Gezocht betrouwbare weerman (m/v)

Gelukkig had weerman Piet de weersvoorspelling voor zondagochtend wederom fout. Volgens Piet kon je zondagochtend maar het best de gordijnen gesloten houden en heel diep weg kruipen onder je dubbel dikke donzen dekbed. Maar toen ik vanmorgen toch stiekem de gordijnen een stukje open deed zag ik dat helemaal niet goot van de lucht zoals voorspeld. Daar in tegen scheen de zon voorzichtig tussen de wolken en zwiepende takken door, want de voorspelde harde tot stormachtige wind was wel uitgekomen.

Snel dus maar uit bed, ontbijten en op de fiets richting duin. Naar duin toe moesten we opboksen tegen de stormachtige wind in, maar eenmaal in duin hadden we nog hier nog maar weinig last van.

Wel moesten we af en toe om een omgewaaide boom heen fietsen, al waren de meeste bomen die afgelopen maandag tijdens de zware herfststorm van 2013 het loodje gelegd hadden door de ijverige PWN boswachters van de paden af gehaald.

We volgenden de oranje route en waren verbaast van de grote hoeveelheid mountainbikers en hardlopers die we onderweg tegen kwamen. Allemaal heel verstandig niet naar de adviezen van weerman Piet geluisterd dus.

Vriendin Jo had duidelijk even moeite met de technische omstandigheden van het Noordhollands duingebied ten opzichte van de Gooise matras. Vooral de vele klimmetjes, technische afdalingen en scherpe bochten in onze duinen deden haar de eerste kilometers voorzichtig aan fietsen. Later kreeg ze meer vertrouwen en kon ze mijn tempo beter volgen.

Na anderhalf uur sturen over de losse bladeren was het tijd om ons met de wind in de rug naar Uitgeest te laten blazen. En thuis gekomen, genietend van een warme douche, brak toch nog de voorspelde (hagel)bui los, de enige vandaag. Dus als jij wel een goede weervoorspeller bent, doe dan een gooi naar de baan van weerman Piet.

(foto: © Pietsweer.nl)
Het rondje op Strava: klik.

Zandbak XXL

Zo op de valreep, toch vanmorgen nog maar even een rondje op de MTB gemaakt door duin. De Fiets gaat wel mee naar Frankrijk maar je weet nooit van te voren of en hoe vaak je zin hebt om er op te kruipen.

Dus vanmorgen nog snel even naar het NoordHollands duin. Maar het fietsen ging niet zo soepel. Door de vele zon (ik klaag niet hoor!), veranderen de zandpaden al snel in grote zandbakken. Leuk als je met je neefjes zandgebak wilt maken, maar om te fietsen is het minder geschikt. Ik moest zelfs een paar keer lopen! Vaak kan je wel fietsen door op de rand van het pad te rijden maar dat lukt helaas niet overal. En die duindoorn hebben van die venijnig scherpen prikkers, 1 keer verkeerd sturen en je kunt je band vervangen.

Na anderhalf uur zandhappen was mooi geweest en kon ik voldaan terug naar huis rijden.
De hoogste tijd om de caravan klaar te maken voor de reis naar Frankrijk.

het rondje: op Strava

Mtb + 42 km.

eindelijk Lente

Zondag werd het dan eindelijk lente in Nederland. Oh wat was iedereen daar hard aan toe. De weermannen kondigde het al dagen aan maar hielden op het laatste moment toch nog wel een slag om de arm; “er zou in de ochtend nog wel een spatje regen kunnen vallen”.

En inderdaad toen we zondagsmorgen vroeg de gordijnen weg schoven bleek het in Uitgeest te regenen. Geen zin in een nat pak hebben we onze fietstocht verplaatst naar de middag. Dat bleek een goede keuze. De zon brak door en de tempratuur schoot omhoog naar de 20 graden zodat de straten snel opdroogden. Maar ook de wind trok aan wat onderweg goed te merken was.

We vertrokken die middag in noordwestelijke richting en de kilometerteller liep vrij makkelijk richting 40 km/uur. Mooi om diverse records in Strava te laten sneuvelen ;-)

Echter pas bij het keerpunt van de route, de Hondsbossche zeewering in Petten, bleek hoe krachtig de zuidwesterwind was. Met moeite kreeg ik de teller op de 25, en mijn “fietsvriendinnetje” reed niet meer gezellig naast me, maar verschool zich slim achter mijn rug.

