la Marmotte

Donderdag 12 juni ging om 6 uur het luchtalarm, dat Raymond als wekker gebruikt, af in onze Gîtte in de Franse Alpen. Kees, Raymond en ik zouden de route van de beroemde cyclo “la Marmotte” gaan fietsen.

175 km vanuit Bourg d’Oisans, over 4 beroemde Alpen collen. Goed voor zo’n dikke 5000 hoogtemeters.

Zijn we gek? Ja, misschien wel een klein beetje, want de weersvoorspellingen waren: helder en zonnig, met kleine kans op onweer in de late middag. Met tempraturen van 34 °C en nauwelijks wind. Meer weer om de hele dag in een zwembad te liggen met een koel drankje binnen handbereik.

Nee, wij klommen om tien over zeven op de racefiets, met nauwelijks eten of drinken bij ons. We verkeerden in de luxe van een privé volgauto. Chauffeur Marcel met zijn gehandicapte bijrijder René zouden ons de gehele rit goed verzorgen.

Vol goede moed trapte we naar Allemont waar bij de klim naar het stuwmeer Raymond gelijk al fout reed. Hij was ons al uit het oog verloren en nam een afslag verkeerd. “Het ging omhoog, dus zal het wel goed zijn”, moet hij gedacht hebben. Gelukkig kwam onze volgauto Raymond snel achterop om hem het juiste pad op te sturen. De beklimming van de Col du Glandon was begonnen. Een mooie gelijkmatige klim met een enkel steiler stuk (14%) er in. Boven wederom langs een enorm stuwmeer. De weg slingerde zich door de alpenweides. Kees moest nog in de remmen voor een schaapsherder met haar kudde.

Boven op de top van de Col du Glandon staat onze volgauto al op ons te wachten.

Hier zag ik voor het eerste de mascotte van onze tocht in levende lijven. Leuk beestje zo’n marmot.

Nu volgde de afdaling naar St E. de Cuines waar we een saaie doorgaande autoweg moesten volgen naar Saint Martin aan de voet van de Telegraphe. Aangezien mijn linker shifter defect was, moest ik eerst handmatig de ketting op een ander tandwiel leggen. Geen vieze handen door de speciale handschoentjes die ik meegenomen had.

Precies op tijd kwam onze volgauto Saint Martin inrijden zodat we met volle bidons en een banaan in de buik de beklimming konden starten. Eerst 8 km naar de top van du Telegraphe, dan 150 (hoogte)meters dalen en dan startte de beklimming van 23 km naar de dak van onze tour, de Col de Galibier, op 2650 m.
Het beklimmen van du Telegraphe ging redelijk. Ook niet te steil. Gemiddeld zo’n 8%. Boven stonden onze verzorgers al klaar met natte sponzen voor onze nek en koud water voor onze bidons.

Tijdens de afdaling naar Valloire deed mijn achterwiel vreemd. Af en toe bleef het freewheel hangen waardoor de ketting door ging terwijl ik de benen stil had. Hierdoor raakte deze dan bijna tussen de spaken en het frame. Als ik voorzichtig mee trapte gebeurde dat niet. Gelukkig ging het wegdek al weer snel langzaam omhoog zodat ik niet meer kon freewheelen.

De beklimming van de Galibier is lang, erg lang maar begint heel gemoedelijk, zo’n 6%. Pas de laatste kilometers kruipt de weg naar de 10%. Nu wordt het klimmen toch wel zwaar met al die kilometers in de benen. Maar wat is het hier mooi. Sneeuw en rotsen wisselen elkaar af. In de hoogte blinkt de top van de Galibier. Nog even doorbijten..

Boven, in de sneeuw, op de foto naast het Col-bordje, wachten op Kees en de volgauto. De ketting zet ik op het middenblad maar het achterwiel blijft me zorgen baren. Als ik even de benen stil heb knalt de ketting al door, tegen het frame en tussen de spaken. Zo dalen is geen optie. We halen het wiel uit de fiets, maar het probleem oplossen kunnen we niet. Het wiel nog strakker vast te zetten lijkt even te helpen maar na enkele meters dalen kom ik er achter dat dit ook niet helpt. Dan maar meetrappen naar beneden. Zorgen dat je hard genoeg trapt om de ketting op spanning te houden, ondertussen de remmen inknijpen om niet te hard te gaan. 40 – 45 km/u kan ik maximaal dalen, al laat de weg een veel hogere snelheid toe. Mooi asfalt en goed te overzien.

Helaas, met kramp in de vingers daal ik naar de Col de Lautaret waar Kees al op me te wachten staat. De weg naar Bourg d’Oisans, zo’n 40 km lang, daalt zo’n 4 to 5 meter per 100 meter en kan ik net betrappen zonder in de remmen te hoeven. Wordt het steiler (af en toe) dan moet ik bij gaan remmen, terwijl de beentjes moeten blijven trappen. De ontspannen afdaling verandert nu in een lange, saaie spinning les. Blijven trappen, blijven trappen!

In Bourg d’Oisans begint onze laatste beklimming, de Alpe d’Huez. Dinsdag zijn we hier al omhoog gegaan dus ik weet wat me te wachten staat. Beginnen met dik 10%, dan iets minder steil, en de laatste bochten ook weer zo’n 10% stijging. Dinsdag was ik nog fris, nu absoluut niet meer, maar afstappen wil ik niet.

Raymond was wel verstandig en stuurde zijn fiets in Bourg d’Oisans naar huis terwijl hij er zelf op bleef zitten en later in een welverdient bad ligt. Ik moet nog even wachten op dat bad en start om kwart voor zes aan de laatste beklimming. Mijn bidon is half leeg en de volgauto in geen velden of wegen te zien. Chagrijnig gooi ik de ketting op het lichtste verzet en begin te trappen in de hitte. Aftellen van 21 naar 0, over zo’n 13 kilometer. Als eindelijk de auto naast me komt rijden en René vraagt of het gaat snauw ik hem af. “Natuurlijk gaat het niet, en ik heb dorst”. Marcel springt uit de auto, neemt mijn bidon aan, vult hem en geeft me al rennend een volle bidon met goddelijk koud water. Bedankt.

Maar een aantal bochten verder begin ik een beetje draaierig te worden. “Ik moet eten”, roep ik als de auto weer langszij komt. In Huez stop ik, eet 2 aangereikte krentenbollen, een plak koek en spuit twee gelletjes en een bidon water in mijn keel leeg. Hier moet ik het mee redden. Nog 6 bochten te gaan. Op mijn tandvlees kom ik boven. Kees, Marcel en René staan hier op me hier op te wachten, en samen met Kees trap ik precies na 12 uur de laatste kilometer over de officiële finish van de Alpe d’Huez.

Nooit meer, zeg ik tegen Kees. Wat een martel gang. Maar ik heb het volbracht!

Klik voor:
De route
de foto's

klik hier voor het verslag van de eerste dagen.

Franse Alpen 2014

Onze fietsvakantie in de Franse Alpen kent tot nu toe de nodige ups en down. Natuurlijk gaat de weg letterlijk berg-up en down hill. Maar ook figuurlijk. De euforie als je na een dik uur zweten boven op de Alpe d’Huez staat, maar ook tegenslagen en teleurstellingen. Zo is René na een stuurfoutje in de berm geraakt en heeft z’n schouderblad gebroken. Valt het andere erg zwaar om in de zinderende hitte (>30 °C) berg op te fietsen, en is mijn linker shifter defect zodat ik straks handmatig van tandwiel voor moet wisselen.

Dit alles staat natuurlijk in het niets bij de teleurstelling en pijn die René nu voelt. Met een lamme vleugel de hele dag in een stoel hangen en onze sterke verhalen aan horen als we terug komen na een dag fietsen.

