MTB Toertocht Petten

Nog voor ik op zaterdagmorgen FC Uitgeest D3 mocht aanmoedigen had ik er al een ritje op de MTB op zitten. En niet bij ons in het duin, nee de MTB veldtoertocht in Petten. Altijd leuk.

Deze MTB toertocht wordt altijd op zaterdag verreden, terwijl alle andere MTB toertochten in Noord Holland op zondag zijn. Maar dit is altijd een leuk rondje en paste precies in het gaatje voor de voetbal in mijn agenda. Dan maar niet uitslapen deze zaterdag.

En zo reed ik na me ingeschreven te hebben in de sportkantine in Petten om tien voor negen naar de start waar ik aangemaand werd door te rijden zodat we gelijk weggeschoten werden. Als eerste met z’n tienen mochten wij beginnen. En voor ik er erg in had reed ik op kop. Om de kantine heen, door een woonwijk en dan de Hondsbossche Zeewering op richting het Noorden. Langs wat vakantiewoningen en dan door een soort park/bos met aardig wat hoogte verschil (voor Noord Hollandse begrippen) Hier had men de route zo uitgezet dat je alle paden wel een keer kruiste en je dus ook andere rijders tegen kwam. Aangezien ik nog op kop reed en ik niemands achterwiel kon volgen, reed ik een keer verkeerd en kwam op een pad waar ik al gereden had. Maar nu kon ik wel andere rijders volgen en zag waar ik fout gegaan was. We gingen het park uit en reden achter de reactor langs van het EnergieOnderzoeks Centrum van Petten naar het strand.

Nu was het getij wel goed en hadden we een lekker breed en hard strand onder onze wielen. Zo knalde we door naar Callantsoog. Hier mochten we het strand af en via wat asfalt het bollenveld in. Asfalt en grintpaden volgden elkaar op, tot we een boerenerf op gestuurd werden waar warme Bouillon en een krentenbol voor ons klaar lag.

Na deze versterking konden we verder of helaas nog veel asfalt, tot we het duin opgestuurd werden. Een leuk slingerpad bracht ons terug naar Petten waar we wederom om de reactor in het park van de heenweg terecht kwamen. Nu geen spoorzoeken meer en via wat leuke singletracks kwamen we terug bij de kantine van de sportvereniging.

Inmiddels was het half elf en na mijn natte kleding vervangen te hebben voor iets droogs kon ik snel naar Heemskerk om D3 van FC Uitgeest 0-4 te zien winnen van Ado ’20.

Strandrace Egmond-pier-Egmond

Deze editie van de Egmond-pier-Egmond strandrace was één van de zwaarste tot nu toe. Dat valt te lezen op de diverse fora, weblogs en nieuwspagina’s. En zo voelde het ook!

Vanwege het late hoog water, half 1 in Egmond, was de start van de strandrace pas om half 2 in de middag. Maar 1 uurtje na hoog water, dus dat voorspelde al dat het een zware race zou worden. De harde wind deed hier nog een schepje boven op. En nadat we weggeschoten waren bij de start bleek dat ook wel. Amper een meter breed was de strook waar het strand nog een beetje te berijden was. Probeer dan je weg maar te vinden. Het juiste spoor te kiezen en er in zien te blijven, rijders inhalen, Obstakels ontwijken. Pff.

De eerste kilometers had ik het erg zwaar. Voor de start had ik nog wat lucht uit de achterband laten lopen maar direct na het startschot dacht ik op de velg te rijden. Iets te veel lucht uit de band? Wat nu stoppen en pompen of toch maar door en kijken wat de achterband op het strand doet. Gelukkig liep het daar iets beter maar toch voelde het nog niet goed. Uiteindelijk maar door gefietst al kwam volgens mij het hele deelnemers veld me voorbij. Ik had gewoon geen antwoord. Doorgaan en hopen dat het verderop beter wordt.

En dat werd het gelukkig. De zee trok zich langzaam terug en gaf ons meer meters strand al bleef het spoor zoeken. Welk stuk stuurt het beste? Op weg naar de pier hadden we de wind in de rug maar ik voelde hier nauwelijks voordeel van. De velgen zogen zich bijna vast in het zachte zand en het zilte water vloog je om de oren.

Net voor het keerpunt bij de pier kwamen de koplopers ons al te gemoed. In een glimp zag ik het shirt van Marianne Vos in de voorste gelederen.
Het keerpunt was veranderd ten opzichte van voorgaande jaren. Kon je toen even op adem komen met 2 kilometer asfalt, nu moesten we keren op het strand zelf en door het mulle stuk terug zien te ploeteren. Af en toe lopen als fietsen geen optie was. Geen verbetering deze keerlus. Maar de terugreis was begonnen!

Al gelijk bleek dat we heen toch wel wat voordeel van de wind hadden want nu hadden we er dus nog een tegenstander bij. Of eigenlijk 2. Want links op het toch nog smalle strand reden de rijders die nog moesten keren zodat wij genoodzaakt waren in het mullere gedeelte onze weg te vinden. En wilde je je verschuilen tegen de wind door een brede rug op te zoeken, dan zat je al snel in het zachte zand waardoor je veel meer moest knokken om in de waaier te blijven. Niet echt makkelijk dus.

Het beste was om als 2e man te rijden, maar als de koploper er de brui aangaf moest je zelf het kopwerk weer doen. Vermoeiend en zwaar dus. Ook moest je goed opletten. Door verraderlijke mulle stukken schoot er soms zomaar een rijder naar rechts en belandde je in het zachte zand als je niet tegen de renner aan wilde rijden. En ook mij gebeurde het een keer dat ik door het mulle zand naar rechts geslingerd werd en het halve peloton achter me in het zand terecht kwam. Sorry boys!

