fietsgroep trainingen

Vorige seizoenen schreef ik van bijna alle fietsgroep trainingen een stukje op mijn blog. Dit jaar is het schrijven iets minder. Last van een schrijversblok? In ieder geval wordt er vanaf begin Mei elke woensdagavond hard getraind op de racefiets door een groot aantal fanatieke ijsclub leden. Al 20 jaar onder de vakkundige leiding van Leo van der Meij. Helaas heeft Leo begin dit jaar aangegeven dat dit zijn laatste jaar als fietsgroep trainer is. Gelukkig hebben we Benno van Tol bereid gevonden om het stokje van Leo over te nemen. Fijn Benno.

Afgelopen 2 trainingen stond Benno al voor de groep. Niet helemaal voor het eerst, want als Leo in het verleden op vakantie was namen Benno of Kees ook al de honneurs waar. Vorige week woensdag keek echter de “grote meester” mee. Maar de training was er niet minder om. Wel anders. Benno heeft zo z’n eigen kijk op de fietstrainingen. In mijn beleving waren afgelopen 2 trainingen ook pittiger dan voorheen, maar dat kan ook liggen aan het programma en de te trainen spiergroepen en systemen. Niets om je zorgen over te maken.

Maar vooraf gaand aan de twee trainingen van Benno stond Leo gewoon nog voor de groep. We begonnen begin Mei rustig met wat duur werk in het duin. Toen het daar wat drukker werd met trimmers en recreanten is de wekelijkse training verplaatst naar de Schermerpolder. Hier kunnen we in alle rust trainen. Af en toe kom je hier een verdwaalde auto of een landbouwvoertuig tegen, maar verder enkel wind, weilanden en koeien.

Tijdens het WK voetbal gaat de training gewoon door. Leo had zelfs een tijdrit gepland op de avond dat het Nederlands elftal tegen Australië moest spelen. Ondanks dat er een groot aantal echte voetballiefhebbers zich onder ons bevind was de opkomst toch nog redelijk. Met de radio op de achtergrond streden 12 man/vrouw tegen elkaar, de klok en de wind om zo snel mogelijk het rondje van 7 km af te werken. Zodat er geen moment van het live voetbal verslag gemist zou hoeven worden.

En afgelopen zondag was het “bal” in het centrum van Uitgeest tijdens de wielerronde. In de recreanten klasse streden een groot aantal leden van de fietsgroep mee voor de titel snelste Uitgeester recreant. In 6 ronden werd er bepaald wie dat zou worden. De titel werd bij de dames gewonnen door Yvette de Koning. Bij de heren hield Ruud van Egmond de eer van de fietsgroep hoog door de 2e plek op te eisen.

Tot half September zijn we elke woensdagavond te vinden in de Schermerpolder, of sporadisch in het duingebied nabij Castricum. Benno zal zich laten gelden als trainer, zeker tijdens de vakantie van Leo. Dus wil je dit seizoen nog aan je conditie werken, kom dan ook trainen bij de fietsgroep.

Meld je even aan bij Benno 06 51807236 of Leo 06 53266943 of anders via de website. www.ijsclubuitgeest.nl/fiets-groep De eerste (paar) keer mag je zo mee doen om te zien of het ook iets voor jou is.

tijdrit over 1 ronde

Aangezien het ‘s avonds al sneller donker wordt, lopen de trainingsactiviteiten op de woensdagavond van onze fietsgroep ook af. Alleen volgende week nog een laatste training. Daarom had trainer Leo voor afgelopen avond een tijdrit op de agenda gezet. Een tijdrit over 1 ronde. Eén ronde volle bak dus, zeven en een halve kilometer ben je alleen, overgeleverd aan de “elementen”, bezig om zo snel mogelijk rond te komen.

Om zeven uur verzamelde we bij de ijsbaan om naar onze tijdrit locatie te rijden in de Schermerpolder. Daar stond trainer Leo, samen met zijn vrouw Lida al klaar. Er waren al een aantal rijders aanwezig en na ingeschreven te hebben en een rugnummer opgespeld te hebben konden we gaan warm rijden. Het viel gelijk op dat de wind uit het Noorden erg sterk was en we daar het laatste stuk van het rondje nog behoorlijk last van zouden krijgen.

Omdat de wind in de loop van de avond vaak minder wordt zorgde ik er voor dat ik een hoog startnummer zou krijgen en dus als één van de laatste zou mogen starten. Dat lukte, ik had nr 19, maar helaas was de wind niet minder op het moment van mijn start.