In het duingebied tussen Schoorl en Heemskerk braken bomen wel de wind maar viel ook op hoeveel “kale” gebieden er ook in de duinen zijn. Ik bedoel natuurlijk niet zo kaal als in de duinen bij Schoorl waar gewoon nauwelijks te tellen vierkante meters bos gekapt zijn om dit te laten veranderen in zandverstuivingsgebied. Maar ook de stukken duin waar enkel kniehoge struikjes staan.
Begrijpelijk dus dat de kilometerteller op de terugweg niet in de buurt van de streef cruise-snelheid van 30km/uur kwam.

Na een verkwikkende douche bleek dat deze mooie lentedag er voor gezorgd heeft dat de koersbroek zich al heel licht aftekent op de bovenbenen. Hopelijk volgen er nog vele van dit soort dagen. En als ik het dan toch mag zeggen zonder regen in de ochtend en met wat minder wind. ;-)

Race + 79 km

Siberisch koud

Zaterdag wordt een zeer koude dag. Het kwik schommelt in de vroege ochtend in het (noord)oosten rond -5/-6 graden en dat bij een (vrij) krachtige wind uit het oosten maakt dat het voor het gevoel rond -15 graden zal zijn! De temperatuur komt de hele dag in het noorden moeizaam of niet boven nul, naar het zuiden toe nog 1/3 graden. Overal de sterke oostenwind, kracht 5/6. Verder is het bewolkt met lokaal een sneeuwbui. In de nacht opklaringen en lichte tot matige vorst: -4/-7 graden! Ongekende kou zo laat in het jaar, vooral de combinatie met de wind is uitzonderlijk.

Afgelopen weekend was het door een snijdende oostenwind Siberisch koud in Nederland. Wij konden zaterdagochtend dan ook niet onder de warme dekens vandaan komen om vervolgens in onze fietskleding de koude te trotseren voor een rondje mountainbiken in Schoorl. Later tijdens een korte wandeling door Uitgeest bleek wel dat dit een verstandige keuze was geweest.

Zondagochtend echter ben ik wel onder de dekens vandaan gekropen om toch een rondje door het duin te maken. (mijn kacheltje was terug naar Muiderberg en ik hoopte dan maar op de fiets warm te worden.)

Heen naar het duin toe geen enkel probleem. Zonder veel moeite tikte de teller de 40km/u aan. En ook in het duin had je niet zo heel veel last van de koude wind.

Dat er de laatste dagen weinig neerslag gevallen is zag je wel aan de droge, mulle paden. De ondergrond was keihard (vorst in de grond) met een losse laag zand er boven op. Lastig sturen dus.

In de duinen van Boreel moest ik lopen, maar de zandkuil verderop kon ik wel weer fietsend volbrengen. De afdaling van het Papenduin moest ik bekopen met een mooie snoekduik in het mulle zand. Normaal is daar ook niet te fietsen maar nu leek het als of al het losse zand de kant in geblazen was. Dat bleek gezichtsbedrog. Mijn voorwiel zakte na een paar meter zowaar enkele centimeters in het losse zand en ik dook zo over het stuur. Eigen schuld.

Op mijn weg naar huis over het Castricummer weggetje had ik de wind pal tegen. Al het zand in mijn haar werd er netjes uitgeblazen maar ik kwam nauwelijks vooruit. Vingers en wangen voelde ik al niet meer. Op kruip-snelheid reed ik Uitgeest in waar ik tussen de beschutting van de huizen gelukkig weer wat snelheid kon maken.
Full speed naar een warme kop koffie en een hete douche.

mtb + 36 km

het rondje op Stava.com

Maar beter weer is op komst:
De rare kou van deze weken is nog niet voorbij. Tot minstens de paasdagen blijft het veel te koud, al zal het afnemen van de wind zorgen dat het minder koud lijkt. Maar er is redding in zicht. Volgens het gerenommeerde Met-office, het KNMI van Engeland, zal het late voorjaar warm zijn. Niet alleen in Engeland, maar ook in ons deel van Europa. Heeft iets de maken met warmtefronten en luchtstromingen.
Veel warmer dan normaal wordt het en dus aanzienlijk warmer dan nu.

having fun in the snow

Vanmorgen was het prettig wakker worden want een blik door de gordijnen naar buiten liet zien dat de wereld weer in het wit gehuld was.
Niet zo'n dikke witte deken als op de Gooise matras (heb ik van horen vertellen) maar genoeg om toch even leuk te kunnen spelen met de fiets.

Na voldoende brandstof tot me genomen te hebben, (je verbrand meer in de kou) trok ik m'n warme fietspakkie aan, inclusief overschoentjes en helmmutsje en sprong op mijn alu ros.
Op de weg begon de sneeuw al iets te smelten maar door naast de sporen te rijden bleef alles droog.