Bij Castricum mag je altijd even de strandopgang op en af om een ronde over de parkeerplaats te maken. Leuk voor de toeschouwers vooral. Terug het duin over voel je in de bovenbenen branden. Au.

Nu het laatste stukje naar Egmond. Een groepje zoeken en in de waaier zien te blijven. Soms lukt dat, maar soms ook niet. Dan door stoempen en wachten tot de volgende groep voorbij komt en zien dat je kan aanpikken. De laatste paar kilometers lukte me dat goed. Er kwam en snelle groep langs en ik kon mooi mee, een hoop renners inhalen van groepjes die ik eerder gelost had. Dat doet me goed.

In Egmond is het dan even ploeteren door het mulle zand en dan de boulevard op en op de laatste meters naar de finish er nog proberen een eindsprintje uit te persen. Niet dat dat echt goed lukte want de kramp schoot in mijn kuiten maar de renner die naast me het strand af kwam eindigde toch achter me.

Op de klok stond 1:53:22 (bruto tijd) later gecorrigeerd naar 1:53:03. Goed voor een 392e plaats. Geen PR. maar ik denk dat niemand zijn tijden verbeterd heeft met zulke zware omstandigheden.

Volgend jaar weer, werd me ’s avonds gevraagd. Ja natuurlijk. Pijn is fijn. Afzien hoort bij sport.

Kilometerteller 2013

De afgelegde kilometers in 2013:

ATB (Giant Anthem en 29-er) 1545 km
Racer (Sensa en RedBull) 4090 km.

Vanwege een slecht voorjaar dus niet zo heel veel racefiets kilometers dit jaar. Hopelijk in 2014 meer.

Castricum-pier-Egmond-Castricum

Vanmorgen nog even het strand op met de 29-er. Vorige keer viel ons ritje letterlijk in het (hoge) water, maar vanmorgen was het tij gekeerd. Via het Castricummer duin, de oranje route, naar Johanna’s Hof gereden om toen de Zeeweg te volgen en bij Castricum aan Zee het strand op te rijden.

Op en naar het strand was het erg druk met strandracers. Iedereen had deze mooie zondagmorgen aangegrepen om nog even te trainen. Er lagen zelfs strobalen bij de strandopgang om het “fiets op je nek nemen” te trainen.

Ik hield het vandaag bij het strandracen. Eerst van Castricum naar de pier, lekker tegen de wind in buffelen.
In Heemskerk werd in ingehaald door een groepje van 4. Hier kon ik mooi aanpikken in de waaier en blijven zitten tot Wijk aan Zee. Maar omdat ik er toch een training van wilde maken liet ik het groepje na een paar kilometer lopen. Gewoon weer zelf tegen die wind in beuken.

Toen mijn voorwiel eindelijk de betonblokken van de pier raakte was ik al redelijk uitgewoond. Pittig windje. Gelukkig had ik hem nu in de rug en ik had verwacht op mijn gemakkie naar Egmond te kunnen peddelen. Helaas werd het toch iets zwaarder. De vloed kwam langzaam op en het strand begon harder aan de gladde banden te zuigen. Net na de zendmast/weerstation, zo’n 2 kilometer voor Egmond besloot ik toch maar om te keren, want ik moest nog een stukje terug tegen wind in naar Castricum. De onverharde kilometers in duin en het stuk tegen wind begon z’n tol al te eisen. Ik kreeg trek maar had niet meer bij me dan een inmiddels half lege bidon water, nog even afzien dus. Over het strand harken tot Castricum en daarna eindelijk de wind pal in de rug. Op de grote plaat op huis aan.

Deze eerste echte strandtraining viel me zwaar. Zeker omdat we gisteren ook al 47 km door de bossen en heide rond Hilversum gereden hadden en ik de week er voor snot verkouden was. Ook kwam ik er tijdens mijn strandtraining achter dat het stuur van mijn 29-er te hoog staat. Dit vanavond aangepast. Nu zien of ik tijdens het weekje vakantie dat ik nog heb een gaatje kan vinden om nog een rondje te trainen voor de strandrace.

PS. heeft er iemand nog een startbewijs voor Egmond-pier-Egmond over? Jolanda wil ook mee rijden maar was te laat met inschrijven.

Strandracen ?

Om ons voor te bereiden op de komende strandrace Egmond pier Egmond op 11 januari waren we zondagmiddag richting Castricum aan Zee gefietst. Zodat we daar over het strand naar de pier en weer terug konden rijden om zodoende al vast te wennen aan de bijzondere fietsomstandigheden van het fietsen op het strand. Jo wil namelijk ook mee doen met de strandrace maar heeft nog nooit op het strand gefietst, de hoogste tijd dus om dit eens te proberen.

Aangezien het officiële sluitingsuur (half elf) van het Noord-Hollands duingebied voor mountainbikers (op onverharde wegen) al lang voorbij was reden we via Castricum en Bakkum naar het strand, maar voor we het strand op gingen liet ik even de extra lus zien die in de strandrace zit. Tijdens de strandrace word je bij Castricum aan Zee (op de terugweg) van het strand gehaald. Via de trappen moet je dan naar beneden de parkeerplaats op en dan langs de slagboom (geen kaartje nodig die dag) weer terug omhoog richting strand. Hier en daar nog even de fiets op de nek nemen omdat men hier dan strobalen neerlegt om de snelheid er uit te halen.

Wij gingen dus ook even met de fiets de trappen af, waarbij Jo de vering in haar strandfietsje erg miste. Hierna uiteindelijk dan toch het strand op.

Boven op het duin viel al op dat het strand erg smal was deze middag. We waren juist op het verkeerde tijdstip op het strand, het was namelijk vloed. Nog wel even geprobeerd om tegen de vloedlijn aan te fietsen maar dat was eigenlijk geen doen. Je zakte, ook met strandbanden, diep weg in het mulle zand. Jo vroeg of het altijd zo zwaar fietsen is op het strand maar ik kon haar verzekeren dat dat meestal niet het geval is. Op een hard strand kan je gewoon knallen en hoge snelheden halen. Na een kilometertje ploeteren zijn we maar omgekeerd. Nog maar eens proberen als het geen vloed is.