Ik stond al ingeklikt, steunend op de schouder van Lida, toen ik de pedalen achteruit draaide om deze op de ideale startpositie te zetten. Hierbij liep de ketting van het grote blad half op het middelste blad. Gelukkig zag ik dit anders was ik misschien bij het aanzetten gevallen. Maar Lida was al aan het aftellen. Ik kon niet anders dan deze start aan me voorbij laten gaan door snel van de fiets te springen om te proberen de ketting met de hand op het grote blad te leggen. Echter de voorderailleur vond van niet en duwde de ketting terug op het middenblad. En wat ik ook met de linker shifter deed, de ketting bleef op het middenblad. Van Lida mocht ik op plekje 21 starten en de anderhalve minuut die ik had om dit te fixen waren al bijna om. Dan maar op het middenblad starten…

… 5, 4, 3, 2, 1. Met een slippend achterwiel reed ik weg. De ketting stond achter ook heel licht en door de “enorme” krachtsexplosie bij de start slipte het achterwiel over het asfalt. Snel naar één van de kleinste tandwielen op het achterkransje schakelen en de armen om het nieuwe ligstuurtje vouwen. De teller schoot door naar de 42 km/uur maar zoals vaak kon ik dit tempo niet volhouden. De bovenbenen begonnen heftig te protesteren en ik moest nog voor de eerste bocht letterlijk even een tandje terug schakelen.

Na de eerste bocht, die keurig door Peter Vosse bewaakt werd, kon ik achter naar het kleinste tandwiel schakelen. Helaas was de 11 niet klein genoeg nu de krachtige noorderwind besloten had me een zetje in de rug te geven. En kreeg ik de teller niet boven de 42 km/uur.

Na de tweede bocht kwam de wind schuin van rechts en had je hier niet zo veel voordeel meer aan. Op de 11 kon ik de trappers nog goed rond krijgen en zag ik het roze stipje dat een minuut voor mij gestart was langzaam dichterbij komen.

De laatste bocht loopt flauw en het gaat daarna licht omhoog richting pont. Nancy was nu heel dichtbij en het was “er op en er over” (sorry Nancy, volgende keer meer tijd voor een praatje), volle bak de laatste kilometers tegen wind naar de finish. Echter toen ik even onder mijn arm naar achter keek zag ik het voorwiel van Nancy die heel even met me mee probeerde te liften. Helaas voor haar kon ze mijn tempo maar kort vast houden en zag ik de afstand tussen onze fietsen groter worden.

Nog even op de tanden bijten en nog harder in het ligstuurtje knijpen om er nog een eindsprint uit te persen. Is het gelukt, ondanks dat ik alles op het middenblad moest doen?

Even later kwam Leo met de uitslagen. Ik bleek 3e te zijn geworden met een hele mooie tijd van 11:15, wat neer komt op een gemiddelde van 38,93 km/uur. Helemaal niet slecht dus.
Morgen maar even naar de fietsenmaker om de linker shifter te laten repareren. Wie weet, volgend jaar een nog snellere tijd?

Alle uitslagen: tijdrit 28-08-2013

tijdrit over 2 ronden

Gisteravond werd onder twijfelachtige omstandigheden de eerste tijdrit van 2013 verreden. Alle leden van fietsgroep Uitgeest steden tegen de klok om een snelle tijd neer te zetten.

De omstandigheden waren twijfelachtig want al werd het niet de heetste dag uit de geschiedenis het weer was nog steeds drukkend en uit het noordwesten stak een pittig windje op. Voordeel op de eerste 2 stukken van ons tijdritronde in de Schermerpolder, maar op de overige 2 stukken werkte hij flink tegen.
Gelukkig heeft iedereen daar last of voordeel van dus het blijft eerlijk. Ook dreigde er een onweersbui maar die viel gelukkig niet.

Ik kreeg start nummer 12. Gelukkig geen snelle mannen achter me en Raymond en Han voor me met nr. 11 en 10. Een mooi richtpunt voor onderweg dus.

Gelijk na de start schoot de snelheid en hartslag omhoog. Met de wind schuin in de rug op volle vaart naar de eerste (geveegde) bocht. Ik had goed warm gereden dus gelukkig geen last van snel verzuurde benen. Na de bocht, die ik nog steeds te vierkant neem, een tandje er bij en met de wind vol in de rug over de Zuidervaart. De volgende bocht het fietspad op kan je wat ruimer aansnijden als er geen auto's je tegemoet komen.

