toertocht op Texel

Zondagmorgen ging de wekker weer vroeg. Even omdraaien en nog 10 minuten doezelen mag maar daarna moeten we er toch echt uit willen we de boot naar Texel niet missen.
Een paar maal per jaar wordt daar een mountainbike tocht georganiseerd en de editie van afgelopen zondag wilde we niet aan ons voorbij laten gaan. Waarom? Omdat de tocht over de mooiste stukjes van het eiland voert en zeg nou eerlijk, hoe vaak kom je anders op Texel?

Om klokslag 10 uur stuiteren er dan zo’n kleine 300 mountainbikers van het autodek Teso-stomer het eiland op. Ergens daar tussen rijden wij in onze poging het eiland “onveilig” te maken. (uiteraard houden we ons netjes aan de regels van de organiserende vereniging ;-) )

Eerst volgen een paar verplichte asfalt kilometers om daarna de mountainbike route in het bos bij de Koog op te schieten. Helaas reden we ergens in de middenmoot waardoor we te maken hadden met filevorming op de singletrack. (verkeersinformatie niet gehoord?)
Met het zwaailicht op mijn helm kon ik passeren via de vluchtstrook om op de mooie heuveltjes nog even met de wieltjes los te komen, maar maatje Jo moest zelfs van de fiets af omdat voor haar een paar rijders een bodemonderzoek ingelast hadden. Bummer.

Na het eerste deel van het mountainbike parkoers lossen de bos- en zandpaden de stroken asfalt en fietspaden elkaar af. Wat mij betreft mogen die laatste wel in de minderheid blijven maar ik begreep dat de organisatie ons niet overal mag laten rijden. Jammer want er ligt genoeg groen waar onze nopjes zich wel in wilde graven.
Wel mochten onze wielen een stukje heide nemen maar daar stond helaas erg veel water op. Gelukkig was de rest van de tocht over het eiland minder modderig.
Op het noordelijkste puntje van de route duiken we normaal gesproken het strand op om ploeterend door het zilte zand bij EcoMare weer op asfalt getrakteerd te worden. Deze editie schoten we echter net voor de strandopgang links af het terrein van de duincamping op. Tussen de verdwaalde tentharingen door ploeterde we tegen wind in naar het zuiden. Dat vriendinnetje Jo geen strand- (of beter zand-)doop kreeg op de MTB was voor haar een hele verademing. Tegen een windkracht 6 in voor het eerst je weg zoeken over het strand met je MTB is geen pretje. Volgende keer misschien Jo, als het niet zo hard waait.

Even voorbij EcoMare duiken we na wat stroken fietspad weer de singletracks van de vaste mountainbike route op. Ook hier is het eerst modderig maar even verder op wordt de ondergrond beter en racen we naar de “koek en zopie”. Met een hete kop bouillon en een krentenbol moeten we de laatste kilometers wel kunnen volbrengen. Er volgen nu nog een paar pittige klimmetjes en een aantal snelle bochtjes van de vaste MTB route voordat we weer naar de boot mogen peddelen.

Maar daar stel ik voor om het MTB parkoers nog een keer te rijden. Nu geen slome rijders voor je die het tempo er uit halen. Na wat getwijfel stemt fietsmaatje Jo in en vlieg ik vooruit over de verlaten singletracks, om even later terug te rijden en haar op te pikken.
We rijden nu de officiële MTB route en laten de afsteekjes van de toertocht organisatie links (of eigenlijk rechts) liggen zodat we nog een paar hele stevige klimmetjes te verwerken krijgen. Jo moet zelfs een paar keer afstappen maar dat komt natuurlijk door haar pijnlijke knie. De afdalinkjes neemt ze wel “full speed”. Kanjer!

Na 8 km spelen met de fiets is het toch echt klaar en rijden we terug naar de boot. Precies op tijd want wanneer we aan boord gaan van de MS. Dokter Wagemaker, barst de voorspelde regen in alle hevigheid los.

Genietend van onze wel verdiende kop erwten- of tomatensoep varen we terug naar het vaste land.

De route

MTB + 43 km

Sneeuw

Gisterochtend hebben we voor het invallen van de dooi nog even kunnen genieten van alle gevallen sneeuw in de duinen bij Castricum. Dik aangekleed, bestand tegen felle sneeuwbuien en een striemende oostenwind, togen we naar het duingebied.

Jo, die nog nooit voor de lol door de sneeuw gefietst had, moest wel even wennen aan de glijdende ondergrond. Maar na een paar bochtjes en wat handige tip; gewoon je wielen laten zoeken naar het juiste spoor, niet te krampachtig je stuur vast houden, lukte het haar vrij aardig.

In het geheel in het wit getooide duin begon de uitdaging pas echt. De op de paden door PWN voertuigen plat gereden sneeuw fietste prima, maar de smalle bospaden waar slechts een enkele wandelaar met zijn hond geweest was, was een heel ander verhaal. De schoen- en pootafdrukken waren weer vastgevroren en hier doorheen fietsen was erg lastig. De wielen bleven zoeken naar houvast. Beter ging het als je door de nog maagdelijke sneeuw naast het pad fietste, of nog beter precies in het spoor van je voorganger.