In duin was het weer vol op genieten met die verse sneeuw. Mooi hoor. Paden kiezen waar nog niemand gereden heeft en dan maar knallen.

Bekende en minder bekende paden vlogen knisperend onder mijn wielen door. Hier en daar een "bunny hop" over de boomstammetjes die onverlaten dwars over de paden gelegd hadden.
Maar dat maakt het fietsen in duin alleen maar leuker.

Na bijna 2 uur in de sneeuw rond gereden te hebben begonnen toch de teentjes wat koud te worden. De hoogste tijd om terug te gaan dus.

Maar de weg naar huis was niet prettig. De meeste sneeuw op het asfalt was veranderd in natte pap dat via mijn wielen opspatte tegen onderrug en billen.
Bah.

ATB + 38 km

het rondje: klik

Sneeuw

Gisterochtend hebben we voor het invallen van de dooi nog even kunnen genieten van alle gevallen sneeuw in de duinen bij Castricum. Dik aangekleed, bestand tegen felle sneeuwbuien en een striemende oostenwind, togen we naar het duingebied.

Jo, die nog nooit voor de lol door de sneeuw gefietst had, moest wel even wennen aan de glijdende ondergrond. Maar na een paar bochtjes en wat handige tip; gewoon je wielen laten zoeken naar het juiste spoor, niet te krampachtig je stuur vast houden, lukte het haar vrij aardig.

In het geheel in het wit getooide duin begon de uitdaging pas echt. De op de paden door PWN voertuigen plat gereden sneeuw fietste prima, maar de smalle bospaden waar slechts een enkele wandelaar met zijn hond geweest was, was een heel ander verhaal. De schoen- en pootafdrukken waren weer vastgevroren en hier doorheen fietsen was erg lastig. De wielen bleven zoeken naar houvast. Beter ging het als je door de nog maagdelijke sneeuw naast het pad fietste, of nog beter precies in het spoor van je voorganger.

Het ploegen door de verse sneeuw viel ons vrij zwaar. Vooral als je ook nog iets moest klimmen. Zaak om voldoende grip op het achterwiel te houden zodat deze niet door slipte, maar wel op het pad zien te blijven.

Na een uurtje ploegen door de sneeuw begonnen de vingers in mijn handschoenen pijnlijk aan te voelen en kon ik ze met moeite van mijn stuur los krijgen. Hoogste tijd dus om een warme kachel op te zoeken.

Op de weg naar huis toe begon het nog eens flink te sneeuwen en met de koude wind er bij waren deze laatste kilometers geen pretje. Maar des te aangenamer is de warme kachel en de hete koffie thuis dan.

ATB + 24 km

de route

Bakkum

Ondanks het slechte weer van zondagochtend ben ik toch op de fiets gestapt voor een rondje door de duinen. Fietsmaat L. belde af want het was hem te slecht. Klopt dat was het ook. Nog voor ik in duin was kreeg ik een hagelbui over me heen. Ik twijfelde of ik zou omkeren, maar goed ik was nu toch al nat.

In duin was het ook nat, en dus behoorlijk modderig. Niet gestart met het gebruikelijke rondje, maar direct door dieper het duin in waar de grond meestal droger is. Meestal, want door alle dorre bladeren op de duingrond kon het vele regenwater nu ook slecht weg.

Via de Kruisberg, even klimmen, richting Bakkum gereden om eens de tracks ten noorden van de Zeeweg te verkennen. Al direct zag ik 2 rijders die een pad omhoog kozen. Het mulle zandpad was nu redelijk goed te berijden, maar boven bleek dat het vervolg van de route verboden gebied was voor fietsers. Jammer want het zag er uitdagend uit. Toch maar omgekeerd.

Verderop wat andere tracks gevonden. Een snelle met zelfs een klein hoogte verschilletje er in heb ik een paar keer onder de wielen gehad. Leuk.

Verderop nog een paar tracks gevolgd, maar onderweg blokkeerde een Schotse Hooglander me de weg. Met de fiets op de nek door de struiken om het beest heen gelopen. Ze zijn toch wel groot en geven weinig mee, al doen ze weinig kwaad.

Rond half elf via camping Bakkum de uitgang opgezocht en toen snel terug naar huis. Door de natte handschoenen begonnen m'n handen al bevriezings verschijnselen te vertonen. Probeer dan je schoenveters nog maar eens los te krijgen.

Atb + 43 km

de route: www.brytonsport.com/mapTrackView/3?id=1811325

kwijt

Tijdens de PR-regen op de ijsbaan van Alkmaar gedurende de langebaanwedstrijd van ijsclub Uitgeest hoorde ik dat Rene v. G. afgesproken had om met Marcel v. G. en Rene L. zondagochtend het duin in zouden gaan met de MTB. Omdat ik besloten had de ATB veldtoertocht op Texel toch maar te laten schieten, mn kids zijn dan erg lang alleen – kan ik ze niet aan doen, zou ik me aansluiten bij dit clubje rijders.