Na kreeg ik de wind wel schuin tegen. Helaas paste mijn ligstuurtje niet op het stuur van de Sensa, dus ik moest diep in de beugels en me zo klein mogelijk maken om zo min mogelijk last van de wind te hebben. Morgen maar even bij de fietsenmaker een nieuw ligstuur kopen.

Na de knik in het fietspad meer tegen wind en dan het heuveltje bij de pont op. Naar beneden een tandje erbij zetten maar tegenwind was sterker dan de zwaartekracht dus veel voordeel had ik niet aan het kluftje. Nu nog even door stoempen naar de start/finish en dan beginnen aan ronde 2.

Helaas kan ik de cruise-snelheid van de eerste ronde nu niet halen, zeker als er nog een melkvrachtwagen de toch al smalle weg helemaal opeist. Met de ogen dicht tussen de vrachtwagen en de berm door naar de eerste bocht. Pff dat ging goed, ook de bocht liep iets vloeiender. Voor me zie ik de rug van Raymond en een tiental meters daar weer voor die van Han. Ik zeg nog even gedag als ik langs storm. Bang voor wieltjesplakkers ben ik niet, daarvoor ging ik te hard langs. Maar is het voldoende?

Op het stuk tegen wind houd ik het zelfde kransje achter. Is dat verstandig? Kracht heb ik wel, cadans gaat iets omlaag, en de snelheid? Moeilijk. Op het laatste stuk tegen wind na de pont schakel ik toch terug. Het hogere been tempo ligt me toch beter.

Daar in de verte staat Leo met zijn stopwatch. Ook nu loopt het iets omhoog. Ik ga op de pedalen staan en pers er een eindsprintje uit. Om mijn klokje zie ik dat ik onder de 24 minuten gebleven ben. Maar is het snel genoeg?

Even uitrijden en dan in spanning wachten op de "jury". Eerst de jeugd en de dames en daarna is Leo toch onverbitterlijk. Ruud 1 in 22:25, Jeroen 2 in 22:43 en Benno 3 op 23:12.
Getver heeft ie me toch ingehaald met z'n ligstuurtje. Ik word 4e met 23:25. Tuurlijk helemaal niet slecht maar verliezen van Benno is toch jammer.

Goed genoeg stof om over te praten op de terug weg. En ik ga het trainingskamp in nadat ik een mooi tijdrit/lig stuurtje gekocht heb.

Alle uitslagen op de website van de ijsclub.

Stiekem wel een KOM op het tijdritparcours maar dat is omdat de heren 1,2 en 3 hun rit niet (kunnen) uploaden naar Strava.

Trainen tegen wind

Gisteravond, een mooie zonnige lenteavond dus iedereen in korte broek en shirt.
Maar onderweg naar onze trainingslocatie in de Schermerpolder, via Krommeniedijk deze keer om rustig warm te trappen, bleek dat de wind nog geen rustdag genomen had. Op een geven moment heb ik de kop maar overgenomen van inval-trainer Kees, omdat hij anders wel erg vermoeid aan zou komen ;-)

Trainer Leo was er niet bij deze avond omdat hij eerder die dag een poging ondernomen had om 3x Alpe d’Huez op te fietsen en geld in te zamelen voor het KWF. Ik hoop dat het hem gelukt is 3x boven te komen.

De overige leden van Fietsgroep konden al hun erergie kwijt tijdens het kop over kop rijden over de Noordervaart. De bedoeling was om in tweetallen kop over kop het parallelweggetje langs de Noordervaart te rijden, in een hoog tempo dat je langere tijd kon vol houden. Ook nu bleek vooral de krachtige noordwester wind de grootste tegenstander.
Later, de andere kant op, gaf de wind ons een welkom zetje in de rug.

Hierna verplaatste we ons naar de rand van de Schermerpolder om daar wederom in tweetallen van lantaarnpaal naar lantaarnpaal te sprinten. Eén lantaarnpaal rust en dan weer een sprintje. Zeker tegen wind in had je nauwelijks tijd om op adem te komen. Gelijk er weer een sprint uit persen. De benen en longen begonnen steeds harder te protesteren.
Dit deden we 2x tegen wind in en 1x met wind mee., om daarna weer rustig terug naar Uitgeest te peddelen.

Thuis stond er 54 km op de teller en een maximale hartslag van 176 bpm.
Lekker getraind dus. Bedankt Kees.

Zo maar een kruispunt in de polder

Je vraagt je weleens af wat doen al die wielrenners daar op die kruising midden in de Schermerpolder?

Vaak zie je op woensdagavond daar zo’n 20 man/vrouw volledig in, meestal dezelfde, wielerkleding staan. En na een praatje van wat ik denk de leider is, vertrekken ze allemaal in groepjes verschillende kanten op. Even later komen ze weer bij elkaar op de kruising en de vliegen de andere kant op. Wat zou daar de bedoeling van zijn?

