de ijsclub op herhaling

Omdat het mountainbiken met de leden van de ijsclub, of eigenlijk de fietsgroep, vorige keer zo goed bevallen was zouden we het afgelopen zondag nog eens dunnetjes over doen. Ik had wederom een uitnodiging rond gestuurd, maar kreeg deze keer wat minder reacties terug. Wel een paar afmeldingen maar volgens mij zouden er voldoende enthousiastelingen zijn om het een geslaagd ochtendje te laten worden.

Ik was dus enigszins teleur gesteld dat er zondagochtend maar 1 rijder te wachten stond op het afgesproken punt. Waaide het te hard jongens, of lag het toch te lekker achter “de gebreide broek”?
Pim en ik hebben toch maar de vliegende storm getrotseerd en zijn richting duin gereden waar Leo en Theo zich zo als afgesproken bij ons voegde.
Met Leo op kop en Theo in het tweede wiel die de route souffleerde, stoven we door het duin.
We kwamen over paadjes die ik niet (her)kende, maar Theo kende ze allemaal. Elke boom, wortel, pad in het duin kent Theo. Geweldig. Jammer dat ik geen GPS bij me had, anders had ik die mooie route hier kunnen posten.

Het ging lekker hard, al moesten we af en toe even inhouden om Pim de gelegenheid te geven om weer bij ons aan te sluiten. Theo melde even later dat hij vandaag nieuwe remblokken moest gaan kopen. Want in het wiel van Leo moest hij steeds “met de rem erop rijden”. Grapjas. Je snapt het de toon was gezet, en gereden werd er…

Om half elf, netjes volgens de regels van de PWN, reden we het duin uit. Nu met de wind in de rug terug naar Uitgeest.
Bedankt Pim, Leo en Theo voor dit fiets ochtendje.

ATB + 42 km.
1088

welkom thuis Texelaars

Dat klonk vanmorgen door de speaker op de veerboot. Een beetje suf vond ik het, maar ik ben ook geen Texelaar.

De ATB toertocht vanmorgen was inderdaad op het Waddeneiland Texel, drie keer per jaar organiseert wielervereniging DOK uit Den Helder hier op het eiland een mooie toertocht. Starten bij het clubhuis van DOK, gezamenlijk naar de boot fietsen, en dan als de klep van de veerboot valt gaat het los.
Zo’n 500 dolle mountainbikers denderen dan de veerboot af, op weg naar die ultieme single tracks. Die single tracks liggen in het bos bij de Koog. Op weg daar naar toe zat ik in de kopgroep en reden we kop over kop. Net voor het bos kwam ik op kop en reed zo als eerste de single tracks van de ATB route op. Niemand voor me, op me eigen snelheid over de baan razen. Super ! Een paar keer met de wielen los, geweldig wat een lekker parcours is dit toch.

Na het ATB parcours volgde nog een stuk paardenpad, mul, een stukje heide, mooi en daarna nog wat bos en andere paden tot we bij de strandopgang van “de Slufter” uit kwamen.

Een paar man had moeite op de fiets te blijven terwijl ze door het mulle zand heen gingen, en ook ik moest moeite doen om toch op de fiets te blijven zitten. Aan de vloedlijn was gewoon weer goed te fietsen en ondanks dat ik geen strandbanden gemonteerd had ging het tempo toch richting 28 km/uur.

Na zo’n 5 km, bij Ecomare mochten we het strand af en reden via wat fietspaden terug naar de ATB baan. Deze volgde we een stukje waarna de officiële route weer van het parcours af ging. Ik bleef echter gewoon het parcours volgen want ik wist dat de controle post op het einde van het ATB parcours zou staan. Ik kon nog even genieten van de mooie single tracks die hier in het bos liggen. Nogsteeds snap ik niet waarom de tourtocht niet het ATB parcours blijft volgen. Te technisch, en te steile klimmetjes misschien? Maak niet uit. Na een beker sportdrank en een krentenbol klom ik weer op de fiets. De officiële route gaat nu wel verder over het ATB parcours en dan via de fietspaden terug naar de boot.

Echter toen ik op het punt kwam waar het ATB parcours verruild wordt voor het fietspad was het net 11 uur. Te laat om de boot te halen, maar tijd genoeg om het hele ATB parcours nog eens te fietsen.
8 km knallen, helemaal alleen. Enkel het laatste stukje fietsen er wat toertocht rijders “in de weg”.

Na 20 minuten was ik weer bij de splitsing en koos ik nogmaals voor een rondje over het ATB parcours. Als het een beetje mee zit, ben ik nog op tijd om de boot van 12:00 naar Den Helder te halen. En al moest ik het laatste stuk op het fietspad flink in de beugels ik was op tijd bij de boot en hoefde geen uur in de kou te wachten.
Al met al lekkers gefietst, zeker door de extra rondjes ATB parcours.

ATB + 51 km
1046.

Hard door de Schoorlse duinen

De ATB toertocht vanaf het wielerstadion in Alkmaar is altijd wel op mijn kalender te vinden. Begin van dit winter seizoen was er al één, maar daar had ik niet zulke goede herinneringen van over gehouden. Veel modder en ontbrekende route bordjes maakte het minder leuk.
Vandaag ging alles super. Ik stond om 9:00 uur in het startvak en was één van de eerste die op weg ging. Samen met me reed er gelijk een groepje renners in rode pakjes weg, maar na het eerste stuk onverhard bleef daar nog maar 1 man van over.
In de PWN duinen waren grote stukken afgezet ivm de halve wandelmarathon van Le Champion. En gelijk reed ik fout omdat ik dacht de bordjes van Le Champion te moeten volgen.
Deze keer niet Peter, nu de rode bordjes van Alcmaria volgen. Door mijn fout rij actie was het rode team weer bij elkaar.
Nu volgde een mooi stuk van de route, dwars door het PWN duingebied. Ik zette flink aan om van het rollercoaster effect van de paden te kunnen genieten. Gevolg was dat ik helemaal alleen reed, (op kop dus) en zo alle ruimte had toen we het ATB parkoers van Schoorl op moesten sturen. Ik werd nog gespot door een ATB-er in het rood die me tegemoet kwam, maar ik ging zo hard dat ik niet kon zien wie het was.
Het parkoers van Schoorl lag er weer pico bello bij al had het hier en daar toch te leiden gehad van de vorst van afgelopen weken. Flinke gaten op plekke waar je die niet zou verwachten. Maar gelukkig werkte mijn stuur nog prima.