Via de verharde paden in het duin zijn we terug gereden. Bij camping Geeversduin werden we verrast door een heuse kerstmarkt. Met de fiets in de hand nog even gezellig langs de kraampjes gegaan om daarna met de wind in de rug terug naar huis te rijden. Volgende keer maar tijdens het juiste getijde het strand op fietsen

Nieuwe toertocht op Texel

Elk jaar staat de ATB toertocht op Texel wel een paar maal op de agenda. En elk jaar ben ik minimaal wel 1 keer van de partij. Het rondje is al tijden het zelfde, soms met een extra lus richting de Slufter. Meestal een stuk over het strand en over de vaste MTB route van Texel. Vooral voor dat laatste ga ik altijd weer heen, ook al stoor ik me aan de vele verharde kilometers van de route, terwijl er zoveel groen op Texel is.

Zondagochtend was ik dus blij verrast dat we na het verlaten van de boot bij het eerste (en enige?) stoplicht op Texel rechtdoor moesten ipv linksaf richting de bossen van de Koog.

Na een paar honderd meter werden we rechts de weg afgestuurd en mochten we via landerijen, onverharde paden en dijkjes dwars door Texel sturen waarbij we uiteindelijk op het strand terecht kwamen. Met een sprong belanden we op het strand want een heel stuk van de strandopgang was weggeslagen. Dit resulteerde in een “drop off” van zo’n 50 cm. Niet opletten zou geresulteerd hebben in een flinke hap zand.

Op het strand pikte ik aan bij 2 andere rijders om zo kop over kop tegen de wind in te rijden. Hierna gingen we het bos in en kwamen alsnog op de vaste MTB route. Als een op hol geslagen rolercoaster over de single track, diverse malen de wieltjes los van de grond, heerlijk stukje.

Verder door de bossen en de heide om wederom op het strand te belanden. De route ging nog steeds in noordelijke richting, dus maar weer wat andere rijders opzoeken. Eén rijders riep ook al om samen kop over kop te gaan rijden en met een groepje van 4 snelde we zo over het strand.

Even later mochten we het strand weer af, maar na een paar kilometer bospad werden we weer het duin over geleid, het strand op. Met het zelfde groepje reden we nu door tot de Slufter en ook daarna bleven we als 4-tal door rijden over de kiezelpaden. Het tempo lag flink hoog en ik moest stevig mijn best doen om het laatste wiel te houden. Uiteindelijk stopte deze sneltrein bij de controle/stempelpost waar we een beker warme bouillon en een krentenbol kregen.

Na deze pitstop sprong ik weer in het zadel en zag in mijn ooghoek dat 2 van de 3 man van net ook opstapten. Nu werd het een grote inhaalrace. Langzamere renners, welke de boot van een uur eerder genomen hadden, reden nu overal voor ons maar met wat ge-slalom kwam ik overal wel snel voorbij.

We kwamen bij het tweede stuk van de vaste ATB route. Helaas reden er nu steeds wat rijders voor me. Inhalen op de single track gaat moeilijk, vooral toen ik midden in een klasje jeugdige atb rijdertjes kwam. Uiteindelijk zag ik een paar gaatjes en kon ik er voorbij.

Na dit laatste stuk ATB route (veel meer dan voorgaande jaren, klasse) gaat normaal de route via de weg terug naar de boot. Het was 10 voor 12, dus met een beetje hulp van de wind in de rug zou ik dat net moeten redden voordat de boot om klokslag 12 uur zou afvaren terug naar Den Helder.

Echter ook nu hadden de parkoersbouwers bedacht dat er in een mountainbike toertocht zo min mogelijk asfalt wegen horen te zitten en we werden we in het zicht van de haven toch het groen ingestuurd. Daar gaat m’n boot van twaalf uur, dacht ik. Volle bak reed ik over de slingerpaadjes door het duin maar voordat ik bij de haven was zag ik de veerboot al het wad op varen. De laatste meters kon ik dus free-wheelen. Helaas net 5 minuten te laat.

de route - 52 km: op Strava.

Amerongse berg

Verandering van spijs doet eten, dus voor de verandering hadden we gisteren de MTB routes van de Utrechtse Heuvel rug op het menu gezet. Van een local (Gert N) had ik al gehoord dat het nooit zo heel modderig is op de heuvelrug, zeker als het een paar dagen droog is zoals afgelopen week.

Even op MTBroutes.nl gekeken voor een mooi vertrekpunt en dat gevonden in Leersum. Ooit ben ik hier wel eerder gestart voor een rondje MTB-en op de heuvelrug en ik hoopte dat ik nog wat zou herkennen zodat het geen spoorzoeken zou worden. Maar helaas. Mijn geheugen liet me op dit punt in de steek. Gelukkig wilde een fietser die net klaar was met zijn rondje ons wel vertellen hoe we op de track moesten komen. Op de website had ik gelezen dat je makkelijk van de ene naar de andere route kon oversteken en zo 3 of 4 lussen aan elkaar kon knopen. Nadat we het juiste spoor gevonden hadden konden wij ons gaan uitleven over de tracks, tussen de bladeren en over de boomwortels heen. Gelijk bleek al dat het een stukje technischer zou worden dan ons rondje over de Gooise heide. Vooral de vele boomwortels maakte het lastig, maar gelukkig werd het later beter.

Na 2 rondjes over het lusje bij Leersum werd het tijd voor de oversteek naar de volgende lus. We zouden een fietspad moeten volgen en dan weer de bekende MTB route paaltjes moeten tegen komen. Maar helaas. Een hardloper kon ons op het juiste spoor helpen. In deze lus zat wat meer hoogte verschil. Een paar zeer snelle afdalingen en ter compensatie enkele rottig steile klimmetjes.

