Nieuw speeltje

Maandag de smart-phone van mijn collega overgenomen. Hij had een HTC Hero gekregen om de functionaliteiten van het Android besturingssysteem te testen op ons corporate network. Het werkt wel, maar de hoge heren hebben nu besloten dat Android niet toegelaten wordt op het netwerk. Jammer, en zodoende had mijn collega het testtoestel “over”, en omdat deze roze was waren er weinig andere liefhebbers.
Het toestel past mooi bij mijn Boretti-Giro shirt van afgelopen voorjaar, dus ik wilde het toestel wel overnemen want mijn huidige HTC Tytn stamt uit 2005 en functioneert niet echt soepel meer.

Na wat gespeeld te hebben met het nieuwe telefoon toestel, wat berichten op facebook gepost te hebben, viel mijn oog op een stukje in FIETS waar men een app voor de iPhone en Android testte. Je kon je smart-phone om toveren in een heuse fietscomputer.

Compleet met huidige snelheid, max. en gemiddelde snelheid, afgelegde weg, hoogte meter en verbruikte calorieën. Tevens werd middels de GPS ontvanger de route vastgelegd en weergegeven op een kaartje op het scherm, en kan je deze later bekijken op Google Earth. De koste voor dit stukje software waren € 2,99 (ex BTW), dus de investering zeker waard.

Zaterdagavond even snel geïnstalleerd en gelijk op de boodschappen fiets een klein testrondje gemaakt. Het werkt. Cool !!!
Het enige nadeel is dat je voor het mooie je toestel op je stuur moet monteren om alle functies te kunnen aflezen. Een waterdichte en shockproof oplossing moet ik hier nog voor vinden, zodat ik gisteren tijdens ons trainingsrondje naar Petten de telefoon in de achterzak heb laten zitten. Onderweg werden wel netjes alle gegevens op geslagen en die ik later thuis op de computer kon analyseren.
Zie hier de route.


Een leuk speeltje dus. Nu nog uitvinden of ik onderweg ook verbinding moet hebben met internet. (wordt anders een dure oplossing als we in het buitenland gaan fietsen) En proberen of ik een gedownloade route kan rijden. Misschien niet met de B-iCycle app, maar wellicht wel met google-maps of zo. Of weet iemand anders een app voor de Android die ik hier voor kan gebruiken?

race + 75 km.

Kilometers maken.

Ter voorbereiding op de AmstelGoldrace, welke al half April op de kalender staat, dient er toch wel kilometers gemaakt te worden op de racefiets. Omdat ik het ’s morgens nog te koud vind om op de racefiets naar het werk te gaan (het bed zo warm is, en de auto zit zo lekker) moest ik er toch vanmorgen aan geloven.

De racefiets uit de schuur, banden even checken en dan naar de Populierenlaan. Daar stond al 2 man klaar, maar helaas kwam daar naast mij nog maar 1 sportieveling bij. De rest vond het te koud, te vroeg, was niet lekker, had gisteren een feestje, en verzin nog maar een smoes.

Helemaal ongelijk kon ik de thuisblijvers niet geven, want er stond een fris windje uit het noorden.

En voor een rondje langs de 3 molens hadden we die wind eerst tegen. Dat is eigenlijk ook het slimste om tegen wind in te beginnen, want anders valt dat laatste stuk zo tegen.

En met z’n vieren fietsen is wel zo lekker, want dan kan je nog eens op het 2e wiel gaan zitten. Kan, want er zijn bikkels onder ons die gewoon alles op kop rijden.
Na 57 kilometers waren we weer terug in Uitgeest. Moe maar voldaan en vooral trek in koffie en een boterham.

Volgende week nog maar een rondje, want zoals ik al naar 1 van de thuisblijvers SMS-tje, de Keutenberg is steil!

Race + 57 km

lang geleden.

Het was lang, lang geleden dat de fanatieke mountainbiker uit Uitgeest zich voor het laatst liet zien op het mooiste ATB parkoers van de Lage Landen voor een volle ronde. Ja, een paar keer voor een klein stukje tijdens een toertocht, maar dat geldt eigenlijk niet.
Het parkoers lag er na de sneeuw en vorst periode juist weer zo mooi bij.
Had de mooie fee het hem verboden, of speelde die lastige kabouters weer op?
Eigenlijk niets van dat alles. De fanatieke mountainbiker had gewoon weinig zin om in zijn blinkende koets naar het verre Bergen af te reizen.
Maar vanmorgen kon hij eigenlijk niet anders.

De blinkende koets bracht hem naar het beloofde land voor twee volle ronden.
Onvermijdelijk was dat er vele andere ridders op hun stalen rossen door de bossen aan het crossen waren. Gelukkig heeft deze ridder een zeer snel paard en laten de vriendelijke medestrijders hem vlot passeren. Al zijn er sommige die niet snel genoeg naar de kant kunnen vluchten.
Toch lukte het deze coole ridder om een ronde in 38:56 te volbrengen.

Terwijl hij daar stond uit te blazen werd hij aangesproken door jonkheer Kool. Ook hij was op z’n ros gekropen voor een stukje door de velden.
Jonkheer Kool zou de Uitgeester renner een ronde volgen, maar dan wel op eigen tempo. Helaas verloor jonkheer Kool de koene Uitgeester snel uit het oog.
Tegen zo’n vol geveerd aluminium ros kan bijna niets op.
Sympathiek vond de Uitgeester renner het wel dat jonkheer Kool hem na de 2e ronde nog even op zocht. Waarna de twee afscheid namen met de toezegging elkaar weder te treffen op het Wereld Wijde Web.

atb + 32 km
1120

de nul is er af

De eerste kilometers op de racert zijn gemaakt. Doordat ik vanmorgen verhinderd was (roes uitslapen), vandaag het mountainbikecircuit in Schoorl “gesloten” is ivm de Groet uit Schoorl run, en je na 10:30 niet meer onverhard in het duin mag rijden werd ik genoodzaakt om de racert maar weer eens uit de schuur te halen.

