RedBull geeft je vleugels

Fietsen op een Formule 1 circuit hebben we reeds gedaan maar fietsen op de startbaan van een F16….

Sinds gisteren kunnen we dat ook van ons lijstje afstrepen. Geweldig wat een ervaring. Blogger Gert Noordhoek tipte me via Facebook dat er fietspad loopt over de voormalige landingsbaan van vliegveld Soesterberg. Dus toen Jo voorstelde om zondag richting Amersfoort te fietsen stelde ik voor om dan via Soesterberg te rijden en te proberen de landingsbaan van het vliegveld te kruisen.

Via de knooppunten routeplanner had ik een mooie route uitgestippeld. Via de Utrechtse Heuvelrug, om Hilversum heen, over de bloeiende paarse heide, door de bossen zo richting Den Dolder en Zeist.

In Soesterberg moesten we dan linksaf en zouden dan de landingsbaan kruisen. Midden op de landingsbaan staat een groot hek zodat je eigenlijk alleen de baan kan kruisen, maar toevallig zag ik net een mevrouw het hekje openen en er met haar hondje door gaan. We konden de kans niet laten schieten om ook door het hekje de baan op te glippen. Of het helemaal legaal was weet ik niet maar super was het wel. Een brede plaat strak asfalt hoe ver je ook kon kijken. Ik omklemde mijn ligstuur en reed volle bak naar het begin van de startbaan van de F16’s. Hier even staan genieten van het weidse gevoel en toen weer terug. Hier kan je een mooie tijdrit op organiseren Leo.

Handen knijpen in het stuur, ellebogen rusten op de steunen. De bovenbenen spannen zich volledig aan. De kuiten staan strak en malen als een gek de pedalen rond. De fiets begint onrustig te schudden… Stijg ik al op? …Red Bull geeft je vleugels. Toch?

Helaas de startbaan was net te kort voor mijn RedBull om me het luchtruim te laten kiezen. Maar leuk was het wel.

Nog nagenietend vervolgde we onze weg richting Amersfoort waar we hopeloos verdwalen. Veel knooppunten bordjes ontbraken op cruciale kruispunten en ook de rood/witte ANWB fiets wegwijzers lieten ons hopeloos in de steek. Na zeer chagrijnig (sorry Jo) voor de 2e maal de stadsring gerond te hebben vinden we dankzij Google maps op Jo haar telefoon het goede spoor terug.

Gelukkig komen we buiten de stad ook weer de knooppunten bordjes tegen en zo konden we onze tocht toch afmaken. Via Hoogland, Baarn, Eemnes komen we in Laren uit. Hier dachten we wel zonder knooppunten bordjes naar huis te kunnen fietsen. Dat lukte ook wel maar met een klein ommetje over de heide. Ach zoveel kilometers stonden er nog niet op de teller en gelukkig was onze voorraad reepjes en gelletjes ook al lang op. Met een lege maag bereikten we nog net Muiderberg, om daarna al onze verbruikte calorieën in 1 keer bij te vullen met “Kapsalon Shoarma” schotel van de plaatselijke Turk. Lekker !!!

En Gert, bedankt voor de tip.

De route via Strava

Er ligt een paard op het pad.

Halverwege ons mountainbike rondje over de Gooise matras werden we gisteren gevraagd om te helpen bij een gestruikeld paard.

Wij hadden al een leuk stukje gefietst over de heide bij Hilversum en reden om het Laarder Wasmeer heen richting theehuis ’t Bluk toen we op een ruiterpad een wit paard zagen liggen. De berijdster stond er naast samen met een andere mountainbiker en wenkte ons om te helpen. Het paard was gestruikeld over een boomwortel en de berijdster kon net nog op tijd van de rug af springen. Maar nu lag het paard wat ongelukkig op het ruiterpad en kon zijn benen niet meer goed onder haar lijf krijgen om op te staan. Of wij even mee wilden helpen duwen als het paard probeerde op te staan.

Onze fietsen even tegen een boom geparkeerd en met vereende krachten geprobeerd het paard een zetje in de rug te geven. En ook al was dit een relatief klein paardje, er was nauwelijks beweging in te krijgen. Het paard werd door de berijdster aangespoord om ook zelf mee te helpen, maar wat we ook probeerde het lukte niet. Iedereen die passeerde kwam mee helpen maar ook nu kregen we haar niet op de been. Het paard zelf lag te trillen van de shock. De opgetrommelde manage houder kwam met touwen helpen maar zelf toen lukte het ons niet.