Het ploegen door de verse sneeuw viel ons vrij zwaar. Vooral als je ook nog iets moest klimmen. Zaak om voldoende grip op het achterwiel te houden zodat deze niet door slipte, maar wel op het pad zien te blijven.

Na een uurtje ploegen door de sneeuw begonnen de vingers in mijn handschoenen pijnlijk aan te voelen en kon ik ze met moeite van mijn stuur los krijgen. Hoogste tijd dus om een warme kachel op te zoeken.

Op de weg naar huis toe begon het nog eens flink te sneeuwen en met de koude wind er bij waren deze laatste kilometers geen pretje. Maar des te aangenamer is de warme kachel en de hete koffie thuis dan.

ATB + 24 km

de route

Egmond pier Egmond

Waarom deed ik ook weer mee? Is dit leuk? Nog geen kilometer op het strand gereden en toen wist ik het weer. Oja, dit is zwaar. Nog 35 km te gaan. Dat wordt afzien. Banden zuigen zich in het zilte zand. Je voorganger spettert je gezicht onder en de wind probeert de toch al niet zo soepel lopende fiets nog meer af te remmen. Gewoon niet aan denken en proberen je tijd van vorig jaar (toen ik 110% in vorm was) te verbeteren. Helaas zat dat er dit jaar niet in ondanks dat de weersomstandigheden een stuk beter waren.

Gelijk na de start voelde ik de benen al, maar dat heb ik ook na de start van een tijdrit. Heel even de gashendel terug draaien en dan kan ie daarna weer vol open. Dit jaar geen gedrang om van de boulevard het strand op te draaien, ik kon gewoon blijven zitten en door trappen dankzij mijn “kopstart".

Op het strand pikte ik aan bij een groepje dat redelijk de vaart er in had. Slingerend om de langzamere deelnemers van de business klasse heen. Proberen in het wiel van het groepje te blijven. Dat lukte aardig maar bij Castricum aan Zee moest ik ze toch laten gaan. Wachtend op een volgend groepje zakte de snelheid behoorlijk terug. Gelukkig kon ik weer aan pikken en reed de trein nu in volle vaart naar Heemskerk. Nog voor Heemskerk kwamen de blauwe zwaailichten van de begeleiders van de wedstrijd rijders ons al te gemoed. Rob van der Niet (winnaar van 2012) lag op kop, op enkele seconden gevolgd door de achtervolgers met oa. Bart Brentjens, Bram Rood, Rudy van Houts en Mariane Vos. Wat een kanjer is zij toch. Trapt zich, voor het eerst met de ATB op het strand, gewoon tussen de mannelijke Nederlandse toppers. Respect!

Zelf moest ik nog even op de tanden bijten. Een groepje laten gaan, aansluiten bij een ander groepje. Kop nemen, weg fietsen, doortrappen, rammen … Eindelijk de pier. Proberen nu zo lang mogelijk te trappen om dan helaas toch af te moeten stappen en lopend verder te gaan. Op de pier weer in op de pedalen en even bij komen op de paar kilometer asfalt voordat we weer het zand op schieten, terug naar Egmond.

Nu wind in de rug. Lekker. Het nadeel van meedoen op je oude fiets is dat de “versnellingsbak” niet zo uitgebreid is. Steeds zat ik te schakelen tussen kransje 5 en 6 (van de 7) De 5 was iets te licht. De 6 iets te zwaar. Zo modderde ik naar Castricum waar we nog even getrakteerd werden op een lusje over het parkeer terrein. Fijn.

Nu de laatste 8 km. “Houd dat tempo vast, Peter. Nu niet verslappen.” Zendmast en vuurtoren komen steeds dichterbij. Protesterende bil- en bovenbeen spieren gewoon negeren. Nog een klein stukje. Toch weer moeten lopen om de strandopgang te bereiken en dan die rot kluft op, om de vuurtoren heen en dan eindelijk de finish.

Stop de tijd. 1:38:42. Toch 2 minuten langzamer dan vorig jaar. Ik ben er, maar leef ik nog? Gelukkig komt mijn meisje me te gemoed en vangt me op met een knuffel. Eindelijk een supporter speciaal voor mij! :-) Maar volgend jaar doet ze ook mee hoor. Weer een tegenstander extra.

ATB + 38 km

over de heide

Vijftig tinten grijs in de lucht volgens de weerman op de radio. Volgens mij moet ie een ander boek gaan lezen of een andere baan zoeken want hier in het Gooi was het een stralende zonnige winterdag. Of misschien wel een lente dag want met 10 graden op de thermometer voelde het niet echt winters aan.

Ik was er alleen op uit getrokken om de bossen en heide in het Gooi te verkennen daar mijn “gids” een tennistoernooi had. De kaart bestudeerd en met de ervaring van vorige week in het hoofd had ik er wel vertrouwen in dat ik op de hei zou aankomen. Uiteraard is dat gelukt. Onderweg ook wat leuke paadjes door het bos ontdekt en toen vol gas over de heide.

Helaas was ik daar niet alleen. Heel veel wandelaar en bijna net zo veel loslopende honden. Goed oppassen dus en voorzichtig en stapvoets wandelaars met kinderen passeren.