Zo zag ik nu een treintje van drie renners waarvan er eerst 1 wagonnetje ontkoppeld en even later nog 1. Het locomotiefje zag ik daarna alleen alle 3 de kanten op stomen. Wat zou er gebeurt zijn?

Na een klein uurtje verzamelen ze weer en rijden dan met z’n alle de andere kant op dan waar ze vanavond vandaan van kwamen.

Het is weer rustig op de kruising.


Ook benieuwd wat die wielrenners elke woensdagavond op die kruising doen, wordt dan lid van fietsgroep Uitgeest, of train een keertje vrijblijvend mee. Om 19:00 uur vertrekken we vanaf de ijsbaan in Uitgeest. Opgeven bij de trainer.

__________________________________________________________
Trainer Leo van der Meij gaat woensdag 5 juni minimaal 3x de Alpe d’Huez op, en zamelt geld in om de ziekte Kanker te bestrijden.
zie ook: www.ijsclubuitgeest.nl
Je kunt Leo nog sponsoren.

Weder Om

Wederom met een omweg naar huis. Van het weekend is het programma zo druk dat het fietsen er bij in zal schieten, dus dan maar vrijdagmiddag uit het werk met een flinke omweg naar huis.

Ik had ongeveer de zelfde route als vorige keer genomen, echter hier (Zaandam) en daar (Twiske) de route iets aangepast. In Zaandam nu niet eindeloos wachten voor een stoplicht maar een paar honderd meter om en gewoon kunnen blijven fietsen.

Ook niet met een paar rare slingers door Twiske heen om de knooppunten bordjes te volgen maar gewoon het fietspad volgen om op het zelfde punt ui te komen.

Door in Purmerend een klein stukje spook te rijden op het fietspad scheelt dat ook weer 2 maal oversteken. Zodoende stond ik pas in Alkmaar voor de eerste keer stil voor een verkeerslicht.

Door de Schermer en de Beemster ging nu wel een stuk moeizamer. De wind stond nu helemaal anders. Vol tegen dus. Maar daar word je sterk van, toch?
Van Alkmaar via de Boekelermeer terug naar huis. Kwart over zes stapte ik mn huis in met wederom 60 km op de teller.

De route: (klik)

Benno

Gisteravond mocht Benno de fietsgroep training geven omdat Leo plotseling opgenomen was in het ziekenhuis met een echte wielerkwaal, een abces aan het zitvlak. Sterkte Leo.
Met Benno voor de groep weet je 2 dingen, het wordt een pittige training en vroeg thuis wordt het zeker niet. Benno wil altijd meer in de training stoppen dan de tijd toelaat. Daar in tegen is het altijd afwisselend en deze keer ook erg pittig.
Er stond gisteravond 16 man en 4 dames klaar voor fietstraining. Een flinke groep dus, maar Benno nam ons mee naar de Schermerpolder. Daar is ruimte zat.

Na de oversteek over het kanaal begonnen we met 3 stukjes warm rijden, daarna verdeelt in groepjes van 4 een serie van 8 blokjes intensieve duur. Dus op 90% kop over kop een stuk van een kilometer overbruggen, en dat dus 8 maal.

Dat ging op het laatst wel erg hard. 90% werd 110% denk ik, want probeer maar over te nemen als je voorganger door getrokken heeft naar de 46 km/uur.
Hierna volgde het zelfde maar dan over een langere afstand en iets minder hard, althans dat had Benno bedacht. Met 4 klassebakken in de ploeg gaat het tempo toch steeds hoger.

De laatste oefening op het programma van Benno was, wederom in groepjes van 4 naar de brug te fietsen, een stuk van zo’n 6 km. Onze groep moest als laatste. Waarom eigenlijk?

Hierna peddelde we rustig via Krommenie naar huis.
Thuis stond er toch bijna 60 km op de teller en had de klok inmiddels dik het 9e uur gepassereerd. Snel een bak koffie.
Benno bedankt voor de training.

race + 60 km

met een ommetje naar huis

Omdat ik door een buikgriepje afgelopen week de eerste training met de fietsgroep en wat woon/werk kilometers gemist had, had ik me voorgenomen om uit het werk vandaag via een omweg naar huis te fietsen. Vanmorgen al een paar extra boterhammen in de rugzak gedaan zodat ik niet halverwege zonder brandstof zou staan.