Allereerst even de bandjes op spanning brengen en de ketting een druppie olie geven alvorens ik op kon stappen. Wat daarna volgde was een mooi ontspannen ritje door het Noord-Hollandse polderlandschap.

Ik begon in de richting van Alkmaar te fietsen en met de wind in de rug ging dat heel relaxed. De teller vloog naar de 38 zonder al te veel moeite.
Maar na de Leeghwaterbrug, langs Stompetoren richting de drie molens ging het een stuk moeizamer. De bilspieren lieten merken dat een mountainbike of spinfiets lang niet zo diep zit en begonnen te protesteren. Gewoon niets van aan trekken en stom door blijven trappen is de beste remedie. Negeren dus, dan trek het wel weg. En ook nu hielp dat het beste.

Na de drie molens even de rug rechten en tijd voor een koekje. Zo’n lekkere Liga waar je 5 km later nog van kan nagenieten door alle vezels in je kiezen. Ik merkte dat ik niet te lang moest stilstaan want de wind was dun en de rug werd koud. Snel weer in het zadel en schuin tegen wind in via Groot-Schermer naar Graft.
Het fietspad leek hier wel een modderbaan. Wat er gebeurt was weet ik niet maar zelfs met mountainbike kom je soms niet zoveel modder tegen als hier lag. Voorzichtig sturen want dunne bandjes zonder noppen houden niet van modder. Na een paar honderd meter stopte dit gelukkig. Het modderspoor dook het boerenland in, vast een landbouwer die een kortere route kende.
Via schoon asfalt kwam ik nu bij de Woude waar ik onder de brug door stuurde richting Spijkerboor.

In de verte zag ik een eenzame wielrenner die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baande. Mooi richtpuntje dus. Maar helaas moest ook ik kromgeboden over het stuur tegen de wind in. De afstand werd dus maar weinig kleiner. En bij Spijkerboor moet hij een andere kant op gegaan zijn want daarna zag ik het niet meer terug.

Via West Knollendam reed ik naar Krommenie, en vervolgens via Krommeniedijk, en de Lagendijk weer terug naar Uitgeest. Thuis kon ik eindelijk afstappen en de inmiddels stijve nek even masseren. Want dat zitten op de racefiets vereist ook gewenning van de nek spieren.

Zie hier onder de route, goed voor 52 kilometer door de mooiere stukjes van de Noord Hollandse polders. En Noord Holland zou geen eigen identiteit hebben volgens Remkes. (commissaris van de koningin van noord Holland) Voor zo’n man ga je toch stemmen straks.

Race + 52 km.

de ijsclub op herhaling

Omdat het mountainbiken met de leden van de ijsclub, of eigenlijk de fietsgroep, vorige keer zo goed bevallen was zouden we het afgelopen zondag nog eens dunnetjes over doen. Ik had wederom een uitnodiging rond gestuurd, maar kreeg deze keer wat minder reacties terug. Wel een paar afmeldingen maar volgens mij zouden er voldoende enthousiastelingen zijn om het een geslaagd ochtendje te laten worden.

Ik was dus enigszins teleur gesteld dat er zondagochtend maar 1 rijder te wachten stond op het afgesproken punt. Waaide het te hard jongens, of lag het toch te lekker achter “de gebreide broek”?
Pim en ik hebben toch maar de vliegende storm getrotseerd en zijn richting duin gereden waar Leo en Theo zich zo als afgesproken bij ons voegde.
Met Leo op kop en Theo in het tweede wiel die de route souffleerde, stoven we door het duin.
We kwamen over paadjes die ik niet (her)kende, maar Theo kende ze allemaal. Elke boom, wortel, pad in het duin kent Theo. Geweldig. Jammer dat ik geen GPS bij me had, anders had ik die mooie route hier kunnen posten.

Het ging lekker hard, al moesten we af en toe even inhouden om Pim de gelegenheid te geven om weer bij ons aan te sluiten. Theo melde even later dat hij vandaag nieuwe remblokken moest gaan kopen. Want in het wiel van Leo moest hij steeds “met de rem erop rijden”. Grapjas. Je snapt het de toon was gezet, en gereden werd er…

Om half elf, netjes volgens de regels van de PWN, reden we het duin uit. Nu met de wind in de rug terug naar Uitgeest.
Bedankt Pim, Leo en Theo voor dit fiets ochtendje.

ATB + 42 km.
1088

welkom thuis Texelaars

Dat klonk vanmorgen door de speaker op de veerboot. Een beetje suf vond ik het, maar ik ben ook geen Texelaar.

De ATB toertocht vanmorgen was inderdaad op het Waddeneiland Texel, drie keer per jaar organiseert wielervereniging DOK uit Den Helder hier op het eiland een mooie toertocht. Starten bij het clubhuis van DOK, gezamenlijk naar de boot fietsen, en dan als de klep van de veerboot valt gaat het los.
Zo’n 500 dolle mountainbikers denderen dan de veerboot af, op weg naar die ultieme single tracks. Die single tracks liggen in het bos bij de Koog. Op weg daar naar toe zat ik in de kopgroep en reden we kop over kop. Net voor het bos kwam ik op kop en reed zo als eerste de single tracks van de ATB route op. Niemand voor me, op me eigen snelheid over de baan razen. Super ! Een paar keer met de wielen los, geweldig wat een lekker parcours is dit toch.