Zondagochtend vroeg bleek dat Rene v. G. zo slim was om zich ziek te melden bij oom Marcel nadat hij gehoord had dat ik mee zou gaan. Want onbedoeld drukte ik toch mijn stempel op dit ritje met de ATB door het duin. Ik reed voorop, bepaalde de route en het tempo. Dat lag voor Marcel iets te hoog waardoor hij steeds aansluiting met ons miste. Uiteraard wachtte wij regelmatig op hem maar konden toch niet voorkomen dat hij tweemaal de verkeerde route volgde en ons helemaal uit het oog verloor.

De eerste maal bracht de mobiele telefoon uitkomst en bleek dat hij netjes de oranje pijlen was blijven volgen terwijl wij van de route afweken om een meer uitdagend pad te volgen. Nadat we Marcel weer opgepikt hadden vervolgde we onze rit door het natte duin. Fietsen en kleding zaten helemaal onder de modder zodat we zondagmiddag ook nog iets te doen hadden.

Tijdens het laatste stuk door duin raakte we Marcel voor de 2e maal kwijt. Terug bij een groep hardlopers welke rek- en strekoefeningen deden op een kruising hoorde we dat de groep ATB-ers die wij net ingehaald hadden rechts afgeslagen waren. Marcel was waarschijnlijk bij hen aangesloten. Wij er achteraan en dachten hem in de verte te zien rijden. Nadat we dichterbij kwamen bleek dat de mannen een zelfde kleur jasje als Marcel aan hadden maar stiekem niet Marcel bleken te zijn.

Inmiddels was het bijna half elf, de hoogste tijd om het duin te verlaten wil je niet bekeurd worden door een boze boswachter omdat je met je ATB op de onverharde paden rijdt. Want na 10:30 kunnen de wandelaars schrikken ?? Marcel wederom op de hoogte gebracht via telefoon en toen maar terug naar Uitgeest.

Later melde Marcel dat ook hij veilig thuis gekomen was. Gelukkig maar.

ATB + 37 km

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView/2?id=1740149

nat

De overvloedige regenval afgelopen week had ons doen besluiten om gisterochtend maar niet de veldtoertocht in Koedijk te gaan rijden. Met je fiets door ondergelopen weilanden of over het zeiknatte MTB parkoers te ploegen is niet echt mijn hobby. En daarna als 2 moddermensjes in de auto te kruipen? Nee bedankt.

Nee na een welverdiende nachtrust en een goed ontbijt sprongen we zondagochtend direct op de MTB om naar het Noord-Hollands duingebied te koersen. Daar ging de versnelling een tandje lager en doken we de onverharde paden van het PWN duingebied in. Duinkaart op zak want er was aangekondigd dat onze groene vrienden extra zouden controleren op het bezit van toegangskaarten. Nou wij hebben geen boswachter gezien, maar misschien was het nog te vroeg voor ze.

De paden in duin waren goed te berijden. Aan de rand nog wel wat nat maar hoe dieper we het duin in trokken hoe beter de paden werden. Geen gegooi met modder meer. En ook alle mulle stukken waren nu bijna allemaal goed te berijden. Enkel die grote zandverstuiving (al om bekend bij de locals) redde ik net niet helemaal, en mijn fietsmaatje J. had er nog iets meer moeite mee. Geen Egmond-pier-Egmond voor haar dus ;-)

Alle bekende passages kwamen onder onze noppen door. Zelfs een duik met de fiets in een “steile afgrond” werd door J. in 2e instantie goed afgerond. “Je moet niet kijken hoe steil het is, gewoon goed achter je zadel hangen en gaan! Je achterrem er bij pakken als het je te hard gaat.” Geslaagd.

Na anderhalf uur biken was het tijd om van de onverharde paden af te komen en reden we naar huis voor een bak koffie en een warme douche.

ons rondje: http://www.brytonsport.com/mapTrackView/2?id=1697269

MTB + 30 km

het duin in met de mtb

Het is maanden geleden dat ik met de mtb door het duin gekruisd ben. Wel laatst nog op de racefiets maar dan beleef je het Noordhollands duinreservaat toch anders. Op de mtb mag je (bijna) overal fietsen waar een pad ligt mits je maar voor 10:30 van de onverharde paden af bent. Juist die vrijheid dat je gewoon elk pad in kan sturen maakt de beleving zo intens. Eén met de natuur, zand tegen je schenen, modder spetters in je gezicht. Gaan!