Ik wilde vanaf mn werk, Amsterdam Havens West via Purmerend naar huis, maar de route vanaf de pont naar Purmerend ken ik niet. Gelukkig bied de fietsrouteplanner van de fietsersbond uitkomst.
Even “van” en “naar” invullen en er rolt een mooie speciaal op fietsers ge-ende route uit. Met 1 muis klik te veranderen in een .gpx bestand dus zo te uploaden op mn gps. Althans dat dacht ik.

De SportyPal Pro App op mijn Android had moeite om te synchroniseren met het web. Diverse malen geprobeerd. Opnieuw de App geïnstalleerd. Het hielp allemaal niets.
Op market.android.com gezocht naar een andere App waarmee je kunt navigeren over een geüpload bestand, maar zo snel niets kunnen vinden.

Hoe nu door Zaandam naar Purmerend? Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als het knooppuntensysteem. Je weet wel zo’n puzzel van vroeger waar je met een potlood van nummer naar nummer een lijntje moest trekken. Je begon bij 1, dan naar 2 , 3 enz.
Dit werkt bijna het zelfde. Het potlood vervang je door de fiets en om het extra moeilijk te maken ga je niet van 1 naar 2, 3 enz, maar kies je de nummers op een kaart zo, zodat je via een mooie route bij je bestemming komt. Heel makkelijk. Dus met een lijstje nummers in de achterzak begaf ik me op weg.

Het eerste knooppunt in Zaandam had ik zo gevonden, nu de bordjes volgen naar het volgende nummer.
Via leuke, mij totaal onbekende weggetjes ging ik via Oostzaan, Twiske, en dwars door de polder naar Purmerend. Hier over het Noordhollandskanaal en dan door de Beemster en de Schermer naar Alkmaar.

Gelukkig had ik de hele weg door de polder de wind in de rug. Een dikke kracht 5 blies me gemakkelijk naar een kruissnelheid van 40 km/uur. Lekker hoor.

Met een tussenstop bij de Gamma, (de eiken keukentafel uit de folder is natuurlijk al uitverkocht, reserveren is dus niet meer mogelijk) was ik even na zessen thuis. Even douchen en dan eten koken.
Dat gaat smaken!

race + 62 km.

de nul is er af

De eerste kilometers op de racert zijn gemaakt. Doordat ik vanmorgen verhinderd was (roes uitslapen), vandaag het mountainbikecircuit in Schoorl “gesloten” is ivm de Groet uit Schoorl run, en je na 10:30 niet meer onverhard in het duin mag rijden werd ik genoodzaakt om de racert maar weer eens uit de schuur te halen.

Allereerst even de bandjes op spanning brengen en de ketting een druppie olie geven alvorens ik op kon stappen. Wat daarna volgde was een mooi ontspannen ritje door het Noord-Hollandse polderlandschap.

Ik begon in de richting van Alkmaar te fietsen en met de wind in de rug ging dat heel relaxed. De teller vloog naar de 38 zonder al te veel moeite.
Maar na de Leeghwaterbrug, langs Stompetoren richting de drie molens ging het een stuk moeizamer. De bilspieren lieten merken dat een mountainbike of spinfiets lang niet zo diep zit en begonnen te protesteren. Gewoon niets van aan trekken en stom door blijven trappen is de beste remedie. Negeren dus, dan trek het wel weg. En ook nu hielp dat het beste.

Na de drie molens even de rug rechten en tijd voor een koekje. Zo’n lekkere Liga waar je 5 km later nog van kan nagenieten door alle vezels in je kiezen. Ik merkte dat ik niet te lang moest stilstaan want de wind was dun en de rug werd koud. Snel weer in het zadel en schuin tegen wind in via Groot-Schermer naar Graft.
Het fietspad leek hier wel een modderbaan. Wat er gebeurt was weet ik niet maar zelfs met mountainbike kom je soms niet zoveel modder tegen als hier lag. Voorzichtig sturen want dunne bandjes zonder noppen houden niet van modder. Na een paar honderd meter stopte dit gelukkig. Het modderspoor dook het boerenland in, vast een landbouwer die een kortere route kende.
Via schoon asfalt kwam ik nu bij de Woude waar ik onder de brug door stuurde richting Spijkerboor.

In de verte zag ik een eenzame wielrenner die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baande. Mooi richtpuntje dus. Maar helaas moest ook ik kromgeboden over het stuur tegen de wind in. De afstand werd dus maar weinig kleiner. En bij Spijkerboor moet hij een andere kant op gegaan zijn want daarna zag ik het niet meer terug.