Na het ATB parcours volgde nog een stuk paardenpad, mul, een stukje heide, mooi en daarna nog wat bos en andere paden tot we bij de strandopgang van “de Slufter” uit kwamen.

Een paar man had moeite op de fiets te blijven terwijl ze door het mulle zand heen gingen, en ook ik moest moeite doen om toch op de fiets te blijven zitten. Aan de vloedlijn was gewoon weer goed te fietsen en ondanks dat ik geen strandbanden gemonteerd had ging het tempo toch richting 28 km/uur.

Na zo’n 5 km, bij Ecomare mochten we het strand af en reden via wat fietspaden terug naar de ATB baan. Deze volgde we een stukje waarna de officiële route weer van het parcours af ging. Ik bleef echter gewoon het parcours volgen want ik wist dat de controle post op het einde van het ATB parcours zou staan. Ik kon nog even genieten van de mooie single tracks die hier in het bos liggen. Nogsteeds snap ik niet waarom de tourtocht niet het ATB parcours blijft volgen. Te technisch, en te steile klimmetjes misschien? Maak niet uit. Na een beker sportdrank en een krentenbol klom ik weer op de fiets. De officiële route gaat nu wel verder over het ATB parcours en dan via de fietspaden terug naar de boot.

Echter toen ik op het punt kwam waar het ATB parcours verruild wordt voor het fietspad was het net 11 uur. Te laat om de boot te halen, maar tijd genoeg om het hele ATB parcours nog eens te fietsen.
8 km knallen, helemaal alleen. Enkel het laatste stukje fietsen er wat toertocht rijders “in de weg”.

Na 20 minuten was ik weer bij de splitsing en koos ik nogmaals voor een rondje over het ATB parcours. Als het een beetje mee zit, ben ik nog op tijd om de boot van 12:00 naar Den Helder te halen. En al moest ik het laatste stuk op het fietspad flink in de beugels ik was op tijd bij de boot en hoefde geen uur in de kou te wachten.
Al met al lekkers gefietst, zeker door de extra rondjes ATB parcours.

ATB + 51 km
1046.

Hard door de Schoorlse duinen

De ATB toertocht vanaf het wielerstadion in Alkmaar is altijd wel op mijn kalender te vinden. Begin van dit winter seizoen was er al één, maar daar had ik niet zulke goede herinneringen van over gehouden. Veel modder en ontbrekende route bordjes maakte het minder leuk.
Vandaag ging alles super. Ik stond om 9:00 uur in het startvak en was één van de eerste die op weg ging. Samen met me reed er gelijk een groepje renners in rode pakjes weg, maar na het eerste stuk onverhard bleef daar nog maar 1 man van over.
In de PWN duinen waren grote stukken afgezet ivm de halve wandelmarathon van Le Champion. En gelijk reed ik fout omdat ik dacht de bordjes van Le Champion te moeten volgen.
Deze keer niet Peter, nu de rode bordjes van Alcmaria volgen. Door mijn fout rij actie was het rode team weer bij elkaar.
Nu volgde een mooi stuk van de route, dwars door het PWN duingebied. Ik zette flink aan om van het rollercoaster effect van de paden te kunnen genieten. Gevolg was dat ik helemaal alleen reed, (op kop dus) en zo alle ruimte had toen we het ATB parkoers van Schoorl op moesten sturen. Ik werd nog gespot door een ATB-er in het rood die me tegemoet kwam, maar ik ging zo hard dat ik niet kon zien wie het was.
Het parkoers van Schoorl lag er weer pico bello bij al had het hier en daar toch te leiden gehad van de vorst van afgelopen weken. Flinke gaten op plekke waar je die niet zou verwachten. Maar gelukkig werkte mijn stuur nog prima.

Wat niet goed werkte was de voorderailleur. Op “de Zwarte Blink” kreeg ik de ketting niet op het middenblad en moest dus flink op de pedalen staan om toch boven te komen. Vuil of prut werkte de derailleur tegen. Hopelijk hoeven we niet over “de Nok” want dan wordt het nog zeuren op het grote blad.

Zo ver was het nog niet. Na de Zwarte Blink gingen we het parkoers af en “verhard” richting strand. Echter bij de eerste strand opgang stond de pijl rechtdoor dus nog even door bikkelen tegen de toch wel straffe Noorderwind in. Halverwege Hargen stond de controle/koek en zopie tent en na een beker sportdrank ging ik weer verder tegen de wind in naar de strandopgang van Hargen. Hier werden we wel het strand op gedirigeerd en mochten nu knallen met de wind in de rug. Het strand was goed hard en in no-time was ik bij het rood/witte lint dat ons terug de duinen in stuurde.

Nu kwam ik alle rijders tegen die net van het parkoers kwamen. Ik reed hen tegemoet en mocht verderop het ATB-parkoers weer volgen. Het ging lekker en het tempo lag flink hoog. Uiteraard moesten we wel “de Nok” over. Het middelste blad was nog steeds niet beschikbaar dus dan maar op het tandvlees naar boven. De bovenbenen en de ketting protesteerden wel maar ik kwam toch gewoon boven. Nu dalen. De ondergrond was flink stuk geremd. Allemaal knippen, het leek wel een motocrossbaan.

De route ging na het parkoers nu via de weg terug naar de Wielerbaan in Alkmaar, waar ik als eerste af kon klokken. 1 uur, 37 minuten over 39,4 km ATB. En gemiddelde van bijna 25 km/uur.
Stevig door gefietst dus, ik kan tevreden zijn.