Na anderhalf rondje staken we over naar de volgende lus, welke over de Amerongse berg zou gaan. Maar deze begon eerst met een razend snelle afdaling. Overal stonden bordjes gevaarlijke afdaling, al viel dat wel mee. Hier en daar een knip maar de vering van onze Fully’s ving dat netjes op. Veel mooie single tracks maar ook stukken over brede zandpaden. Nooit te lang om het saai te laten worden.

We waren lekker bezig op deze track tot we op een splitsing van de route kwamen. We volgden de route naar rechts maar op het eind van het pad stonden geen nieuwe bordjes. Dus maar weer terug om het bordje de andere kant op te volgen. Dat bleek wel goed te gaan want hier volgde de pijlen elkaar wel steeds op.

Omdat het al wat donkerder begon te worden, het liep tegen half vijf, keken we uit naar het oversteek punt terug naar lus 2. Boven op de Amerongse berg bleek dat we de route nog iets moesten volgen en dan zouden kunnen oversteken. Er volgde een mooi technisch stukje dalen en toen konden we de weg over terug naar lus 2.

Het laatste stuk van lus 2 was bekend. Die steile klim zou nog volgen en dan konden we oversteken naar lus 1. Maar of het nu door de invallende schemering kwam of doordat al die bomen op elkaar lijken, de beoogde doorsteek naar lus 1 bleek toch een ander pad te zijn en zo stonden we in de invallende duisternis midden op een doorgaande asfalt weg. Terugkeren het donkere bos in vonden we allebei niet zo slim. Gelukkig kunnen we heden ten dagen vertrouwen op de techniek. De navigatie app om mijn telefoon bracht ons netjes terug naar de auto. Weliswaar via het asfalt maar dat vonden we nu eens niet zo heel erg. In het pikkedonker zonder verlichting door een onbekend bos rijden leek ons ook niet zo’n goed idee.

Terug bij de auto bleek dat we toch dik 45 km gefietst hadden. Heerlijk gefietst en dat smaakt naar meer…

De route op Strava.

Baanwielrennen

Na de enthousiaste verhalen van goede vriend Ronald ben ik gisteravond met m’n helm, handschoenen en pedalen in een grote sporttas naar het SportPaleis in Alkmaar getogen voor een clinic baanwielrennen. Ik had nog nooit op een baanfiets gezeten want het doortrappen in combinatie met het niet hebben van remmen schrok me toch een beetje af. En als je dan naast die steile hoge houten bochten staat moet je toch nog wel een keertje op je hoofd krabben voordat je er aan begint.

Maar een duwtje in de rug helpt. Zo stond ik dus om 9 uur klaar. Pedalen netjes aan de huur baanfiets geschroefd. Banden snoeihard, zadel op de juiste hoogte. Helm en handschoenen aan, klaar voor de start.

De clinic werd gegeven door ene Martin en hij pikte me er gelijk uit als nieuwkomer. Mooi. Ik mocht om aan de fiets te wennen eerst een aantal rondjes op het beton naast de baan fietsen.
Tijdens het fietsen houd je toch onwillekeurig een keer de benen stil en dat wordt gelijk afgestraft door de volgende pedaalslag. Het wiel draait door en de volgende pedaalslag gaat ook gewoon door. Oja. Dat kon niet. Gelukkig ging ik nog niet zo hard.

Na zo’n ronde of 10 mochten we (er was nog een nieuwkomer, Ronald reed al op de houten baan) de baan op. Beginnen op het blauwe stuk, de 'Cote d'Azur’ onder aan de baan.

Martin vertelde eerst dat je in de bochten altijd snelheid moest houden. Door minder druk op de pedalen te geven verminder je snelheid, niet doen dus in de bochten. Verder altijd rechts passeren en altijd even kijken of je zelf net niet ingehaald wordt. Met die mededeling in de oren geknoopt stuurde ik na een paar rondjes van het blauwe hout de baan op. Soepeltjes doortrappen de eerste grote bocht in. Door gewoon het rode lijntje te volgen kwam ik daar zonder kleerscheuren uit en gelijk diende de volgende bocht zich al weer aan, want de baan is in totaal maar 250 meter lang. Gewoon trappen en sturen blijven. Niets aan het handje.

Nadat we een beetje baangevoel gekregen hadden mochten we met z’n drieën om beurten op kop rijden en in een bocht de kop over geven door iets wat rechtdoor te rijden. Hierdoor ontstaat een “gat” voor de mannen achter je, (dit moet je dus nooit in een wedstrijd doen) om daarna weer achter aan te sluiten.

De hier opvolgende oefening had niets met snelheid te maken maar alles met fietscontrole. Er werden pilonnen op de baan gezet en daar moest je tussen door zien te sturen. Lastig zonder remmen en vooral als ze niet meer recht achter elkaar staan en je dus iets naar beneden moet sturen om er tussen door te gaan. Tegendruk op de pedalen geven om niet te hard te gaan en durven sturen. Ook ik kwam niet geheel foutloos door deze oefening.

Daarna volgde wel een oefening op snelheid. Je moest 2 ronden laag blijven dus tegen de 'Cote d'Azur’ aan rijden, en dan 1 ronde helemaal boven aan langs de bording van de wielerbaan. Cool. Ik had niet gedacht hier zo makkelijk langs te zullen sturen. Maar ook nu geld weer: “Gang is alles”.

Deze oefening een aantal ronden uitgevoerd te hebben mochten we stoppen en beginnen met uitrijden. Het uurtje baan-clinic zat er al weer op. Jammer maar volgende keer ben ik zeker weer van de partij.

