Crossen in een Kerstkaart

Zo werd de laatste ronde van de Rabotop in Enkhuizen aangekondigd.
Want ondanks de sneeuw had de organisatie besloten deze laatste cross competitie wedstrijd gewoon door te laten gaan.
Het parkoers was hier en daar wat aan gepast met verse houtsnippers en een paar geveegde bochten, maar over het algemeen lag er gewoon sneeuw op een keihard bevroren ondergrond. Vooral de bochten waren dus glad.

Na de finish van de top-klasse mogen wij altijd op het parkoers voor een verkennings ronde. Ook nu, maar toen ik halverwege was werd ik gemaand me snel naar de start te vervoegen omdat men al wilde starten. Snel door het weiland langs het peloton en achter de snelle mannen op de eerste rij gaan staan. Niemand protesteerde, waardoor ik dus een goede startpositie had.

Na de start gingen we gelijk het weiland vol “verse” sneeuw in. Sinds 10:00 uur reden hier al mountainbikers dus er was een mooi plat gereden spoor maar kwam je daar naast dat viel gelijk het tempo weg. Tijdens de start is dat dus lastig, wil je mensen in kunnen halen moet je van de ideale lijn en dus hard trappen. Na het weiland doken we de bossage in. Ik had al ontdekt hoe glad het hier was en verschillende rijders voor me kwamen daar ook achter. Ik kon er gelukkig langs en slingerd over de bevroren paden m'n weg vervolgen. Achter op het parkoers reden we door een parkje met glibberige paadjes. Een paar keer moest ik flink corrigeren waardoor het tempo helemaal weg valt, maar dat is nog altijd beter dan onderuit schuiven.

Ik vond het lastig rijden en heb voor m’n gevoel soms te voorzichtig gedaan waardoor ik misschien hoger had kunnen eindigen. Uiteindelijk ben ik 20e geworden van de 55 gefinishte rijders. Niet geheel onaardig.
Maar het blijft lastig dat crossen in een kerstkaart.

In de eindstand sta ik op de 22e plaats ondanks dat ik 3 wedstrijden gemist heb. Ik weet niet of dit de uiteindelijk eindstand is want ik begreep dat de laatste wedstrijd dubbel zou tellen en het slechtste resultaat geschrapt zou worden.
Niet zeker of dat al toegepast is op de einduitslagen.

klik voor de foto's
atb + 19 km
902

Rabotop Texel

De sneeuw van afgelopen vrijdag heeft hier gezorgd voor een sneeuw pak van, niet overdreven, 40 cm. Gisteravond twijfelde ik of ik vanmorgen een “vette” first track zou gaan zetten in de Noord-Hollandse duinen of toch voor de competitie puntjes zou gaan van de Rabotop op Texel.
Volgens de website lag er geen sneeuw op Texel en was er dus geen reden om de wedstrijd af te blazen.
Zondagochtend was hier nog een nieuw laagje sneeuw gevallen, want we hadden toch al niet zo veel. Oostenrijkse taferelen. Auto’s uitgraven van de parkeerplaats. Alleen met sneeuwbanden kwam je nog weg.

Toch maar besloten om naar Texel af te reizen. Ten noorden van Alkmaar waren de wegen weer goed, In de berm lag een laagje sneeuw, maar niets om je zorgen over te maken.
In Den Helder was het laagje nog dunner, sneeuwkettingen (anderhalve lengte oude Ultegra om de voor- en achterband) die ik voor de zekerheid gemonteerd had op de MTB er maar afgehaald. Niet nodig.

Na de overtocht met de fiets verder. Vannacht was er op Texel toch ook wat sneeuw gevallen maar dat mocht nauwelijks naam hebben. Snel door gefietst naar de startlocatie in het bos van de Koog. Daar waren de Masters nog bezig.
Nadat Tino Haakman als eerste over de streep was, mochten we het parkoers verkennen. En dat was hard nodig. Want op sommige plekken was het spek glad doordat de ondergrond hard bevroren was. Sneeuw lag er niet meer op het parkoers.

Om 13:00 uur was de start. Niet zo druk als in Petten maar toch een flink koppel MTB-ers aan de start. Na het startschot sloegen de toppers gelijk een gat door hard weg te sprinten. Ik zat in de tweede groep maar het werd treintje rijden op de single tracks. Op de zeer steile klim viel het peloton stil en moest lopend omhoog. Verderop werd het wat breeder en kon ik wat renners inhalen.

We reden hele stukken van de vaste ATB-route van Texel, heel mooi maar slecht inhalen. Soms is dat in m’n nadeel, maar ik had er ook soms profijt van. Een renner achter me, zat erg te pushen maar kon er niet langs. Pas op het brede stuk haalde hij me in. Echter na een klein stukje single track volgde weer een breed stuk met een erg scherpe en gladde bocht. Hij had te veel snelheid omdat ie een gat wilde slaan en gleed voor m’n neus hard onderuit in de bocht. Ik heb hem daarna niet meer gezien.


Na de bel voor de laatste ronde zag ik een rijder zo’n 100 meter voor me rijden. Op de technische stukken kwam ik steeds dichterbij en kwam zowaar in z’n wiel, maar er langs kon ik niet. In het laatste stukje voor de finish reed hij echter weg zodat ik geen kans had om hem op de meent te verslaan. Jammer.
Volgens hem waren we de 15e en 16e die binnen kwamen. Niet slecht maar helaas geen top 10 dus.
Update: uiteindelijk 11e geworden.
Daarna snel terug naar de boot want het vroor nog steeds een dikke 5 graden.
Brr.

ATB + 19 km
879

MTB-en met de ijsclub

Gelukkig was al het natuurijs op de ijsbaan al bijna gesmolten anders kwam er denk ik weinig van onze afspraak uit oktober om eens met de mannen van de ijsclub te gaan mountainbiken. Dan stonden de meeste denk ik met ijzers onder hun schoenen op het veldje aan de Castricummerweg.
Nu zaten de mannen klaar op hun stalen (aluminium of carbon) rossen voor een rondje door de bossen.
Ad had samen met Willem een leuk rondje bedacht en dat wilde ze wel delen met de rest van de groep.
Acht man stond er klaar en onderweg naar duin pikte Alex aan die dacht dat we om kwart voor negen zouden vertrekken. In Castricum zou Leo op ons staan te wachten maar op de afgesproken plek geen Leo. Gelukkig werkt het mobiele netwerk van KPN wel aan de rand van het bos en Leo kon zich na 2 minuten aan sluiten bij de groep.