ATB + 40 km
993

de lastige Zwanenburger?

Zondagmorgen eens naar Zwanenburg getogen, een dorpje onder de landingsbanen van Schiphol. Hier organiseerde wielervereniging de Bataaf een ATB tocht. 45 km richting Spaarnewoude. Meer stond er niet op de website.
Aangezien het afgelopen dagen flink geregend had was ik voorbereid op een lastig modderig rondje, en twijfelde of ik wel moest gaan. Maar zondagochtend was het droog en het zonnetje piepte voorzichtig tussen de wolken door.

In het clubhuis van de Bataaf was het niet zo druk. Hoog uit een man/vrouw of 60/3 waarvan meer dan de helft in oranje/zwarte clubkleuren en met een gemiddelde leeftijd van boven de 50, dus ik was 1 van de jongste :-) Toen ik hoorde dat de route niet uitgepijld was maar dat er met voorrijders gereden zou worden had ik mijn verwachtingen maar helemaal terug geschroefd.

In twee groepen werd er gestart en met zo’n 30 man reden we Zwanenburg uit richting Spaarnewoude. Via allerlei kronkel paadjes gingen we langs Velserbroek en reden zo Spaarnewoude in. Hier werd af en toe van de fietspaden af geweken om zo een streep modderpad te pakken maar helaas bleef onze voorrijder toch steeds terug gaan naar de asfaltfiets- en wandel paden. Jammer. En het enkele pad dwars door de doornstruiken dat hij pakte was zo slecht dat je hier nauwelijks fietsen kon. Ook rond de skiheuvel werd bijna niet onverhard gereden terwijl hier juist zo’n mooi ATB parcours ligt.

Enkele andere deelnemers, ook geen leden van de Bataaf waren ook erg teleurgesteld in het percentage onverhard dat we voor geschoteld kregen maar wilde toch het gevoel hebben iets gedaan te hebben deze zondag en voerde het tempo op. En zo reden we op het laatst met een gangetje of 40 langs het spoor terug naar Zwanenburg waar in het clubhuis van de Bataaf de koffiepot geduldig op ons stond te wachten.
Ondanks het hoge percentage verhardde ondergrond toch een natte rug van het zweet.
Missie geslaagd?

ATB + 45 km
952

Mijn eerste strandrace.

Afgelopen woensdag besloten om toch ook mee te doen aan Egmond Pier Egmond, de weersvoorspelling waren prima, niet -10 enkel “een beetje” wind en regen. Al ben ik geen strandhaas, je kunt er pas over EPE oordelen als je zelf meegedaan hebt. Via internet de startkaart van Ton Schoonhoven kunnen overnemen (startnummer 4010). Ton had via zijn werkgever een business startkaart en dus zijn persoonlijke kaart over. Voor een prikkie kon ik dus toch nog mee doen.
Vrijdag nog even voor de spinles mijn oude mountainbike aangepast. Slot er af. Ketting geolied en banden wat minder lucht gegeven. Zo ik ben er klaar voor.

Vanmorgen was ik om half tien in Egmond. Na even de start en het eerste stuk tot het strand geïnspecteerd te hebben snel een restaurant in voor een bak koffie want de regen kwam met bakken tegelijk naar beneden.
Om half elf toch maar richting start gegaan. Daar was het nog niet zo druk en zodoende stond ik redelijk vooraan in het startvak voor de recreanten. (wij mogen pas als laatste starten, na de wedstrijdrijders, de business-klasse, de leden van le Champion en daarna pas de recreanten)
In het startvak was het koud maar wel gezellig. We stonden naast de ingang van het wedstrijd vak en zag daardoor diverse cracks zich opstellen voor de start waaronder blogger Marieke.

Klokslag 11:00 gingen de toppers van start, daarna de overige groepen en zoals gemeld wij als laatste. Tijdens de start van de businessklasse zag ik ook blogger Martin langs komen. Hij had er flink de sokken in.
Na 10 minuten konden wij dus van start, eerst een paar honderd meter over de boulevard en dan met een scherpe bocht het strand op. In die bocht voelde ik m’n achterband wegglijden. Oeps toch te weinig lucht in de banden? Op het strand bleek van niet. Het strand op fietsen was er trouwens niet bij. Een dikke file van lopende fietsers. Hmm. Bij de vloedlijn klom iedereen pas op de fiets en kon de strijd tegen de elementen, de tegenstanders en jezelf beginnen. Eerst 17 kilometer tegen wind in. Wind? Zeg maar gerust zuiderstorm. Windkracht 7 met uitschieters naar 9, en dan nog die fijne slagregens. Echt prima omstandigheden voor mijn vuurdoop.

De eerste kilometers was het erg druk, vechten voor een goede positie, links van het peloton om zodoende uit de wind gehouden te worden, maar wel oppassen dat je niet het mulle zand in gedrukt wordt. Op zich ging het wel lekker, stoempend en afziend haalde ik meer renners in dan dat ik ingehaald werd. Het werd hierdoor gelukkig wat minder druk en nu reed ik echt van groep naar groep met wat renners in het wiel. Soms werd ik dan weer ingehaald en moest knokken om aan te kunnen pikken.
Het strand van Heemskerk was slecht. Zeer mul en heel veel schelpen. Enkel aan de vloedlijn kon je fietsen. Om toch langs langzamere rijders te kunnen moest ik bijna tot de naven door het water. Blij dat ik op m’n oude fiets rij.