Wat niet goed werkte was de voorderailleur. Op “de Zwarte Blink” kreeg ik de ketting niet op het middenblad en moest dus flink op de pedalen staan om toch boven te komen. Vuil of prut werkte de derailleur tegen. Hopelijk hoeven we niet over “de Nok” want dan wordt het nog zeuren op het grote blad.

Zo ver was het nog niet. Na de Zwarte Blink gingen we het parkoers af en “verhard” richting strand. Echter bij de eerste strand opgang stond de pijl rechtdoor dus nog even door bikkelen tegen de toch wel straffe Noorderwind in. Halverwege Hargen stond de controle/koek en zopie tent en na een beker sportdrank ging ik weer verder tegen de wind in naar de strandopgang van Hargen. Hier werden we wel het strand op gedirigeerd en mochten nu knallen met de wind in de rug. Het strand was goed hard en in no-time was ik bij het rood/witte lint dat ons terug de duinen in stuurde.

Nu kwam ik alle rijders tegen die net van het parkoers kwamen. Ik reed hen tegemoet en mocht verderop het ATB-parkoers weer volgen. Het ging lekker en het tempo lag flink hoog. Uiteraard moesten we wel “de Nok” over. Het middelste blad was nog steeds niet beschikbaar dus dan maar op het tandvlees naar boven. De bovenbenen en de ketting protesteerden wel maar ik kwam toch gewoon boven. Nu dalen. De ondergrond was flink stuk geremd. Allemaal knippen, het leek wel een motocrossbaan.

De route ging na het parkoers nu via de weg terug naar de Wielerbaan in Alkmaar, waar ik als eerste af kon klokken. 1 uur, 37 minuten over 39,4 km ATB. En gemiddelde van bijna 25 km/uur.
Stevig door gefietst dus, ik kan tevreden zijn.

ATB + 40 km
993

de lastige Zwanenburger?

Zondagmorgen eens naar Zwanenburg getogen, een dorpje onder de landingsbanen van Schiphol. Hier organiseerde wielervereniging de Bataaf een ATB tocht. 45 km richting Spaarnewoude. Meer stond er niet op de website.
Aangezien het afgelopen dagen flink geregend had was ik voorbereid op een lastig modderig rondje, en twijfelde of ik wel moest gaan. Maar zondagochtend was het droog en het zonnetje piepte voorzichtig tussen de wolken door.

In het clubhuis van de Bataaf was het niet zo druk. Hoog uit een man/vrouw of 60/3 waarvan meer dan de helft in oranje/zwarte clubkleuren en met een gemiddelde leeftijd van boven de 50, dus ik was 1 van de jongste :-) Toen ik hoorde dat de route niet uitgepijld was maar dat er met voorrijders gereden zou worden had ik mijn verwachtingen maar helemaal terug geschroefd.

In twee groepen werd er gestart en met zo’n 30 man reden we Zwanenburg uit richting Spaarnewoude. Via allerlei kronkel paadjes gingen we langs Velserbroek en reden zo Spaarnewoude in. Hier werd af en toe van de fietspaden af geweken om zo een streep modderpad te pakken maar helaas bleef onze voorrijder toch steeds terug gaan naar de asfaltfiets- en wandel paden. Jammer. En het enkele pad dwars door de doornstruiken dat hij pakte was zo slecht dat je hier nauwelijks fietsen kon. Ook rond de skiheuvel werd bijna niet onverhard gereden terwijl hier juist zo’n mooi ATB parcours ligt.

Enkele andere deelnemers, ook geen leden van de Bataaf waren ook erg teleurgesteld in het percentage onverhard dat we voor geschoteld kregen maar wilde toch het gevoel hebben iets gedaan te hebben deze zondag en voerde het tempo op. En zo reden we op het laatst met een gangetje of 40 langs het spoor terug naar Zwanenburg waar in het clubhuis van de Bataaf de koffiepot geduldig op ons stond te wachten.
Ondanks het hoge percentage verhardde ondergrond toch een natte rug van het zweet.
Missie geslaagd?

ATB + 45 km
952

Mijn eerste strandrace.

Afgelopen woensdag besloten om toch ook mee te doen aan Egmond Pier Egmond, de weersvoorspelling waren prima, niet -10 enkel “een beetje” wind en regen. Al ben ik geen strandhaas, je kunt er pas over EPE oordelen als je zelf meegedaan hebt. Via internet de startkaart van Ton Schoonhoven kunnen overnemen (startnummer 4010). Ton had via zijn werkgever een business startkaart en dus zijn persoonlijke kaart over. Voor een prikkie kon ik dus toch nog mee doen.
Vrijdag nog even voor de spinles mijn oude mountainbike aangepast. Slot er af. Ketting geolied en banden wat minder lucht gegeven. Zo ik ben er klaar voor.

Vanmorgen was ik om half tien in Egmond. Na even de start en het eerste stuk tot het strand geïnspecteerd te hebben snel een restaurant in voor een bak koffie want de regen kwam met bakken tegelijk naar beneden.
Om half elf toch maar richting start gegaan. Daar was het nog niet zo druk en zodoende stond ik redelijk vooraan in het startvak voor de recreanten. (wij mogen pas als laatste starten, na de wedstrijdrijders, de business-klasse, de leden van le Champion en daarna pas de recreanten)
In het startvak was het koud maar wel gezellig. We stonden naast de ingang van het wedstrijd vak en zag daardoor diverse cracks zich opstellen voor de start waaronder blogger Marieke.