Na het uitrijden dacht ik dat het leuk zou zijn om nog een paar actie foto’s te schieten. Ronald ging met de telefoon in de hand de baan op en probeerde mij vast te leggen op de gevoelige plaat. Maar door dat ik zo hard langs kwam is de foto iets bewogen (of had Ronald toch al te veel gedronken?)


Daarna zou ik Ronald fotograferen, maar na de eerste shoot vond ik het erg lang duren voordat hij voor een tweede keer langs kwam. Even later hoorde ik dat hij in de bocht onderuit gegleden was. Met een te lage snelheid door de bocht en/of met z’n pedaal de baan geraakt. Gevolg een gat in zijn nieuwe koersbroek en het vel van z’n ellenboog. Op Facebook werd al gesuggereerd om toch maar zijwieltjes te monteren op de fiets van Ronald ;-)

Gezocht betrouwbare weerman (m/v)

Gelukkig had weerman Piet de weersvoorspelling voor zondagochtend wederom fout. Volgens Piet kon je zondagochtend maar het best de gordijnen gesloten houden en heel diep weg kruipen onder je dubbel dikke donzen dekbed. Maar toen ik vanmorgen toch stiekem de gordijnen een stukje open deed zag ik dat helemaal niet goot van de lucht zoals voorspeld. Daar in tegen scheen de zon voorzichtig tussen de wolken en zwiepende takken door, want de voorspelde harde tot stormachtige wind was wel uitgekomen.

Snel dus maar uit bed, ontbijten en op de fiets richting duin. Naar duin toe moesten we opboksen tegen de stormachtige wind in, maar eenmaal in duin hadden we nog hier nog maar weinig last van.

Wel moesten we af en toe om een omgewaaide boom heen fietsen, al waren de meeste bomen die afgelopen maandag tijdens de zware herfststorm van 2013 het loodje gelegd hadden door de ijverige PWN boswachters van de paden af gehaald.

We volgenden de oranje route en waren verbaast van de grote hoeveelheid mountainbikers en hardlopers die we onderweg tegen kwamen. Allemaal heel verstandig niet naar de adviezen van weerman Piet geluisterd dus.

Vriendin Jo had duidelijk even moeite met de technische omstandigheden van het Noordhollands duingebied ten opzichte van de Gooise matras. Vooral de vele klimmetjes, technische afdalingen en scherpe bochten in onze duinen deden haar de eerste kilometers voorzichtig aan fietsen. Later kreeg ze meer vertrouwen en kon ze mijn tempo beter volgen.

Na anderhalf uur sturen over de losse bladeren was het tijd om ons met de wind in de rug naar Uitgeest te laten blazen. En thuis gekomen, genietend van een warme douche, brak toch nog de voorspelde (hagel)bui los, de enige vandaag. Dus als jij wel een goede weervoorspeller bent, doe dan een gooi naar de baan van weerman Piet.

(foto: © Pietsweer.nl)
Het rondje op Strava: klik.

Heideroosjes en Duindoorns

Dit weekend kon ik weer eens optimaal gebruik maken van de mountainbike en op beide dagen lekker fietsen.
Zaterdagmiddag, samen met vriendin Jo, cruisen door de bossen en over de heide in het Gooi. Zondag met een paar jongens van de Fietsgroep de duinen bij Castricum in.

Zaterdagmiddag, na een stevige brunch, sprongen we op de fietsen en reden via Naarden richting Huizen om het klimmetje te vinden nabij het zwembad de Sijsjesberg in Crailo. Jo had wat aanwijzingen van een vriendin gekregen en nu konden het puistje vinden. We waren wel steeds in de buurt maar er toch net langs gereden. Nu er dus op en er over.

Ook op de heide bij Hilversum hebben we een nieuw stuk ontdekt. De Zuiderheide, deze ligt aan de andere kant van de Hilversumseweg. Ook hier een groot stuk heide met ongekende mtb mogelijkheden. Opvallend waren de korte klimmetjes die hier uit het niets oprezen. Kuitenbijtertjes in mini formaat.

Na twee en half uur spelen in de natuur waren we weer thuis. Mooi op tijd, want korte tijd later begon het te regenen.


Zondagochtend ben ik met een paar man van de fietsgroep naar het duin getogen. Nog even genieten van de herfstkleuren, al viel het me op dat de natuur hier nog groener was dan de bomen op de heide. Daar hadden de meeste bomen al hun goud gele herfsttooi. Heeft de zee toch zoveel invloed op de herfstkleuren?

Ons rijgedrag werd niet door de zee beïnvloedt, daar is een andere vloeistof veel beter in. Wij knalde door het duin waarbij Marcel met zijn gladde strandbanden opvallend goed kon volgen. En zelfs op “de Bonnaleiding”, een stuk valsplat, mijn Strava record aan flarden reed. Hmmm.

Helaas ging het aan de achterzijde van de Kruisberg vanmorgen mis. Ik nam een technisch stukje naar beneden en René van Goethem volgde in mijn wiel. Plotseling hoorde ik een schreeuw en kukelde René over zijn stuur. René Lommers die er achter reed zag René een mooie koprol maken. Maar ook al zag het er redelijk onschuldig uit, René bleek toch veel pijn aan zijn schouder te hebben. Voorzichtig z’n sleutelbeen onderzoekend leek het er op dat deze gebroken was. Rechterarm kon hij ook niet omhoog brengen. Nee, het zag er niet goed uit. Fietsen kon nog wel, en met een zetje in de rug ook het onverharde pad afrijden. Daarna via het asfalt terug naar huis. Een uurtje later melde René van uit het ziekenhuis dat inderdaad zijn sleutelbeen gebroken was. Bummer. :-(

Sterkte en beterschap René.

route heideroosje: klik
route duindoorn: klik

Oktoberzon

Ja we bofte gisteren wel tijdens ons ritje op de racefiets. Wie had nu verwacht dat de oktoberzon zich nog zo uitbundig zou laten zien?