In Wijk aan Zee wordt het strand beter, en ter hoogte van Schoos kwamen de koplopers ons al te gemoed. 2 of 3 crossmotoren er voor en een politieauto compleet met zwaailampen en toeters. Niet te missen dus. Gelukkig is het strand hier breed dus ze hadden alle ruimte. Ramses Bekkenk lag hier al ruim op kop en kon dit op de finish verzilveren voor z’n eerste overwinning in Egmond.
Wij reden nu naar het keerpunt bij pier. Hier haalde ik buurjongen Ruud in, maar gelijk nadat we op het asfalt (lekker) aan onze terug reis konden beginnen was hij me alweer voorbij.
Nu met wind in de rug even over het asfalt maar na een kilometertje toch weer het strand op. Nu kon de versnellingspook in het hoogste gaatje.

Plankgas naar Castricum waar de organisatie bedacht had dat we daar even het strand af mochten voor een rondje over de parkeerplaats.
Hier werd ik aangemoedigd door blogger Alfons die z’n fiets verstandig in de schuur had laten staan.
Vanaf hier nog 7 km. Weer de grote plaat er op en gaan. 36 km/uur gaf de teller aan. Ik kon niet harder maar werd wel veel ingehaald. Balen. Een versnelling kleiner was veel te licht, en het kleinste kransje achter was net te zwaar. Dat heb je met zo’n oude fiets, maar 7 tandwieltjes op de cassette.

Peter op kop
Egmond kwam snel dichterbij, het laatste stukje van het strand, dan rennen door het mulle stukkie en dan “omhoog” de boulevard op. Au au, dat doet zeer. Voorzichtig door de laatste bocht en nog even sprinten naar de finish. 2:03 stond er op de grote klok. In de einduitslag werd dat gecorrigeerd naar 1.53:36. Prima tijd toch, voor m’n vuurdoop?
Bij de finish kreeg iedereen een bronzen medaille aan een roze lint. Bedankt organisatie, daar doen we het voor.

De terugweg naar de auto was een echte martelgang. Op de finish had ik even stil gestaan en nu verkrampte ik door de koude letterlijk. Met kramp in de bil en beenspieren terug tegen wind in naar de auto. Au au, toch dieper gegaan dan ik gedacht had.

Volgend jaar weer? Als het door gaat wel… denk ik. ;-)

ATB + 36 km

Verraderlijk glad.

Het eerste rondje op de MTB was een voorzichtige.
Regen op een ijskoude ondergrond maakte de wegen glad. Daar kwam ik gelijk het eerste bochtje al achter. Met een hoop kunst en vliegwerk viel ik niet op de grond maar kon me net aan staande houden. Ok, opletten dus. Gelijk maar door het gras verder ipv over het opgevroren asfalt.
In duin was het niet veel beter. Alle verharden paden waren spekglad van de ijzel en opgevroren sneeuw.

En op bijna alle onverharde paden lag nog een pak aangetrapte opgevroren sneeuw, terwijl er tussen de bomen nauwelijks tot geen sneeuw meer lag.
Dus om toch nog een beetje te kunnen fietsen moest je op de randen van de paden fietsen, daar lag meestal geen sneeuw meer maar was de ondergrond zacht en sompig. Heel hard kon ik dus niet, maar ik kon in ieder geval iets doen na al die oliebollen en alcohol afgelopen weekend.

Na 2 rondjes langs de oranje pijltjes was het wel weer genoeg voor vandaag. Ook zat de officiële speeltijd er op, al verwachtte ik niet dat de boswachter op z’n scooter vandaag duinkaarten zou controleren. Veel te glad.

De terug weg over het asfalt naar huis was nu beter te doen. Het dunne laagje ijs was inmiddels in de meeste bochten verdwenen.

ATB + 45 km

Kilometerstand 2010

Het nieuwe jaar is al weer 2 dagen oud.
De hoogste tijd op de kilometerteller weer op 0 te zetten.
Eindstand 2010:
ATB = 1521 km
Racert = 4982 km.

Crossen in een Kerstkaart

Zo werd de laatste ronde van de Rabotop in Enkhuizen aangekondigd.
Want ondanks de sneeuw had de organisatie besloten deze laatste cross competitie wedstrijd gewoon door te laten gaan.
Het parkoers was hier en daar wat aan gepast met verse houtsnippers en een paar geveegde bochten, maar over het algemeen lag er gewoon sneeuw op een keihard bevroren ondergrond. Vooral de bochten waren dus glad.

Na de finish van de top-klasse mogen wij altijd op het parkoers voor een verkennings ronde. Ook nu, maar toen ik halverwege was werd ik gemaand me snel naar de start te vervoegen omdat men al wilde starten. Snel door het weiland langs het peloton en achter de snelle mannen op de eerste rij gaan staan. Niemand protesteerde, waardoor ik dus een goede startpositie had.

Na de start gingen we gelijk het weiland vol “verse” sneeuw in. Sinds 10:00 uur reden hier al mountainbikers dus er was een mooi plat gereden spoor maar kwam je daar naast dat viel gelijk het tempo weg. Tijdens de start is dat dus lastig, wil je mensen in kunnen halen moet je van de ideale lijn en dus hard trappen. Na het weiland doken we de bossage in. Ik had al ontdekt hoe glad het hier was en verschillende rijders voor me kwamen daar ook achter. Ik kon er gelukkig langs en slingerd over de bevroren paden m'n weg vervolgen. Achter op het parkoers reden we door een parkje met glibberige paadjes. Een paar keer moest ik flink corrigeren waardoor het tempo helemaal weg valt, maar dat is nog altijd beter dan onderuit schuiven.

Ik vond het lastig rijden en heb voor m’n gevoel soms te voorzichtig gedaan waardoor ik misschien hoger had kunnen eindigen. Uiteindelijk ben ik 20e geworden van de 55 gefinishte rijders. Niet geheel onaardig.
Maar het blijft lastig dat crossen in een kerstkaart.