We stoven het duin in en werden gelijk getrakteerd op een klimmetje om de benen op te warmen. Daarna volgde een heel stuk van de oranje route die ik ook vaak fiets met hier en daar een kleine variatie op de uitgepijlde route. Het tempo lag vrij hoog maar iedereen kon nog goed volgen.
Af en toe viel de groep iets uit elkaar op de klimmetjes maar na een brul uit de achterhoede kwam alles weer bij elkaar.
Halverwege gaf Willem aan dat hij toch moeite had met het tempo. Z’n knie speelde op welke hij maandag op de ijsbaan tijdens het marathonschaatsen had bezeerd tijdens een valpartij. Helaas Willem en sterkte met je knie.

Ruud nam nu het kopwerk voor zn rekening maar het tempo werd er niet minder om. Slingerend over de single tracks, om hoog knallen tegen de heuveltjes aan en af en toe een jump over een bultje of een veerooster. Alles ingrediënten zaten in dit rondje om het een geslaagd mountainbike tochtje te laten worden. Alleen het steile klimmetje achter de Kruisberg verraste een aantal van ons. Te laat op het kleine blad en dan kom je niet meer boven.

Tegen tienen reden we het duin weer uit met de afspraak dit snel nog een keer te doen. Dus houdt 6 februari vrij, want dan doen we het nog eens dunnetjes over.
Klik voor alle foto's.

ATB + 33
833

Bergkoning 2010

Ja sorry, maar de advertentie voor de Steven Rooks Classic in FIETS kan ik niet anders interpreteren dan dat IK de Bollenkoning van 2010 ben.
Word jij die van 2011? Dan moet je nog flink aan de bak! ;-)

Ik moet nog even mailen met Steven maar deze advertentie met (ongevraagd) mijn foto er op moet toch minstens een gratis deelname aan de Steven Rooks Classic opleveren.

trainen bij min 3

Om de resultaten van vorige week in de Rabotop te kunnen continueren dient er wel getraind te worden. Dus 2 maal per week zit ik in de sportschool heel hard te trappen op een fiets met een vliegwiel die geen centimeter vooruit komt. Als het weer en de agenda het toelaten maak ik ook nog wat woon-werk kilometers, maar er gaat niets boven dat rondje op de MTB op zondagochtend. Deze ochtend had ik de luxe om te kunnen kiezen uit een wedstrijdje in Oudenkerk, een ATB-marathon in Nijverdal of een veldtoertocht in Schoorl. Toch koos ik voor het Noord-Hollands Duinreservaat. Gewoon ongedwongen kilometers maken op bekend terrein.
Dat het 3 graden vroor vanmorgen deerde me niet. Gewoon goed aankleden en zorgen dat je niet af kan koelen. Dus tempo houden.

In duin was het druk van de mountainbikers. Maar het is er zo groot en je mag bijna overal fietsen, dus last heb je niet van elkaar. Leuke bijkomstigheid is dat je onderweg altijd een paar bekende tegen komt of zelf gespot wordt.

Het trainingsrondje vanmorgen bestond uit de oranje route richting Castricum, waarbij ik probeer het tempo op de 27 km/uur te houden. Dat lukte nu vrij aardig omdat de ondergrond goed hard was.

Daarna volgde de oranje route van Wijk aan Zee. Het tempo op dit rondje varieert wat meer omdat er meer hoogte verschil in zit. Maar ook hier waren de mulle passages nu hard bevroren, doorknallen dus.

Na dit rondje was het inmiddels half elf, officiële sluitingstijd voor de mountainbiker (rare regeling) maar ik wilde nog 1 maal het mooiste stukje van de oranje route nemen en reed hierdoor pas om 10 voor 11 het duingebied uit. Foei Peter, als de boswachter je ziet…

Snel naar huis en om kwart over elf zat ik aan de koffie. De tenen of vingertoppen vertoonde nog geen bevriezings verschijnselen maar het kacheltje voelde toch wel aangenaam aan.

ATB + 56 km
800

8e plek in Petten

Zo kan het dus ook, geen modder en een mooie 8e plek voor Peter.
Ja, je leest het goed, in een startveld van zo’n 60 mtb-ers ben ik vanmiddag als 8e over de streep gekomen.

In Petten had men op een duin een mooi langwerpig parkoers uitgezet. Vanwege het duinzand en het weer van afgelopen week geen modderzooi zoals vorige week in Twiske.

Alleen aan de wind kon men weinig veranderen. Op de heenweg een felle tegenwind, terug het laatste stuk naar de finish dus wind in de rug, maar hier zoog het natte gras weer hard aan de banden. Door niet het kapot gereden spoor te kiezen kon je gelukkig toch vaart houden.

Maar eerste terug naar de start. Om een paar minuten voor 1 worden de eerste 20 van het klassement naar voren geroepen. Zij mogen vooraan starten, het is dus zaak om te zorgen dat je hier direct achter staat. Nou dat was me gelukt.
Na de start is het altijd een drukte van belang. Dit maal geen haakse bochten maar gelijk een schelpenpad van een kilometertje tegen wind in. Nu kon ik gelijk al een aantal man voorbij en verderop waar we het duin af gingen om vervolgens er weer tegen aan te gaan, moest een aantal man afstappen. Ik had voldoende vaart en kon er netjes langs. Weer een paar man.