Vanmorgen had ik afgesproken met wat fietsvriendjes van de ijsclub. Om half negen op pad en in Castricum het duin in. Na mijn valpartij in juni was ik toch benieuwd hoe het lichaam zou reageren op het gestuiter door duin. In Slovenië had ik gemerkt dat het met de botjes wel redelijk goed ging maar dat de luchtwegen nog wel enige aandacht nodig hadden. Nu tijdens stukjes volle bak ging het met het ademhalen ook redelijk goed. En enkel bij het landen na een jump over de boomstammetjes die gefrustreerde wandelaars dwars over de paden gelegd hadden, voelde ik mijn pols iets protesteren. Nog maar geen drop-downs doen dus.

Ruud bepaalde vanmorgen op zijn single speed het tempo en we moesten allemaal flink trappen om dat bij te houden. Ik zelf kon net het wiel houden, ook berg op. Maar Marcel raakte halverwege steeds meer op afstand zodat we allemaal iets rustiger aan mochten doen.

Kwart over tien reden we het duin weer uit en kon ik thuis het zand van de schenen vegen en de modder uit het gezicht schrobben. Maar dit smaakt naar meer.

atb + 33 km

Noord Hollands duin

Hoe overtuig je iemand van de schoonheid, veelzijdigheid en uitgestrektheid van het Noord Hollands duingebied? Gewoon door een uitnodiging te sturen voor een fietstochtje, het liefst op een mooie stralende maar niet te hete dag.

Afgelopen vrijdag was het zo ver, na een lekker bakkie koffie vertrokken we richting Heemskerk om na het kopen van een duinkaart (ja boswachter!) bij Geversduin de duinen in te fietsen. Er stond een Hollands briesje maar tussen de bomen heb je daar weinig last van.

Over de klinkertjes van de van Oldenborghweg reden we richting Egmond. Daar moet je altijd een stukje om, om verderop weer via het fietspad naar Bergen te fietsen. Onderweg kwamen we langs een duinpannetje waar 4 of 5 Przewalski paardjes heerlijk lagen te zonnebaden. Verleidelijk om er niet naast te gaan liggen.

Na Bergen aan Zee volgt nog een klein stukje PWN duinen, want vanaf Schoorl is Staatsbosbeheer de beheerder van het duingebied. Dat merkt je direct aan de kwaliteit van de fietspaden. Klinkers en asfalt worden nu schelpengruis. Oppassen met je dunne racefietsbandjes dus als je wil sturen of plotseling moet remmen. Wij remden pas af bij de “Berenkuil” voor een koele versnapering.

Daarna vervolge we onze weg in tegenover gestelde richting. Niet precies dezelfde weg terug maar meer via de rand van de bebouwing van Schoorl en Bergen richting Alkmaar, om daar via de Westerweg en het Heilooërbos via Limmen naar Uitgeest te fietsen.

Overtuigd van de schoonheid van het Noordhollands duingebied heb ik nu een uitnodiging te pakken voor een fietstocht door de Gooi en Vechtstreek. Schijnt ook heel mooi te zijn, vooral nu de heide in bloei staat.

Wordt dus vervolgd ;-)

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1217003

race + 60 km

Paas best.

Nou eigenlijk ging het vanmorgen niet zo best. Nadat alle verstopte eieren gevonden waren en het oppeuzelen begonnen was kon ik de deur uit slippen voor een rondje op de MTB door duin.

Maar zoals gezegd ging het niet zo best. De benen voelde zwaar en ik had het gevoel dat ook de fiets niet optimaal functioneerde. Ik ben onderweg wel vier maal afgestapt om te voelen of het achterwiel wel vrij kon draaien zonder dat de remmen aansleepten. En na het achterwiel er uiteindelijk opnieuw ingezet te hebben liep het even beter. AL ergerde ik me ook aan de droog lopende ketting. Maar als ik op de teller keek reed ik toch dik 28 km/uur over de onverharde paden. Hmm, zal wel tussen de oren gezeten hebben.

Vandaag maar eens een andere route gevolgd. Eerst de oranje route richting Johanna's Hof, daar de Zeeweg overgestoken en de duinen van Bakkum en Egmond eens verkend. Ook hier een paar leuke single tracks ontdekt. Ongetwijfeld wel eens eerder met Leo en Theo geweest maar toch herkende ik weinig.

