Kilometerteller 2014

De afgelegde kilometers in 2014:

ATB (Giant Anthem, 29-er en Terrago)
1711 km
Racer (Sensa en RedBull) 4577 km.

Strava houdt dit ook voor me bij maar telde in 2014 ook de Ski- en schaats-kilometers mee en kwam zodoende op 6506 km.

Door spit (=rugpijn) en griep helaas sinds 2e Kerst niet meer op de fiets gezeten of kunnen trainen.
Dat wordt wat aanstaande zaterdag tijdens de voorspelde storm op het strand voor Egmond-pier-Egmond.
We gaan het meemaken.

RedBull geeft je vleugels

Fietsen op een Formule 1 circuit hebben we reeds gedaan maar fietsen op de startbaan van een F16….

Sinds gisteren kunnen we dat ook van ons lijstje afstrepen. Geweldig wat een ervaring. Blogger Gert Noordhoek tipte me via Facebook dat er fietspad loopt over de voormalige landingsbaan van vliegveld Soesterberg. Dus toen Jo voorstelde om zondag richting Amersfoort te fietsen stelde ik voor om dan via Soesterberg te rijden en te proberen de landingsbaan van het vliegveld te kruisen.

Via de knooppunten routeplanner had ik een mooie route uitgestippeld. Via de Utrechtse Heuvelrug, om Hilversum heen, over de bloeiende paarse heide, door de bossen zo richting Den Dolder en Zeist.

In Soesterberg moesten we dan linksaf en zouden dan de landingsbaan kruisen. Midden op de landingsbaan staat een groot hek zodat je eigenlijk alleen de baan kan kruisen, maar toevallig zag ik net een mevrouw het hekje openen en er met haar hondje door gaan. We konden de kans niet laten schieten om ook door het hekje de baan op te glippen. Of het helemaal legaal was weet ik niet maar super was het wel. Een brede plaat strak asfalt hoe ver je ook kon kijken. Ik omklemde mijn ligstuur en reed volle bak naar het begin van de startbaan van de F16’s. Hier even staan genieten van het weidse gevoel en toen weer terug. Hier kan je een mooie tijdrit op organiseren Leo.

Handen knijpen in het stuur, ellebogen rusten op de steunen. De bovenbenen spannen zich volledig aan. De kuiten staan strak en malen als een gek de pedalen rond. De fiets begint onrustig te schudden… Stijg ik al op? …Red Bull geeft je vleugels. Toch?

Helaas de startbaan was net te kort voor mijn RedBull om me het luchtruim te laten kiezen. Maar leuk was het wel.

Nog nagenietend vervolgde we onze weg richting Amersfoort waar we hopeloos verdwalen. Veel knooppunten bordjes ontbraken op cruciale kruispunten en ook de rood/witte ANWB fiets wegwijzers lieten ons hopeloos in de steek. Na zeer chagrijnig (sorry Jo) voor de 2e maal de stadsring gerond te hebben vinden we dankzij Google maps op Jo haar telefoon het goede spoor terug.

Gelukkig komen we buiten de stad ook weer de knooppunten bordjes tegen en zo konden we onze tocht toch afmaken. Via Hoogland, Baarn, Eemnes komen we in Laren uit. Hier dachten we wel zonder knooppunten bordjes naar huis te kunnen fietsen. Dat lukte ook wel maar met een klein ommetje over de heide. Ach zoveel kilometers stonden er nog niet op de teller en gelukkig was onze voorraad reepjes en gelletjes ook al lang op. Met een lege maag bereikten we nog net Muiderberg, om daarna al onze verbruikte calorieën in 1 keer bij te vullen met “Kapsalon Shoarma” schotel van de plaatselijke Turk. Lekker !!!

En Gert, bedankt voor de tip.

De route via Strava

Spaarvarken geslacht

Na lang wikken en wegen ben ik vanmiddag voor de derde maal naar de fietsenwinkel gegaan en heb toch een nieuwe racefiets besteld….
Van mijn huidige racefiets, Red Bull Pro SL-3000, uit 2005 beginnen de vleugeltjes nu toch wat te rafelen. Je kunt alles wel weer oplappen. Nieuwe wieltjes, andere pedalen, nieuwe drive-train, maar het blijft een alu-frame uit 2005. Niet dat daar iets mis mee is maar ja… De huidige generatie carbon frames zien er zo mooi uit en alle verhalen doen geloven dat je bijna niet meer hoeft te trappen om al vooruit te komen…. Plastic fantastic !