Na zo’n 2 uur crossen op de heide en door de bossen waarbij ik gewoon leuke paadjes volgde en af en toe zomaar op een verdwaalde heuvel stuitte besloot ik weer terug richting Muiderberg te fietsen. Ik was inmiddels in Hilversum beland volgens de plaatsnaambordjes. Dus eerst de rode fietsbordjes richting Bussum gevolgd maar toen ik een bekend stukje fietspad in het oog kreeg dit maar gevolgd. Slingeren door het bos fietst toch een stuk leuker dan op een saai fietspad naast de doorgaande weg.

Met 50 km op de teller belande ik weer netjes in Muiderberg waar ik nog even langs het tennistoernooi fietste. Ouder/kind toernooi; moeders wordt bijna door zoonlief van de baan gemept. Lol

de route op www.brytonsport.com
ATB + 50 km

alle tellers op 0

Met 2013 al weer 1 dag oud, zet ik de tellers weer op de 0.

De stand van 2012:
ATB = 959 km
racert = 2814 km

2012 had voor mij naast de diepe down, toch ook nog wel wat up’s te brengen.

Oa. een nieuwe fiets, een aantal leuke fietstochten en een hele leuke (fiets)vriendin.
Gelukkig ben ik (bijna) geheel weer hersteld van het letsel na de valpartij in de Franse Alpen.

En staan er voor 2013 ook al weer een aantal leuke ritjes op de rol. We gaan wederom naar Frankrijk, maar dit keer heb ik beloofd wel op de fiets te blijven zitten.

Allemaal een sportief, gezond, gelukkig en liefdevol 2013 toe gewenst.

Laatste MTB ritjes van het jaar

Om het jaar toch nog even sportief af te sluiten zijn we vrijdagmiddag nog even op de MTB gekropen. Het was de hele ochtend droog maar op het moment dat we op de fiets sprongen richting bos en heide begon het te spatteren. Eerst zachtjes maar later toch iets harder.

We reden via de achtertuin (of was het z’n zwembad, wat een nattigheid) van Jan des Bouvrie in Naarden naar de heide rond Laren. Erg mooi en de heide zelf was goed te befietsen, nauwelijks modder. We volgen gewoon wat paadjes met als gevolg dat we even het spoor bijster waren. Maar dankzij de rode ANWB paddenstoelen kwamen we weer gewoon thuis in Muiderberg. Tijd om het modder-masker af te spoelen.

Het rondje: www.brytonsport.com/mapTrackView
40 km

Vanmorgen was het droog hier langs de kust, dus snel nog even naar Schoorl voor twee rondjes knallen op het parkoers. Gelukkig was de meeste modder van vorige week opgedroogd en kon er overal doorgereden worden. Geen ge-slalom meer om de plassen. Dat het zo snel op kan drogen verbaasde me. Terwijl er toch nog heel wat regen gevallen is afgelopen week.

Ik kon volle bak rijden, maar een pr. zat er toch niet in. Daar mis ik toch nog wat kracht en long inhoud voor. Maar ik ben hard aan het trainen in de sportschool zodat we er komend jaar weer staan!

1e rondje geklokt op 41:47, 2e op 42:36. Helemaal niet slecht. Meer volgend jaar…

34 km

Natst

Dit weekend was het niet veel beter. Ook al regende het zondagmiddag niet, schoon en droog hielden we niet tijdens een rondje biken op een “echt” mountainbike parkoers. Het parkoers in Schoorl was zelfs een grote modderpoel geworden. Zo nat heb ik het daar nog nooit gezien. Grote plassen op de paden, glibberen door de modder dus in plaats van een strakke tijd op de klokken te zetten. Niet dat we voor een pr gingen deze middag, maar een droog parkoers fietst toch een stuk makkelijker. Na een dik uur om de plassen heen sturen rolde we over “de nok” terug naar het beginpunt. Vies maar voldaan peddelden we terug naar de auto. Klaar voor dit jaar, of zondag toch nog een keer?

ATB + 17 km

Natter

Dat het de afgelopen weken veel geregend heeft kan niemand ontgaan zijn, maar toch heb ik een paar momenten gevonden om te kunnen fietsen, tussen de buien door. Vorige week zaterdag bijvoorbeeld. Eigenlijk wilde ik zondag een toertochtje gaan rijden maar na een berichtje van trainer Leo kroop ik toch zaterdagochtend op de MTB om de duinen bij Bakkum “onveilig” te maken. Leo en zijn maat Theo kennen elk paadje daar en ondanks dat ik ook geregeld door duin fiets hebben ze me weer wat nieuwe tracks laten zien. Het duin was erg nat en na 2 uurtjes crossen zagen wij en de fietsen er niet zo fris meer uit. Met fiets en al door de wasstraat dan maar?

ATB + 45 km
De route: www.brytonsport.com/mapTrackView/3?id=1890955

Bakkum

Ondanks het slechte weer van zondagochtend ben ik toch op de fiets gestapt voor een rondje door de duinen. Fietsmaat L. belde af want het was hem te slecht. Klopt dat was het ook. Nog voor ik in duin was kreeg ik een hagelbui over me heen. Ik twijfelde of ik zou omkeren, maar goed ik was nu toch al nat.

In duin was het ook nat, en dus behoorlijk modderig. Niet gestart met het gebruikelijke rondje, maar direct door dieper het duin in waar de grond meestal droger is. Meestal, want door alle dorre bladeren op de duingrond kon het vele regenwater nu ook slecht weg.