Het begon allemaal op zondag. Na zaterdags in nog geen 12 uur probleemloos naar de Franse Alpen gereden te zijn en onze Gîtte betrokken te hebben, konden we zondags echt aan de bak. De te fietsen routes waren door de heren van Goethem al uitgestippeld. Dag 1 zou de dag van de warming up worden. Geen moeilijke beklimmingen. Gewoon een rustig ritje naar la Bérarde, 80 km met zo’n 1000 hoogte metertjes. Lekker rustig aan. We ervaarden het allemaal toch iets anders. Tijdens de beklimming tikte het stijgingspercentage kilometers lang tegen de 10% aan en ging de thermometer met gemak over de 30 graden heen. Oef. Gelukkig verliepen de laatste kilometers wel iets vlakker en was er op de top een koud beekje waar we onze voeten in konden koelen.

Op de terugweg (dezelfde weg als heen maar nu naar beneden) kwamen we langs het dorpje Venosc. Volgens Kees de moeite waard om even naar toe te klimmen. Boven bleek daar geen woord van gelogen al hadden we er niet zo’n oog voor in de hitte. Snel maar weer naar beneden en onze weg vervolgen was het idee. Kees en ik waren al gedaald naar de volgende kruising waar we wachtte op de rest. Raymond en Marcel volgde snel, maar René bleek te ontbreken terwijl hij voor Marcel en Raymond vertrokken was. Met z’n vieren weer omhoog tot we zijn fiets in de berm vonden. René bleek een meter lager te liggen met zijn hoofd onder het bloed, zijn linkerarm in een vreemde hoek en een verbeten gezicht van de pijn. 112 werd gebeld en René werd door de pompiers opgehaald.

Het ziekenhuis in Grenoble constateerde een gescheurd schouderblad en wilde hem pas de volgende dag laten gaan nadat in al hun wijsheid besloten was dat deze fractuur niet operabel was.

Die maandag zijn wij maar met z’n vieren gaan fietsen in de gedachte dat René in kundige handen was. Onze route zou er 1 van zo’n 100 km worden met 2 flinke beklimmingen er in. Direct 5 km na de start uit ons huisje de Col d’Ornon op en na zo’n 40 km zou dan de Col de la Morte volgen. Die laatste was bijna echt de doodsteek voor Raymond. De Col d’Ornon kwam hij redelijk fris op maar toen naast het wegdek ook de tempratuur ging klimmen legde hij bijna het loodje. Gelukkig konden we boven bijkomen met een koel glas drinken. Nu enkel nog dalen tot de grote weg en dan 25 km vals plat tot het huisje. Wat een pokke stuk!

Maandagavond hebben we René bevrijdt uit zijn medische “gevangenis”. Hij was blij met ons mee te mogen. Enkel de snee in zijn wenkbrauw en arm was gehecht. Geen operatie dus. En met een tas vol pijnstillers mocht hij met ons mee, uit eten. Een welkome afwisseling van het ziekenhuisvoedsel.

Dinsdags zijn we met z’n vieren een kort rondje gaan rijden, met het idee niet te laat thuis te komen. Niet gezellig voor René, want die bleef thuis. En men verwachtte onweer rond 2 uur. We zouden de Alpe d’Huez beklimmen en dan via de achterzijde terug naar Bourg d’Oisans fietsen. Onderweg nog even over de Col de Sarrenne. 54 km volgens het toerboek. De werkelijkheid was iets anders. Alpe d’Huez is natuurlijk zoals beschreven. Begint heel steil en gaat dan erg steil door, 21 bochten en gemiddeld 9%.

Boven was het zoeken naar de officiële finish, en dan vooral welke route te volgen door het ski dorp tot de streep. Maar uiteindelijk kwamen we allemaal boven over de streep. Na een kopje koffie volgde de rest van de route.

Het achterland van de Alpe is zo mooi. Wat een rust. De route naar de Col de Sarrenne liep wat op en neer golvend tussen de alpenweides door tot dat er geklommen moest worden naar de top van de Col. Hierna volgde een gevaarlijke en moeilijke afdaling met slecht wegdek en een paar verraderlijke bochten was ons gewaarschuwd. Dus met kramp in de vingers van het remmen kwamen we beneden. Nu enkel een slinger weggetje over het “balkon” terug naar de route de Alpe d’Huez. Echter hier zaten nog 2 zeer zware klimmen in die niet in ons routeboek als zodanig aangemerkt stonden. Met kramp in de kuiten konden we uiteindelijk beginnen met de afdaling om net voor het los breken van het onweer ons huisje te bereiken. Er stond 76 km op de teller met 2300 hoogtemeter. Routeboekje klopt dus niet helemaal.

Woensdag is onze rustdag geworden. ’s Morgens even naar de fietsenmaker om onverrichterzaken terug te keren. Mijn linker-shifter is kapot en kan enkel door de fietsenmaker vervangen worden door een nieuwe. De garantie van Shimano dekt volgens mijn fietsenmaker in Limmen enkel de omruil. Dus hier een nieuwe kopen en laten monteren en de kosten (+ € 175,-) te verhalen op Shimano werkt volgens hem niet. Ik heb dus maar besloten om donderdag de Marmotte te fietsen terwijl ik met de hand de ketting van de voorste tandbladen wissel. Gelukkig heeft Marcel aangeboden om naast ons te blijven rijden met de auto. Dus mocht het mis gaan dan kan ik altijd nog in de auto stappen. Al ga ik daar niet van uit.

klik voor:
route zondag,
route maandag,
route dinsdag.

de foto's

Ermelose Klim Toer

Vrijdag 30 mei hebben we met 4 Uitgeesters mee gedaan aan de Ermelose Klim Toer. Geen KlimClassic dit jaar, want ik had geen zin om de dag na de bruiloft van mijn zus vroeg op te moeten staan.

Zo stonden we vrijdags om half acht in het bos bij Ermelo de fietsen van de drager te halen. Een parkeerterrein had men niet echt, op een bospad tussen de bomen, mochten we onze auto parkeren.

Bij de inschrijving bleek al dat het een hele andere toertocht zou zijn dan de KlimClassic. Qua hoogte meters zou deze tocht wel een goede poging doen, maar qua deelnemers aantallen etc. was dit toch een stuk rustiger. Geen lange rijen bij inschrijftafel, toiletten of koffie. Alles lekker ontspannen dus.
Na ingeschreven te hebben sprongen wij op de fiets voor onze klimtoer, 180 kilometers over de Veluwe!

Het zou een mooie dag worden, en de zon deed aardig haar best om die belofte waar te maken. Al hing er hier en daar een wolk die het rijden in korte mouwen nog even deed uitstellen.

De route en omgeving maakte echter heel veel goed. Wel veel smalle fietspaden in het begin maar omdat het deelnemer aantal laag lag geen gewring of geduw in de bochten. En langzaam begon het landschap te glooien, bijna ongemerkt fietste je de Veluwse heuvels op.

Deze klimtoer telde mee voor het klimmersbrevet, dus elke puist en pukkel in het Gelderse landschap werd opgezocht. Zo stonden we boven op de Posbank om na een flinke afdaling deze wederom te beklimmen vanuit Rheden. Ook de Emmapiramide in Rozendaal en de Italiaanse weg rolden onder onze wielen door.

Zo om de 50 km was er een stempelpost. De eerste gebruikte we om de achterband van Rene te vervangen. Die was plotseling erg zacht op het moment dat we verder wilde rijden.

Bij de 2e, het clubhuis van wielervereniging Reto, trakteerde we ons zelf op koffie met appeltaart. En bij de 3e stempelpost net na Radio Kootwijk, waren we blij even van het zadel te mogen en de benen te kunnen strekken. 180 kilometer is toch wel veel, zeker als het parkoers niet vlak is. Hier kregen we een beker bouillon en een stuk fruit uitgereikt om zo voldoende energie te hebben voor de laatste kilometers. Ik had die wel nodig. Vooral de laatste 15 kilometers vielen me zwaar. Je ziet Ermelo al op de borden staan maar bent er nog niet. Op karakter de finish gehaald. Toch te veel kopwerk gedaan?