We, de fietsers van familie van Goethem en ik, hadden zaterdags al gepland om een mooi rondje richting Noordwijk te fietsen, maar dat we zo verwend zouden worden hadden we niet verwacht. Na een koude start en enige bewolking brak de zon er later door heen om ons lekker op te warmen. Ook de wind had een dagje vrij genomen dus het was heerlijk koersen over de sluizen van IJmuiden, het kopje van Bloemendaal, de boulevard van Zandvoort en door de waterleidingduinen naar Noordwijk.

Het enige opmerkelijke was dat we tijdens de beklimming van het Kopje plotseling midden in een kudde schapen terecht kwamen, inclusief herder en schapenhonden. Schapen op het kopje van Bloemendaal?? Waar grazen die dan vroeg ik me af?

Na dit oponthoud klommen we verder waarbij Raymond verrassend als eerste boven was. (De natte klinkerbochtjes neem ik nog heel voorzichtig). In de waterleidingduinen richting Noordwijk pikte we aan bij een groepje mountainbikers die aan het trainen waren voor Egmond-pier-Egmond. Met moeite konden we wiel houden bij dit treintje. Wat een tempo.

In Noordwijk stuurde Raymond ons nog voor de boulevard naar Noordwijkerhout om vervolgens pas in de Zilk gehoor te geven aan de roep in de groep om een koffie stop.

Na deze welverdiende pauze leidde Raymond ons via Vogelenzang en Aerdenhout terug naar Bloemendaal. Wij waren verbaasd over de route kennis van Raymond maar hij blijkt vaker richting zuid te fietsen dan wij en weet nu perfect de weg in het ons minder bekende zonnige zuiden.

Nu verder via het Kopje (alleen Marcel en ik gingen omhoog, de broertjes reden om) en Santpoort naar de sluizen van IJmuiden om vervolgens via Beverwijk waar we afscheid namen van Raymond terug te rijden naar ons mooie dorpje Uitgeest. Met 107 km op de teller stapte ik voldaan de voordeur binnen. Bedankt mannen.

potje dammen op de fiets

Nee, niet dat bordspel. Vanwege de Dam tot Dam hardloopwedstrijd organiseert Le Champion ook een fietstocht, welke start op de dam in Amsterdam, langs alle plaatsen in Noord-Holland met dam in de naam. Dus van Amsterdam naar Zaandam, Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Nieuwendam en dan zo weer terug naar Amsterdam. Als je de juiste bordjes volgt heb je op het eind van het rondje zo’n 140 km weggetrapt.

Wij, René L. en ik, hadden besloten om ook mee te dammen, maar dan gewoon hier in Uitgeest te starten. De officiële toertocht zou via Alkmaar naar Schoorldam gaan en wij hoopte ergens rond Alkmaar wel de eerste pijlen tegen te komen. En dat gebeurde. De toertocht had zijn eerste stempel en verzorgingsplaats op de parkeerplaats van Ranzijn en vanaf daar konden wij mooi de rood/gele pijlen volgen.

Omdat de tocht officiël in Amsterdam om 8:00 uur start en wij hier om half negen vertrokken, was het nog heerlijk rustig onderweg. En al fietsen wij redelijk vaak van Alkmaar "de Noord" in, deze toertocht bracht ons over wegen die we normaal nooit kiezen. Leuk om zo door een “bekende” omgeving te rijden.
Bij Koedijk stak de route de N9 over en hier ging het mis. Waren we te gefocust op de drie mountainbikers voor ons? We kwamen uit bij een rotonde in Bergen maar zagen we geen pijlen meer hangen. Hoe kan dit? Toch een bordje gemist? Terug gaan was een optie maar omdat we wisten dat de route naar Schoorldam zou voeren was het slimmer om gewoon die kant op te fietsen. En ja, na even wat zoeken zagen we de pijlen hier weer hangen en konden we onze tocht vervolgen.

Van Schoorldam naar Obdam en dan dwars Noord Holland doorsteken naar Schardam aan het Markenmeer. Met de wind (toen nog zwak) schuin in de rug is dit geen enkel probleem.
Vanaf Schardam gaat de route nu bijna enkel over en langs de zeedijk, de dijk langs het Markermeer, terug naar Amsterdam en onderweg komen we dan diverse dammen tegen. Maar voor we als dijkgraaf te fiets de Zeedijk gaan onderzoeken is het eerst tijd voor een bakkie koffie. René spot de “Karperput”, de plek waar zijn collega altijd gaat vissen, langs de route en knijpt in de remmen. En inderdaad het is een mooi plekje om even in alle rust te genieten van een heerlijke bak koffie.

Als we weer op het zadel klimmen piept de zon voorzichtig door het dikke wolkenpak en dat doet de temperatuur gelijk goed. We stropen onze arm stukken af en genietend van het zonnetje pedellen we richting Edam, Volendam. Het windje hebben we nu schuin tegen en ook al trekt deze al iets aan we kunnen de teller nog makkelijk op de 34 km/uur zetten. Een paar man pikt bij ons aan en kop over kop houden we dit wel een tijdje vol.

Na Edam en Volendam volgt Monnickendam snel en vervolgen we onze route over de dijk langs het water. Het stuk langs Marken gaat nog prima, maar als we bij Uitdam langs de dijk richting Durgerdam fietsen hebben we de wind pal tegen. Deze komt nu over het water, het Kinselmeer, en ook al fietsen we nog steeds kop over kop de teller blijft nu steken op 27 km/uur. En de bovenbeentjes begin ik aardig te voelen. Blij dat we eindelijk bij Schellingwoude zijn. De toertocht gaat hier de brug over en terug naar de dam in Amsterdam, maar wij besluiten om vanaf hier richting Uitgeest te fietsen.