In de eindstand sta ik op de 22e plaats ondanks dat ik 3 wedstrijden gemist heb. Ik weet niet of dit de uiteindelijk eindstand is want ik begreep dat de laatste wedstrijd dubbel zou tellen en het slechtste resultaat geschrapt zou worden.
Niet zeker of dat al toegepast is op de einduitslagen.

klik voor de foto's
atb + 19 km
902

Rabotop Texel

De sneeuw van afgelopen vrijdag heeft hier gezorgd voor een sneeuw pak van, niet overdreven, 40 cm. Gisteravond twijfelde ik of ik vanmorgen een “vette” first track zou gaan zetten in de Noord-Hollandse duinen of toch voor de competitie puntjes zou gaan van de Rabotop op Texel.
Volgens de website lag er geen sneeuw op Texel en was er dus geen reden om de wedstrijd af te blazen.
Zondagochtend was hier nog een nieuw laagje sneeuw gevallen, want we hadden toch al niet zo veel. Oostenrijkse taferelen. Auto’s uitgraven van de parkeerplaats. Alleen met sneeuwbanden kwam je nog weg.

Toch maar besloten om naar Texel af te reizen. Ten noorden van Alkmaar waren de wegen weer goed, In de berm lag een laagje sneeuw, maar niets om je zorgen over te maken.
In Den Helder was het laagje nog dunner, sneeuwkettingen (anderhalve lengte oude Ultegra om de voor- en achterband) die ik voor de zekerheid gemonteerd had op de MTB er maar afgehaald. Niet nodig.

Na de overtocht met de fiets verder. Vannacht was er op Texel toch ook wat sneeuw gevallen maar dat mocht nauwelijks naam hebben. Snel door gefietst naar de startlocatie in het bos van de Koog. Daar waren de Masters nog bezig.
Nadat Tino Haakman als eerste over de streep was, mochten we het parkoers verkennen. En dat was hard nodig. Want op sommige plekken was het spek glad doordat de ondergrond hard bevroren was. Sneeuw lag er niet meer op het parkoers.

Om 13:00 uur was de start. Niet zo druk als in Petten maar toch een flink koppel MTB-ers aan de start. Na het startschot sloegen de toppers gelijk een gat door hard weg te sprinten. Ik zat in de tweede groep maar het werd treintje rijden op de single tracks. Op de zeer steile klim viel het peloton stil en moest lopend omhoog. Verderop werd het wat breeder en kon ik wat renners inhalen.

We reden hele stukken van de vaste ATB-route van Texel, heel mooi maar slecht inhalen. Soms is dat in m’n nadeel, maar ik had er ook soms profijt van. Een renner achter me, zat erg te pushen maar kon er niet langs. Pas op het brede stuk haalde hij me in. Echter na een klein stukje single track volgde weer een breed stuk met een erg scherpe en gladde bocht. Hij had te veel snelheid omdat ie een gat wilde slaan en gleed voor m’n neus hard onderuit in de bocht. Ik heb hem daarna niet meer gezien.


Na de bel voor de laatste ronde zag ik een rijder zo’n 100 meter voor me rijden. Op de technische stukken kwam ik steeds dichterbij en kwam zowaar in z’n wiel, maar er langs kon ik niet. In het laatste stukje voor de finish reed hij echter weg zodat ik geen kans had om hem op de meent te verslaan. Jammer.
Volgens hem waren we de 15e en 16e die binnen kwamen. Niet slecht maar helaas geen top 10 dus.
Update: uiteindelijk 11e geworden.
Daarna snel terug naar de boot want het vroor nog steeds een dikke 5 graden.
Brr.

ATB + 19 km
879

MTB-en met de ijsclub

Gelukkig was al het natuurijs op de ijsbaan al bijna gesmolten anders kwam er denk ik weinig van onze afspraak uit oktober om eens met de mannen van de ijsclub te gaan mountainbiken. Dan stonden de meeste denk ik met ijzers onder hun schoenen op het veldje aan de Castricummerweg.
Nu zaten de mannen klaar op hun stalen (aluminium of carbon) rossen voor een rondje door de bossen.
Ad had samen met Willem een leuk rondje bedacht en dat wilde ze wel delen met de rest van de groep.
Acht man stond er klaar en onderweg naar duin pikte Alex aan die dacht dat we om kwart voor negen zouden vertrekken. In Castricum zou Leo op ons staan te wachten maar op de afgesproken plek geen Leo. Gelukkig werkt het mobiele netwerk van KPN wel aan de rand van het bos en Leo kon zich na 2 minuten aan sluiten bij de groep.

We stoven het duin in en werden gelijk getrakteerd op een klimmetje om de benen op te warmen. Daarna volgde een heel stuk van de oranje route die ik ook vaak fiets met hier en daar een kleine variatie op de uitgepijlde route. Het tempo lag vrij hoog maar iedereen kon nog goed volgen.
Af en toe viel de groep iets uit elkaar op de klimmetjes maar na een brul uit de achterhoede kwam alles weer bij elkaar.
Halverwege gaf Willem aan dat hij toch moeite had met het tempo. Z’n knie speelde op welke hij maandag op de ijsbaan tijdens het marathonschaatsen had bezeerd tijdens een valpartij. Helaas Willem en sterkte met je knie.