Klokslag 11:00 gingen de toppers van start, daarna de overige groepen en zoals gemeld wij als laatste. Tijdens de start van de businessklasse zag ik ook blogger Martin langs komen. Hij had er flink de sokken in.
Na 10 minuten konden wij dus van start, eerst een paar honderd meter over de boulevard en dan met een scherpe bocht het strand op. In die bocht voelde ik m’n achterband wegglijden. Oeps toch te weinig lucht in de banden? Op het strand bleek van niet. Het strand op fietsen was er trouwens niet bij. Een dikke file van lopende fietsers. Hmm. Bij de vloedlijn klom iedereen pas op de fiets en kon de strijd tegen de elementen, de tegenstanders en jezelf beginnen. Eerst 17 kilometer tegen wind in. Wind? Zeg maar gerust zuiderstorm. Windkracht 7 met uitschieters naar 9, en dan nog die fijne slagregens. Echt prima omstandigheden voor mijn vuurdoop.

De eerste kilometers was het erg druk, vechten voor een goede positie, links van het peloton om zodoende uit de wind gehouden te worden, maar wel oppassen dat je niet het mulle zand in gedrukt wordt. Op zich ging het wel lekker, stoempend en afziend haalde ik meer renners in dan dat ik ingehaald werd. Het werd hierdoor gelukkig wat minder druk en nu reed ik echt van groep naar groep met wat renners in het wiel. Soms werd ik dan weer ingehaald en moest knokken om aan te kunnen pikken.
Het strand van Heemskerk was slecht. Zeer mul en heel veel schelpen. Enkel aan de vloedlijn kon je fietsen. Om toch langs langzamere rijders te kunnen moest ik bijna tot de naven door het water. Blij dat ik op m’n oude fiets rij.

In Wijk aan Zee wordt het strand beter, en ter hoogte van Schoos kwamen de koplopers ons al te gemoed. 2 of 3 crossmotoren er voor en een politieauto compleet met zwaailampen en toeters. Niet te missen dus. Gelukkig is het strand hier breed dus ze hadden alle ruimte. Ramses Bekkenk lag hier al ruim op kop en kon dit op de finish verzilveren voor z’n eerste overwinning in Egmond.
Wij reden nu naar het keerpunt bij pier. Hier haalde ik buurjongen Ruud in, maar gelijk nadat we op het asfalt (lekker) aan onze terug reis konden beginnen was hij me alweer voorbij.
Nu met wind in de rug even over het asfalt maar na een kilometertje toch weer het strand op. Nu kon de versnellingspook in het hoogste gaatje.

Plankgas naar Castricum waar de organisatie bedacht had dat we daar even het strand af mochten voor een rondje over de parkeerplaats.
Hier werd ik aangemoedigd door blogger Alfons die z’n fiets verstandig in de schuur had laten staan.
Vanaf hier nog 7 km. Weer de grote plaat er op en gaan. 36 km/uur gaf de teller aan. Ik kon niet harder maar werd wel veel ingehaald. Balen. Een versnelling kleiner was veel te licht, en het kleinste kransje achter was net te zwaar. Dat heb je met zo’n oude fiets, maar 7 tandwieltjes op de cassette.

Peter op kop
Egmond kwam snel dichterbij, het laatste stukje van het strand, dan rennen door het mulle stukkie en dan “omhoog” de boulevard op. Au au, dat doet zeer. Voorzichtig door de laatste bocht en nog even sprinten naar de finish. 2:03 stond er op de grote klok. In de einduitslag werd dat gecorrigeerd naar 1.53:36. Prima tijd toch, voor m’n vuurdoop?
Bij de finish kreeg iedereen een bronzen medaille aan een roze lint. Bedankt organisatie, daar doen we het voor.

De terugweg naar de auto was een echte martelgang. Op de finish had ik even stil gestaan en nu verkrampte ik door de koude letterlijk. Met kramp in de bil en beenspieren terug tegen wind in naar de auto. Au au, toch dieper gegaan dan ik gedacht had.

Volgend jaar weer? Als het door gaat wel… denk ik. ;-)

ATB + 36 km

Verraderlijk glad.

Het eerste rondje op de MTB was een voorzichtige.
Regen op een ijskoude ondergrond maakte de wegen glad. Daar kwam ik gelijk het eerste bochtje al achter. Met een hoop kunst en vliegwerk viel ik niet op de grond maar kon me net aan staande houden. Ok, opletten dus. Gelijk maar door het gras verder ipv over het opgevroren asfalt.
In duin was het niet veel beter. Alle verharden paden waren spekglad van de ijzel en opgevroren sneeuw.

En op bijna alle onverharde paden lag nog een pak aangetrapte opgevroren sneeuw, terwijl er tussen de bomen nauwelijks tot geen sneeuw meer lag.
Dus om toch nog een beetje te kunnen fietsen moest je op de randen van de paden fietsen, daar lag meestal geen sneeuw meer maar was de ondergrond zacht en sompig. Heel hard kon ik dus niet, maar ik kon in ieder geval iets doen na al die oliebollen en alcohol afgelopen weekend.

Na 2 rondjes langs de oranje pijltjes was het wel weer genoeg voor vandaag. Ook zat de officiële speeltijd er op, al verwachtte ik niet dat de boswachter op z’n scooter vandaag duinkaarten zou controleren. Veel te glad.

De terug weg over het asfalt naar huis was nu beter te doen. Het dunne laagje ijs was inmiddels in de meeste bochten verdwenen.

ATB + 45 km

Kilometerstand 2010

Het nieuwe jaar is al weer 2 dagen oud.
De hoogste tijd op de kilometerteller weer op 0 te zetten.
Eindstand 2010:
ATB = 1521 km
Racert = 4982 km.

Crossen in een Kerstkaart

Zo werd de laatste ronde van de Rabotop in Enkhuizen aangekondigd.
Want ondanks de sneeuw had de organisatie besloten deze laatste cross competitie wedstrijd gewoon door te laten gaan.
Het parkoers was hier en daar wat aan gepast met verse houtsnippers en een paar geveegde bochten, maar over het algemeen lag er gewoon sneeuw op een keihard bevroren ondergrond. Vooral de bochten waren dus glad.