Via West Knollendam reed ik naar Krommenie, en vervolgens via Krommeniedijk, en de Lagendijk weer terug naar Uitgeest. Thuis kon ik eindelijk afstappen en de inmiddels stijve nek even masseren. Want dat zitten op de racefiets vereist ook gewenning van de nek spieren.

Zie hier onder de route, goed voor 52 kilometer door de mooiere stukjes van de Noord Hollandse polders. En Noord Holland zou geen eigen identiteit hebben volgens Remkes. (commissaris van de koningin van noord Holland) Voor zo’n man ga je toch stemmen straks.

Race + 52 km.

tijdrittraining

Het was bijna een week geleden dat ik voor het laatst op de fiets gezeten had. Annet is een aantal dagen van huis en om de kinderen nu uren alleen te laten omdat ik zo nodig moet fietsen dat gaat me net te ver. Maar op woensdagavond de vaste fietsgroep training missen daar had ik ook geen zin in. Gelukkig wilde oma wel even twee uurtjes een oog je in het zeil houden zodat ik toch kon trainen.

Bij de ijsbaan stond ondanks de vakanties toch nog 14 man en 1 vrouw te wachten op wat trainer Leo ons zou laten doen. Zelf was Leo niet op de fiets want z’n verdraaide knie doet nog lastig.

Na het bestuderen van de uitslagen van de tijdrit van 23 juni vond Leo dat er nog wel wat gewerkt kon worden aan onze tijdritcapaciteiten. Want volgens Leo rij je een tijdrit het beste op zo’n vlak mogelijk tempo. Zodat je de beide rondjes in na genoeg dezelfde tijd kan afleggen. En dat was niet bij iedereen zo.

Om dit dus te trainen had hij het stuk van de pont tot aan het tunneltje bij Alkmaar in 3 stukken verdeelt. Tot de 1e kruising, zo’n dikke 2 km op 75%, dan een tandje er bij en de volgende  2,5 km op 85%, en dan vanaf de laatste kruising tot de tunnel onder de weg door volle bak. Dit dan in tweetallen met een gelijk tempo, zodat je kop over kop kon rijden zonder elkaar op te jutten.
Right. Het idee hier achter was goed, zo vlak mogelijk proberen te rijden. De uitvoering was wat minder. Ik reed samen met Jac Tijsen, en kop over kop liep niet echt lekker. Ik moest te veel moeite doen op de kop over te nemen, waardoor de eerste 75% al dicht tegen mijn 85% aan lag en ik het laatste stuk niets meer over had voor de volle bak. Het was meer volle benen. Dat ging dus niet goed.
De 2e poging ging beter. We gingen nu minder hard van start en ik liet Jac wat meer kop werk doen. Tegen het eind van het parkoers haalde we vader Henk en zoon Robin Prigge in, welke aanpikte en het laatste stuk met ons mee sprintte naar het tunneltje.

Terug bij Leo had deze nog een mooie oefening voor ons in petto. Het tijdritrondje met z’n vieren kop over kop rijden, waarbij het eerste stuk en het 3e stuk volle bak moesten en de overig 2 stukken op 80%.
Dat ging redelijk goed. Al had ik snel bekeken dat ik niet de kop van Jac moest proberen over te nemen, anders zou ik niet ver komen. In het wiel van Henk ging het beter, en kon ik wel kopwerk doen. Na de 2e bocht ging zowaar nog harder. Jac sleurde er flink aan op kop. Henk had ook moeite om over te nemen.
Terug bij Leo vertelde deze dat hij steeds een rood stipje van het groepje af zag waaieren. Dat was Robin die net een tandje te kort kwam om bij te blijven.
Inmiddels was het half negen en zijn we via de Woude en Krommenie terug naar Uitgeest gereden, waarbij op de laatste kilometer fietspad de sprint nog even aan getrokken werd. Wederom gaf Jac ons fietsles. Bedankt.

Race + 58 km

tijdrit Uitgeest

Tijdens het ritje naar mijn werk gisterenochtend had ik er nog niet veel vertrouwen in. De benen protesteerde hevig. Een lang weekend niets doen behalve te veel drinken doet niets goed aan het lijf. (maar is wel lekker op z’n tijd!) De rit naar het werk was dan ook flink afzien. Het tijdritstuur had ik al gemonteerd dus kon ik al wel in de juiste houding tegen wind? In naar Amsterdam fietsen. Terug, ook weer een deel tegen wind in, ging het al gelukkig een stuk beter. Zodat ik toch met opgeheven hoofd me gisteravond bij trainer Leo kon melden voor deelname aan de tijdrit.