Gedurende de rondjes die volgden bleek dat ik juist op die klimmetjes de meters kon pakken. En zo kwam het dat ik in de 1 na laatste ronde volgens de toeschouwers langs de kant op de 7e plek lag. Helaas moest ik die plek even later nog afstaan aan een rijder die mij eerst tegen wind in liet beuken om vervolgens me net voor de afdaling voorbij te steken. Ik probeerde nog aan te klampen maar moest me toch gewonnen geven. Ook de rest van het parkoers kon ik het gaatje niet meer dicht rijden en kwam zodoende dus als 8e over de streep.
Ik was dus zeer tevreden.

Na m’n jasje en tas bij de finish op gehaald te hebben zag ik net de finish nog van blogger Martin.
Hij kon net een renner op een cyclocrossfiets voor blijven. Netjes Martin. Nog even staan praten om daarna bij de bikeshow van Beukers te gaan staan kwijlen. Fietsenhandel Beukers organiseert elk najaar z’n eigen BikeMotionBeurs. Alle laatste modellen staan hier uitgestald. Als je Utrecht gemist hebt dab is dit altijd de moeite van het bezoeken waard.

Daarna snel naar huis om te vertellen over mijn formidabele resultaten. :-P

Atb + 20 km
744

rabotop Twiske

Ik twijfelde vanmorgen, moest ik de atb uit de schuur halen en naar Oostzaan afreizen voor de Rabotop atb wedstrijd in 't Twiske, of zal ik maar gewoon thuis blijven?
Afgelopen nacht kwam de regen met bakken naar beneden maar zaterdag was het overdag wel droog.
En ook vanmorgen mocht de regen hier geen naam hebben. Het zou wel nat zijn in 't Twiske maar ik moest gewoon wat doen. Dus toch maar naar Oostzaan.

Het parkoers was nog slechter en natter dan ik had kunnen dromen. De moddermannetjes die er rond reden hadden duidelijk moeite om de kluftjes op de komen of door de bochten te glibberen. Wil ik dit eigenlijk wel? Had ik toch maar thuis moeten blijven?

Ach ik was er nu toch en ook al ingeschreven, dan ook maar starten!
Die start ging redelijk goed. Op het eerste stuk en in de eerst bocht kon ik flink wat mannen inhalen. Ook de eerst modderpoel overleefde ik glansrijk. Links tegen het lintje was het spoor nog niet zo diep en kon je tempo houden.
De volgende bocht was echter krap en glad. Iedereen ging hier van de fiets en rennend het heuveltje op. Daarna glibberent door de bochtjes en langs het randje het volgende kluftje op. Hier had je nog grib op het gras. Even later volgde een houtsnipper pad, wat een weelde. Helaas kon ik de langzame renner voor me niet voorbij. Op het volgende strookje graffel kon dat wel, maar in de bocht die daar op volgde stond ik helemaal geparkeerd in de modder. Voor ik van m'n fiets kon springen kwam er een heel treintje rijders langszij.

De laatste van de setje renners kon ik net nog passeren omdat hij lopend een glad bergje op ging en ik net voor hem langs de afdaling in kon duiken.

Later haalde hij me toch nog in en had ik even geen antwooord. De 2e en 3e ronde had ik het namelijk erg zwaar. Vooral dat rennen met de fiets door de modder viel me zwaar.

De renner (met grote rugzak om) die me de 3e ronde ook nog inhaalde kon ik gelukkig in de laatste ronde toch weer terug pakken. En ook die veldrijder uit de eerste ronde kwam weer dichterbij.

Een sprint naar de finish zat er niet meer in en had ook weinig uitgemaakt. Geen top klassering deze keer maar sloeg ik een modderfiguur? Klik voor uitslagen.

De fiets was denk ik 10 kg zwaarder door de modder maar alles bleef wel functioneren.

Volgende week Petten. Dat zal minder modderig worden dan vandaag.

Atb + 16km
716

modderen in Alkmaar

Het was aanmodderen vandaag in Alkmaar tijdens de veldtoertocht. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: Door de regen van afgelopen week waren de weilanden lekker nat en sompig. Helaas had de organisatie bedacht dat we daar maar eens fijn doorheen moesten fietsen, want het is toch een veldtoertocht. Lekker dan. Na 3 km fietsen zat alles al onder de modder. Van m’n velgen tot m’n oren.

Figuurlijk: Ik was vanmorgen één van de eerste die mocht starten. Onderweg hield ik het tempo lekker hoog en werd door niemand meer ingehaald. Aan de sporen in het duin en op het strand te zien reed er een man of 5 voor me.
Terug in Egmond kwam ik echter geen pijlen meer tegen. Navraag bij een verkeers-regelaar die de laat-starters hielp oversteken moest ik door rijden en bij de rotonde richting Bergen volgen. Daar zouden ook verkeersregelaars en pijlen staan. Niet dus.
Na een rondje door Bergen gefietst te hebben besloot ik dan maar op eigen gelegenheid terug naar Alkmaar te fietsen. Wel jammer, want in Bergen worden altijd nog wel wat onverharde weggetjes gevolgd en nu reed ik al sinds het strand van Egmond op verharde ondergrond.
Maar langs de Bergerweg stonden plotseling weer pijlen en op de rotonde met de Nesdijk ook twee verkeersregelaars met oranje hesjes. Ja, nu weet ik het zelf wel. Gewoon de Bergerweg volgen en dan kom je zo bij het Wielerstadion, maar waar waren tussen Bergen en Egmond?

Jammer Toerclub Alkmaria Victrix, dat laatste was niet nodig geweest als jullie eerder de man met de pijlen op weg gestuurd hadden.

ATB + 34 km
689

indoor sweating

Nu het buiten wat minder “racefiets vriendelijk” weer is heb ik me maar weer gemeld bij SportPlanUitgeest voor een uurtje indoor sweating. Een uur lang keihard op de pendalen staan en geen millimeter vooruitkomen, terwijl het zweet van je lichaam af gutst. Vind ik dit leuk?
Niet echt maar zolang het buiten kløte weer of te donker is moet je wat. Gelukkig kan ik zondagochtend nog steeds lekker het bos in. Dat blijft toch het fijnste.
Maar om toch de conditie wat op pijl te kunnen houden is een uurtje spinning toch wel het minste wat ik kan doen. Misschien dat het zelfs 2 uurtjes moet gaan worden.