Uiteindelijk via het laatste stukje van de oranje route weer terug naar Castricum gefietst om netjes om half elf van de verharde paden af te zijn. Snel terug naar de paaseieren ;-)

ATB + 37km

Remmen

Normaal moet je zo min mogelijk remmen als je aan het fietsen bent, maar toch is het handig als er minimaal 1 op je fiets zit. Zo’n single-speed koeriers fiets vind ik daarom ook niets. In geval van een noodstop moet je maar hard tegendruk geven op de pedalen en hopen dat je op tijd stil staat. Nee, geef mij maar 2 schijfremmen, liefst ook de racefiets. Wie weet komt dat ooit nog eens.

Vorige week kon ik niet op de MTB omdat de schijf niet tussen de nieuwe blokken pasten, maar de specialisten brachten uitkomst. De fiets is een nachtje wezen logeren en toen ik hem weer ophaalde was alles gefikst. Kosten 0,00 euro. Dat is nog eens service.

Dus ik kon vanmorgen weer onbezorgd het bos in. René L had gevraagd of hij mee mocht en ook Ad uitgenodigd. Zo reden we dus vanmorgen lekker door het duin. Zo vroeg kan je nog de vogels horen fluiten. Ik hoorde zelfs een specht een boom “doorboren”. Het voorjaar komt er aan!

Het rondje dat we reden leek veel op dat van 2 weken geleden, maar nu bleven we wel bij elkaar. Af en toe even wachten op René, wat mountainbiken is toch iets anders dan alleen hardtrappen ;-)

Even na 10 uur reden we het bos weer uit. René had genoeg en Ad moest naar z’n werk. Bedankt mannen, het was weer gezellig.

ATB + 34 km

de route: http://sportypal.com/Workouts/Details/1980342

Brandweer-rood

Ik weet niet wat het was vanmorgen. Ondanks dat ik mijn brandweer rode fietsjack aan had, had ik diverse bijna aanrijdingen met tegenliggende mountainbikers. Het was dat IK zo goed oplet want anders kon ik dit stukje misschien niet eens schrijven :-P
Volgende keer maar weer met die leuke dame gaan biken, voordat ze naar Utrecht verhuist :-( , dan zal je zien dat de tegenliggers wel opletten!

Het was vanmorgen opvallend druk in duin. Ondanks het slechte weer en de harde wind waren er grote groepen bikers tussen de bomen van het PWN duingebied te vinden. En ze reden allemaal de verkeerde kant op, of ging ik verkeerd? Nee, in de PWN-duinen geldt geen rijrichting of vaste route. Overal waar een pad is mag je fietsen tenzij er een bordje staat dat het niet mag.

Zo reed ik vanmorgen een deel van de oranje route, een wandelroute van 15 km van Heemskerk naar Wijk aan Zee. Echter na de heuvels in Wijk aan Zee op een gegeven moment linksaf geslagen en een ander pad gevolgd. Een technische single track van een kilometertje of zo. Leuk. Door gewoon wat paadjes te volgen kom je soms op plekken waar je nog nooit geweest bent, of het gewoon niet herkend omdat de bomen nu kaal zijn, of helemaal om gekapt zijn (waarom doen ze dat ?)
Ik reed vanmorgen op een pad welke aan het begin van de “kruisberg” uit kwam. Links omhoog de “berg” op, rechts naar de Gasterij. Maar rechtdoor zag ik een pad steil omhoog naar de brandwacht op de top van de kruisberg. Snel een kleiner kransje voor geschakeld maar net te laat zodat het toch zand happen werd. Niemand die het zag dus snel weer op de fiets en de laatste meters omhoog geklommen. Daarna downhillend naar beneden en omgekeerd om het nogmaals te proberen. Nu ging het natuurlijk wel goed en kon ik boven op de kruisberg van het uitzicht te genieten.

Hierna weer terug naar beneden en via wat onverharde paden de uitgang opgezocht. Het klokje van gehoorzaamheid sloeg bijna half elf. De eindtijd voor de mountainbikers op de onverharde paden!

ATB + 35 km.

ik belde toch...

Om de tijdens het kerst diner tot mij genomen extra vetten en suikers te verbranden ben ik de tweede kerstochtend maar eerst op de MTB gesprongen en het bos in gedoken. Even lekker trappen om de verbranding goed op gang te zetten.

Het “mooie” van het NoordHollands Duinreservaat is dat je in principe op alle onverharde paden mag fietsen tot 10:30. Daarna zijn de onverharde paden “verboden gebied” voor mountainbikers en riskeer je een boete van 70,- euro. Aangezien we twee weken gelden al oog in oog met een boswachter stonden heb ik me gisteren netjes aan alle regels gehouden, al denk ik niet de mevrouw de boswachter op 2e kerst ook aan het surveilleren zou zijn.