Via de Kruisberg, even klimmen, richting Bakkum gereden om eens de tracks ten noorden van de Zeeweg te verkennen. Al direct zag ik 2 rijders die een pad omhoog kozen. Het mulle zandpad was nu redelijk goed te berijden, maar boven bleek dat het vervolg van de route verboden gebied was voor fietsers. Jammer want het zag er uitdagend uit. Toch maar omgekeerd.

Verderop wat andere tracks gevonden. Een snelle met zelfs een klein hoogte verschilletje er in heb ik een paar keer onder de wielen gehad. Leuk.

Verderop nog een paar tracks gevolgd, maar onderweg blokkeerde een Schotse Hooglander me de weg. Met de fiets op de nek door de struiken om het beest heen gelopen. Ze zijn toch wel groot en geven weinig mee, al doen ze weinig kwaad.

Rond half elf via camping Bakkum de uitgang opgezocht en toen snel terug naar huis. Door de natte handschoenen begonnen m'n handen al bevriezings verschijnselen te vertonen. Probeer dan je schoenveters nog maar eens los te krijgen.

Atb + 43 km

de route: www.brytonsport.com/mapTrackView/3?id=1811325

Lage Vuursche

De MTB route van Lage Vuursche zou bij regenachtig weer goed berijdbaar blijven, alhoewel hier en daar behoorlijke modderpoelen zou kunnen ontstaan, aldus de beschrijving van de route op MTBroutes.nl

Afgelopen zondag hebben we de route eens beoordeeld; helaas bleek de opmerking over berijdbaarheid bij nat weer niet helemaal te kloppen. De route was 1 grote modder poel. Na 100 meter zagen we er al niet meer uit en waren de fietsen al niet meer herkenbaar.

De beschrijving dat het technische slingerend rondje door het bos zou zijn met vele boomwortels en korte hobbels klopte wel. We waren erg blij met onze fullies. Want ondanks de modder rammelde de vullingen uit je kiezen over de vele boomwortels.

Maar als je in plaats van alle modderpoelen proberen te ontwijken gewoon de ideale lijn volgde en dus dwars door de plassen ging kon je nog behoorlijk doorrijden. Sommige plassen waren dieper dan gedacht, dus wel zaak goed het stuur vast te houden. (en niet enkel je voorrem inknijpen als een noodstop wilt maken, want dan duik je alsnog de modder in J. ; -) )

In de route zaten een paar korte klimmetjes en een enkele “drop-down”. Na een klein uurtje waren we weer terug bij het start punt met pas 10 km op de teller. De afslag naar de MTB route van Soest hadden we gemist dus dan nog maar een rondje. Vies waren we toch al.

Het 2e rondje ging iets sneller. We testten ook een alternatief stukje van de route. Dat was nog technischer met veel wortels en steile stukjes maar wel veel droger dan de rest. Erg leuk.

Na een moddergevecht van een kleine 2 uur waren we er toch wel klaar mee, zeker ook omdat het langzaam donker begon te worden tussen de bomen en er regen begon te vallen. Terug bij de auto was het zaak de fietsen er in te krijgen zonder het hele interieur te besmeuren met modder, want de wasstraat doet alleen de buitenkant.

Thuis gekomen eerst de fietsen onder de koude douche, daarna mijn kuiten. Ik had een ¾ broek aan maar het leek wel alsof ik beenstukken aan had.

De route van Lage Vuursche ga ik zeker nog eens rijden maar dan niet als het net een week lang geregend heeft.

atb + 23 km

kwijt

Tijdens de PR-regen op de ijsbaan van Alkmaar gedurende de langebaanwedstrijd van ijsclub Uitgeest hoorde ik dat Rene v. G. afgesproken had om met Marcel v. G. en Rene L. zondagochtend het duin in zouden gaan met de MTB. Omdat ik besloten had de ATB veldtoertocht op Texel toch maar te laten schieten, mn kids zijn dan erg lang alleen – kan ik ze niet aan doen, zou ik me aansluiten bij dit clubje rijders.

Zondagochtend vroeg bleek dat Rene v. G. zo slim was om zich ziek te melden bij oom Marcel nadat hij gehoord had dat ik mee zou gaan. Want onbedoeld drukte ik toch mijn stempel op dit ritje met de ATB door het duin. Ik reed voorop, bepaalde de route en het tempo. Dat lag voor Marcel iets te hoog waardoor hij steeds aansluiting met ons miste. Uiteraard wachtte wij regelmatig op hem maar konden toch niet voorkomen dat hij tweemaal de verkeerde route volgde en ons helemaal uit het oog verloor.

De eerste maal bracht de mobiele telefoon uitkomst en bleek dat hij netjes de oranje pijlen was blijven volgen terwijl wij van de route afweken om een meer uitdagend pad te volgen. Nadat we Marcel weer opgepikt hadden vervolgde we onze rit door het natte duin. Fietsen en kleding zaten helemaal onder de modder zodat we zondagmiddag ook nog iets te doen hadden.