Zo zaten we (broer Daan, zwager Erik, zijn broer Marco en ik zei de gek) klaar om door drill-instructor Rob afgebeuld te worden.
Naast het gebruikelijke gezwets van Rob werd er wel hard getrapt want Rob hield er flink het tempo in en m'n shirt kon je na 5 minuten al uitwringen.
Het uurtje vliegt zo voorbij en moe maar voldaan konden we terug naar huis. Rob bedankt weer.

Robbenoordbos

De veldtoertocht door het Robbenoordbos, aan de rand van het IJsselmeer, naast de Afsluitdijk, staat altijd hoog op mijn lijstje in het winteraanbod van mtb-tochten. De herfstkleuren in het bos, gecombineerd met een uitdagend en veelzijdig parkoers maken het een leuke toertocht.

Zo stonden we vanmorgen onder de A7 opgesteld voor 35 km mountainbiken. Terwijl het verkeer over onze hoofden raasden doken wij een strook nat gras op om verderop in het bos te verdwijnen.
Door de vele natte bladeren was het daar goed oppassen in de bochten. Je glijdt zomaar onderuit als je niet oppast.

Na 16 km bospaadjes kwamen we bij de verzorgingspost, warme bouillon of koude sportdrank en een krentenbol lag er voor een ieder klaar. Ik ruilde mijn krentenbol in voor nog een beker sportdrank en was klaar voor deel 2 van deze toertocht.
We gingen nu de vaste ATB route in het Robbenoordbos op, persoonlijk het leukste onderdeel van deze tocht. De vaste route slingert zo door het bos dat je al gauw al je richtingsgevoel kwijt bent.
Maar gewoon het spoor, of in dit geval het achterwiel voor je volgen en je komt er van zelf. Het nadeel van zo’n georganiseerde toertocht is dat je al gauw in een treintje met rijders komt te zitten. Inhalen is er niet bij op het smalle single track, dus dan maar genieten van de bochtjes en de paadjes.
Hoogte verschil is er niet in het bos maar des te meer bochten, om bijna tureluurs van te worden.

Na de 8 km vaste route kwamen we het bos uit en mochten via een weiland de IJsselmeerdijk op om zo terug richting Den Oever te fietsen. Echter het klaphekje voor het weiland stond wel’nswaar open maar was toch smaller dan ik dacht, of was m’n stuur breder? Goed, met de rechterkant van m’n stuur tikte ik het hekje aan en dook vervolgens links het prikkeldraad in. “Prutser” vloekte ik tegen me zelf. Verder niets aan de hand maar wel “een beetje stom”. Snel het prikkeldraad uit gekropen en m’n weg vervolgd.

Na de dijk volgde nog een klein stukje bos en met 32 km op de teller reden we Den Oever weer binnen. Wel wat kort en snel voor m’n gevoel maar ja aan alle dingen komt een eind…..

ATB + 32 km
653

Rabo Top Hoorn

Voor mijn eerste mountainbike wedstrijd dit jaar, de 3e uit de serie van 9 wedstrijden, toog ik vanmorgen naar Hoorn. De thermometer gaf slechts een magere 10 graden aan, zodat ik voldoende kleding mee genomen had. Maar in het Julianapark aan het IJsselmeer was het goed toeven. De zon deed flink haar best en de meeste meegenomen kleding kon in mn tas blijven.
Zeker naar het eerste verkenningsrondje over het parkoers stond het zweet al rijen dik op mn rug.

De parkoersbouwers hadden flink hun best gedaan en het park omgetoverd in een uitdagend en zwaar wedstrijdparkoers. Drie stukjes langs en door het IJsselmeer, over zuigende houtsnipper paden, modderige single tracks tussen de bomen door, asfalt (lekker) en een paar klimmetjes op van die modderige gras hellinkjes. Genoeg ingrediënten om een uurtje flink af te zien.

De start vond plaats om klokslag één uur, en ik had me strategisch aan de buitenkant van het peloton genesteld. Heel slim bleek gelijk na het startschot want naast me zag ik verschillende valpartijen doordat renners zich verschakelde en vanachteren aangereden werden. Had ik dus geen last van en zo kon ik ook in de eerste bocht buitenom meerdere renners inhalen.

Daarna wordt het ieder voor zich, en op het moment dat je de singletracks op duikt kan je er gewoon niet meer langs. Het stukje strand bood uitkomst. Ik had tijdens de ronde van de topklasse al gezien hoe je hier het slimste het strand op kon sturen zonder te veel snelheid te verliezen. Het eerste stukje “strand” moest je lopen maar ook hier haalde ik weer een aantal rijders in. Dan weer de bosschage in en over de gladde modderige stukjes sturen. In het trainingsrondje ging ik hier bijna onderuit over wat spekgladde boomwortels in een bocht dus ik was op mijn hoede. Welk bochtje was dat ook weer? Voorzichtig nam ik nu elk bochtje op lage snelheid, maar inhalen kan hier toch niet al hoorde ik aan het gehijg in mn nek dat men er langs wilde. Jammer dan, dat gaat niet jongens.

Het volgende stukje strand kon je wel op de fiets blijven zitten door het ook weer juist aan te snijden. Even met de banden door het water en dan gang maken. Toch moest je de laatste 10 meter lopen. Dan weer op de fiets springen en malen. (dat is killing zo’n stukje lopen) Nu volgt een stukje asfalt en dan een gemeen glad klimmetje direct na een scherpe bocht. Door optijd naar het kleine (eigenlijk midden) blad te schakelen kan je toch boven komen, al slipt het achterwiel door op het modderige gras. Weer wat single tracks en dan langs de trap naar beneden. Asfalt en gras volgen elkaar hier in rap tempo op, net als nog een paar klimmetjes en even veel afdelinkjes. Waarbij je bij de laatste van het gladde gras zo het asfalt op glibberde. In mijn laatste ronde ging ik hier bijna onderuit want inmiddels lag op het asfalt ook een laag gladde modder. Oeps dat was even schrikken. Daarna nog twee stroken grindpad afgewisseld met een paar stroken gras en dan naar de finish.