Na de finish van de top-klasse mogen wij altijd op het parkoers voor een verkennings ronde. Ook nu, maar toen ik halverwege was werd ik gemaand me snel naar de start te vervoegen omdat men al wilde starten. Snel door het weiland langs het peloton en achter de snelle mannen op de eerste rij gaan staan. Niemand protesteerde, waardoor ik dus een goede startpositie had.

Na de start gingen we gelijk het weiland vol “verse” sneeuw in. Sinds 10:00 uur reden hier al mountainbikers dus er was een mooi plat gereden spoor maar kwam je daar naast dat viel gelijk het tempo weg. Tijdens de start is dat dus lastig, wil je mensen in kunnen halen moet je van de ideale lijn en dus hard trappen. Na het weiland doken we de bossage in. Ik had al ontdekt hoe glad het hier was en verschillende rijders voor me kwamen daar ook achter. Ik kon er gelukkig langs en slingerd over de bevroren paden m'n weg vervolgen. Achter op het parkoers reden we door een parkje met glibberige paadjes. Een paar keer moest ik flink corrigeren waardoor het tempo helemaal weg valt, maar dat is nog altijd beter dan onderuit schuiven.

Ik vond het lastig rijden en heb voor m’n gevoel soms te voorzichtig gedaan waardoor ik misschien hoger had kunnen eindigen. Uiteindelijk ben ik 20e geworden van de 55 gefinishte rijders. Niet geheel onaardig.
Maar het blijft lastig dat crossen in een kerstkaart.

In de eindstand sta ik op de 22e plaats ondanks dat ik 3 wedstrijden gemist heb. Ik weet niet of dit de uiteindelijk eindstand is want ik begreep dat de laatste wedstrijd dubbel zou tellen en het slechtste resultaat geschrapt zou worden.
Niet zeker of dat al toegepast is op de einduitslagen.

klik voor de foto's
atb + 19 km
902

Rabotop Texel

De sneeuw van afgelopen vrijdag heeft hier gezorgd voor een sneeuw pak van, niet overdreven, 40 cm. Gisteravond twijfelde ik of ik vanmorgen een “vette” first track zou gaan zetten in de Noord-Hollandse duinen of toch voor de competitie puntjes zou gaan van de Rabotop op Texel.
Volgens de website lag er geen sneeuw op Texel en was er dus geen reden om de wedstrijd af te blazen.
Zondagochtend was hier nog een nieuw laagje sneeuw gevallen, want we hadden toch al niet zo veel. Oostenrijkse taferelen. Auto’s uitgraven van de parkeerplaats. Alleen met sneeuwbanden kwam je nog weg.

Toch maar besloten om naar Texel af te reizen. Ten noorden van Alkmaar waren de wegen weer goed, In de berm lag een laagje sneeuw, maar niets om je zorgen over te maken.
In Den Helder was het laagje nog dunner, sneeuwkettingen (anderhalve lengte oude Ultegra om de voor- en achterband) die ik voor de zekerheid gemonteerd had op de MTB er maar afgehaald. Niet nodig.

Na de overtocht met de fiets verder. Vannacht was er op Texel toch ook wat sneeuw gevallen maar dat mocht nauwelijks naam hebben. Snel door gefietst naar de startlocatie in het bos van de Koog. Daar waren de Masters nog bezig.
Nadat Tino Haakman als eerste over de streep was, mochten we het parkoers verkennen. En dat was hard nodig. Want op sommige plekken was het spek glad doordat de ondergrond hard bevroren was. Sneeuw lag er niet meer op het parkoers.

Om 13:00 uur was de start. Niet zo druk als in Petten maar toch een flink koppel MTB-ers aan de start. Na het startschot sloegen de toppers gelijk een gat door hard weg te sprinten. Ik zat in de tweede groep maar het werd treintje rijden op de single tracks. Op de zeer steile klim viel het peloton stil en moest lopend omhoog. Verderop werd het wat breeder en kon ik wat renners inhalen.

We reden hele stukken van de vaste ATB-route van Texel, heel mooi maar slecht inhalen. Soms is dat in m’n nadeel, maar ik had er ook soms profijt van. Een renner achter me, zat erg te pushen maar kon er niet langs. Pas op het brede stuk haalde hij me in. Echter na een klein stukje single track volgde weer een breed stuk met een erg scherpe en gladde bocht. Hij had te veel snelheid omdat ie een gat wilde slaan en gleed voor m’n neus hard onderuit in de bocht. Ik heb hem daarna niet meer gezien.


Na de bel voor de laatste ronde zag ik een rijder zo’n 100 meter voor me rijden. Op de technische stukken kwam ik steeds dichterbij en kwam zowaar in z’n wiel, maar er langs kon ik niet. In het laatste stukje voor de finish reed hij echter weg zodat ik geen kans had om hem op de meent te verslaan. Jammer.
Volgens hem waren we de 15e en 16e die binnen kwamen. Niet slecht maar helaas geen top 10 dus.
Update: uiteindelijk 11e geworden.
Daarna snel terug naar de boot want het vroor nog steeds een dikke 5 graden.
Brr.

ATB + 19 km
879

MTB-en met de ijsclub

Gelukkig was al het natuurijs op de ijsbaan al bijna gesmolten anders kwam er denk ik weinig van onze afspraak uit oktober om eens met de mannen van de ijsclub te gaan mountainbiken. Dan stonden de meeste denk ik met ijzers onder hun schoenen op het veldje aan de Castricummerweg.
Nu zaten de mannen klaar op hun stalen (aluminium of carbon) rossen voor een rondje door de bossen.
Ad had samen met Willem een leuk rondje bedacht en dat wilde ze wel delen met de rest van de groep.
Acht man stond er klaar en onderweg naar duin pikte Alex aan die dacht dat we om kwart voor negen zouden vertrekken. In Castricum zou Leo op ons staan te wachten maar op de afgesproken plek geen Leo. Gelukkig werkt het mobiele netwerk van KPN wel aan de rand van het bos en Leo kon zich na 2 minuten aan sluiten bij de groep.