Uiteindelijk heeft de Amazone een veearts en de brandweer om hulp gevraagd. Hoe dit is afgelopen weten we helaas niet, want omdat het al laat werd en professionele hulp onderweg was zijn ook wij weer verder gefietst. Maar fietsend over de heide bleef het paardje wel in onze gedachten. Hopelijk mankeerde ze niets en heeft de amazone haar weg op de rug van het paard kunnen vervolgen.

Heideroosjes en Duindoorns

Dit weekend kon ik weer eens optimaal gebruik maken van de mountainbike en op beide dagen lekker fietsen.
Zaterdagmiddag, samen met vriendin Jo, cruisen door de bossen en over de heide in het Gooi. Zondag met een paar jongens van de Fietsgroep de duinen bij Castricum in.

Zaterdagmiddag, na een stevige brunch, sprongen we op de fietsen en reden via Naarden richting Huizen om het klimmetje te vinden nabij het zwembad de Sijsjesberg in Crailo. Jo had wat aanwijzingen van een vriendin gekregen en nu konden het puistje vinden. We waren wel steeds in de buurt maar er toch net langs gereden. Nu er dus op en er over.

Ook op de heide bij Hilversum hebben we een nieuw stuk ontdekt. De Zuiderheide, deze ligt aan de andere kant van de Hilversumseweg. Ook hier een groot stuk heide met ongekende mtb mogelijkheden. Opvallend waren de korte klimmetjes die hier uit het niets oprezen. Kuitenbijtertjes in mini formaat.

Na twee en half uur spelen in de natuur waren we weer thuis. Mooi op tijd, want korte tijd later begon het te regenen.


Zondagochtend ben ik met een paar man van de fietsgroep naar het duin getogen. Nog even genieten van de herfstkleuren, al viel het me op dat de natuur hier nog groener was dan de bomen op de heide. Daar hadden de meeste bomen al hun goud gele herfsttooi. Heeft de zee toch zoveel invloed op de herfstkleuren?

Ons rijgedrag werd niet door de zee beïnvloedt, daar is een andere vloeistof veel beter in. Wij knalde door het duin waarbij Marcel met zijn gladde strandbanden opvallend goed kon volgen. En zelfs op “de Bonnaleiding”, een stuk valsplat, mijn Strava record aan flarden reed. Hmmm.

Helaas ging het aan de achterzijde van de Kruisberg vanmorgen mis. Ik nam een technisch stukje naar beneden en René van Goethem volgde in mijn wiel. Plotseling hoorde ik een schreeuw en kukelde René over zijn stuur. René Lommers die er achter reed zag René een mooie koprol maken. Maar ook al zag het er redelijk onschuldig uit, René bleek toch veel pijn aan zijn schouder te hebben. Voorzichtig z’n sleutelbeen onderzoekend leek het er op dat deze gebroken was. Rechterarm kon hij ook niet omhoog brengen. Nee, het zag er niet goed uit. Fietsen kon nog wel, en met een zetje in de rug ook het onverharde pad afrijden. Daarna via het asfalt terug naar huis. Een uurtje later melde René van uit het ziekenhuis dat inderdaad zijn sleutelbeen gebroken was. Bummer. :-(

Sterkte en beterschap René.

route heideroosje: klik
route duindoorn: klik

Stop dan !

“Je mag hier niet fietsen." "Stop dan!”, dat werd me gisteren na geroepen nadat we een leuk rondje op de heide aan het fietsen waren. Maar waarom zou ik stoppen? Er staan geen bordjes die zeggen dat je er niet mag fietsen, net zoals er geen bordjes staan dat je je hond los mag laten lopen. Toch doen mensen dat. Jo had tot 2 maal toe een dolle hond voor/tegen haar wielen. Levensgevaarlijk.

Maar ondanks de loslopende honden en mensen die denken dat de heide alleen voor wandelaars toegankelijk is, hebben we heerlijk gefietst.