De route: http://www.strava.com/activities/147300062

Vrij gezellig in Valkenburg

Komende woensdag trouwt mijn zus Annemiek met haar levenspartner Erik. Erik is “fanatiek” fietser en zijn vrienden besloten hem op gepaste wijze in het zonnetje te zetten nu hij nog “vrijgezel” is.

Zo togen we zaterdagochtend met 11 man naar Heemskerk om hem te overvallen en nadat hij een voedzaam ontbijt voor ons geserveerd had te ontvoeren voor een weekend in Valkenburg.

Na een vlotte autoreis arriveerde we, Erik nog steeds geblinddoekt, rond 1 uur bij ons hotel in Valkenburg. Erik had, toen het zwarte skimasker af mocht, al wel in de gaten dat we vrij zuidelijk waren maar dacht eerder aan Landgraaf dan Valkenburg.
Nadat we hem op een oude opoe-fiets gezet hadden en richting centrum gingen had Erik wel in de gaten waar we waren en wat de bedoeling zou zijn met die oude fiets.

Toen we langs de Amstel-Xperience op de Polfermolen kwamen stond daar net een grote groep wielrenners klaar om An Groupe te vertrekken. Erik werd daar op opoe fiets tussen geplaatst en kon zo mee in het peloton. Helaas voor hem werd hij na enkele meters al uit de koers gehaald.

Na op een terras bijgekomen te zijn van deze ervaring maakte wij Erik klaar voor de volgende uitdaging. Met opoe fiets de Cauberg beklimmen. Net als die postbode naast Michael Boogerd deed. Maar Erik kreeg uiteraard nog een retro fietsshirt en koersbroek aan. Terwijl wij het asfalt besmeurde met leuzen stond Erik op de pedalen om deze Limburgse puist te bedwingen. Helaas bleek dat op een zware fiets zonder versnellingen bijna onmogelijk te zijn. Erik kwam zwaar zwetend tot halverwege de Cauberg.

Met de afdaling had Erik minder problemen, al gooide een blokkerende terugtraprem bijna roet in het eten.

Gelukkig liep dit met een sisser af.

Na de beklimming van de Cauberg stond een andere fiets activiteit op het programma. Koersbroek en fietsshirt mochten verruild worden voor mijnwerkers helm want we gingen ondergronds.

Jeroen en Arthur hadden een route in de Mergelgrotten laten uitstippelen. Met speciale fietsen en zeer vakkundige gids toerden we zo’n anderhalf uur in het pikkedonker op 40 meter onder de grond. Een zeer bijzondere ervaring. Mede doordat je niet overal rechtop kan zitten en goed moest opletten om niet je hoofd/helm te stoten aan het plafond.

Onderweg werd er flink door getrapt, en na het “plotseling” indraaien van een smal gangetje bleek dat er 3 man uit de groep mistte. Zij hadden niet gezien dat we rechtsaf sloegen en reden verkeerd. Onze gids moest terug om ze te zoeken maar vond ze pas nadat we zonder hen verder zouden gaan?! Gelukkig stonden ze verderop in de gang en konden zo aansluiten zodat we gezamenlijk de toer konden afmaken.
Later werd hier nog even op gedronken tijdens een goed verzorgd tapas-buffet in een andere Mergelgrot.

Op de fiets, Erik dan, verkenden we 's avonds het uitgaansleven van Valkenburg. Hier bleek dat er meerdere vrijgezellenfeestjes gevierd werden. Uitgedorst van SpongeBob tot SuperMario kwamen we de gezelschappen tegen. Erik kwam er dus nog heel schappelijk van af.

Eén teleurstelling volgde nog; Na een zeer gezellige avond in diverse Limburgse kroegen bleek dat ons vervoer (de opoe fiets van Erik) te zijn ontvreemd. En we hadden hem nog wel zo keurig gestald voor het “verboden voor fietsen” bordje.

Gelukkig kon de toevallig passerende “sterke arm” ons vertellen dat de daders gepakt waren en ons “vervoer” verderop gestald stond. De politie is je beste kameraad. Zonder kleerscheuren kwamen we terug bij het hotel. Erik zijn laatste weekend als vrijgezel zat er op.
En het was vrij gezellig !!

Classico Boretti 2014

Wat zeven jaar geleden begon als een kleinschalige gesponsorde fietstocht van uit het Olympisch Stadion is nu een uit zijn proporties gegroeide mega toertocht geworden waar volgens mij de commerciële belangen belangrijker zijn dat het fiets plezier dat de deelnemers er aan beleven.

Toegeven, voorgaande edities verliepen niet altijd helemaal vlekkeloos maar de kleinschaligheid en de geringe deelname kosten voor een toertocht door een mooie omgeving of met leuke extra’s, denk aan het fietsshirt, pasta party of gratis pendelbus naar de Giro start (2010), maakte een hoop goed.

Het hoge deelnemers aantal maakte dat deze wieler klassieker aan zijn eigen succes ten onder gaat. Vanmorgen deed ik er een uur over om van de parkeerplaats met de fiets naar de start te komen. En dat kwam niet door de grote afstand tussen beide plekken. Nee daar lag het niet aan, maar om 7000 fietsers over een smal weggetje heen en terug te laten gaan getuigt niet echt een slim uitgedacht routing plan. Laat men vertrekken over een andere route dan dat men binnen komt. Dat scheelt al een hoop ergernis.

De locatie van deze 7e editie van de Classico Boretti maakte een hoop goed. Starten in Rhenen en dan toeren over de Veluwe met de nodige hoogte verschillen. Super. Alleen was het ook nu jammer dat er zo veel deelnemers waren. In je eigen tempo een “beklimming” op rijden zat er helaas niet in. Daar was het te druk, en het fietspad te smal voor. Onderweg hadden we, fietsgroep Uitgeest, al bedacht om de route zelf nogmaals te fietsen. Gewoon downloaden in de Garmin en dan het knipperende pijltje volgen. Dan maar geen gratis fietsshirt of verkeersregelaars op de drukke kruispunten. En die banaan en plak ontbijtkoek nemen we zelf wel mee.

Wel genoten we onderweg van het natuurschoon en het schrale zonnetje. Mede door het vele kopwerk en het hoge tempo van René van G. vlogen de kilometers onder onze wielen door. Helaas ging het gemiddelde weer hard onder uit door de lekke band en derailleur problemen van Harry, een aantal slecht afgestelde (ver)stoplichten en een optocht van Landbouw voertuigen op het parkoers.

Volgend jaar waarschijnlijk geen officiële Classico Boretti voor ons maar fietsen we gewoon zelf een keer een lekker rondje over de Veluwe.

Bedankt Boretti.

Het rondje via Strava

Mountainbiken in de Achterhoek.

Een weekje in een vakantiepark in Groenlo was de gelegenheid om de Achterhoek eens te verkennen per MTB. Op de website van MTBroutes.nl had ik in de buurt al diverse ATB parkoers gespot. Maandag zouden we de 2 routes van Winterswijk verkennen en Woensdag die van Zeddam. Terwijl we dinsdag een uitstapje zouden maken naar Bochelt om daar Rose Bikecenter te bekijken.

Helaas gingen we er maandag vanuit dat de MTB routes in Winterswijk wel goed aangegeven zouden staan. Via de fiets-knooppunten kwamen we in Winterswijk maar vonden helaas geen startpunt van de MTB routes. Ook de smart-phone bood geen oplossing. Zo op de grensstreek is de ontvangst zeer minimaal. We hebben wel wat leuke single tracks gevonden maar niet de grote route van 50 km of het zeer technische parkoersje van 2 km. Jammer.

Dinsdag winkelen in Bochelt en uiteraard even neuzen in het BikeCenter van Rose. Wat een zaak. Groot !