Tijdens het laatste stuk door duin raakte we Marcel voor de 2e maal kwijt. Terug bij een groep hardlopers welke rek- en strekoefeningen deden op een kruising hoorde we dat de groep ATB-ers die wij net ingehaald hadden rechts afgeslagen waren. Marcel was waarschijnlijk bij hen aangesloten. Wij er achteraan en dachten hem in de verte te zien rijden. Nadat we dichterbij kwamen bleek dat de mannen een zelfde kleur jasje als Marcel aan hadden maar stiekem niet Marcel bleken te zijn.

Inmiddels was het bijna half elf, de hoogste tijd om het duin te verlaten wil je niet bekeurd worden door een boze boswachter omdat je met je ATB op de onverharde paden rijdt. Want na 10:30 kunnen de wandelaars schrikken ?? Marcel wederom op de hoogte gebracht via telefoon en toen maar terug naar Uitgeest.

Later melde Marcel dat ook hij veilig thuis gekomen was. Gelukkig maar.

ATB + 37 km

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView/2?id=1740149

nat

De overvloedige regenval afgelopen week had ons doen besluiten om gisterochtend maar niet de veldtoertocht in Koedijk te gaan rijden. Met je fiets door ondergelopen weilanden of over het zeiknatte MTB parkoers te ploegen is niet echt mijn hobby. En daarna als 2 moddermensjes in de auto te kruipen? Nee bedankt.

Nee na een welverdiende nachtrust en een goed ontbijt sprongen we zondagochtend direct op de MTB om naar het Noord-Hollands duingebied te koersen. Daar ging de versnelling een tandje lager en doken we de onverharde paden van het PWN duingebied in. Duinkaart op zak want er was aangekondigd dat onze groene vrienden extra zouden controleren op het bezit van toegangskaarten. Nou wij hebben geen boswachter gezien, maar misschien was het nog te vroeg voor ze.

De paden in duin waren goed te berijden. Aan de rand nog wel wat nat maar hoe dieper we het duin in trokken hoe beter de paden werden. Geen gegooi met modder meer. En ook alle mulle stukken waren nu bijna allemaal goed te berijden. Enkel die grote zandverstuiving (al om bekend bij de locals) redde ik net niet helemaal, en mijn fietsmaatje J. had er nog iets meer moeite mee. Geen Egmond-pier-Egmond voor haar dus ;-)

Alle bekende passages kwamen onder onze noppen door. Zelfs een duik met de fiets in een “steile afgrond” werd door J. in 2e instantie goed afgerond. “Je moet niet kijken hoe steil het is, gewoon goed achter je zadel hangen en gaan! Je achterrem er bij pakken als het je te hard gaat.” Geslaagd.

Na anderhalf uur biken was het tijd om van de onverharde paden af te komen en reden we naar huis voor een bak koffie en een warme douche.

ons rondje: http://www.brytonsport.com/mapTrackView/2?id=1697269

MTB + 30 km

Robbenoordbos

Ja ik schaam me diep, na 3 weken eindelijk weer eens op de fiets gezet. Niet dat ik helemaal niets gedaan heb op het sportieve vlak, zo heb ik geschaatst, getennist, wandelingen gemaakt, in de sportschool aan het ijzer gehangen, wat getrapt op de spinner en nog tal van andere lichaamsbeweging gehad. Maar geen frisse neus meer gehaald op de racefiets of ATB. Gisteren dus de hoogste tijd om dat goed te maken.
Er werd een ATB toertocht georganiseerd in Den Oever. Wel een klein uurtje met de auto hier vandaan maar dan krijg je ook een mooie tocht door het Robbenoordbos en het Dijkgatbosch. Onderweg pak je nog even een deel van de vaste ATB route mee. De moeite waard dus.

Omdat zondag de wintertijd in ging hadden we een uurtje extra nachtrust, zodat we na het inschrijven fris en fruitig aan de start van deze toertocht konden beginnen.
De start en inschrijving was dit jaar verplaatst naar de plaatselijke voetbalvereniging en rond half tien reden we onder het startdoek door voor onze 35 km modder en dode bladeren. Want ondanks dat het nu droog was in de kop van Noord Holland waren er de afgelopen dagen hier toch heel wat buien regen gevallen. En ook onderweg zouden we nog wel een buitje kunnen verwachten, al was het weer veel beter dan er daags er voor voorspeld werd.

Na de start en een paar honderd meter over de weg volgde de eerste meters onverhard. Een sompig, glibberig dijkje. Oppassen dat je goed het spoor houdt anders glij je zo naar beneden. Daarna onder de snelweg door en wederom een stuk nat gras. Gelukkig was de fietsbroek al nat door al dat opspattend water, dus we zaten lekker comfortabel op het zadel.

Hierna volgt een stuk slingerend door het bos. Ontwijken van plassen hoefde nu niet meer. Alles zit toch al onder de modder. Alleen moet je niet direct in het wiel van je voorganger kruipen wil je er zelf ook niet uit zien als een modderfiguur. Wel oppassen met sturen want de modder kan glad zijn en de sloot naast de route in glibberen is niet echt een goed idee.