Ruud nam nu het kopwerk voor zn rekening maar het tempo werd er niet minder om. Slingerend over de single tracks, om hoog knallen tegen de heuveltjes aan en af en toe een jump over een bultje of een veerooster. Alles ingrediënten zaten in dit rondje om het een geslaagd mountainbike tochtje te laten worden. Alleen het steile klimmetje achter de Kruisberg verraste een aantal van ons. Te laat op het kleine blad en dan kom je niet meer boven.

Tegen tienen reden we het duin weer uit met de afspraak dit snel nog een keer te doen. Dus houdt 6 februari vrij, want dan doen we het nog eens dunnetjes over.
Klik voor alle foto's.

ATB + 33
833

Bergkoning 2010

Ja sorry, maar de advertentie voor de Steven Rooks Classic in FIETS kan ik niet anders interpreteren dan dat IK de Bollenkoning van 2010 ben.
Word jij die van 2011? Dan moet je nog flink aan de bak! ;-)

Ik moet nog even mailen met Steven maar deze advertentie met (ongevraagd) mijn foto er op moet toch minstens een gratis deelname aan de Steven Rooks Classic opleveren.

trainen bij min 3

Om de resultaten van vorige week in de Rabotop te kunnen continueren dient er wel getraind te worden. Dus 2 maal per week zit ik in de sportschool heel hard te trappen op een fiets met een vliegwiel die geen centimeter vooruit komt. Als het weer en de agenda het toelaten maak ik ook nog wat woon-werk kilometers, maar er gaat niets boven dat rondje op de MTB op zondagochtend. Deze ochtend had ik de luxe om te kunnen kiezen uit een wedstrijdje in Oudenkerk, een ATB-marathon in Nijverdal of een veldtoertocht in Schoorl. Toch koos ik voor het Noord-Hollands Duinreservaat. Gewoon ongedwongen kilometers maken op bekend terrein.
Dat het 3 graden vroor vanmorgen deerde me niet. Gewoon goed aankleden en zorgen dat je niet af kan koelen. Dus tempo houden.

In duin was het druk van de mountainbikers. Maar het is er zo groot en je mag bijna overal fietsen, dus last heb je niet van elkaar. Leuke bijkomstigheid is dat je onderweg altijd een paar bekende tegen komt of zelf gespot wordt.

Het trainingsrondje vanmorgen bestond uit de oranje route richting Castricum, waarbij ik probeer het tempo op de 27 km/uur te houden. Dat lukte nu vrij aardig omdat de ondergrond goed hard was.

Daarna volgde de oranje route van Wijk aan Zee. Het tempo op dit rondje varieert wat meer omdat er meer hoogte verschil in zit. Maar ook hier waren de mulle passages nu hard bevroren, doorknallen dus.

Na dit rondje was het inmiddels half elf, officiële sluitingstijd voor de mountainbiker (rare regeling) maar ik wilde nog 1 maal het mooiste stukje van de oranje route nemen en reed hierdoor pas om 10 voor 11 het duingebied uit. Foei Peter, als de boswachter je ziet…

Snel naar huis en om kwart over elf zat ik aan de koffie. De tenen of vingertoppen vertoonde nog geen bevriezings verschijnselen maar het kacheltje voelde toch wel aangenaam aan.

ATB + 56 km
800

8e plek in Petten

Zo kan het dus ook, geen modder en een mooie 8e plek voor Peter.
Ja, je leest het goed, in een startveld van zo’n 60 mtb-ers ben ik vanmiddag als 8e over de streep gekomen.

In Petten had men op een duin een mooi langwerpig parkoers uitgezet. Vanwege het duinzand en het weer van afgelopen week geen modderzooi zoals vorige week in Twiske.

Alleen aan de wind kon men weinig veranderen. Op de heenweg een felle tegenwind, terug het laatste stuk naar de finish dus wind in de rug, maar hier zoog het natte gras weer hard aan de banden. Door niet het kapot gereden spoor te kiezen kon je gelukkig toch vaart houden.

Maar eerste terug naar de start. Om een paar minuten voor 1 worden de eerste 20 van het klassement naar voren geroepen. Zij mogen vooraan starten, het is dus zaak om te zorgen dat je hier direct achter staat. Nou dat was me gelukt.
Na de start is het altijd een drukte van belang. Dit maal geen haakse bochten maar gelijk een schelpenpad van een kilometertje tegen wind in. Nu kon ik gelijk al een aantal man voorbij en verderop waar we het duin af gingen om vervolgens er weer tegen aan te gaan, moest een aantal man afstappen. Ik had voldoende vaart en kon er netjes langs. Weer een paar man.

Gedurende de rondjes die volgden bleek dat ik juist op die klimmetjes de meters kon pakken. En zo kwam het dat ik in de 1 na laatste ronde volgens de toeschouwers langs de kant op de 7e plek lag. Helaas moest ik die plek even later nog afstaan aan een rijder die mij eerst tegen wind in liet beuken om vervolgens me net voor de afdaling voorbij te steken. Ik probeerde nog aan te klampen maar moest me toch gewonnen geven. Ook de rest van het parkoers kon ik het gaatje niet meer dicht rijden en kwam zodoende dus als 8e over de streep.
Ik was dus zeer tevreden.

Na m’n jasje en tas bij de finish op gehaald te hebben zag ik net de finish nog van blogger Martin.
Hij kon net een renner op een cyclocrossfiets voor blijven. Netjes Martin. Nog even staan praten om daarna bij de bikeshow van Beukers te gaan staan kwijlen. Fietsenhandel Beukers organiseert elk najaar z’n eigen BikeMotionBeurs. Alle laatste modellen staan hier uitgestald. Als je Utrecht gemist hebt dab is dit altijd de moeite van het bezoeken waard.