Voorgaande jaren werden deze tijdrittten door verschillende IJsclubs georganiseerd en was er een beetje strijd tussen de clubs. De laatste jaren werd de spoeling van de andere clubs steeds dunner wat Leo deed besluiten om enkel voor ons cluppie een competitie op te zetten.
Een normale tijdrit, over 2 ronden, 14,8 km in totaal. Verder volgen nog een sprint over 1500 en 500 meter, een tijdrit over 1 km en een puntenkoers.
Afsluiter is de tijdrit over 1 ronde, eind September.

Gisteravond dus de “lange” tijdrit. 14,8 km. Zelfs Robert Gesink zou dit met 2 vingers in z’n neus winnen, maar de mannen van IJsclub Uitgeest hadden er een vette kluif aan. De wind stond vrij ongunstig en al hoewel Piet Paulusma geen wind van betekenis had voorspeld stond er toch een aardig briesje, die je op 3 van de 4 richtingen tegen had. Gelukkig had iedereen er last.
20 man en 1 vrouw hadden zich gemeld bij de inschrijving en klok slag half acht mocht de eerste renner vertrekken. Hierna volgde de rest, precies 1 minuut na elkaar.

Ik had startnummer 7 en ging natuurlijk te hard van start. Nog voor de eerste bocht lopen je benen helemaal vol, en moet je even “verzitten” om in de juiste cadans voor de rest van de 2 ronden. Op het tweede stuk had je de wind schuin tegen maar kon ik toch de teller tegen de 36 km/uur houden. Na bijna 2 km volgt dan een rot bocht met een vluchtheuvel in het midden. Ook was er door gebrek aan medewerkers niet geveegd in de bochten en voelde ik hier mijn achterwiel stuiteren over de los liggende steentjes. “Volgende ronde iets minder plat door de bocht, Pee”.
Nu echt tegen wind in. 1 tandje terug en liggen op dat stuur. Toch nog 33 km/uur. Een flauw bochtje door en dan nog een en het klufje bij de pont op. Ik kan de teller op 33 houden. Nu “berg af”. Tandje er bij. Terug naar de 36. Hé, wie komt daar al langs zij? Jeroen Half. Eén minuut na mij gestart en haalt me nu al in. Oei, hij gaat wel erg hard. Toch schakel ik een tandje bij, maar dat kan niet voorkomen dat hij langzaam weg rijdt. Het gat wordt niet snel groter, maar toch.
Door komst 1e ronde in 12,03. Net voor ik de laatste bocht in draai start de volgende deelnemer, Koen, die snel probeert bij Jeroen aan te pikken. Dat lukt hem niet maar daardoor loopt hij wel bij mij weg. Ook ik heb nu wind in de rug en weet het gaatje tussen ons niet groter te laten worden. De teller blijft net boven de 40 km/uur schommelen. Met een ruime bocht de Zuidervaart op. Vlaggenist Jan houdt keurig al het verkeer tegen zodat wij fietsers ruim baan hebben. Klasse. Op de teller zie ik dat mijn snelheid terug valt. Dat mag niet dus doe ik extra mijn best een weet toch weer op de 36 km/uur te komen, net zoals tijdens de eerste ronde. Lastig zou het rijden zijn zonder goed werkende fietscomputer Benno!
De bocht bij de vluchtheuvel neem ik iets voorzichtiger en beuk dan weer tegen wind in. In de verte zie ik een renner snel dichterbij komen. Dat is Frank v G. Geen bedreiging. Snel er langs steken. Jeroen en Koen zie ik nog steeds in de verte maar ik kom toch niet dichterbij.
De laatste bocht. Eindelijk. Mijn keel is al erg droog maar de dit keer wel meegenomen bidon pak ik niet. Kost te veel tijd. Die rottige wind heb je nu ook niet echt mee. Harkend kom ik dichter bij de streep. Nog even een eindsprint, “berg op”, pers ik er uit en finish in 24,11.

…dood…..

Wat bezielt iemand toch om een tijdrit te rijden. Pijn is fijn ? Ik heb zo mijn twijfels.
Al met al reed ik toch een behoorlijk vlakke ronde. Al had ik misschien op het 4e stuk in de eerste ronde nog iets kunnen winnen door eerder bij te schakelen.. We zullen het nooit weten.