De wedstrijd voor de funklasse gaat over 45 minuten plus 1 ronde, en ik was blij dat ik de bel hoorde rinkelen. Dus nog 1 rondje. Tijdens de wedstrijd was ik de strijd verwikkeld met 2 renners waarbij er 1tje nu toch steeds verder uit beeld reed. Nummer 2 (roodgeel shirtje) bleef nog wel in zicht en hij had weer een andere rijder (wit shirt) ingehaald die ook dicht bij mijn voorwiel kwam. Maar inhalen was er nog niet bij voor Peter. Ik liep wel wat in op wit shirt maar een stuurfoutje maakte de afstand weer groter. Ik kwam het laatste stukje nog erg goed terug maar toen ging wit shirt en strijd aan met z’n roodgele voorganger. Ik had niet genoeg kracht meer om me hier in te mengen en moest toezien hoe de strijd op de meent beslist werd in het voordeel van de roodgele renner.
Hoeveelste we zijn geworden weet ik niet, al stonden er nog niet heel veel renners bij de finish. Volgens roodgeel hemd zaten bij de eerste 20. Dat zou mooi zijn.
Uitslag volgt hier. Kijk bij Hoorn – Funklasse.
Alle foto's klik hier

Volgende week Spaarnwoude. Hopelijk regent het komende week niet te veel anders wordt het 1 grote modderpoel.

617

Bart geeft fietsles

In het zonnige zuiden van Limburg gaf Bart Brentjens fietsles op zijn eigen Challenge. Ook dit jaar kwam hij als eerste over de streep in z’n woonplaats Eijsden, al laat onderstaande foto zien dat nummer 2 erg dicht op z’n w/hielen zit.

Zelf had ik geen idee hoe de wedstrijd voor de Elite en Masters over 100 km verliep, want ik had mijn eigen “wedstrijd”. Dezelfde 100 km die Bart en de mannen namen, al lag mijn tempo waarschijnlijk wel iets lager. Eigenlijk is het gewoon een toertocht, maar met die chip aan je voorvork wil je toch wel een goede tijd op de klok zetten.

En zo gebeurde het dat ik 9 km na de start in een poging 2 langzamere renners in te halen al grassprieten lag te tellen. Het randje van de middenberm tussen de twee sporen in was toch iets hoger dan ik dacht. Ik wilde hier op sturen maar het voorwiel dacht er anders over. Hmm.

Gelukkig bleef ik de rest van de tocht wel op de fiets zitten. Al had ik soms wel moeite om de fiets door scherpe bochten te sturen. Door het grint in de bochten had je weinig grip. Remde je te hard dan blokkeert de boel en glij je weg. Rem je te zacht dan haal je de bocht niet. Vooral als je “plotseling” een scherpe bocht in moet sturen pikte ik wel eens de berm mee.

Het parkoers lag er prima bij. De zon scheen er lustig op los. Heet werd het niet, maar het was gewoon lekker. Ook nauwelijks modder op het parkoers waardoor je op de meeste klimmen gewoon fietsend boven kon komen. Dat was vorig jaar wel anders. Het dalen ging ook super, zo lekker die achtervering. Al had ik wel een probleempje met de achterrem. In lange afdalingen gaat de rem trillen, de remblokken gillen en wordt de remwerking veel minder. Even los en dan weer inknijpen hielp soms. Maar soms ook niet waardoor ik dan enkel op de voor rem naar beneden stuiterde. Niet handig!
Morgen moet ik toch langs de fietsenmaker voor een servicebeurt, dan zal ik het gelijk opnoemen. Hopelijk kan hij dat verhelpen.

Na 4 uur en 45 minuten sturen kwam ik in Eijsden over de finish. Bart en kornuiten zaten toen al met gekamde haartjes aan de koffie. Ik trakteerde me zelf maar op het terras op een goud gele rakker. Die had ik wel verdiend vond ik zelf.

ATB + 100 km
587

aflasting

Aangezien de voetbal vanmorgen afgelast was hoefde ik niet langs de lijn te staan om mijn jongste telg aan te moedigen. Er schijnt vannacht zoveel water gevallen te zijn dat het partijtje voetbal van de E-tjes op waterpolo zou gaan lijken. Niet verstandig dus om de jongens te laten voetballen als er volgende week op die velden opnieuw gespeeld moet worden.

Kon ik dus alsnog het duin in want morgen komt er zeker niets van. Dan sta ik wederom langs de lijn, nu van de atletiekbaan om mijn dochter aan te moedigen.

Snel dus naar huis om de fiets en helm op te halen en dan richting Heemskerker duin. Onderweg zag ik pas dat er vannacht inderdaad veel water gevallen was. Grote plassen overal. In duin was het niet veel beter.
Plassen en modder. Voordeel is wel dat je op alle mulle plekken nu gewoon door kan fietsen. Ik wilde wederom de oranje route richting Wijk aan Zee rijden wat die was me vorige keer goed bevallen.

Maar op het pad liepen grote groepen hardlopers. Op zondagochtend heb je daar niet zo veel last van. Maar nadat ik aankondigde er langs te willen ging men netjes voor me opzij. De lopers netjes bedankt en toen plakgas de oranje pijlen volgen. Sommige bochtjes waren glad, modder en bladeren op de rails zorgen er voor de treinwielen door slippen. Het zelfde geldt voor de MTB bandjes al hebben die door de noppen toch nog redelijk grip.

Ook het tweede rondje liep lekker, maar wederom last van hardlopers. De grote groep die tijdens mijn 1e ronde net gestart was, was inmiddels uit elkaar gevallen en gedurende een paar kilometer kwam ik steeds plukjes lopers tegen. Op de MTB is de oranje route al pittig, laat staan met hardloopschoenen aan.

Even voor half elf was ik weer terug bij het begin punt. Hoogste tijd, volgens de boswachter, om de onverharde paden te verlaten. Keurig volgens de regeltjes van het PWN ben ik dus maar naar huis gereden om de modder van mijn kuiten en gezicht te wassen. De MTB doe ik morgen.