We stoven het duin in en werden gelijk getrakteerd op een klimmetje om de benen op te warmen. Daarna volgde een heel stuk van de oranje route die ik ook vaak fiets met hier en daar een kleine variatie op de uitgepijlde route. Het tempo lag vrij hoog maar iedereen kon nog goed volgen.
Af en toe viel de groep iets uit elkaar op de klimmetjes maar na een brul uit de achterhoede kwam alles weer bij elkaar.
Halverwege gaf Willem aan dat hij toch moeite had met het tempo. Z’n knie speelde op welke hij maandag op de ijsbaan tijdens het marathonschaatsen had bezeerd tijdens een valpartij. Helaas Willem en sterkte met je knie.

Ruud nam nu het kopwerk voor zn rekening maar het tempo werd er niet minder om. Slingerend over de single tracks, om hoog knallen tegen de heuveltjes aan en af en toe een jump over een bultje of een veerooster. Alles ingrediënten zaten in dit rondje om het een geslaagd mountainbike tochtje te laten worden. Alleen het steile klimmetje achter de Kruisberg verraste een aantal van ons. Te laat op het kleine blad en dan kom je niet meer boven.

Tegen tienen reden we het duin weer uit met de afspraak dit snel nog een keer te doen. Dus houdt 6 februari vrij, want dan doen we het nog eens dunnetjes over.
Klik voor alle foto's.

ATB + 33
833

Bergkoning 2010

Ja sorry, maar de advertentie voor de Steven Rooks Classic in FIETS kan ik niet anders interpreteren dan dat IK de Bollenkoning van 2010 ben.
Word jij die van 2011? Dan moet je nog flink aan de bak! ;-)

Ik moet nog even mailen met Steven maar deze advertentie met (ongevraagd) mijn foto er op moet toch minstens een gratis deelname aan de Steven Rooks Classic opleveren.

trainen bij min 3

Om de resultaten van vorige week in de Rabotop te kunnen continueren dient er wel getraind te worden. Dus 2 maal per week zit ik in de sportschool heel hard te trappen op een fiets met een vliegwiel die geen centimeter vooruit komt. Als het weer en de agenda het toelaten maak ik ook nog wat woon-werk kilometers, maar er gaat niets boven dat rondje op de MTB op zondagochtend. Deze ochtend had ik de luxe om te kunnen kiezen uit een wedstrijdje in Oudenkerk, een ATB-marathon in Nijverdal of een veldtoertocht in Schoorl. Toch koos ik voor het Noord-Hollands Duinreservaat. Gewoon ongedwongen kilometers maken op bekend terrein.
Dat het 3 graden vroor vanmorgen deerde me niet. Gewoon goed aankleden en zorgen dat je niet af kan koelen. Dus tempo houden.

In duin was het druk van de mountainbikers. Maar het is er zo groot en je mag bijna overal fietsen, dus last heb je niet van elkaar. Leuke bijkomstigheid is dat je onderweg altijd een paar bekende tegen komt of zelf gespot wordt.

Het trainingsrondje vanmorgen bestond uit de oranje route richting Castricum, waarbij ik probeer het tempo op de 27 km/uur te houden. Dat lukte nu vrij aardig omdat de ondergrond goed hard was.

Daarna volgde de oranje route van Wijk aan Zee. Het tempo op dit rondje varieert wat meer omdat er meer hoogte verschil in zit. Maar ook hier waren de mulle passages nu hard bevroren, doorknallen dus.

Na dit rondje was het inmiddels half elf, officiële sluitingstijd voor de mountainbiker (rare regeling) maar ik wilde nog 1 maal het mooiste stukje van de oranje route nemen en reed hierdoor pas om 10 voor 11 het duingebied uit. Foei Peter, als de boswachter je ziet…

Snel naar huis en om kwart over elf zat ik aan de koffie. De tenen of vingertoppen vertoonde nog geen bevriezings verschijnselen maar het kacheltje voelde toch wel aangenaam aan.

ATB + 56 km
800

8e plek in Petten

Zo kan het dus ook, geen modder en een mooie 8e plek voor Peter.
Ja, je leest het goed, in een startveld van zo’n 60 mtb-ers ben ik vanmiddag als 8e over de streep gekomen.

In Petten had men op een duin een mooi langwerpig parkoers uitgezet. Vanwege het duinzand en het weer van afgelopen week geen modderzooi zoals vorige week in Twiske.

Alleen aan de wind kon men weinig veranderen. Op de heenweg een felle tegenwind, terug het laatste stuk naar de finish dus wind in de rug, maar hier zoog het natte gras weer hard aan de banden. Door niet het kapot gereden spoor te kiezen kon je gelukkig toch vaart houden.

Maar eerste terug naar de start. Om een paar minuten voor 1 worden de eerste 20 van het klassement naar voren geroepen. Zij mogen vooraan starten, het is dus zaak om te zorgen dat je hier direct achter staat. Nou dat was me gelukt.
Na de start is het altijd een drukte van belang. Dit maal geen haakse bochten maar gelijk een schelpenpad van een kilometertje tegen wind in. Nu kon ik gelijk al een aantal man voorbij en verderop waar we het duin af gingen om vervolgens er weer tegen aan te gaan, moest een aantal man afstappen. Ik had voldoende vaart en kon er netjes langs. Weer een paar man.

Gedurende de rondjes die volgden bleek dat ik juist op die klimmetjes de meters kon pakken. En zo kwam het dat ik in de 1 na laatste ronde volgens de toeschouwers langs de kant op de 7e plek lag. Helaas moest ik die plek even later nog afstaan aan een rijder die mij eerst tegen wind in liet beuken om vervolgens me net voor de afdaling voorbij te steken. Ik probeerde nog aan te klampen maar moest me toch gewonnen geven. Ook de rest van het parkoers kon ik het gaatje niet meer dicht rijden en kwam zodoende dus als 8e over de streep.
Ik was dus zeer tevreden.