Nadat iedereen gefinisht was telden Lida en Leo de tijden op en berekenden wie er gewonnen had.
Niet heel verrassend raffelde Jeroen Half de 2 rondjes af in 22,04, een gemiddelde van dik 40 km/uur.
Nummer 2, Jac Tijsen volgde op bijna 40 seconden. 22,43. Nummer 3 was de winnaar van de wielerronde, Sjaak van Vlaanderen op 22,53.
Daarna volgde een groot gat met nummer 4, Henk Prigge op 24,09 en ik als 5e op 24,11. Had ik eerder groot moeten schakelen?

De volledige uitslag kan je vinden op http://www.ijsclubuitgeest.nl/fietsgroep/tijd/uitgeest2010.htm

Het rondje:

pittige training

Ons trainertje Leo had voor gisteravond weer een pittige training in gedachten. Na bekendmaking van de tijdrit data moest er natuurlijk getraind worden voor die eerste tijdrit op 23 juni.
Helaas gooide het uit de vaart genomen pontje van Akersloot het trainingsprogramma van Leo enigszins in de war. Na 132 jaar trouwe dienst komt er eindelijk een nieuwe pont. Deze zou gisteravond al varen, maar de werkzaamheden waren uitgelopen en zo doende moesten wij dus omfietsen via Alkmaar.

Uiteindelijk op locatie kon Leo vertellen wat de bedoeling was vanavond. We begonnen met een interval training, het zogenaamde kruispuntenspel. Op de kruising in de Schermerpolder moesten we op 80% van ons kunnen de diverse kanten op. 30 seconden richting zuid (met wind in de rug, dus een lekker sprinten.)Rustig terug naar de kruising en dan 1 minuut richting oost, iets beter je krachten verdelen. En daarna 1 minuut 30 richting noord. Oei dat is lang en doet pijn. De groep werd in 3e verdeelt en iedere groep ging een kant op. Wij begonnen gelijk met de langste afstand. Die valt altijd tegen, vooral nu tegen wind in. De streep staat altijd verder.
Dit deden we 2 maal. Hierna volgde 1 rondje over het “tijdritparkoers”. Dit moest in 2 tallen op 70%. Rene L. en ik reden samen, kop over kop. Dat ging eigenlijk we goed, al was het laatste stuk tegen wind in zwaar.

Het plan van Leo was om nogmaals het tijdritrondje te laten rijden, maar vanwege het omfietsen was hier geen tijd meer voor. Dan nog maar 1 keer het kruispuntenspel. Doordat de meeste het tijdritrondje toch wel iets harder dan de 70% gereden hadden was deze laatste keer 3x de kruising af ook wel pittig. Maar trainen doe je toch om sterker te worden?

Als laatste mochten we terug naar Alkmaar fietsen, maar dan wel in 2 tallen kop over kop tegen wind in en weer met een stevig tempo. Pff. Lekker hoor.
In Alkmaar namen we afscheid van Leo die terug naar Egmond ging, bedankt Leo, terwijl wij rustig naar Uitgeest fietsten.
Om kwart over negen zat ik met vermoeide benen aan de koffie. Weer 55 km op de teller.

race + 55

5 mei

Volgens trainer Leo een nationale feestdag. Mijn baas dacht daar anders over en er werd van mij verwacht dat ik gewoon zou komen werken.  Prima. Zolang de koffie gratis is. Op de fiets heen en weer naar Amsterdam. Terug eens een alternatieve route genomen (tip van broer Rob) via Westzaan om zo de werkzaamheden bij station Zaandam en in Wormerveer te mijden.
Om 19:00 uur stond er vanwege de nationale feestdag geen trainer bij het Cor Groenhonk te wachten, zodat we met 4 man zelf maar een rondje gingen fietsen. Ik had ’s middags langs de Nauernasche Vaart al gemerkt dat er een stevige Noordenwind stond, en zo bokste we eerst tegen wind in naar Alkmaar om langs Stompetoren naar de 3 molens van de Schermer te rijden.
Hier kregen we eindelijk de wind in de rug en reden zo door de Schermer via Driehuizen naar de brug bij de Woude. Vervolgens langs Markenbinnen naar Krommenie om hier langs het spoor terug te rijden naar Uitgeest.
Na Bus en Dam namen Benno en Henk de kop weer over waarbij Benno riep dat ie nog wat energie wilde verstoken, anders zou ie vannacht niet kunnen slapen. Eerst dacht ik, laat maar gaan. Maar bedacht me toen en moest flink moeite doen om het gat dicht te rijden, want Henk en Benno zaten ook niet stil. Zo reden we kop over kop in sneltreinvaart (36-37 km/uur) terug naar Uitgeest. Na even op Rene gewacht te hebben (hij kon geen aansluiting vinden in de sprint van Benno) namen we afscheid en ieder ging zijn kant op.