ATB + 43
481

Nog scherper!

Vanmorgen het MTB parcours in Schoorl maar weer eens onveilig gemaakt. Na het water van afgelopen weken ligt er een perfect parcours in de Schoorlse duinen. En dat was te merken.
Het was gezellig druk op de single tracks, maar tijdens mijn eerste rondje had ik weinig last rijders die het pad versperren. De meeste “vluchten” gelijk naar de kant als ze me horen aankomen. :)
Ik kon dus lekker door stomen en na de afdaling van de nok zette ik de stopwatch stil op 38:32 !! Nog sneller dus als vorige keer. Wauw en dat met die zondagochtend spits op het parcours.

Twee renners die me zagen finishen merkte op dat ik zweette. Maar toen ik m’n tijd vertelde kreeg ik respect. Ze vroegen me of ik nog een rondje ging doen. “Ja”, zei ik, "maar eerst even op adem komen."
Na een paar minuten uitblazen en gezellig over GPS ontvangers gepraat te hebben, (Garmin heeft de edge 800 gelanceerd. Kwijl) zette ik het 2e rondje in met de 2 man in mijn achterwiel.

Tijdens het rondje bleef ik fietsers achter me horen welke soms wel heel dicht op mijn achterwiel reden. "Hmm die 2 kunnen dus ook wel rijden zeg. Zaak om niet te verslappen en gewoon door te rammen." Plotseling werd ik ingehaald door een wel heel snelle man. Het was er niet 1 van de 2 volgers. Ik probeerde zijn wiel te volgen maar moest toch na een stukje lossen. Mijn volgers was ik toen wel even kwijt.
Op het stukje fietspad in het parcours werd ik wederom ingehaald. Het moet niet gekker worden!
Maar deze mannen kon ik wel volgen. Vooral dalen ging niet zo heel hard bij deze renners. Voor de beklimming van de nok kwamen we echter in een convooi terecht. Ik kon nog wel wat mensen inhalen maar na de top zat ik toch midden in het treintje. Balen, want erg hard naar beneden ging men niet. En er langs sturen is geen optie. Er is maar één pad naar beneden. Heel rustig dalen dus.
Gelukkig nemen de meeste het “Halfords paadje” zodat ik nog even full speed door de kuil kon. Boven zette ik de klok stil op 39:23. Nog altijd sneller dan het PR welke ik 5 jaar niet kon verbeteren.

Na een paar minuten kwamen de 2 renners die gelijk met me gestart waren binnen. "Pff jij gaat wel erg hard." Ik vertelde dat ik dacht dat ze steeds in m’n wiel zaten en ik daarom het tempo hoog hield, maar zoals gezegd waren dat toch andere rijders.
Maakt niet uit, ik had heerlijk gereden.

ATB + 32
438

fan van Oranje

In het PWN duingebied zijn sinds vorig jaar nieuwe wandelroutes uit gezet. Wandelroutes over meest onverharde paden, waar je dus prima op kunt mountainbiken. Regelmatig heb ik al de eens oranje route rond Castricum gereden. Leuke route, zo’n 16 km maar erg vlak. Wel goed om lekker door te trappen.
Gistermorgen heb ik eens na een tip van Alfons de oranje route rond Wijk aan Zee bereden. Ook deze route is zo’n 16 km lang, maar geeft wat meer uitdaging. Er zitten rond Wijk aan Zee flink wat klimmetjes in en ook stukken mul zand die je net aan fietsend kan overbruggen.

Onderweg kwam ik 3x een groepje mountainbikes tegen bijna de zelfde route als ik reden. “He daar heb je hem weer” hoorde ik de laatste keer en ik had weer een staartje. Even later op een lange klim werd ik toch in gehaald door 2 van de 4 man, maar onderaan de afdaling stonden ze weer te wachten op hun makkers.

Na 16 km was ik weer terug bij het begin punt en begon ik aan een tweede ronde. Nu kende ik alle lastige punten en onverwachte bochten dus kon ik het tempo goed hoog houden.
Om even voor half elf reed ik het duin weer uit.
Lekker gefietst. Die oranje route is dus een goed alternatief voor Schoorl. Onthouden dus.

atb + 48 km
406

de Kneet

Ter ere van de in 2004 overleden NoordHollandse beroepswielrenner Gerrie Knetemann wordt sinds 2006 elk jaar een tourtocht georganiseerd.
Tijdens de 1e Knetemannclasic was ik van de partij en vandaag tijdens de alweer 5e editie reed ik ook weer mee samen met René Lommers.
De start is sinds de 3e editie in het Olympisch Stadion in Amsterdam en ook dit jaar schoot Gré Knetemann ons weg.

Het was droog, al had het de hele nacht geregend. Het wegdek was dus nog nat en glad, maar met een beetje oppassen in de bochten ging het prima.
We werden in groepen te gelijk gestart. Dat is op zich niet handig. Hierdoor rijd je in een grote groep wielrenners en is het goed oppassen wat de renners voor je doen. Vandaar dat René en ik snel de groep voor ons begonnen in te halen zodat we gewoon samen konden fietsen en niet moesten blijven opletten op de wielen voor ons.
Dat ging prima. Af en toe pikte iemand aan die we inhaalde maar dat is geen probleem. Tot de eerste verzorgingspost na 65 km liep het lekker. En de enkele druppel regen die we op ons gezicht kregen mocht geen naam hebben. Wel waren we zo’n 10 kilometer voor de post opgeslokt door het peloton maar ook dat heeft z’n voordelen; je kunt makkelijker het hogere tempo volhouden.
Na een mueslireep en een groene banaan brak de regen toch echt los. Na even gewacht te hebben toch maar het regenjasje aan getrokken en onze weg vervolgd. We fietsten door de Ronde Vennen richting het Groen Hart. Een mooie omgeving, maar in de regen toch iets minder.