Als ik van huis naar het werk fiets ga ik ook altijd over de Schellingwouderbrug dus volgen we mijn woon-werk route. Via Nieuwendam komen we in Buiksloten maar daar stuiten we op de hardlopers van de Dam tot Dam wedstrijd. Hier tussen fietsend maak je geen vrienden dus besluiten we toch maar een andere route te volgen, om een paar kilometer verder wederom niet door te kunnen trappen vanwege die zelfde hardloop wedstrijd. Nu het stuur omgegooid richting Landsmeer en via ’t Twiske fietsen we Oostzaan in. Vanaf hier is de weg terug naar huis niet langer onbekend en pedellen we rustig terug naar Uitgeest. De bovenbenen zijn leeg dus dat eindsprintje naar het plaatsnaam bordje slaan we deze keer over. Volgende keer weer René, goed?

Om kwart over twee rijden we ons mooie dorp weer in en ik nuttig bij René nog een versnapering voordat ik naar huis toe fiets.
René bedankt voor dit leuke potje dammen.

Van mijn knie, en overige verwondingen na de valpartij van 2 weken geleden, had ik gelukkig weinig last. De meeste "pijn" zat hem in het niet hebben kunnen fietsen. Benen waren na 140 km erg stram en stijf. Wel had ik in het begin van de tocht moeite om netjes door de bochten te sturen. De angst om te vallen zat nog altijd tussen de oren. Naar mate de dag vorderde en de wegen opdroogde verdween dit langzaam. Gelukkig.

klik voor de route

hond van rechts

Toen ik vorige week op mijn gemak langs Gaasperplas van het werk naar huis fietste zag ik plotseling een hond aan komen rennen. Met hoge snelheid zou hij het pad kruisen waar ik net op dat moment reed. En om een of andere reden registreerde ik de hond wel maar kwam er geen impuls van mijn hersenen naar mijn handen om te remmen of de benen stil te houden. Maar of het te beremmen was betwijfel ik.

Gevolg was dat ik de hond (type schoot) vol in de flank raakte en over het stuur op het grind belandde. Ook al was mijn snelheid niet heel hoog ik schoof toch "lekker" door op de groffe schuurpapier ondergrond. Een grote schaaf op heup en scheenbeen was het gevolg. Verder een diep gat in mijn knie waar het bloed flink door naar buiten stroomde. Broek en shirt stuk en ik wederom erg geschrokken. En dat daags voor de geplande fietsvakantie naar de Franse Alpen. Ik baalde dus stevig.

De hond wist niet wat hem overkomen was en bleef jankend op het fietspad liggen met mijn fiets zijn rug. Ik was even bang dat ik de hond een dwarslaesie bezorgd had maar dat was gelukkig niet het geval. En ook al keek de hond niet uit, het is nog altijd de schuld van de baas dat deze los liep.

Ik was dan ook vooral kwaad op de eigenaresse, maar zij was enkel druk bezig om de hond een standje te geven. Natuurlijk vond ze het erg vervelend voor mij en zou de schade vergoeden maar iets meer medeleven en bezorgdheid had ik wel kunnen waarderen.

Nu een week later is de schaafwond op mijn scheenbeen bijna genezen. Nog wat korstjes. De wond op mijn heup is groter en plakt nog aan broek of laken. En ook mijn knie is nog niet genezen, getuigen een grote korst en het nog steeds moeizaam buigen van het gewricht.

De geplande fietsvakantie naar Frankrijk is door omstandigheden gecanneled maar dat kwam mij niet helemaal verkeerd uit. Om nu "geblesseerd" mijn bolletjes shirt te moeten verdedigen ... Mijn fietsmaatjes zouden daardoor wel eens kans hebben om voor mij boven op de Alpe te staan.

Hopelijk geneest alles snel en kan ik gauw weer opstappen. Stilzitten kan ik namelijk niet zo goed.

tijdrit over 1 ronde

Aangezien het ‘s avonds al sneller donker wordt, lopen de trainingsactiviteiten op de woensdagavond van onze fietsgroep ook af. Alleen volgende week nog een laatste training. Daarom had trainer Leo voor afgelopen avond een tijdrit op de agenda gezet. Een tijdrit over 1 ronde. Eén ronde volle bak dus, zeven en een halve kilometer ben je alleen, overgeleverd aan de “elementen”, bezig om zo snel mogelijk rond te komen.

Om zeven uur verzamelde we bij de ijsbaan om naar onze tijdrit locatie te rijden in de Schermerpolder. Daar stond trainer Leo, samen met zijn vrouw Lida al klaar. Er waren al een aantal rijders aanwezig en na ingeschreven te hebben en een rugnummer opgespeld te hebben konden we gaan warm rijden. Het viel gelijk op dat de wind uit het Noorden erg sterk was en we daar het laatste stuk van het rondje nog behoorlijk last van zouden krijgen.

Omdat de wind in de loop van de avond vaak minder wordt zorgde ik er voor dat ik een hoog startnummer zou krijgen en dus als één van de laatste zou mogen starten. Dat lukte, ik had nr 19, maar helaas was de wind niet minder op het moment van mijn start.

Ik stond al ingeklikt, steunend op de schouder van Lida, toen ik de pedalen achteruit draaide om deze op de ideale startpositie te zetten. Hierbij liep de ketting van het grote blad half op het middelste blad. Gelukkig zag ik dit anders was ik misschien bij het aanzetten gevallen. Maar Lida was al aan het aftellen. Ik kon niet anders dan deze start aan me voorbij laten gaan door snel van de fiets te springen om te proberen de ketting met de hand op het grote blad te leggen. Echter de voorderailleur vond van niet en duwde de ketting terug op het middenblad. En wat ik ook met de linker shifter deed, de ketting bleef op het middenblad. Van Lida mocht ik op plekje 21 starten en de anderhalve minuut die ik had om dit te fixen waren al bijna om. Dan maar op het middenblad starten…

… 5, 4, 3, 2, 1. Met een slippend achterwiel reed ik weg. De ketting stond achter ook heel licht en door de “enorme” krachtsexplosie bij de start slipte het achterwiel over het asfalt. Snel naar één van de kleinste tandwielen op het achterkransje schakelen en de armen om het nieuwe ligstuurtje vouwen. De teller schoot door naar de 42 km/uur maar zoals vaak kon ik dit tempo niet volhouden. De bovenbenen begonnen heftig te protesteren en ik moest nog voor de eerste bocht letterlijk even een tandje terug schakelen.