Na de “koek en zopie” halverwege de route vervolgt de tocht zich over de vaste ATB route in het Dijkgatbosch. In dit bos hebben een aantal mtb-enthousiastelingen een schitterend parcours aan gelegd. Voorwaarde is wel dat je kan sturen, want je slingert letterlijk om bijna alle bomen in het bos heen. Hapert je navigatie dan heb je zo een omhelzing met een boom te pakken. ;-)

Na de technische rollercoaster volgde nog een stuk over de dijk langs het IJsselmeer. Wederom stoempen door het natte gras. Niet echt leuk dus, maar als toetje kregen we nog een stukje door het bos. Mooie rechte paden, dus het tempo kon nog even iets omhoog.

Na dit laatste stukje bos reden we over de weg terug naar de auto waar we onze vieze karretjes achterin gooiden en met onze bemodderde broeken op de stoelen plaats namen. Uiteraard wel even een doekje er tussen om de bekleding te beschermen. Thuis de ergste modder van de fietsen afgespoten om daarna zelf onder de douche te stappen. Vandaag nog even een doekje langs de spaken en ketting halen. Wil de fiets volgende week ook nog kunnen rijden is dat wel noodzakelijk.

ATB + 34 km

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1610849

Volle bak

Afgelopen weekend heb ik de algemene gesteldheid van mijn lichaam getest. Zo’n 4 maanden na de crash was ik benieuwd hoe ik er voor sta. Donderdag liet de dokter in het ziekenhuis weten, na controle van de röntgenfoto, dat alles er goed uitziet en dat de pijntjes die ik nu nog voel aan ribben en onderarm “vanzelf” minder worden en zullen verdwijnen. Ik hoop dat ie gelijk heeft.

Zondagochtend heb ik een rondje volle bak gereden op het MTB parkoers van Schoorl. Al gelijk merkte ik dat het klimmen me wat moeilijker af gaat. Dalen gaat nog prima al ben ik iets voorzichtiger in de bochten. Bomen geven ook weinig mee.

Haverwege (op twee derde eigenlijk) het parkoers kijk ik altijd even op de stopwatch “hoe ik er in zit”. Geen slechte tijd nog. Maar ik merkte al wel dat de conditie minder werd en de klim naar “de Nok” erg zwaar was. Ik zette de stopwatch stil op 41:03. Ruim 4 minuten boven mijn PR maar viel me nog niet eens heel erg tegen. Ik weet nu waar ik sta en waar ik aan moet werken. In de sportschool flink aan het ijzer hangen om weer wat meer spierkracht te kweken. De algemene conditie moet ik gewoon bijwerken door veel op de fiets of spinner te zitten.

Het tweede rondje op Schoorl deed ik iets rustiger aan. 43:15 stond er op de klok na de finish. Maar het lichaam heeft deze activiteit dus doorstaan. Wel voelde ik mijn onderarm en rug wat maar ook die moeten weer wennen aan de inspanning.
MTB hoeft dus nog niet op Marktplaats ;-)

Mtb + 33 km

Kennemerduinen

“Een rondje door duin, maar dan liever niet dezelfde weg als 3 weken geleden.” Dat was de uitdaging voor een fietstocht op de racert van dit weekend. Nu kan je in het Noord-Hollands duin reservaat wel iets variëren met de route maar op bepaalde stukken moet je toch dezelfde weg volgen omdat er (verhard) gewoon geen andere weg is.

De andere optie was om de Kennemerduinen in te gaan. Je moet dan eerst wel even naar IJmuiden fietsen maar vanaf daar rij je een heel ander duingebied in. Ook voor mij nog vrij onbekend, dat resulteerde dus in een paar maal het zelfde stukje afleggen. Ik had voor de zekerheid wel een kaartje bij me, maar ondanks dat hebben we toch wat extra kilometers gemaakt. Maar dat gaf niet want de Kennemerduinen zijn erg mooi.

Bij Bloemendaal aan Zee reden we boulevard op richting Zandvoort en pal tegen de zuidwester kracht 6 in. De kleine tempo versnelling die ik op het einde van de boulevard in zetten werd niet gewaardeerd en ik moest even inhouden om mijn “gevolg” weer in het achterwiel te krijgen. In Zandvoort toen maar even een koffiebreak ingelast zodat we daarna fris de terugreis konden inzetten. Met wind in de rug dus dat moest wel goed gaan.

Via het kopje van Bloemendaal terug naar de Kennemerduinen, (was niet helemaal de bedoeling, verkeerde afslag genomen) om vervolgens weer in IJmuiden uit te komen. Hier over de sluizen terug naar de goede kant van het Noordzeekanaal en door Beverwijk en Heemskerk naar het mooie Uitgeest. De extra lus door de polders van Beverwijk en Heemskerk heb ik maar geschrapt omdat de teller al tegen de 75 km aan liep. Genoeg voor winderige zondagmiddag.

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1401739

race + 74 km

het duin in met de mtb

Het is maanden geleden dat ik met de mtb door het duin gekruisd ben. Wel laatst nog op de racefiets maar dan beleef je het Noordhollands duinreservaat toch anders. Op de mtb mag je (bijna) overal fietsen waar een pad ligt mits je maar voor 10:30 van de onverharde paden af bent. Juist die vrijheid dat je gewoon elk pad in kan sturen maakt de beleving zo intens. Eén met de natuur, zand tegen je schenen, modder spetters in je gezicht. Gaan!