Na m’n jasje en tas bij de finish op gehaald te hebben zag ik net de finish nog van blogger Martin.
Hij kon net een renner op een cyclocrossfiets voor blijven. Netjes Martin. Nog even staan praten om daarna bij de bikeshow van Beukers te gaan staan kwijlen. Fietsenhandel Beukers organiseert elk najaar z’n eigen BikeMotionBeurs. Alle laatste modellen staan hier uitgestald. Als je Utrecht gemist hebt dab is dit altijd de moeite van het bezoeken waard.

Daarna snel naar huis om te vertellen over mijn formidabele resultaten. :-P

Atb + 20 km
744

rabotop Twiske

Ik twijfelde vanmorgen, moest ik de atb uit de schuur halen en naar Oostzaan afreizen voor de Rabotop atb wedstrijd in 't Twiske, of zal ik maar gewoon thuis blijven?
Afgelopen nacht kwam de regen met bakken naar beneden maar zaterdag was het overdag wel droog.
En ook vanmorgen mocht de regen hier geen naam hebben. Het zou wel nat zijn in 't Twiske maar ik moest gewoon wat doen. Dus toch maar naar Oostzaan.

Het parkoers was nog slechter en natter dan ik had kunnen dromen. De moddermannetjes die er rond reden hadden duidelijk moeite om de kluftjes op de komen of door de bochten te glibberen. Wil ik dit eigenlijk wel? Had ik toch maar thuis moeten blijven?

Ach ik was er nu toch en ook al ingeschreven, dan ook maar starten!
Die start ging redelijk goed. Op het eerste stuk en in de eerst bocht kon ik flink wat mannen inhalen. Ook de eerst modderpoel overleefde ik glansrijk. Links tegen het lintje was het spoor nog niet zo diep en kon je tempo houden.
De volgende bocht was echter krap en glad. Iedereen ging hier van de fiets en rennend het heuveltje op. Daarna glibberent door de bochtjes en langs het randje het volgende kluftje op. Hier had je nog grib op het gras. Even later volgde een houtsnipper pad, wat een weelde. Helaas kon ik de langzame renner voor me niet voorbij. Op het volgende strookje graffel kon dat wel, maar in de bocht die daar op volgde stond ik helemaal geparkeerd in de modder. Voor ik van m'n fiets kon springen kwam er een heel treintje rijders langszij.

De laatste van de setje renners kon ik net nog passeren omdat hij lopend een glad bergje op ging en ik net voor hem langs de afdaling in kon duiken.

Later haalde hij me toch nog in en had ik even geen antwooord. De 2e en 3e ronde had ik het namelijk erg zwaar. Vooral dat rennen met de fiets door de modder viel me zwaar.

De renner (met grote rugzak om) die me de 3e ronde ook nog inhaalde kon ik gelukkig in de laatste ronde toch weer terug pakken. En ook die veldrijder uit de eerste ronde kwam weer dichterbij.

Een sprint naar de finish zat er niet meer in en had ook weinig uitgemaakt. Geen top klassering deze keer maar sloeg ik een modderfiguur? Klik voor uitslagen.

De fiets was denk ik 10 kg zwaarder door de modder maar alles bleef wel functioneren.

Volgende week Petten. Dat zal minder modderig worden dan vandaag.

Atb + 16km
716

modderen in Alkmaar

Het was aanmodderen vandaag in Alkmaar tijdens de veldtoertocht. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: Door de regen van afgelopen week waren de weilanden lekker nat en sompig. Helaas had de organisatie bedacht dat we daar maar eens fijn doorheen moesten fietsen, want het is toch een veldtoertocht. Lekker dan. Na 3 km fietsen zat alles al onder de modder. Van m’n velgen tot m’n oren.

Figuurlijk: Ik was vanmorgen één van de eerste die mocht starten. Onderweg hield ik het tempo lekker hoog en werd door niemand meer ingehaald. Aan de sporen in het duin en op het strand te zien reed er een man of 5 voor me.
Terug in Egmond kwam ik echter geen pijlen meer tegen. Navraag bij een verkeers-regelaar die de laat-starters hielp oversteken moest ik door rijden en bij de rotonde richting Bergen volgen. Daar zouden ook verkeersregelaars en pijlen staan. Niet dus.
Na een rondje door Bergen gefietst te hebben besloot ik dan maar op eigen gelegenheid terug naar Alkmaar te fietsen. Wel jammer, want in Bergen worden altijd nog wel wat onverharde weggetjes gevolgd en nu reed ik al sinds het strand van Egmond op verharde ondergrond.
Maar langs de Bergerweg stonden plotseling weer pijlen en op de rotonde met de Nesdijk ook twee verkeersregelaars met oranje hesjes. Ja, nu weet ik het zelf wel. Gewoon de Bergerweg volgen en dan kom je zo bij het Wielerstadion, maar waar waren tussen Bergen en Egmond?

Jammer Toerclub Alkmaria Victrix, dat laatste was niet nodig geweest als jullie eerder de man met de pijlen op weg gestuurd hadden.

ATB + 34 km
689

indoor sweating

Nu het buiten wat minder “racefiets vriendelijk” weer is heb ik me maar weer gemeld bij SportPlanUitgeest voor een uurtje indoor sweating. Een uur lang keihard op de pendalen staan en geen millimeter vooruitkomen, terwijl het zweet van je lichaam af gutst. Vind ik dit leuk?
Niet echt maar zolang het buiten kløte weer of te donker is moet je wat. Gelukkig kan ik zondagochtend nog steeds lekker het bos in. Dat blijft toch het fijnste.
Maar om toch de conditie wat op pijl te kunnen houden is een uurtje spinning toch wel het minste wat ik kan doen. Misschien dat het zelfs 2 uurtjes moet gaan worden.