Een nieuwe fiets moest er komen. Maar de keuze was moeilijk. Het moest uiteraard een carbon frame worden, met het liefst de kabels binnen door.
En dan natuurlijk licht en stijf, en niet duurder de zo’n 2000 euro. Ja ga maar kiezen!
Op mijn lijstje kwamen de Koga Kimera Road UD Team, de Wilier Gran Turismo, de Cube Agree GTC Race, de Rose Carbon Pro RS-3000, de Giant TCR Composite 1, en de Sensa Lombarardia SuperLeggera.

Natuurlijk zijn er meer racers in deze prijsklasse die aan mijn wensen zouden voldoen maar je moet het je zelf niet te moeilijk maken. Na een paar slapeloze nachten had ik besloten om toch maar voor de Sensa te gaan. Waarom? Mooi frame, kleur, kwaliteit carbon, stijfheid, opbouw, redelijk onbekend merk (niet het halve dorp fietst er op) en die mooie carbon wielen.

Maar toen plofte de nieuwe FIETS magazine op de mat. Een lezers-test van de nieuwe Sensa Giulia. Samengevat vonden de testers de Sensa Giulia: licht, stijf en modern. Goede prijs/kwaliteit verhouding. En verderop in FIETS een aanbieding van de Sensa Calabria Super Special voor € 1999,-

Twijfel, twijfel. Het wordt dus een Sensa, maar welke? De Giulia? Generatie 5 carbon maar geen carbon wielen. Upgrade met carbon wielen + € 250,- over het budget dat ik al iets verhoogd had naar € 2100,- Die Sensa Calabria dan? Mooie prijs EN met die carbon wielen, maar een 2011 frame met kabels buiten langs…. Twijfel, twijfel.

… het is de Sensa Lombardia Super Leggera Special geworden. klik voor specificaties.

Voor € 2130,- met Ultegra triple en 2 carbon bidon houders.
Levertijd 2 weken volgens de dealer. Dus de Classico Boretti rijd ik hopelijk op mijn nieuwe Sensa.

Verschrikkelijke sneeuwman

Nee hè. Heb ik dat? Tijdens mijn allereerste rondje op de racefiets gistermorgen werd ik al na 30 minuten overvallen door een sneeuwbui. En niet zo maar een sneeuwbuitje. De sneeuw bleef gewoon liggen en een half uurtje later had ik een witte fiets en zag er zelf uit als Yeti, de verschrikkelijke sneeuwman. Lekker dan!

Terwijl het er vanmorgen zo mooi uit zag. 4 Graden, blauwe luchten met hier en daar een wolk en een zonnetje. Aangezien de voetbal afgelast was ivm verdrinkingsgevaar op de velden hoefde ik de assistent coach van Fc Uitgeest F3 niet te helpen en kon ik dus op de Red Bull springen.
Na de banden opgepompt te hebben en m’n kilometerteller van nieuwe batterijen voorzien te hebben kon ik op weg. Voor de zekerheid toch een regenjasje mee genomen, maar dat was meer tegen de kou dan dat ik neerslag verwachtte.

Nog voor ik in Alkmaar was begon het dus te sneeuwen en ook niet zo zachtjes. Het zwarte asfalt van het fietspad werd langzaam wit en het werd toch nog spannend op de smalle bandjes vooral nadat ik een bocht in wilde sturen en m’n voorwiel even weg gleed op de witte belijning. Oei. Dat ging net goed, maar wel gelijk even met de neus op de feiten gedrukt. Let op het kan glad zijn.
Overige bochten maar iets voorzichtiger genomen. En vanwege het plotseling ingevallen winterweer toch de route maar iets aangepast. Ik wilde eerst een rondje langs de drie molens van de Schermer maken, maar door de sneeuw de route toch maar aangepast in een rondje om het meer.
Terug in Uitgeest kwam ik de strooiauto’s al tegen, zelfs 1 op het fietspad. Strooizout is er weer in overvloed las ik in de krant. Nou mooi. Kan ik mijn fiets weer poetsen.

Race = 37 km.