Tot 10:30 moeten de mountainbikers de paden delen met wandelaars, hardlopers, trimmers, fitte vutters en andere recreanten. En ja, de mountainbiker is altijd de gebeten hond. Hij gaat veel te hard, maakt alles kapot en let niet op de overige recreanten. Onzin natuurlijk, ik ga altijd rustig langs wandelaars, groet netjes naar iedereen en laat horen als ik er aan kom.

Helaas zijn er toch mensen die schrikken als je rustig langs zij komt. Zo ook gistermorgen. Voor me zie ik mensen aan het trimmen waarbij het gehele wandelpad geblokkeerd wordt. Ik bel 2 maal maar zie dat men het niet hoort. Ik verlaag m’n snelheid en haal rustig via de rand van het pad deze mensen in. Echter de vrouw in kwestie schrik zo van mijn inhaal actie dat ze spontaan een meter omhoog springt (met haar gewicht sowieso een topprestatie) en brengt daar zo’n oerschreeuw ten gehore dat ik niet denk dat er ooit nog vogels in het duin te zien zullen zijn. Sorry. Maar ik belde toch? Wat kan ik nog meer doen? PWN en MTB-NoordWest9, als er een klachtenbrief jullie bereikt, dan weet je wat er gebeurt is: helemaal niets!

Na deze nare ervaring snel mn rondje afgemaakt om zo om half elf netjes het duin uit te fietsen en de voorbereidingen te treffen voor het kerstdiner van 2e kerstavond. En die extra vetten en suikers? Die trap ik er vanavond wel weer af in de sportschool.

ATB + 39 km

Ja mevrouw de Boswachter

“Shit”, riep fietsmaatje A, “daar komt de boswachter”, toen we gisteren om kwart voor elf een onverhard pad in duin op stuurden. “Waar dan?” dacht ik. Enkel een blitse witte 4x4, die niet zou misstaan op de PC. Hooft, komt ons te gemoed. “Boswachters rijden in suffe groene karretjes”, denk ik. Maar de deur vliegt open en mevrouw de boswachter springt uit de auto om ons staande te houden. “U ziet ons aankomen maar rijd toch dit onverharde pad op”, roept ze. “Na 10:30 mag u hier niet fietsen. Al die wandelaars, vooral op zondag.”
“We wilde enkel naar die parkeerplaats”, probeer ik er tegen in te werpen.
“Mag ik uw duinkaarten zien?” zegt ze. Ik tover snel twee duinkaarten te voorschijn. “Er staat 70 euro boete op fietsen op onverharde paden na 10:30.” “Oeps”, denk ik. Maar ons neerbuigende gedrag doet haar beslissen om het bij een waarschuwing te houden. Snel keren we om en fietsen via de verharde weg het duin uit.
Pff dat had een heel naar einde kunnen worden van een gezellig trainingsrondje. En natuurlijk had ze gelijk, we mochten daar niet meer fietsen. Al blijft het een stomme regeling!

Vanmorgen heb ik de verloren trainingskilometers nog maar even goed gemaakt. De auto moest voor een grote beurt naar de garage en deze is gelegen aan de rand van het duin. De fiets lag achterin om weer naar huis te kunnen, maar stuurde me pardoes het duin in. Tien over negen, een uurtje onverhard knallen, geen boswachter houdt me tegen !

En ja baas ik haal het uurtje nog wel in (denk ik) ;-)

Atb + 52km

Newbee

Op eens heb je het, je wordt conducteur mountainbike-instructeur. Als er een beetje brood in te verdienen zou zijn lijkt het me wel super, zeker nu mijn huidige job nog op losse schroeven staat. De hele dag buiten, en newbees vertellen hoe je moet biken.

Zo had ik vanmorgen die leuke meid uit de sportschool, stoere chick moest ik van d’r schrijven, gevraagd om met me mee te gaan mountainbiken in de duinen. En stoer was ze, tegen de vliegende storm in naar duin. En daar had ik zeker niet de makkelijkste route uitgekozen voor haar vuurdoop. Al lag ze bij de eerste klim al gelijk tussen de bladeren. Verkeerde kransje en click pedalen. (LOL).

De oranje route door duin richting Wijk aan Zee kent een aantal pittige klimmetjes en lastige afdalingen zeker voor newbees. Maar op de duik tussen de bladeren na bleef ze netjes op de fiets zitten, alle obstakels ontwijkend. Klasse hoor. (Kwam natuurlijk door mijn sublieme instructies). We hebben erg leuk gemountainbiked, al zijn we op de terug weg zeiknat geregend. Zeker een herhaling waard.