Zo zaten we (broer Daan, zwager Erik, zijn broer Marco en ik zei de gek) klaar om door drill-instructor Rob afgebeuld te worden.
Naast het gebruikelijke gezwets van Rob werd er wel hard getrapt want Rob hield er flink het tempo in en m'n shirt kon je na 5 minuten al uitwringen.
Het uurtje vliegt zo voorbij en moe maar voldaan konden we terug naar huis. Rob bedankt weer.

Robbenoordbos

De veldtoertocht door het Robbenoordbos, aan de rand van het IJsselmeer, naast de Afsluitdijk, staat altijd hoog op mijn lijstje in het winteraanbod van mtb-tochten. De herfstkleuren in het bos, gecombineerd met een uitdagend en veelzijdig parkoers maken het een leuke toertocht.

Zo stonden we vanmorgen onder de A7 opgesteld voor 35 km mountainbiken. Terwijl het verkeer over onze hoofden raasden doken wij een strook nat gras op om verderop in het bos te verdwijnen.
Door de vele natte bladeren was het daar goed oppassen in de bochten. Je glijdt zomaar onderuit als je niet oppast.

Na 16 km bospaadjes kwamen we bij de verzorgingspost, warme bouillon of koude sportdrank en een krentenbol lag er voor een ieder klaar. Ik ruilde mijn krentenbol in voor nog een beker sportdrank en was klaar voor deel 2 van deze toertocht.
We gingen nu de vaste ATB route in het Robbenoordbos op, persoonlijk het leukste onderdeel van deze tocht. De vaste route slingert zo door het bos dat je al gauw al je richtingsgevoel kwijt bent.
Maar gewoon het spoor, of in dit geval het achterwiel voor je volgen en je komt er van zelf. Het nadeel van zo’n georganiseerde toertocht is dat je al gauw in een treintje met rijders komt te zitten. Inhalen is er niet bij op het smalle single track, dus dan maar genieten van de bochtjes en de paadjes.
Hoogte verschil is er niet in het bos maar des te meer bochten, om bijna tureluurs van te worden.

Na de 8 km vaste route kwamen we het bos uit en mochten via een weiland de IJsselmeerdijk op om zo terug richting Den Oever te fietsen. Echter het klaphekje voor het weiland stond wel’nswaar open maar was toch smaller dan ik dacht, of was m’n stuur breder? Goed, met de rechterkant van m’n stuur tikte ik het hekje aan en dook vervolgens links het prikkeldraad in. “Prutser” vloekte ik tegen me zelf. Verder niets aan de hand maar wel “een beetje stom”. Snel het prikkeldraad uit gekropen en m’n weg vervolgd.

Na de dijk volgde nog een klein stukje bos en met 32 km op de teller reden we Den Oever weer binnen. Wel wat kort en snel voor m’n gevoel maar ja aan alle dingen komt een eind…..

ATB + 32 km
653

Rabo Top Hoorn

Voor mijn eerste mountainbike wedstrijd dit jaar, de 3e uit de serie van 9 wedstrijden, toog ik vanmorgen naar Hoorn. De thermometer gaf slechts een magere 10 graden aan, zodat ik voldoende kleding mee genomen had. Maar in het Julianapark aan het IJsselmeer was het goed toeven. De zon deed flink haar best en de meeste meegenomen kleding kon in mn tas blijven.
Zeker naar het eerste verkenningsrondje over het parkoers stond het zweet al rijen dik op mn rug.

De parkoersbouwers hadden flink hun best gedaan en het park omgetoverd in een uitdagend en zwaar wedstrijdparkoers. Drie stukjes langs en door het IJsselmeer, over zuigende houtsnipper paden, modderige single tracks tussen de bomen door, asfalt (lekker) en een paar klimmetjes op van die modderige gras hellinkjes. Genoeg ingrediënten om een uurtje flink af te zien.

De start vond plaats om klokslag één uur, en ik had me strategisch aan de buitenkant van het peloton genesteld. Heel slim bleek gelijk na het startschot want naast me zag ik verschillende valpartijen doordat renners zich verschakelde en vanachteren aangereden werden. Had ik dus geen last van en zo kon ik ook in de eerste bocht buitenom meerdere renners inhalen.

Daarna wordt het ieder voor zich, en op het moment dat je de singletracks op duikt kan je er gewoon niet meer langs. Het stukje strand bood uitkomst. Ik had tijdens de ronde van de topklasse al gezien hoe je hier het slimste het strand op kon sturen zonder te veel snelheid te verliezen. Het eerste stukje “strand” moest je lopen maar ook hier haalde ik weer een aantal rijders in. Dan weer de bosschage in en over de gladde modderige stukjes sturen. In het trainingsrondje ging ik hier bijna onderuit over wat spekgladde boomwortels in een bocht dus ik was op mijn hoede. Welk bochtje was dat ook weer? Voorzichtig nam ik nu elk bochtje op lage snelheid, maar inhalen kan hier toch niet al hoorde ik aan het gehijg in mn nek dat men er langs wilde. Jammer dan, dat gaat niet jongens.

Het volgende stukje strand kon je wel op de fiets blijven zitten door het ook weer juist aan te snijden. Even met de banden door het water en dan gang maken. Toch moest je de laatste 10 meter lopen. Dan weer op de fiets springen en malen. (dat is killing zo’n stukje lopen) Nu volgt een stukje asfalt en dan een gemeen glad klimmetje direct na een scherpe bocht. Door optijd naar het kleine (eigenlijk midden) blad te schakelen kan je toch boven komen, al slipt het achterwiel door op het modderige gras. Weer wat single tracks en dan langs de trap naar beneden. Asfalt en gras volgen elkaar hier in rap tempo op, net als nog een paar klimmetjes en even veel afdelinkjes. Waarbij je bij de laatste van het gladde gras zo het asfalt op glibberde. In mijn laatste ronde ging ik hier bijna onderuit want inmiddels lag op het asfalt ook een laag gladde modder. Oeps dat was even schrikken. Daarna nog twee stroken grindpad afgewisseld met een paar stroken gras en dan naar de finish.