Onze Koninginnerit op woensdag hadden we beter voorbereid. Startpunt van de MTB route opgezocht en die in de TomTom gezet. Fout rijden kon dus niet. Volgens MTBroutes zou de route van Zeddam een uiterst pittig rondje zijn. En dat bleek al gelijk na de start. Koud een beklimming op valt niet mee. Helaas was het parkoers erg nat. Zondag had het wel hier wel de hele dag geregend maar we hadden verwacht dat het water wel in de grond getrokken zou zijn. Aan de plassen en modder te zien absorbeert de Gelderse bosgrond het water niet zo goed. Onze shirts en fietsen zagen er na 5 minuten al niet meer uit. Dat wordt weer poetsen en boenen.

De route was wel leuk. Veel technische single tracks af gewisseld met wat stroken bospad. Vooral de hoogte verschillen, rond start en finishpunt in Braamt maakte een hoop goed.

Het 2e rondje dat ik voorstelde werd luid weggestemd. Jo wilde nog wel mee voor wat kilometers dwars door het bos maar toen bleek dat het hier voornamelijk steil omhoog ging werd er hard aan mijn shirtje getrokken om toch maar snel de terugweg op te zoeken. Niet heel erg hoor want ik had al voldoende uitdaging gehad vandaag.

Terug bij de auto klonk ook de eerste donderklap en vielen er al een paar grote dikke regen druppels uit de nog blauwe hemel. Later bij de vakantie bungalow brak het onweer los. Op tijd gestopt dus.

de route van maandag
en van woensdag.

we gaan verhuizen ...

…toch? Afgelopen weekend waren we als kasteelheer en jonkvrouw te gast bij hotel Essenburgh in het Gelderse Hierden. Naast dat we vrijdags te voet Harderwijk verkend hadden en we ons zaterdags op een ontspannen dagje Wellness getrakteerd hadden, klommen we zondags op de mountainbike om de Veluwe aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

En … geslaagd met vlag en wimpel. Het biken op de Veluwe is ons zo goed bevallen dat we zo onze fietsomgeving zouden willen omruilen. Dus te koop, 2 ééngezinswoningen, 1x te Uitgeest en 1x te Muiderberg ;-)

Al begon onze fietsverkenning van de Veluwe wat moeizaam. Het hele weekend was het droog met af en toe een wat mager zonnetje, op het moment dat we de ontbijtzaal uit liepen begon het buiten te regenen. En volgens buienradar zou dat het de eerste 2 uur blijven doen. Dus na ons omgekleed te hebben zijn we in de bar van het kasteel cappuccino blijven drinken tot het droog werd.

Tegen half 1 werd het lichter buiten en zijn we op onze fietsen geklommen en na de plattegrond van Hierden en omgeving bekeken te hebben de kortste weg naar Harderwijk genomen. Volgens MTBroutes.nl zou hier een MTB parkoers liggen. De kortste route die we uitgestippeld hadden bleek een tankbaan / breed zandpad te zijn waar we geregeld diep in weg zakte. Na een hoop geploeter kwamen we bij van der Valk in Harderwijk waar tegenover de MTB route zou beginnen. Dat klopte. Het bleek een leuk rondje te zijn, met vooral in het begin heel veel draaien en keren. De ondergrond was redelijk glad van de modder dus oppassen in de krappe bochten.

Na dit rondje parkoers zijn we de N302 over gestoken en daar de bossen verkend. Overal liggen paden en sporen. De ene wat beter te befietsen als de andere. En dan plotseling zie je zomaar een super mooie single track liggen. Geweldig. Je gewoon laten meevoeren door zo’n track, dwars de bossen door. Heuveltje op, knallen door de bochten en dan maar zien waar het uit komt.

Zo volgden we zodra we weer een mooi pad zagen de bandensporen en verbaasde ons over de vele fiets mogelijkheden hier op de Veluwe. In het duin bij ons, of op de Gooise matras kan je leuk fietsen maar de uitgebreidheid van de Veluwe hier deed ons versteld staan. Hier zou ik wel kunnen wonen.

Na bijna drie en half uur biken waren we weer terug bij ons hotel. Helaas hadden we al uitgecheckt maar konden nog wel de toiletruimte gebruiken om ons wat op te frissen voordat we terug naar het westen zouden rijden. Hier(den) komen we zeker nog eens terug!


de route:

Like a sportscar.

Altijd al willen weten hoe het voelt om als “raceauto” over het circuit van Zandvoort te scheuren?

Gisteren hadden we die kans. Weliswaar niet in een raceauto maar op een racefiets. Maar het idee is bijna hetzelfde.
Met piepende banden weg bij de startstreep, driftent door de bochten, volle bak op het rechte eind, slalommend door de Chicane en met een eindsprint over de finish. Geweldig.

Toerclub Le Champion organiseerde gisteren voor de 2e maal de Omloop van Zandvoort waarbij de wielrenners begonnen met een “tijdrit” rondje over het circuit, om daarna 40, 80 of 120 km door de omgeving van Zandvoort te toeren. ’s Middags waren de hardlopers aan de beurt. Ook zij eerst een rondje met hun gympies over het met rubber besmeurde asfalt waarna de straten van Zandvoort aan de beurt waren.

IJsclub Uitgeest had dit jaar ook een aantal leden heen gestuurd om deel te nemen aan 1 van beide evenementen.

7 man van de fietsgroep vertrok klokslag negen uur vanuit de pit boxen het circuit op. Om het race gevoel nog meer te stimuleren stonden in alle bochten (klassieke) raceauto’s geparkeerd. Nog net geen mannen met vlaggen, om je te waarschuwen voor snelle achterop-komers of voor olie op de baan, maar het gevoel was super. En wie denkt dat het circuit vlak is komt bedrogen uit. De bochten liggen sowieso in een kuip of kom maar ook bepaalde rechte stukken lopen flauw op. Leuk om hier eens te mogen fietsen.

Na ons race avontuur begonnen we aan de toertocht. De tocht bracht ons van Zandvoort via het fietspad door de duinen naar Noordwijk. Hier even oppassen voor voorbij stormende mountainbikers. Er was een MTB wedstrijd aan de gang en de jongens met de dikke banden moesten een stukje fietspad nemen om verderop het mulle zand weer in te duiken.

Wij gaven de wedstrijdrijders alle ruimte, om vervolgens langs de bloeiende bollenvelden naar Leiden te fietsen. Helaas was in Leiden de bordjes-plaatser de weg kwijt, en had deze op een zodanig plaats opgehangen dat wij tot 2x fout reden. Gelukkig konden we in het clubhuis van toerclub Swift ons verhaal kwijt aan de medewerkers van Le Champion en ondertussen de verbruikte koolhydraten en vocht bijvullen.

De eerste 40 km stonden nu op de teller en we reden richting Alphen. Verder langs de Wijde Aa en Braassemermeer terug naar de Bollenstreek. Stempelen in Lisserbroek maar wij stopte pas voor koffie in Hillegom. Even bijkomen op een terras in de zon van een heerlijke koffie.

Hierna volgde de laatste 35 km. Van Hillegom, langs de Zilk naar Vogelenzang. Door Bennebroek naar Cruquius. Langs de ringvaart naar Vijfhuizen. We bleken ook de bordjes “rondje Haarlem” te volgen. Een hele mooie fietsroute om Haarlem heen, maar minder geschikt om met een kleine 2000 wielrenners op de eerste mooie Lente zondag te berijden. Dit kan je beter doen als het minder druk is op de smalle fietspaden. Het was hier dus goed oppassen voor de overige gebruikers van het fietspad.

Op het bumpige fietspad van Spaarndam naar Santpoort reed Kees lek. "Daar gaat ons gemiddelde" Twitterde Marcel de wereld in. Maar genietend in het zonnetje keken we toe hoe Kees met hulp van Benno de lekke band verving voor een exemplaar zonder gaten. Nadat het rubber op druk was konden we de laatste 10 kilometers afraffelen. Snel door Bloemendaal en Overveen over het laatste stukje duinpad terug naar Zandvoort.