Want de voorspelde buien bleven uit en de zon liet zich zelfs zien. Wel een paar keer “fout” gereden waardoor het aantal verharde kilometers iets meer werd dan bedoeld was. Misschien moet men eens een ATB route gaan uit pijlen in de bossen en heide rond Naarden, of krijgen we dan nog meer naar ons hoofd geslingerd door die kakkers?

En Jo haar nieuwe fiets? Nadat ze een korte stuurpen heeft laten monteren fietst die ook geweldig, al moeten we de fiets nog wel aan wat hoogte verschil onderwerpen, want zelfs de “beklimming” van de Sijsjesberg stond gisteren niet in het tourboek. Volgende week moet je er toch echt aan geloven Jo.

MTB + 43 km

de Gooische Matras

Ja op de Gooische Matras slaapt het heerlijk. Toch zijn we gisteren van de matras afgerold en op onze MTB’s gekropen. Het zonnetje deed zo z’n best om door de gordijnen van het slaapkamerraam heen ons wakker te krijgen.

Een heerlijk rondje trappen door bos en heide was het doel. Ondanks dat de laatste sneeuw hier net aan gesmolten was, was de ondergrond niet zo modderig als ik verwacht had. Des te beter, dat scheelt weer een uitgebreide poets beurt voor de fiets. Niet dat deze geheel schoon bleef, want net als onze fietsbroeken zaten er toch vele modder spatten op, maar het kan veel erger.

We reden via de vestingwal van Naarden de bossen bij Huizen in. Gewoon een mooi pad volgen en dan maar zien waar het uitkomt. Zo kwamen we wederom bij het klimmetje naast zwembad Sijsjesberg uit. Even tanden op elkaar en naar boven knallen, als je achterwiel niet door slipt. (zwakke smoes voor verkeerd geschakeld hebben). Hard naar beneden en verderop de Huizerheide op.

Vanwege de mooie zonnige zondag was het hier druk met wandelaars en los lopende honden. Goed uitkijken en op gepaste snelheid passeren. Al kunnen “die kakkers vuil kijken”, volgens Jo, op het moment dat wij weer een groepje duur geklede wandelaars passeerden. Geen modder op de heide dus ook geen vuile spatters op hun zondagse pak. En ja, je mag er gewoon fietsen. (volgens mij, geen verbodsbordjes gezien)

Uiteindelijk belandden we in Hilversum waar we via de fietspaden langs het Naardermeer terug naar Muiderberg wilde fietsen.
Mijn oog viel echter op een verkeersbord voor een hobbelig veldje met de tekst: “dit is een fietscross circuit”. Nou dat was wat overdreven. Op het veldje lagen wat met gras overgroeide bultjes met een enkel kaal gereden spoortje er over heen. Toch kon ik het niet laten om even mijn “BMX roots” aan te spreken. Een paar rondjes over het crossbaantje, en hier en daar even met beide wielen los.

Helaas was de fotograaf net te snel (of te traag) met het indrukken van de sluiterknop. Dus geen flying Dutchman foto’s vandaag.

Na mijn speelkwartiertje peddelden we samen verder over de fietspaden richting huis waar een welverdiende bak koffie op ons te wachten stond. (wel eerst zelf zetten hoor). Fietsen zo in de schuur gezet, maar die poetsdoek moet vandaag toch nog wel even over het frame en ketting. Want zoals gezegd bleef deze toch niet helemaal schoon.

de route: brytonsport.com/mapTrackView/2?id=2308169

MTB + 43 km

over de heide

Vijftig tinten grijs in de lucht volgens de weerman op de radio. Volgens mij moet ie een ander boek gaan lezen of een andere baan zoeken want hier in het Gooi was het een stralende zonnige winterdag. Of misschien wel een lente dag want met 10 graden op de thermometer voelde het niet echt winters aan.

Ik was er alleen op uit getrokken om de bossen en heide in het Gooi te verkennen daar mijn “gids” een tennistoernooi had. De kaart bestudeerd en met de ervaring van vorige week in het hoofd had ik er wel vertrouwen in dat ik op de hei zou aankomen. Uiteraard is dat gelukt. Onderweg ook wat leuke paadjes door het bos ontdekt en toen vol gas over de heide.

Helaas was ik daar niet alleen. Heel veel wandelaar en bijna net zo veel loslopende honden. Goed oppassen dus en voorzichtig en stapvoets wandelaars met kinderen passeren.