De wedstrijd voor de funklasse gaat over 45 minuten plus 1 ronde, en ik was blij dat ik de bel hoorde rinkelen. Dus nog 1 rondje. Tijdens de wedstrijd was ik de strijd verwikkeld met 2 renners waarbij er 1tje nu toch steeds verder uit beeld reed. Nummer 2 (roodgeel shirtje) bleef nog wel in zicht en hij had weer een andere rijder (wit shirt) ingehaald die ook dicht bij mijn voorwiel kwam. Maar inhalen was er nog niet bij voor Peter. Ik liep wel wat in op wit shirt maar een stuurfoutje maakte de afstand weer groter. Ik kwam het laatste stukje nog erg goed terug maar toen ging wit shirt en strijd aan met z’n roodgele voorganger. Ik had niet genoeg kracht meer om me hier in te mengen en moest toezien hoe de strijd op de meent beslist werd in het voordeel van de roodgele renner.
Hoeveelste we zijn geworden weet ik niet, al stonden er nog niet heel veel renners bij de finish. Volgens roodgeel hemd zaten bij de eerste 20. Dat zou mooi zijn.
Uitslag volgt hier. Kijk bij Hoorn – Funklasse.
Alle foto's klik hier

Volgende week Spaarnwoude. Hopelijk regent het komende week niet te veel anders wordt het 1 grote modderpoel.

617

Bart geeft fietsles

In het zonnige zuiden van Limburg gaf Bart Brentjens fietsles op zijn eigen Challenge. Ook dit jaar kwam hij als eerste over de streep in z’n woonplaats Eijsden, al laat onderstaande foto zien dat nummer 2 erg dicht op z’n w/hielen zit.

Zelf had ik geen idee hoe de wedstrijd voor de Elite en Masters over 100 km verliep, want ik had mijn eigen “wedstrijd”. Dezelfde 100 km die Bart en de mannen namen, al lag mijn tempo waarschijnlijk wel iets lager. Eigenlijk is het gewoon een toertocht, maar met die chip aan je voorvork wil je toch wel een goede tijd op de klok zetten.

En zo gebeurde het dat ik 9 km na de start in een poging 2 langzamere renners in te halen al grassprieten lag te tellen. Het randje van de middenberm tussen de twee sporen in was toch iets hoger dan ik dacht. Ik wilde hier op sturen maar het voorwiel dacht er anders over. Hmm.

Gelukkig bleef ik de rest van de tocht wel op de fiets zitten. Al had ik soms wel moeite om de fiets door scherpe bochten te sturen. Door het grint in de bochten had je weinig grip. Remde je te hard dan blokkeert de boel en glij je weg. Rem je te zacht dan haal je de bocht niet. Vooral als je “plotseling” een scherpe bocht in moet sturen pikte ik wel eens de berm mee.

Het parkoers lag er prima bij. De zon scheen er lustig op los. Heet werd het niet, maar het was gewoon lekker. Ook nauwelijks modder op het parkoers waardoor je op de meeste klimmen gewoon fietsend boven kon komen. Dat was vorig jaar wel anders. Het dalen ging ook super, zo lekker die achtervering. Al had ik wel een probleempje met de achterrem. In lange afdalingen gaat de rem trillen, de remblokken gillen en wordt de remwerking veel minder. Even los en dan weer inknijpen hielp soms. Maar soms ook niet waardoor ik dan enkel op de voor rem naar beneden stuiterde. Niet handig!
Morgen moet ik toch langs de fietsenmaker voor een servicebeurt, dan zal ik het gelijk opnoemen. Hopelijk kan hij dat verhelpen.

Na 4 uur en 45 minuten sturen kwam ik in Eijsden over de finish. Bart en kornuiten zaten toen al met gekamde haartjes aan de koffie. Ik trakteerde me zelf maar op het terras op een goud gele rakker. Die had ik wel verdiend vond ik zelf.

ATB + 100 km
587

aflasting

Aangezien de voetbal vanmorgen afgelast was hoefde ik niet langs de lijn te staan om mijn jongste telg aan te moedigen. Er schijnt vannacht zoveel water gevallen te zijn dat het partijtje voetbal van de E-tjes op waterpolo zou gaan lijken. Niet verstandig dus om de jongens te laten voetballen als er volgende week op die velden opnieuw gespeeld moet worden.

Kon ik dus alsnog het duin in want morgen komt er zeker niets van. Dan sta ik wederom langs de lijn, nu van de atletiekbaan om mijn dochter aan te moedigen.

Snel dus naar huis om de fiets en helm op te halen en dan richting Heemskerker duin. Onderweg zag ik pas dat er vannacht inderdaad veel water gevallen was. Grote plassen overal. In duin was het niet veel beter.
Plassen en modder. Voordeel is wel dat je op alle mulle plekken nu gewoon door kan fietsen. Ik wilde wederom de oranje route richting Wijk aan Zee rijden wat die was me vorige keer goed bevallen.

Maar op het pad liepen grote groepen hardlopers. Op zondagochtend heb je daar niet zo veel last van. Maar nadat ik aankondigde er langs te willen ging men netjes voor me opzij. De lopers netjes bedankt en toen plakgas de oranje pijlen volgen. Sommige bochtjes waren glad, modder en bladeren op de rails zorgen er voor de treinwielen door slippen. Het zelfde geldt voor de MTB bandjes al hebben die door de noppen toch nog redelijk grip.

Ook het tweede rondje liep lekker, maar wederom last van hardlopers. De grote groep die tijdens mijn 1e ronde net gestart was, was inmiddels uit elkaar gevallen en gedurende een paar kilometer kwam ik steeds plukjes lopers tegen. Op de MTB is de oranje route al pittig, laat staan met hardloopschoenen aan.

Even voor half elf was ik weer terug bij het begin punt. Hoogste tijd, volgens de boswachter, om de onverharde paden te verlaten. Keurig volgens de regeltjes van het PWN ben ik dus maar naar huis gereden om de modder van mijn kuiten en gezicht te wassen. De MTB doe ik morgen.

ATB + 43
481