Midden in het centrum was de finish van onze omloop. Hier werden wij gehuldigd, terwijl verderop de hardlopers aan hun Omloop van Zandvoort bezig waren. Wij ruilde onze volle stempelkaart in voor een zwaar verzilverde medaille. Mooi voor in de prijzenkast of aan de schoorsteenmantel. Kijk daar doen we het allemaal voor.

De resultaten volgens Stava: klik

All you can eat.

All you can eat. Daar leek het vanmorgen op het MTB parkoers van Schoorl wel op. Vreet alle pannenkoeken die voor je rijden zo snel mogelijk op.

Houdt een ezel een wortel voor en hij gaat harder lopen. Maar de pannenkoeken voor de neus van deze ezel deden hem niet sneller rijden. Hij wilde ze wel zo snel mogelijk opvreten maar kon er niet altijd even snel langs. Natuurlijk mag iedereen op het parkoers rijden, en wil je net als ik een snelle tijd neer zetten dan weet je dat je op zondagmorgen na 10:00 uur NIET op Schoorl moet gaan rijden.

Maar ezels zijn koppig en hard leers. En het eerste rondje kon ik toch in 41:11 afraffelen.

Tijdens de tweede ronde had ik tijdens de eerste klim erg veel last van ophoog komende pannenkoeken. Iets te snel gegeten? Maar na deze klim kwam de maag tot rust en kon ik verder volle bak gaan knallen. De enkele tragere rijder die ik tegen kwam kon ik snel voorbij.

Op twee derde van het parkoers zit nog een pittige klim die met een snelle afdaling eindigt bij het stukje fietspad in het parkoers. Hier kan je altijd een deel van de verloren tijd goed maken door snel te dalen en dan het tempo vast te houden tot op het fietspad.

Vandaag echter zag ik nadat ik over de top heen kwam en de afdaling in dook rechts een fiets liggen in de bosjes. En toen ik nog beter keek zag ik er een man naast liggen. Maar omdat ik altijd zo met neer zetten van een snelle rondetijd bezig ben, kneep ik niet gelijk in de remmen. Gelukkig werkte het gezond verstand nog wel, hetzij iets trager. ;-) Stel dat jij daar ligt Peter, dan wil je toch ook dat men stopt om je te helpen? Het argument dat nog even in me op kwam dat iemand anders wel zou stoppen, liet ik gelijk varen toen ik terug ophoog fietste en andere ATB-ers tegen kwam. Nee ze zagen de man echt niet liggen. Het “Help even, daar ligt iemand” werd niet gehoord.

De onfortuinlijke rijder was in de afdaling in het mulle spoor terecht gekomen en over de kop geslagen, de gekapte struiken en takken in gedoken. “Gaat het?” riep ik terwijl ik omhoog klauterde in een poging bij hem te komen. “Ja wel, maar ik moet even bij komen van de schrik riep de al iets oudere mountainbiker terug.” Een van de afgekapte takken had hem lelijk geraakt in het gezicht. Een grote bloeduitstorting vormde zich al op zijn neus. Bloed sijpelde langzaam langs zijn wenkbrauw maar verder leek het allemaal wel in orde met de man. Ik hielp hem opstaan en zijn fiets weer op het pad tillen. “Het gaat wel weer”, zei de man en bedankte me voor mijn hulp.

Een baanrecord kon ik verder wel vergeten, maar omdat ik even stil gestaan had was mijn hartslag flink gezakt. Ik kon volle bak mijn ronde afmaken, en geconcentreerd de “nieuwe” drops op de NOK nemen voordat ik de kuil in stuurde en de stopwatch stil zette. 2e ronde in 47:23, vanwege mijn reddingsactie.
Goed bezig hè?

heen en weer naar Petten

Om al een beetje kilometers in de benen te hebben voordat we volgende week zondag het circuit van Zandvoort onveilig gaan maken met onze racefietsjes, (zie omloop van Zandvoort van Le Champion) hadden we afgelopen zondag afgesproken om een ritje te rijden. De windrichting en kracht zou de te fietsen route bepalen. Dat wil zeggen, wij wilde tegen wind in beginnen zodat we op de terug weg lekker wind mee zouden hebben. Daar de wind zondagochtend uit het noordwesten woei ging we met zijn vijven richting Petten.

Marcel was niet van de partij want enkele gebroken ribben, opgelopen door een snoekduik over het stuur van de MTB vorige week, gooide roet in het eten. Sterkte Marcel. Hopelijk kan je wel mee naar Zandvoort.

Wij koerste op ons gemak in noordelijke richting. De wind was vrij krachtig en onze snelheid laag. Maar genietend van de omgeving reden we langs de duinrand van Limmen, via de Egmonden naar Bergen. Door Schoorl en na Groet volgt dan Hondsbossche, waarna we Petten in reden opzoek naar een uitspanning voor een welverdiende bak koffie. Helaas was de horeca in Petten nog niet voorbereid op zondagse bezoekers en moesten we terug naar Camperduin voor ons bakkie troost.

Daar, op het begin van de zeewering lag nu ook het keerpunt voor de MTB strandrace, Castricum – Capmerduin. Hier hebben we nog even gezien hoe de koplopers via het puntje van de dijk de terugweg naar Castricum in zetten. Nu met de wind lekker in de rug.

Wij genoten eerst nog van onze koffie met een appelrondje voordat ook wij de wind in de rug kregen. Nog even door het duin bij Schoorl maar daarna wederom voornamelijk langs de duinrand terug naar huis, waar Benno ons nog even trakteerde op een rondje herenhuizen kijken in Bergen.

Rond half één waren we weer thuis en konden lekker in de tuin en in het zonnetje nagenieten van deze rit.

Er ligt een paard op het pad.

Halverwege ons mountainbike rondje over de Gooise matras werden we gisteren gevraagd om te helpen bij een gestruikeld paard.

Wij hadden al een leuk stukje gefietst over de heide bij Hilversum en reden om het Laarder Wasmeer heen richting theehuis ’t Bluk toen we op een ruiterpad een wit paard zagen liggen. De berijdster stond er naast samen met een andere mountainbiker en wenkte ons om te helpen. Het paard was gestruikeld over een boomwortel en de berijdster kon net nog op tijd van de rug af springen. Maar nu lag het paard wat ongelukkig op het ruiterpad en kon zijn benen niet meer goed onder haar lijf krijgen om op te staan. Of wij even mee wilden helpen duwen als het paard probeerde op te staan.

Onze fietsen even tegen een boom geparkeerd en met vereende krachten geprobeerd het paard een zetje in de rug te geven. En ook al was dit een relatief klein paardje, er was nauwelijks beweging in te krijgen. Het paard werd door de berijdster aangespoord om ook zelf mee te helpen, maar wat we ook probeerde het lukte niet. Iedereen die passeerde kwam mee helpen maar ook nu kregen we haar niet op de been. Het paard zelf lag te trillen van de shock. De opgetrommelde manage houder kwam met touwen helpen maar zelf toen lukte het ons niet.

Uiteindelijk heeft de Amazone een veearts en de brandweer om hulp gevraagd. Hoe dit is afgelopen weten we helaas niet, want omdat het al laat werd en professionele hulp onderweg was zijn ook wij weer verder gefietst. Maar fietsend over de heide bleef het paardje wel in onze gedachten. Hopelijk mankeerde ze niets en heeft de amazone haar weg op de rug van het paard kunnen vervolgen.

2 rondjes Schoorl

Na een weekje wintersport terug naar het voorjaarsweer in Nederland. Hoogste tijd om de ATB weer van stal (schuur) te halen en nu eens naar Schoorl te reizen om hier onze mountainbike skills te testen.

Het was al weer enige tijd geleden dat ik hier een volle ronde gereden had. Tijdens de laatste mtb-toertocht hebben we wel delen van het parkoers verkend, maar geen volledige ronde gemaakt.