Vanmorgen had ik afgesproken met wat fietsvriendjes van de ijsclub. Om half negen op pad en in Castricum het duin in. Na mijn valpartij in juni was ik toch benieuwd hoe het lichaam zou reageren op het gestuiter door duin. In Slovenië had ik gemerkt dat het met de botjes wel redelijk goed ging maar dat de luchtwegen nog wel enige aandacht nodig hadden. Nu tijdens stukjes volle bak ging het met het ademhalen ook redelijk goed. En enkel bij het landen na een jump over de boomstammetjes die gefrustreerde wandelaars dwars over de paden gelegd hadden, voelde ik mijn pols iets protesteren. Nog maar geen drop-downs doen dus.

Ruud bepaalde vanmorgen op zijn single speed het tempo en we moesten allemaal flink trappen om dat bij te houden. Ik zelf kon net het wiel houden, ook berg op. Maar Marcel raakte halverwege steeds meer op afstand zodat we allemaal iets rustiger aan mochten doen.

Kwart over tien reden we het duin weer uit en kon ik thuis het zand van de schenen vegen en de modder uit het gezicht schrobben. Maar dit smaakt naar meer.

atb + 33 km

om het Gooimeer

Belofte maakt schuld. Maar het mij beloofde rondje Gooi en Vechtstreek werd zaterdag afgelost. Geheel door eigen schuld kon het maar een kort rondje worden.

Na een bak koffie gingen we vanuit Muiderberg gelijk de Hollandse brug over naar het “nieuwe land”, om daar via de dijk naar de volgende brug, de Stichtsebrug te fietsen. Geen brug te ver want wij hadden de toch wel pittige zuidwestenwind in de rug. Met gemak schoot de teller richting 36 km/uur. Blijkbaar was er langs de dijk een soort ploegentijdrit of iets dergelijks aan de gang, steeds kwamen we groepjes renners tegemoet, allemaal in een zelfde shirt, in een waaier volle bak tegen de wind in.

Op de Stichtsebrug hadden wij ook last van die wind, maar zodra we van de brug af waren brak de begroeiing de wind al en konden we zonder veel  moeite richting Blaricum fietsen. Hier voelde het als of beide banden leeg gelopen waren, maar later bleek de weg gewoon vals plat omhoog te lopen. Reserve bandje kon dus in de tas blijven.

Tussen Blaricum en Bussum werden we getrakteerd op de bloeiende heide. Mooi die paarse gloed over het land.

Na Bussum volgde Naarden en via de oude vesting wallen en het pittoreske binnenstadje reden we het Naarderbos in. Ik werd gewaarschuwd om te bukken voor overvliegende golfballen maar dat viel deze zaterdagmiddag allemaal wel mee. Het lastigste was nog wel het losse grint op het fietspad naar Muiderberg, maar ook dat leed was na een paar honderd meter weer geleden.

Terug op het startpunt stond de kilometerteller op 36 km en de gemaakte belofte was dus ingelost al wil ik nog wel eens langs de Vecht en Gein fietsen.

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1301421

Noord Hollands duin

Hoe overtuig je iemand van de schoonheid, veelzijdigheid en uitgestrektheid van het Noord Hollands duingebied? Gewoon door een uitnodiging te sturen voor een fietstochtje, het liefst op een mooie stralende maar niet te hete dag.

Afgelopen vrijdag was het zo ver, na een lekker bakkie koffie vertrokken we richting Heemskerk om na het kopen van een duinkaart (ja boswachter!) bij Geversduin de duinen in te fietsen. Er stond een Hollands briesje maar tussen de bomen heb je daar weinig last van.

Over de klinkertjes van de van Oldenborghweg reden we richting Egmond. Daar moet je altijd een stukje om, om verderop weer via het fietspad naar Bergen te fietsen. Onderweg kwamen we langs een duinpannetje waar 4 of 5 Przewalski paardjes heerlijk lagen te zonnebaden. Verleidelijk om er niet naast te gaan liggen.

Na Bergen aan Zee volgt nog een klein stukje PWN duinen, want vanaf Schoorl is Staatsbosbeheer de beheerder van het duingebied. Dat merkt je direct aan de kwaliteit van de fietspaden. Klinkers en asfalt worden nu schelpengruis. Oppassen met je dunne racefietsbandjes dus als je wil sturen of plotseling moet remmen. Wij remden pas af bij de “Berenkuil” voor een koele versnapering.

Daarna vervolge we onze weg in tegenover gestelde richting. Niet precies dezelfde weg terug maar meer via de rand van de bebouwing van Schoorl en Bergen richting Alkmaar, om daar via de Westerweg en het Heilooërbos via Limmen naar Uitgeest te fietsen.

Overtuigd van de schoonheid van het Noordhollands duingebied heb ik nu een uitnodiging te pakken voor een fietstocht door de Gooi en Vechtstreek. Schijnt ook heel mooi te zijn, vooral nu de heide in bloei staat.

Wordt dus vervolgd ;-)

de route: http://www.brytonsport.com/mapTrackView?id=1217003

race + 60 km

om de 3 molens

Na twee weken vakantie in de zinderende hitte van Slovenië en Kroatië waar het (eigenlijk) te warm was om te fietsen ben ik weer thuis in ons vertrouwde Nederland. Gelukkig stond mijn Sensa racefiets nog op me te wachten in de schuur. Ook het weer werkt mee zodat ik gisteravond even de vakantieluiheid uit de benen kon trappen.