Daarna snel naar huis om te vertellen over mijn formidabele resultaten. :-P

Atb + 20 km
744

rabotop Twiske

Ik twijfelde vanmorgen, moest ik de atb uit de schuur halen en naar Oostzaan afreizen voor de Rabotop atb wedstrijd in 't Twiske, of zal ik maar gewoon thuis blijven?
Afgelopen nacht kwam de regen met bakken naar beneden maar zaterdag was het overdag wel droog.
En ook vanmorgen mocht de regen hier geen naam hebben. Het zou wel nat zijn in 't Twiske maar ik moest gewoon wat doen. Dus toch maar naar Oostzaan.

Het parkoers was nog slechter en natter dan ik had kunnen dromen. De moddermannetjes die er rond reden hadden duidelijk moeite om de kluftjes op de komen of door de bochten te glibberen. Wil ik dit eigenlijk wel? Had ik toch maar thuis moeten blijven?

Ach ik was er nu toch en ook al ingeschreven, dan ook maar starten!
Die start ging redelijk goed. Op het eerste stuk en in de eerst bocht kon ik flink wat mannen inhalen. Ook de eerst modderpoel overleefde ik glansrijk. Links tegen het lintje was het spoor nog niet zo diep en kon je tempo houden.
De volgende bocht was echter krap en glad. Iedereen ging hier van de fiets en rennend het heuveltje op. Daarna glibberent door de bochtjes en langs het randje het volgende kluftje op. Hier had je nog grib op het gras. Even later volgde een houtsnipper pad, wat een weelde. Helaas kon ik de langzame renner voor me niet voorbij. Op het volgende strookje graffel kon dat wel, maar in de bocht die daar op volgde stond ik helemaal geparkeerd in de modder. Voor ik van m'n fiets kon springen kwam er een heel treintje rijders langszij.

De laatste van de setje renners kon ik net nog passeren omdat hij lopend een glad bergje op ging en ik net voor hem langs de afdaling in kon duiken.

Later haalde hij me toch nog in en had ik even geen antwooord. De 2e en 3e ronde had ik het namelijk erg zwaar. Vooral dat rennen met de fiets door de modder viel me zwaar.

De renner (met grote rugzak om) die me de 3e ronde ook nog inhaalde kon ik gelukkig in de laatste ronde toch weer terug pakken. En ook die veldrijder uit de eerste ronde kwam weer dichterbij.

Een sprint naar de finish zat er niet meer in en had ook weinig uitgemaakt. Geen top klassering deze keer maar sloeg ik een modderfiguur? Klik voor uitslagen.

De fiets was denk ik 10 kg zwaarder door de modder maar alles bleef wel functioneren.

Volgende week Petten. Dat zal minder modderig worden dan vandaag.

Atb + 16km
716

modderen in Alkmaar

Het was aanmodderen vandaag in Alkmaar tijdens de veldtoertocht. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: Door de regen van afgelopen week waren de weilanden lekker nat en sompig. Helaas had de organisatie bedacht dat we daar maar eens fijn doorheen moesten fietsen, want het is toch een veldtoertocht. Lekker dan. Na 3 km fietsen zat alles al onder de modder. Van m’n velgen tot m’n oren.

Figuurlijk: Ik was vanmorgen één van de eerste die mocht starten. Onderweg hield ik het tempo lekker hoog en werd door niemand meer ingehaald. Aan de sporen in het duin en op het strand te zien reed er een man of 5 voor me.
Terug in Egmond kwam ik echter geen pijlen meer tegen. Navraag bij een verkeers-regelaar die de laat-starters hielp oversteken moest ik door rijden en bij de rotonde richting Bergen volgen. Daar zouden ook verkeersregelaars en pijlen staan. Niet dus.
Na een rondje door Bergen gefietst te hebben besloot ik dan maar op eigen gelegenheid terug naar Alkmaar te fietsen. Wel jammer, want in Bergen worden altijd nog wel wat onverharde weggetjes gevolgd en nu reed ik al sinds het strand van Egmond op verharde ondergrond.
Maar langs de Bergerweg stonden plotseling weer pijlen en op de rotonde met de Nesdijk ook twee verkeersregelaars met oranje hesjes. Ja, nu weet ik het zelf wel. Gewoon de Bergerweg volgen en dan kom je zo bij het Wielerstadion, maar waar waren tussen Bergen en Egmond?

Jammer Toerclub Alkmaria Victrix, dat laatste was niet nodig geweest als jullie eerder de man met de pijlen op weg gestuurd hadden.

ATB + 34 km
689

indoor sweating

Nu het buiten wat minder “racefiets vriendelijk” weer is heb ik me maar weer gemeld bij SportPlanUitgeest voor een uurtje indoor sweating. Een uur lang keihard op de pendalen staan en geen millimeter vooruitkomen, terwijl het zweet van je lichaam af gutst. Vind ik dit leuk?
Niet echt maar zolang het buiten kløte weer of te donker is moet je wat. Gelukkig kan ik zondagochtend nog steeds lekker het bos in. Dat blijft toch het fijnste.
Maar om toch de conditie wat op pijl te kunnen houden is een uurtje spinning toch wel het minste wat ik kan doen. Misschien dat het zelfs 2 uurtjes moet gaan worden.

Zo zaten we (broer Daan, zwager Erik, zijn broer Marco en ik zei de gek) klaar om door drill-instructor Rob afgebeuld te worden.
Naast het gebruikelijke gezwets van Rob werd er wel hard getrapt want Rob hield er flink het tempo in en m'n shirt kon je na 5 minuten al uitwringen.
Het uurtje vliegt zo voorbij en moe maar voldaan konden we terug naar huis. Rob bedankt weer.