Het parkoers lag er super goed bij. Ondergrond was vochtig maar niet te nat, waardoor je goed grip had in de bochten en op de klimmetjes. Het onderhoudsteam van MTB-Schoorl was flink actief bezig geweest want het parkoers had vele verbetering ondergaan.

Zo was in diverse klimmen en bochten het uitgesleten spoor aangeheeld of opgevuld. Ook was er in 2 afdalingen een aantal drop-off’s gemaakt, inclusief “chicken run” voor de minder technisch onderlegde renners onder ons. Helaas zagen we bij onze 2e ronde een onfortuinlijke renner onderaan de afdaling liggen. Er stonden al genoeg mensen om heen welke zich over hem ontfermde en hulp voor hem aan het regelen waren. Maar zoiets doet me toch altijd even schrikken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. De rest van onze ronde waren we dus nog meer op onze hoede.

Omdat Staatsbosbeheer het verbrande bos aan het omtoveren is in een zandverstuiving en hier (tijdelijk?) koeien laat grazen, hebben de parkoersbouwers 2 bruggen over de afrastering gemaakt. Je kunt dus gewoon volle bak je rondje blijven rijden zonder af te stappen en klaphekjes te openen. Super.

Die zandverstuiving is (nu nog) een troosteloos stuk in het parkoers. Alleen maar zand en altijd tegenwind. Van mij mogen de bomen weer terug. Men is bezig om het parkoers helemaal om te leggen zodat we niet meer met onze noppenbandjes door dit mulle stuk hoeven maar dat laat helaas nog even op zich wachten. Tot die tijd dus stofbril op tegen het stuivende zand.

Ditmaal geen PR’s verbroken, wat na elke klim of lastige afdaling bleef ik even op mijn meisje wachten. Maar wel fijn gefietst samen.

MTB toertocht Alkmaar

Dit weekend wilde ik eigenlijk weer eens op Schoorl gaan rijden, maar ik las op Facebook dat Le Champion dit weekend een wandeltocht organiseert welke met 15.000 wandelaars ook over het ATB parkoers van Schoorl zouden lopen. Als je daar tussen gaat fietsen maak je geen vrienden, dus dat plan maar laten schieten.

Op de ATB toertocht kalender las ik dat er een toertocht zou zijn, welke zou starten in Alkmaar en Schoorl en omstreken zou aan doen. De organisatie van zo’n toertocht is meestal wel op de hoogte van andere evenementen in de regio, dus we zullen wel niet door de stromen wandelaars heen geleid worden.

De start was om 9:00 uur bij de Wielerbaan (moet blijven – Like op Facebook) en ging gelijk de polder in. Vanwege de vele regen van afgelopen nacht dacht ik dat het weggetje om de molen richting Egmond wel erg nat zou zijn. Maar blijkbaar had men de molen laten draaien of zo iets wat dit pad was nagenoeg droog.

Via Egmond gingen we door naar Bergen en op het eerste stuk onverhard na ging alles in duin over de beklinkerde paden. Dat had toch niet gehoeven? Het was nog ruim voor 10:30 en geen wandelaar te zien.

Diep in de bossen van Staatsbosbeheer gingen we van de paden het ATB parkoers op. Een paar kilometer verder stond het koek- en zopiekraampje. En na een krentenbol en een kop warme bouillon ging we even verderop het strand op, terug richting Egmond.

Maar wat was het strand zwaar! De wielen zakte diep weg, zoekend naar een stukje hard zand om nog wat snelheid te kunnen maken. Vanaf de Kerf kwamen we de wandelmarathon tegen. Duizenden wandelaars op het strand. Gelukkig liepen ze niet direct langs de vloedlijn zodat onze MTB banden daar het hardste stukje konden gebruiken. Pas in Bergen aan Zee mochten wij van het strand, om via het duin (verhard :-( ) terug te rijden naar het ATB parkoers. Hier nog even het laatste stuk, inclusief de beklimming van de Nok, pakken en daarna terug naar Alkmaar.

Helaas nu ook weer over de weg. Jammer want volgens mij hadden we veel meer onverhard kunnen rijden zonder de wandelaars voor de voeten te fietsen.

MTB Toertocht Petten

Nog voor ik op zaterdagmorgen FC Uitgeest D3 mocht aanmoedigen had ik er al een ritje op de MTB op zitten. En niet bij ons in het duin, nee de MTB veldtoertocht in Petten. Altijd leuk.

Deze MTB toertocht wordt altijd op zaterdag verreden, terwijl alle andere MTB toertochten in Noord Holland op zondag zijn. Maar dit is altijd een leuk rondje en paste precies in het gaatje voor de voetbal in mijn agenda. Dan maar niet uitslapen deze zaterdag.

En zo reed ik na me ingeschreven te hebben in de sportkantine in Petten om tien voor negen naar de start waar ik aangemaand werd door te rijden zodat we gelijk weggeschoten werden. Als eerste met z’n tienen mochten wij beginnen. En voor ik er erg in had reed ik op kop. Om de kantine heen, door een woonwijk en dan de Hondsbossche Zeewering op richting het Noorden. Langs wat vakantiewoningen en dan door een soort park/bos met aardig wat hoogte verschil (voor Noord Hollandse begrippen) Hier had men de route zo uitgezet dat je alle paden wel een keer kruiste en je dus ook andere rijders tegen kwam. Aangezien ik nog op kop reed en ik niemands achterwiel kon volgen, reed ik een keer verkeerd en kwam op een pad waar ik al gereden had. Maar nu kon ik wel andere rijders volgen en zag waar ik fout gegaan was. We gingen het park uit en reden achter de reactor langs van het EnergieOnderzoeks Centrum van Petten naar het strand.

Nu was het getij wel goed en hadden we een lekker breed en hard strand onder onze wielen. Zo knalde we door naar Callantsoog. Hier mochten we het strand af en via wat asfalt het bollenveld in. Asfalt en grintpaden volgden elkaar op, tot we een boerenerf op gestuurd werden waar warme Bouillon en een krentenbol voor ons klaar lag.

Na deze versterking konden we verder of helaas nog veel asfalt, tot we het duin opgestuurd werden. Een leuk slingerpad bracht ons terug naar Petten waar we wederom om de reactor in het park van de heenweg terecht kwamen. Nu geen spoorzoeken meer en via wat leuke singletracks kwamen we terug bij de kantine van de sportvereniging.

Inmiddels was het half elf en na mijn natte kleding vervangen te hebben voor iets droogs kon ik snel naar Heemskerk om D3 van FC Uitgeest 0-4 te zien winnen van Ado ’20.

Strandrace Egmond-pier-Egmond

Deze editie van de Egmond-pier-Egmond strandrace was één van de zwaarste tot nu toe. Dat valt te lezen op de diverse fora, weblogs en nieuwspagina’s. En zo voelde het ook!

Vanwege het late hoog water, half 1 in Egmond, was de start van de strandrace pas om half 2 in de middag. Maar 1 uurtje na hoog water, dus dat voorspelde al dat het een zware race zou worden. De harde wind deed hier nog een schepje boven op. En nadat we weggeschoten waren bij de start bleek dat ook wel. Amper een meter breed was de strook waar het strand nog een beetje te berijden was. Probeer dan je weg maar te vinden. Het juiste spoor te kiezen en er in zien te blijven, rijders inhalen, Obstakels ontwijken. Pff.

De eerste kilometers had ik het erg zwaar. Voor de start had ik nog wat lucht uit de achterband laten lopen maar direct na het startschot dacht ik op de velg te rijden. Iets te veel lucht uit de band? Wat nu stoppen en pompen of toch maar door en kijken wat de achterband op het strand doet. Gelukkig liep het daar iets beter maar toch voelde het nog niet goed. Uiteindelijk maar door gefietst al kwam volgens mij het hele deelnemers veld me voorbij. Ik had gewoon geen antwoord. Doorgaan en hopen dat het verderop beter wordt.