Atb + 27 km.

crossen met de ijsclub

Vorig jaar was ik al eens met een aantal leden van de ijsclub wezen mountainbiken in de duinen. En ook dit jaar waren er een aantal mannen die graag weer eens samen wilde mountainbiken. Helaas bleek de datum die ik geprikt had slecht te passen in de over volle agenda’s. Slecht twee man stond er zondagmorgen klaar voor een rondje duin. Voor deze 2 niet heel vervelend want nu hoefde het niet zo hard en kon ik Marcel de fijne kneepjes van het mountainbiken vertellen. Marcel zat voor het eerst op de ATB (de buiklanding op de land-ijsbaan met de ATB tel ik niet mee), en kon dus rustig wennen aan de boomwortels en de zanderige ondergrond. Voor Willem ging het vorig jaar te hard dus nu iets beheerster door het bos.

We gingen in Castricum het duin in, gelijk omhoog en Marcel stond al geparkeerd. Verkeerde kransje geschakeld. ;-) We volgde de oranje route maar beide heren konden goed volgen, al blijven de mulle stukken lastig fietsend te vol brengen. Veel mooie paadjes gepakt en af en toe laten zien hoe het echt moet :-P
Na zo’n anderhalf uur crossen door de bossen vonden ze het genoeg voor vandaag en fietsten we rustig terug naar Uitgeest. We doen het nog wel een keer deze winter. Hopelijk is er dan wat meer animo vanuit de vereniging.

ATB + 34 km.

de ijsclub op herhaling

Omdat het mountainbiken met de leden van de ijsclub, of eigenlijk de fietsgroep, vorige keer zo goed bevallen was zouden we het afgelopen zondag nog eens dunnetjes over doen. Ik had wederom een uitnodiging rond gestuurd, maar kreeg deze keer wat minder reacties terug. Wel een paar afmeldingen maar volgens mij zouden er voldoende enthousiastelingen zijn om het een geslaagd ochtendje te laten worden.

Ik was dus enigszins teleur gesteld dat er zondagochtend maar 1 rijder te wachten stond op het afgesproken punt. Waaide het te hard jongens, of lag het toch te lekker achter “de gebreide broek”?
Pim en ik hebben toch maar de vliegende storm getrotseerd en zijn richting duin gereden waar Leo en Theo zich zo als afgesproken bij ons voegde.
Met Leo op kop en Theo in het tweede wiel die de route souffleerde, stoven we door het duin.
We kwamen over paadjes die ik niet (her)kende, maar Theo kende ze allemaal. Elke boom, wortel, pad in het duin kent Theo. Geweldig. Jammer dat ik geen GPS bij me had, anders had ik die mooie route hier kunnen posten.

Het ging lekker hard, al moesten we af en toe even inhouden om Pim de gelegenheid te geven om weer bij ons aan te sluiten. Theo melde even later dat hij vandaag nieuwe remblokken moest gaan kopen. Want in het wiel van Leo moest hij steeds “met de rem erop rijden”. Grapjas. Je snapt het de toon was gezet, en gereden werd er…

Om half elf, netjes volgens de regels van de PWN, reden we het duin uit. Nu met de wind in de rug terug naar Uitgeest.
Bedankt Pim, Leo en Theo voor dit fiets ochtendje.

ATB + 42 km.
1088

Verraderlijk glad.

Het eerste rondje op de MTB was een voorzichtige.
Regen op een ijskoude ondergrond maakte de wegen glad. Daar kwam ik gelijk het eerste bochtje al achter. Met een hoop kunst en vliegwerk viel ik niet op de grond maar kon me net aan staande houden. Ok, opletten dus. Gelijk maar door het gras verder ipv over het opgevroren asfalt.
In duin was het niet veel beter. Alle verharden paden waren spekglad van de ijzel en opgevroren sneeuw.

En op bijna alle onverharde paden lag nog een pak aangetrapte opgevroren sneeuw, terwijl er tussen de bomen nauwelijks tot geen sneeuw meer lag.
Dus om toch nog een beetje te kunnen fietsen moest je op de randen van de paden fietsen, daar lag meestal geen sneeuw meer maar was de ondergrond zacht en sompig. Heel hard kon ik dus niet, maar ik kon in ieder geval iets doen na al die oliebollen en alcohol afgelopen weekend.

Na 2 rondjes langs de oranje pijltjes was het wel weer genoeg voor vandaag. Ook zat de officiële speeltijd er op, al verwachtte ik niet dat de boswachter op z’n scooter vandaag duinkaarten zou controleren. Veel te glad.

De terug weg over het asfalt naar huis was nu beter te doen. Het dunne laagje ijs was inmiddels in de meeste bochten verdwenen.

ATB + 45 km