Inmiddels reden we een redelijk groot peloton welke er flink de sokken in hield. Maar in Burgerveen ging het mis. Op de Leimuiderbrug zag ik een rijden voor in het peloton onderuit schuiven. Z’n achterwiel brak weg op het wegdek van de brug dat daar uit een stalen rooster bestond en spiegel glad was in de regen. Andere renners begonnen ook te remmen en gleden ook onderuit. Ik was zo slim om niet vol in de remmen te knijpen en kwam tot stilstand tegen de knie van een gevallen rijder. Ook achter mij vielen de renners tegen het brugdek. Wat een puinhoop. René was ook niet gevallen door niet te remmen maar gewoon over wielen die voor hem lagen te rijden. 10 tot 15 man op het brugdek waarvan er 2 toch wel serieus aan toe waren. Even blijven kijken of we nog iets konden doen, maar toen bleek dat alles onder controle was, en de ambulance onderweg was zijn wij weer verder gereden.

het gladde rooster op het brugdek in Burgerveen.

De schrik zat er wel even in maar later ging het alweer beter.
We reden stug verder. De regen was inmiddels gestopt en de wind kregen we in de rug. We kwamen nu in de Bollenstreek en reden richting noord.
In Bloemendaal had de organisatie een kleine klimtijdrit voor ons in petto. Aan de voet van het Bloemendaalse Kopje lagen registratie matten. Naast me ging een rijder aan en ik besloot in zijn wiel te kruipen. Samen knalden we omhoog en slechts een paar meter achter hem kwam ik over de matten op de top.

Op de website van de GerrieKnetemannClassic.nl zag ik dat ik de 40e tijd had neer gezet van de 621 deelnemers van de 150 km. Niet slecht dus.

Via de 3e verzorgingspost in Spaarndam, de 2e post hebben we gemist, reden we door Spaarnwoude en Halfweg terug naar Amsterdam.
In het Olympisch Stadion stond mijn teller op 148 km. Mooi rondje Gré. Jammer van de regen en de valpartij.

Race + 148

Tijdrit – de finale

De tijdritcompetitie van onze fietsgroep bereikte gisteren haar finale. In de laatste tijdrit, dit keer over 1 ronde door de Schermer, zouden de laatste punten verdeelt worden en de definitieve winnaar bekend worden. Kan Sjaak nog van Jac winnen? Heeft Henk voldoende voorsprong op Jeroen om de 3e plek vast te houden? En zou ik mijn 6e klassementsplaats door slechte resultaten in de sprint nog kunnen opkrikken?
Er stond ons een spannend avondje te wachten.

Helaas werkte de weergoden niet helemaal mee gisteravond. Ze hadden natuurlijk al hun best gedaan door mij ’s morgens droog naar het werk te laten fietsen, en ook op de terugweg hun plas opgehouden. Maar gisteravond brak het als nog los. De meeste van ons waren net, of bijna op de tijdrit locatie aanwezig. Nog voor de start kwam het met bakken tegelijk naar beneden. We konden schuilen in een boerenschuur maar kregen nog wel natte voeten.
Na een kwartiertje was de eerste bui over getrokken en konden we alsnog starten. Maar er hing nog voldoende narigheid in de lucht, dus het zou een kwestie van opschieten worden.

Ik had startnummer 4 van Leo gekregen en kon me dus klaar gaan maken voor de start van een rondje van 7,4 km tegen de klok.
Na 4 minuten was het dus mijn beurt.

Na de start bleek dat de wind 180 graden gedraaid was door de buien en we nu dus het eerste stuk wind mee hadden.
De teller liep op naar de 45 km/uur en het was nu kwestie van dit tempo proberen vol te houden tot de eerste bocht.
Het asfalt was zeiknat, dus ik ging extra voorzichtig door de bocht. Maar goed ook want er lag overal nat gras op het wegdek. Nu de wind schuin tegen. Het tempo zakte terug naar 37 en in de verte zag ik een auto keren. Gelukkig was ie net weg toen ik aan kwam stormen. De volgende bocht is nog lastiger. Hier liggen altijd losse steentjes en zo. Plus dat je vrij scherp moet in sturen wil je niet tegen de vluchtheuvel aan belanden. Nu met al dat water op de weg dus extra lastig. Ik remde maar flink af om niet te veel risico te nemen. Daarna de tegenwind in. Diep liggen op het stuur en door rammen. Het ging lekker en ondanks de tegenwind kon ik de 34 op de teller houden. Het laatste stuk is altijd lastig. Eerst het kluftje bij het pontje op, de benen lopen hierop altijd vol, dan bij schakelen en de laatste anderhalve kilometer vol maken. Maar alles voelde nog goed en ik kon met zicht op de finish er nog een eindsprint uit persen. Benno stond naast Leo op de streep me aan te moedigen en riep dat ik een goede tijd op de klokken zette.

11:38 hoorde ik later van Leo. Zeker niet verkeerd.
Dit bleek voldoende voor een 5e plek. De top drie was geen verrassing alleen had Jeroen op zijn leenfiets nu koploper Jac verslagen. Sjaak werd 3e en hij? met z’n calimero-helm 4e. In de eindstand van de competitie veranderde er niet veel. Jac bleef nummer 1, gevolgd door Sjaak. Jeroen die 1 wedstrijd gemist heeft kon Henk niet meer inhalen en werd dus 4e. Ik zelf ben ook 5e in de eindstrijd geworden. Als Rene gisteravond wel aanwezig zou zijn is het maar de vraag of hij zijn plek vastgehouden zou kunnen hebben.

Tijdens de prijsuitreiking brak de volgde bui alweer los en in de stromende regen reden we snel naar huis.
Leo. Lida en Aad bedankt voor de organisatie.

Uitslagen volgen hier: tijdrit 8-9-2010
en de eindstand hier.
klassement 2010

Fietsgroep Toertocht.

Om het fietsseizoen op een mooie manier af te sluiten stelde trainer Leo voor om met de gehele fietsgroep op een zondagochtend een leuk toertje te gaan rijden. Aanstaande woensdagavond is de laatste tijdrit en daarna is er geen trainen meer omdat het ’s avonds gewoon al te snel donker is. Vandaag dus nog 1 maal met z’n allen in de pedalen.