En dat werd het gelukkig. De zee trok zich langzaam terug en gaf ons meer meters strand al bleef het spoor zoeken. Welk stuk stuurt het beste? Op weg naar de pier hadden we de wind in de rug maar ik voelde hier nauwelijks voordeel van. De velgen zogen zich bijna vast in het zachte zand en het zilte water vloog je om de oren.

Net voor het keerpunt bij de pier kwamen de koplopers ons al te gemoed. In een glimp zag ik het shirt van Marianne Vos in de voorste gelederen.
Het keerpunt was veranderd ten opzichte van voorgaande jaren. Kon je toen even op adem komen met 2 kilometer asfalt, nu moesten we keren op het strand zelf en door het mulle stuk terug zien te ploeteren. Af en toe lopen als fietsen geen optie was. Geen verbetering deze keerlus. Maar de terugreis was begonnen!

Al gelijk bleek dat we heen toch wel wat voordeel van de wind hadden want nu hadden we er dus nog een tegenstander bij. Of eigenlijk 2. Want links op het toch nog smalle strand reden de rijders die nog moesten keren zodat wij genoodzaakt waren in het mullere gedeelte onze weg te vinden. En wilde je je verschuilen tegen de wind door een brede rug op te zoeken, dan zat je al snel in het zachte zand waardoor je veel meer moest knokken om in de waaier te blijven. Niet echt makkelijk dus.

Het beste was om als 2e man te rijden, maar als de koploper er de brui aangaf moest je zelf het kopwerk weer doen. Vermoeiend en zwaar dus. Ook moest je goed opletten. Door verraderlijke mulle stukken schoot er soms zomaar een rijder naar rechts en belandde je in het zachte zand als je niet tegen de renner aan wilde rijden. En ook mij gebeurde het een keer dat ik door het mulle zand naar rechts geslingerd werd en het halve peloton achter me in het zand terecht kwam. Sorry boys!

Bij Castricum mag je altijd even de strandopgang op en af om een ronde over de parkeerplaats te maken. Leuk voor de toeschouwers vooral. Terug het duin over voel je in de bovenbenen branden. Au.

Nu het laatste stukje naar Egmond. Een groepje zoeken en in de waaier zien te blijven. Soms lukt dat, maar soms ook niet. Dan door stoempen en wachten tot de volgende groep voorbij komt en zien dat je kan aanpikken. De laatste paar kilometers lukte me dat goed. Er kwam en snelle groep langs en ik kon mooi mee, een hoop renners inhalen van groepjes die ik eerder gelost had. Dat doet me goed.

In Egmond is het dan even ploeteren door het mulle zand en dan de boulevard op en op de laatste meters naar de finish er nog proberen een eindsprintje uit te persen. Niet dat dat echt goed lukte want de kramp schoot in mijn kuiten maar de renner die naast me het strand af kwam eindigde toch achter me.

Op de klok stond 1:53:22 (bruto tijd) later gecorrigeerd naar 1:53:03. Goed voor een 392e plaats. Geen PR. maar ik denk dat niemand zijn tijden verbeterd heeft met zulke zware omstandigheden.

Volgend jaar weer, werd me ’s avonds gevraagd. Ja natuurlijk. Pijn is fijn. Afzien hoort bij sport.

Kilometerteller 2013

De afgelegde kilometers in 2013:

ATB (Giant Anthem en 29-er) 1545 km
Racer (Sensa en RedBull) 4090 km.

Vanwege een slecht voorjaar dus niet zo heel veel racefiets kilometers dit jaar. Hopelijk in 2014 meer.

Castricum-pier-Egmond-Castricum

Vanmorgen nog even het strand op met de 29-er. Vorige keer viel ons ritje letterlijk in het (hoge) water, maar vanmorgen was het tij gekeerd. Via het Castricummer duin, de oranje route, naar Johanna’s Hof gereden om toen de Zeeweg te volgen en bij Castricum aan Zee het strand op te rijden.

Op en naar het strand was het erg druk met strandracers. Iedereen had deze mooie zondagmorgen aangegrepen om nog even te trainen. Er lagen zelfs strobalen bij de strandopgang om het “fiets op je nek nemen” te trainen.

Ik hield het vandaag bij het strandracen. Eerst van Castricum naar de pier, lekker tegen de wind in buffelen.
In Heemskerk werd in ingehaald door een groepje van 4. Hier kon ik mooi aanpikken in de waaier en blijven zitten tot Wijk aan Zee. Maar omdat ik er toch een training van wilde maken liet ik het groepje na een paar kilometer lopen. Gewoon weer zelf tegen die wind in beuken.

Toen mijn voorwiel eindelijk de betonblokken van de pier raakte was ik al redelijk uitgewoond. Pittig windje. Gelukkig had ik hem nu in de rug en ik had verwacht op mijn gemakkie naar Egmond te kunnen peddelen. Helaas werd het toch iets zwaarder. De vloed kwam langzaam op en het strand begon harder aan de gladde banden te zuigen. Net na de zendmast/weerstation, zo’n 2 kilometer voor Egmond besloot ik toch maar om te keren, want ik moest nog een stukje terug tegen wind in naar Castricum. De onverharde kilometers in duin en het stuk tegen wind begon z’n tol al te eisen. Ik kreeg trek maar had niet meer bij me dan een inmiddels half lege bidon water, nog even afzien dus. Over het strand harken tot Castricum en daarna eindelijk de wind pal in de rug. Op de grote plaat op huis aan.

Deze eerste echte strandtraining viel me zwaar. Zeker omdat we gisteren ook al 47 km door de bossen en heide rond Hilversum gereden hadden en ik de week er voor snot verkouden was. Ook kwam ik er tijdens mijn strandtraining achter dat het stuur van mijn 29-er te hoog staat. Dit vanavond aangepast. Nu zien of ik tijdens het weekje vakantie dat ik nog heb een gaatje kan vinden om nog een rondje te trainen voor de strandrace.

PS. heeft er iemand nog een startbewijs voor Egmond-pier-Egmond over? Jolanda wil ook mee rijden maar was te laat met inschrijven.

Strandracen ?

Om ons voor te bereiden op de komende strandrace Egmond pier Egmond op 11 januari waren we zondagmiddag richting Castricum aan Zee gefietst. Zodat we daar over het strand naar de pier en weer terug konden rijden om zodoende al vast te wennen aan de bijzondere fietsomstandigheden van het fietsen op het strand. Jo wil namelijk ook mee doen met de strandrace maar heeft nog nooit op het strand gefietst, de hoogste tijd dus om dit eens te proberen.

Aangezien het officiële sluitingsuur (half elf) van het Noord-Hollands duingebied voor mountainbikers (op onverharde wegen) al lang voorbij was reden we via Castricum en Bakkum naar het strand, maar voor we het strand op gingen liet ik even de extra lus zien die in de strandrace zit. Tijdens de strandrace word je bij Castricum aan Zee (op de terugweg) van het strand gehaald. Via de trappen moet je dan naar beneden de parkeerplaats op en dan langs de slagboom (geen kaartje nodig die dag) weer terug omhoog richting strand. Hier en daar nog even de fiets op de nek nemen omdat men hier dan strobalen neerlegt om de snelheid er uit te halen.

Wij gingen dus ook even met de fiets de trappen af, waarbij Jo de vering in haar strandfietsje erg miste. Hierna uiteindelijk dan toch het strand op.

Boven op het duin viel al op dat het strand erg smal was deze middag. We waren juist op het verkeerde tijdstip op het strand, het was namelijk vloed. Nog wel even geprobeerd om tegen de vloedlijn aan te fietsen maar dat was eigenlijk geen doen. Je zakte, ook met strandbanden, diep weg in het mulle zand. Jo vroeg of het altijd zo zwaar fietsen is op het strand maar ik kon haar verzekeren dat dat meestal niet het geval is. Op een hard strand kan je gewoon knallen en hoge snelheden halen. Na een kilometertje ploeteren zijn we maar omgekeerd. Nog maar eens proberen als het geen vloed is.