Na zo’n 2 uur crossen op de heide en door de bossen waarbij ik gewoon leuke paadjes volgde en af en toe zomaar op een verdwaalde heuvel stuitte besloot ik weer terug richting Muiderberg te fietsen. Ik was inmiddels in Hilversum beland volgens de plaatsnaambordjes. Dus eerst de rode fietsbordjes richting Bussum gevolgd maar toen ik een bekend stukje fietspad in het oog kreeg dit maar gevolgd. Slingeren door het bos fietst toch een stuk leuker dan op een saai fietspad naast de doorgaande weg.

Met 50 km op de teller belande ik weer netjes in Muiderberg waar ik nog even langs het tennistoernooi fietste. Ouder/kind toernooi; moeders wordt bijna door zoonlief van de baan gemept. Lol

de route op www.brytonsport.com
ATB + 50 km

Laatste MTB ritjes van het jaar

Om het jaar toch nog even sportief af te sluiten zijn we vrijdagmiddag nog even op de MTB gekropen. Het was de hele ochtend droog maar op het moment dat we op de fiets sprongen richting bos en heide begon het te spatteren. Eerst zachtjes maar later toch iets harder.

We reden via de achtertuin (of was het z’n zwembad, wat een nattigheid) van Jan des Bouvrie in Naarden naar de heide rond Laren. Erg mooi en de heide zelf was goed te befietsen, nauwelijks modder. We volgen gewoon wat paadjes met als gevolg dat we even het spoor bijster waren. Maar dankzij de rode ANWB paddenstoelen kwamen we weer gewoon thuis in Muiderberg. Tijd om het modder-masker af te spoelen.

Het rondje: www.brytonsport.com/mapTrackView
40 km

Vanmorgen was het droog hier langs de kust, dus snel nog even naar Schoorl voor twee rondjes knallen op het parkoers. Gelukkig was de meeste modder van vorige week opgedroogd en kon er overal doorgereden worden. Geen ge-slalom meer om de plassen. Dat het zo snel op kan drogen verbaasde me. Terwijl er toch nog heel wat regen gevallen is afgelopen week.

Ik kon volle bak rijden, maar een pr. zat er toch niet in. Daar mis ik toch nog wat kracht en long inhoud voor. Maar ik ben hard aan het trainen in de sportschool zodat we er komend jaar weer staan!

1e rondje geklokt op 41:47, 2e op 42:36. Helemaal niet slecht. Meer volgend jaar…

34 km

om het Gooimeer

Belofte maakt schuld. Maar het mij beloofde rondje Gooi en Vechtstreek werd zaterdag afgelost. Geheel door eigen schuld kon het maar een kort rondje worden.

Na een bak koffie gingen we vanuit Muiderberg gelijk de Hollandse brug over naar het “nieuwe land”, om daar via de dijk naar de volgende brug, de Stichtsebrug te fietsen. Geen brug te ver want wij hadden de toch wel pittige zuidwestenwind in de rug. Met gemak schoot de teller richting 36 km/uur. Blijkbaar was er langs de dijk een soort ploegentijdrit of iets dergelijks aan de gang, steeds kwamen we groepjes renners tegemoet, allemaal in een zelfde shirt, in een waaier volle bak tegen de wind in.

Op de Stichtsebrug hadden wij ook last van die wind, maar zodra we van de brug af waren brak de begroeiing de wind al en konden we zonder veel  moeite richting Blaricum fietsen. Hier voelde het als of beide banden leeg gelopen waren, maar later bleek de weg gewoon vals plat omhoog te lopen. Reserve bandje kon dus in de tas blijven.

Tussen Blaricum en Bussum werden we getrakteerd op de bloeiende heide. Mooi die paarse gloed over het land.

Na Bussum volgde Naarden en via de oude vesting wallen en het pittoreske binnenstadje reden we het Naarderbos in. Ik werd gewaarschuwd om te bukken voor overvliegende golfballen maar dat viel deze zaterdagmiddag allemaal wel mee. Het lastigste was nog wel het losse grint op het fietspad naar Muiderberg, maar ook dat leed was na een paar honderd meter weer geleden.

Terug op het startpunt stond de kilometerteller op 36 km en de gemaakte belofte was dus ingelost al wil ik nog wel eens langs de Vecht en Gein fietsen.

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1301421