Om 9:00 uur verzamelden we bij de ijsbaan. 16 mannen en 1 vrouw op de racefiets en trainer Leo met z’n vrouw Lida in de volgauto.
Na een woordje van Leo gingen we op weg. Kees en Ad waren benoemd tot wegkapitein en de groep volgde gehoorzaam. “Tegen” of “paaltje” echode door het Noord Hollands landschap.
Ook vandaag geen donkere wolken en een mager windje uit het oosten. Ideaal fietsweer dus.

We reden via Krommeniedijk en Spijkerboor richting Purmerend maar langs de Kanaaldijk moesten we al in de remmen. “Lek” klonk er hard van achteren. Koen verwachtte dat de bijrijder uit de volgauto zou springen om z’n wiel snel te vervangen want een reserve bandje of iets dergelijks had hij niet meegenomen. Helaas was Lida niet zo mobiel met haar loopgips, gevolg was dat nu “koning bandenplak” René een reserve binnenband moest toereiken. (Ik geloof dat René 12 nieuwe binnenbanden mee had, maar er gelukkig vandaag geen enkele zelf nodig had)

Na dit kleine oponthoud rolde we Purmerend in. Speciaal voor ons had Leo hier een stoomfestival georganiseerd. Overal reden en stonden op stoom voortgedreven voertuigen. Langs de kant van de weg diverse oude vrachtauto’s en bussen. Erg leuk om zo even te zien.
Een overijverige politieagent wilde Leo met de volgauto echter niet door de tentoonstelling laten rijden en Leo dreigde vele kilometers om te moeten rijden om weer aansluiting met de groep te krijgen. Gelukkig kon Leo de agent overtuigen dat hij toch echt achter de fietsers aan moest omdat wij anders hopeloos zouden verdwalen in de Purmer. Dat hielp.

Nu reden we verder naar Oosthuizen waar we na wat verwarring via Warder naar het IJsselmeer spoedde. Over de IJsselmeerdijk reden we nu richting Hoorn maar met 't koperen dak van het parktheater in het vizier knepen de kopmannen in de remmen. Opsteken; koffie met appeltaart.
Daar was iedereen voor te porren en na Lida netjes met rolstoel van de dijk af gereden te hebben kwam er koffie, eigen gebakken appeltaart en kwarktaart op tafel. Dat ging er natuurlijk wel in.

Met de kruimels nog in de mondhoeken reden we weer verder.
Van Hoorn via Wognum en Spanbroek naar Opmeer en dan zo door naar Oude Niedorp.
Het was inmiddels al half één, tijd voor een boterham. Lida had een koelbox vol kadetten en krentenbollen achter in de auto staan en ook die vonden gretig aftrek. Samen met een pakje sap werd de basis gelegd voor de terugweg.
Nu hadden we de oosten wind in de rug en met Jack en Jeroen op kop liep de teller gemakkelijk tegen de 36 aan. Ik hoorde niemand klagen, sterker nog Willen en Kees waren blij met dit hoge tempo want beide heren moesten na dit fietstochtje snel naar het voetbalveld om hun kroost aan te moedigen.

Langs de Noord, om Heerhugowaard heen kwamen we zo in Stompetoren om vervolgens langs het Noord-Hollands kanaal terug naar Uitgeest te peddelen. Om 14:00 uur waren we weer bij het clubhuis van de IJsclub met 110 kilometer op de teller.
Leo en Lida bedankt voor de goede zorgen. Zo moeten we voortaan maar elk fietsseizoen afsluiten.
klik hier voor de foto's.

race + 110 km
3524

P.R. !! 38:46

Alle opgekropte woede en emotie heb ik vanmiddag laten gaan. Niet op de bank bij de shrink maar op de pendalen.

En wauw wat ging het lekker, verstand op nul en rammen.

Het atb-parkoers in Schoorl lag er nog perfect bij. Inmiddels wel iets droger dan afgelopen zondag, maar toen stond ook de grote beregenings installatie aan op interval. Op het steile klimmetje na de eerste lange afdaling lag nu houtsnippers waardoor ik vandaag niet van de fiets af moest. Ook dat scheelt weer tijd.

Maar de verbazing was groot toen ik na de afdaling van de Nok, door de kuil m’n stopwatch op stop zetten. Onderweg had ik al even gespiekt en gezien dat er een goede tijd in het verschiet lag. Maar 38:46 !! ik moest 2x kijken voordat ik het kon geloven. Wat een verbetering. Een dikke minuut van m’n oude record uit 2005 van 39:58.

Ook de tweede ronde liep lekker. De benen hadden al een topprestatie geleverd maar een goede 2^e ronde zat er nog wel in.

Net boven het oude record stond de klok na de 2^e ronde stil op 40:01. Pfff.

Ik kan het dus nog wel!

Atb + 34 km
357

’t Zit er aan te komen…

.. dat pr op de “nieuwe” fiets. Met het weer van afgelopen week ligt het mountainbike parkoers in Schoorl er perfect bij. Prima ondergrond om je pr aan flenters te rijden.
Vanmorgen was het niet erg druk, ja want wie gaat er nou mountainbiken als de regen en onweersbuien elkaar af lossen?
In het bos, tussen de bomen, was het verrassend goed te doen. Het druppelt wel wat, maar van het zweten wordt je ook nat. Veel verschil voelde ik eigenlijk niet. Omdat de baan nu lekker hard was en de banden optimaal grip hadden kon ik flink de sokken er in houden.
Ook de afdaling van de nok ging nu goed. Gewoon wat links houden, niets aan de hand. Ik snapte eigenlijk niet waarom ik over de stronkjes gestruikeld was. Maar zo is het vaak bij onschuldige valpartijtjes. Waarom?
Na het afraffelen van de 1e ronde stond de klok op 40:04. Dus nog 6 seconden zien te winnen op een rondje. Moet kunnen lukken.
Het 2e rondje liep ook lekker. Geen pr tijden, daar had ik de benen in de 1e ronde al te veel voor afgemat. Maar met 40:45 op de klok bij de finish was ik ook niet ontevreden.
Misschien dinsdag nog een poging wagen.

Atb + 32
323