terug naar de auto begonnen ook de bilspieren te laten merken dat er hard gewerkt was vanmorgen. Zitten en bukken werd steeds moeilijker. Morgenochtend maar even het duin in om alles weer los te trappen.

Atb +42 km.

Mijn eerste strandrace.

Afgelopen woensdag besloten om toch ook mee te doen aan Egmond Pier Egmond, de weersvoorspelling waren prima, niet -10 enkel “een beetje” wind en regen. Al ben ik geen strandhaas, je kunt er pas over EPE oordelen als je zelf meegedaan hebt. Via internet de startkaart van Ton Schoonhoven kunnen overnemen (startnummer 4010). Ton had via zijn werkgever een business startkaart en dus zijn persoonlijke kaart over. Voor een prikkie kon ik dus toch nog mee doen.
Vrijdag nog even voor de spinles mijn oude mountainbike aangepast. Slot er af. Ketting geolied en banden wat minder lucht gegeven. Zo ik ben er klaar voor.

Vanmorgen was ik om half tien in Egmond. Na even de start en het eerste stuk tot het strand geïnspecteerd te hebben snel een restaurant in voor een bak koffie want de regen kwam met bakken tegelijk naar beneden.
Om half elf toch maar richting start gegaan. Daar was het nog niet zo druk en zodoende stond ik redelijk vooraan in het startvak voor de recreanten. (wij mogen pas als laatste starten, na de wedstrijdrijders, de business-klasse, de leden van le Champion en daarna pas de recreanten)
In het startvak was het koud maar wel gezellig. We stonden naast de ingang van het wedstrijd vak en zag daardoor diverse cracks zich opstellen voor de start waaronder blogger Marieke.

Klokslag 11:00 gingen de toppers van start, daarna de overige groepen en zoals gemeld wij als laatste. Tijdens de start van de businessklasse zag ik ook blogger Martin langs komen. Hij had er flink de sokken in.
Na 10 minuten konden wij dus van start, eerst een paar honderd meter over de boulevard en dan met een scherpe bocht het strand op. In die bocht voelde ik m’n achterband wegglijden. Oeps toch te weinig lucht in de banden? Op het strand bleek van niet. Het strand op fietsen was er trouwens niet bij. Een dikke file van lopende fietsers. Hmm. Bij de vloedlijn klom iedereen pas op de fiets en kon de strijd tegen de elementen, de tegenstanders en jezelf beginnen. Eerst 17 kilometer tegen wind in. Wind? Zeg maar gerust zuiderstorm. Windkracht 7 met uitschieters naar 9, en dan nog die fijne slagregens. Echt prima omstandigheden voor mijn vuurdoop.

De eerste kilometers was het erg druk, vechten voor een goede positie, links van het peloton om zodoende uit de wind gehouden te worden, maar wel oppassen dat je niet het mulle zand in gedrukt wordt. Op zich ging het wel lekker, stoempend en afziend haalde ik meer renners in dan dat ik ingehaald werd. Het werd hierdoor gelukkig wat minder druk en nu reed ik echt van groep naar groep met wat renners in het wiel. Soms werd ik dan weer ingehaald en moest knokken om aan te kunnen pikken.
Het strand van Heemskerk was slecht. Zeer mul en heel veel schelpen. Enkel aan de vloedlijn kon je fietsen. Om toch langs langzamere rijders te kunnen moest ik bijna tot de naven door het water. Blij dat ik op m’n oude fiets rij.

In Wijk aan Zee wordt het strand beter, en ter hoogte van Schoos kwamen de koplopers ons al te gemoed. 2 of 3 crossmotoren er voor en een politieauto compleet met zwaailampen en toeters. Niet te missen dus. Gelukkig is het strand hier breed dus ze hadden alle ruimte. Ramses Bekkenk lag hier al ruim op kop en kon dit op de finish verzilveren voor z’n eerste overwinning in Egmond.
Wij reden nu naar het keerpunt bij pier. Hier haalde ik buurjongen Ruud in, maar gelijk nadat we op het asfalt (lekker) aan onze terug reis konden beginnen was hij me alweer voorbij.
Nu met wind in de rug even over het asfalt maar na een kilometertje toch weer het strand op. Nu kon de versnellingspook in het hoogste gaatje.

Plankgas naar Castricum waar de organisatie bedacht had dat we daar even het strand af mochten voor een rondje over de parkeerplaats.
Hier werd ik aangemoedigd door blogger Alfons die z’n fiets verstandig in de schuur had laten staan.
Vanaf hier nog 7 km. Weer de grote plaat er op en gaan. 36 km/uur gaf de teller aan. Ik kon niet harder maar werd wel veel ingehaald. Balen. Een versnelling kleiner was veel te licht, en het kleinste kransje achter was net te zwaar. Dat heb je met zo’n oude fiets, maar 7 tandwieltjes op de cassette.

Peter op kop
Egmond kwam snel dichterbij, het laatste stukje van het strand, dan rennen door het mulle stukkie en dan “omhoog” de boulevard op. Au au, dat doet zeer. Voorzichtig door de laatste bocht en nog even sprinten naar de finish. 2:03 stond er op de grote klok. In de einduitslag werd dat gecorrigeerd naar 1.53:36. Prima tijd toch, voor m’n vuurdoop?
Bij de finish kreeg iedereen een bronzen medaille aan een roze lint. Bedankt organisatie, daar doen we het voor.

De terugweg naar de auto was een echte martelgang. Op de finish had ik even stil gestaan en nu verkrampte ik door de koude letterlijk. Met kramp in de bil en beenspieren terug tegen wind in naar de auto. Au au, toch dieper gegaan dan ik gedacht had.

Volgend jaar weer? Als het door gaat wel… denk ik. ;-)

ATB + 36 km