Via de verharde paden in het duin zijn we terug gereden. Bij camping Geeversduin werden we verrast door een heuse kerstmarkt. Met de fiets in de hand nog even gezellig langs de kraampjes gegaan om daarna met de wind in de rug terug naar huis te rijden. Volgende keer maar tijdens het juiste getijde het strand op fietsen

Nieuwe toertocht op Texel

Elk jaar staat de ATB toertocht op Texel wel een paar maal op de agenda. En elk jaar ben ik minimaal wel 1 keer van de partij. Het rondje is al tijden het zelfde, soms met een extra lus richting de Slufter. Meestal een stuk over het strand en over de vaste MTB route van Texel. Vooral voor dat laatste ga ik altijd weer heen, ook al stoor ik me aan de vele verharde kilometers van de route, terwijl er zoveel groen op Texel is.

Zondagochtend was ik dus blij verrast dat we na het verlaten van de boot bij het eerste (en enige?) stoplicht op Texel rechtdoor moesten ipv linksaf richting de bossen van de Koog.

Na een paar honderd meter werden we rechts de weg afgestuurd en mochten we via landerijen, onverharde paden en dijkjes dwars door Texel sturen waarbij we uiteindelijk op het strand terecht kwamen. Met een sprong belanden we op het strand want een heel stuk van de strandopgang was weggeslagen. Dit resulteerde in een “drop off” van zo’n 50 cm. Niet opletten zou geresulteerd hebben in een flinke hap zand.

Op het strand pikte ik aan bij 2 andere rijders om zo kop over kop tegen de wind in te rijden. Hierna gingen we het bos in en kwamen alsnog op de vaste MTB route. Als een op hol geslagen rolercoaster over de single track, diverse malen de wieltjes los van de grond, heerlijk stukje.

Verder door de bossen en de heide om wederom op het strand te belanden. De route ging nog steeds in noordelijke richting, dus maar weer wat andere rijders opzoeken. Eén rijders riep ook al om samen kop over kop te gaan rijden en met een groepje van 4 snelde we zo over het strand.

Even later mochten we het strand weer af, maar na een paar kilometer bospad werden we weer het duin over geleid, het strand op. Met het zelfde groepje reden we nu door tot de Slufter en ook daarna bleven we als 4-tal door rijden over de kiezelpaden. Het tempo lag flink hoog en ik moest stevig mijn best doen om het laatste wiel te houden. Uiteindelijk stopte deze sneltrein bij de controle/stempelpost waar we een beker warme bouillon en een krentenbol kregen.

Na deze pitstop sprong ik weer in het zadel en zag in mijn ooghoek dat 2 van de 3 man van net ook opstapten. Nu werd het een grote inhaalrace. Langzamere renners, welke de boot van een uur eerder genomen hadden, reden nu overal voor ons maar met wat ge-slalom kwam ik overal wel snel voorbij.

We kwamen bij het tweede stuk van de vaste ATB route. Helaas reden er nu steeds wat rijders voor me. Inhalen op de single track gaat moeilijk, vooral toen ik midden in een klasje jeugdige atb rijdertjes kwam. Uiteindelijk zag ik een paar gaatjes en kon ik er voorbij.

Na dit laatste stuk ATB route (veel meer dan voorgaande jaren, klasse) gaat normaal de route via de weg terug naar de boot. Het was 10 voor 12, dus met een beetje hulp van de wind in de rug zou ik dat net moeten redden voordat de boot om klokslag 12 uur zou afvaren terug naar Den Helder.

Echter ook nu hadden de parkoersbouwers bedacht dat er in een mountainbike toertocht zo min mogelijk asfalt wegen horen te zitten en we werden we in het zicht van de haven toch het groen ingestuurd. Daar gaat m’n boot van twaalf uur, dacht ik. Volle bak reed ik over de slingerpaadjes door het duin maar voordat ik bij de haven was zag ik de veerboot al het wad op varen. De laatste meters kon ik dus free-wheelen. Helaas net 5 minuten te laat.

de route - 52 km: op Strava.

Amerongse berg

Verandering van spijs doet eten, dus voor de verandering hadden we gisteren de MTB routes van de Utrechtse Heuvel rug op het menu gezet. Van een local (Gert N) had ik al gehoord dat het nooit zo heel modderig is op de heuvelrug, zeker als het een paar dagen droog is zoals afgelopen week.

Even op MTBroutes.nl gekeken voor een mooi vertrekpunt en dat gevonden in Leersum. Ooit ben ik hier wel eerder gestart voor een rondje MTB-en op de heuvelrug en ik hoopte dat ik nog wat zou herkennen zodat het geen spoorzoeken zou worden. Maar helaas. Mijn geheugen liet me op dit punt in de steek. Gelukkig wilde een fietser die net klaar was met zijn rondje ons wel vertellen hoe we op de track moesten komen. Op de website had ik gelezen dat je makkelijk van de ene naar de andere route kon oversteken en zo 3 of 4 lussen aan elkaar kon knopen. Nadat we het juiste spoor gevonden hadden konden wij ons gaan uitleven over de tracks, tussen de bladeren en over de boomwortels heen. Gelijk bleek al dat het een stukje technischer zou worden dan ons rondje over de Gooise heide. Vooral de vele boomwortels maakte het lastig, maar gelukkig werd het later beter.

Na 2 rondjes over het lusje bij Leersum werd het tijd voor de oversteek naar de volgende lus. We zouden een fietspad moeten volgen en dan weer de bekende MTB route paaltjes moeten tegen komen. Maar helaas. Een hardloper kon ons op het juiste spoor helpen. In deze lus zat wat meer hoogte verschil. Een paar zeer snelle afdalingen en ter compensatie enkele rottig steile klimmetjes.

Na anderhalf rondje staken we over naar de volgende lus, welke over de Amerongse berg zou gaan. Maar deze begon eerst met een razend snelle afdaling. Overal stonden bordjes gevaarlijke afdaling, al viel dat wel mee. Hier en daar een knip maar de vering van onze Fully’s ving dat netjes op. Veel mooie single tracks maar ook stukken over brede zandpaden. Nooit te lang om het saai te laten worden.

We waren lekker bezig op deze track tot we op een splitsing van de route kwamen. We volgden de route naar rechts maar op het eind van het pad stonden geen nieuwe bordjes. Dus maar weer terug om het bordje de andere kant op te volgen. Dat bleek wel goed te gaan want hier volgde de pijlen elkaar wel steeds op.

Omdat het al wat donkerder begon te worden, het liep tegen half vijf, keken we uit naar het oversteek punt terug naar lus 2. Boven op de Amerongse berg bleek dat we de route nog iets moesten volgen en dan zouden kunnen oversteken. Er volgde een mooi technisch stukje dalen en toen konden we de weg over terug naar lus 2.

Het laatste stuk van lus 2 was bekend. Die steile klim zou nog volgen en dan konden we oversteken naar lus 1. Maar of het nu door de invallende schemering kwam of doordat al die bomen op elkaar lijken, de beoogde doorsteek naar lus 1 bleek toch een ander pad te zijn en zo stonden we in de invallende duisternis midden op een doorgaande asfalt weg. Terugkeren het donkere bos in vonden we allebei niet zo slim. Gelukkig kunnen we heden ten dagen vertrouwen op de techniek. De navigatie app om mijn telefoon bracht ons netjes terug naar de auto. Weliswaar via het asfalt maar dat vonden we nu eens niet zo heel erg. In het pikkedonker zonder verlichting door een onbekend bos rijden leek ons ook niet zo’n goed idee.

Terug bij de auto bleek dat we toch dik 45 km gefietst hadden. Heerlijk gefietst en dat smaakt naar meer…

De route op Strava.