Ik wilde een rondje van anderhalf uur rijden en vandaag nog zo’n rondje maken zodat ik vrijdag de beloofde 2 uur op de racefiets vol kan houden. Moet denk ik geen probleem zijn want zolang ik niet volle bak hoef te sprinten of lang berg op moet fietsen is de basis conditie voldoende hersteld om dit vol te houden. En anders lassen we een koffie stop in om uit te rusten.

Het rondje van gisteravond ging langs de drie molens in de Schermer. Onderweg tussen Alkmaar en Stompentoren werd ik getrakteerd op vers asfalt. Gelukkig hard genoeg zodat mijn fiets geen sporen trok maar daardoor zoefde ik moeiteloos door de polder.

Ruim voor het donker werd was ik weer thuis. Morgen nog zo’n rondje en dan ben ik helemaal klaar voor vrijdag.

Race + 45 km

eerste MTB rondje

Een vakantie zonder fiets is voor mij niet echt vakantie. Dus ik was 1 van de eerste die me opgaf bij het activiteitenteam om mee te gaan met een MTB tocht. (ik heb een georganiseerde kampeervakantie geboekt voor mij en de kinderen in Slovenië). Iedereen van 13 jaar en ouder zou mee kunnen, dus het zou een makkelijk eerste rondje op de MTB na mijn val worden. Voorwaarde van dochter L, anders mocht ik niet eens mee ;-)

Helaas voor de organisatie was er niet zo veel animo voor de MTB tocht en zo stonden we met zessen klaar op onze huurfietsjes. Uitgewoonde Giant Rincon’s met een Alivio groepje. Geen technisch hoogstandje dus maar voor een easy rondje net voldoende.

Na dat iedereen goed op de fiets gezet was vertrokken we, de camping af, over de rivier en dan de velden in. Grove kiezelstenen paden brachten ons naar een bos waar we een klein klimmetje voorgeschoteld kregen. Ik trapte netjes omhoog, mistte wel mijn spd pedalen waardoor je voet nog al eens weg glijd. Maar boven gekomen mistte ik vooral lucht! Hmm, de longen moesten weer even aan de inspanning wennen. Na een afdelinkje welke weer bij de rivier eindigde besloten een vader en zijn 11 jarige dochter om toch maar om te keren. Het was voor haar net iets te hoog gegrepen. Jammer. Nu waren we nog met z’n vieren over. Ik en drie man van de organisatie. Het tempo ging omhoog toen we stopte na een beklimming en een snelle afdaling vertelde Kees de “reisleider” dat hij normaal 3x moet stoppen op de klim om de groep niet te veel uit elkaar te laten vallen.

We maakten het rondje af en na een klein uurtje waren we weer terug op de camping. “Nog een keer, nog een keer”; riep ik want op de eerste beklimming na ging alles moeiteloos. Reisleider Kees had geen tijd of zin meer maar ik mocht wel alleen nogmaals het rondje fietsen. Ik kreeg een kaart en instructies mee van kamp-manager Marcel. Maar op het laatste moment besloot hij mee te fietsen om me een mooie klim te laten zien. Hij zelf was nooit boven gekomen vanwege de toen slechte begaanbaarheid van het pad, maar nu was het al weken droog en alle modderstromen opgedroogd.

De klim begon wel redelijk, niet te steil met flink veel losse stenen als ondergrond, maar hoe hoger we kwamen des te steiler en groter de stenen werden. Ik moest afstappen om de versnelling voor op het kleinste blad te krijgen en met wat kunst en vlieg werk kon ik weer verder omhoog trappen. Tot dat het echt zo steil werd dat we allebei moesten lopen. Ook mijn ademhaling zat zo hoog dat als het iets minder steil was ik toch niet verder had kunnen fietsen. Nog een puntje van aandacht dus, de conditie.

Na op de minder steile stukken nog even getrapt te kunnen hebben kwamen we beide lopend op de top. Hier was een barretje en had men een mooi uitzicht over de vallei. 715 meter stond er op het bordje. Na van het uitzicht genoten te hebben begon de afdaling. Ik was even bang dat dit toch te veel zou zijn voor mijn “broze” lichaam maar pols en schouder verwerkte het gebonk naar beneden wonderwel probleemloos. Gewoon niet te hard en goed om de grootste rotsen en stenen heen sturen. Beneden moest ik zelfs op Marcel wachten. Ben het dalen dus nog niet helemaal verleerd.

We wilde nu weer terug naar de camping fietsen maar toen ik terug schakelde voor een klein bultje bleek dat de versnellingskabel van de achter-derailleur gebroken te zijn. Dan alleen maar voor schakelen. Helaas werkte dat ook niet want dan staat de ketting zo dwars op de tandwielen dat ie er over heen schiet. Gereedschap setje bracht uitkomst. Eindpunt van de derailleur afgesteld zodat de ketting achter niet meer op het kleinste blad lag om zodoende probleemloos terug naar de camping te kunnen fietsen.

Hier kreeg ik van Marcel te horen dat ik niet voor de huur van de fiets hoefde te betalen omdat ie halverwege stuk ging. Mazzel, want ondanks de pech had ik toch lekker gefietst, zo’n eerste rondje op de MTB.

25 km en 600 hoogtemeters.