Na de eerste bocht, die keurig door Peter Vosse bewaakt werd, kon ik achter naar het kleinste tandwiel schakelen. Helaas was de 11 niet klein genoeg nu de krachtige noorderwind besloten had me een zetje in de rug te geven. En kreeg ik de teller niet boven de 42 km/uur.

Na de tweede bocht kwam de wind schuin van rechts en had je hier niet zo veel voordeel meer aan. Op de 11 kon ik de trappers nog goed rond krijgen en zag ik het roze stipje dat een minuut voor mij gestart was langzaam dichterbij komen.

De laatste bocht loopt flauw en het gaat daarna licht omhoog richting pont. Nancy was nu heel dichtbij en het was “er op en er over” (sorry Nancy, volgende keer meer tijd voor een praatje), volle bak de laatste kilometers tegen wind naar de finish. Echter toen ik even onder mijn arm naar achter keek zag ik het voorwiel van Nancy die heel even met me mee probeerde te liften. Helaas voor haar kon ze mijn tempo maar kort vast houden en zag ik de afstand tussen onze fietsen groter worden.

Nog even op de tanden bijten en nog harder in het ligstuurtje knijpen om er nog een eindsprint uit te persen. Is het gelukt, ondanks dat ik alles op het middenblad moest doen?

Even later kwam Leo met de uitslagen. Ik bleek 3e te zijn geworden met een hele mooie tijd van 11:15, wat neer komt op een gemiddelde van 38,93 km/uur. Helemaal niet slecht dus.
Morgen maar even naar de fietsenmaker om de linker shifter te laten repareren. Wie weet, volgend jaar een nog snellere tijd?

Alle uitslagen: tijdrit 28-08-2013

Crossen door het Gooi

Wat doe je op een zonnige zondagmiddag nadat je lekker uitgeslapen hebt. Juist, je pakt je MTB en gaat een rondje crossen.

Gistermiddag dus van de Gooise matras afgestapt op de MTB, het bos in, de heide op. Gewoon het pad volgen als je een mooi paadje ziet. Ook nu kwamen we op plekken waar we nog niet gereden hadden.

Maar ook ben je na een half uur fietsen weer op de plek waar je daar voor ook al was. Is dat erg? Nee. Als je maar lekker fietst.

En ondanks het zonnige weer was het niet erg druk op de (bijna) bloeiende heide met wandelaars. Wel her en der oppassen voor loslopende honden.
Slalommen om stronken heen, tussen de bomen door. Knallen over een single track. Jumpen over een boomwortel. Wat kan crossen toch geweldig zijn.

Na twee en half uur op pad te zijn geweest en met 47 km op de teller waren we weer thuis. In de achtertuin genoten we nog even na van onze fietstocht met een koele versnapering.

de route:

http://www.strava.com/activities/75813932

The Amstel Goldrace Xperience

Om de vakantie helemaal goed af te sluiten hadden we besloten om na terug komst uit Frankrijk nog een lang weekend Zuid Limburg te boeken.
Een paar dagen in- en ontspanning tussen de heuvels van Limburg.
Dus woensdagavond na het werk met de caravan naar Sibbe, net ten zuiden van Valkenburg. Een mooie uitvalbasis voor een paar dagen fietsen en een wel verdient saunabad er tussen in.

Donderdag zijn we vanaf de camping naar Valkenburg gefietst en daar op de Plenkertstraat bij Amstel Xperience een routekaartje en uitleg over de te fietsen routes te halen. Want de gehele route van de Amstel Gold race is permanent uitgepijld en in 3 lussen opgesplitst. Lus 1 is de start van de route en gaat via Maastricht naar het noorden van Zuid Limburg. Hier niet zo heel veel klimmetjes.
Lus 2 is de langste lus en komt met zijn 120 km langs het meeste zuidelijkste stukje van Limburg, het Drielandenpunt. En lus 3 is de finale lus, met 78 km gaat deze over de zwaarste en steilste heuvels van Limburg zoals oa. De Keutenberg en de Eyserbosweg en eindigt officieel met de beklimming van de Cauberg.

Ook konden we bij Amstel Xperience gratis een chip lenen welke de tijden van diverse beklimmingen zou registreren, maar die moesten we uiteraard na gebruik weer terug brengen. Echter we hadden niet gepland om weer door Valkenburg te rijden, omdat de routes allemaal mooi langs onze camping lopen. En mijn fietscomputer registreert de tijden ook, dus de dame van Amstel Xperience hartelijk bedankt voor het aanbod.

We begonnen deze donderdag met lus 3. “Oh, gelijk de zwaarste route” zei de dame van Amstel. “Ja dan hebben we dat alvast maar gehad”, antwoordde ik adrem.
De meeste zware en steile Limburgse klimmetjes zitten in deze finale lus van de AmstelGold race, en koud uit Valkenburg wordt je direct getrakteerd op de Cauberg. Dat hakte er dus lekker in. Gelijk goed warm geworden konden onze mouwstukken uit en na de Geulhemmerberg ook Jo haar onder shirt.

Via Maastricht gaat de route naar Cadier en Keer. Hier ontbrak 1 bordje maar doordat we ook een routebeschrijving mee hadden genomen kwamen we toch via de Wolfsberg in Slenaken.

De kilometerteller stond inmiddels al op 45 km dus aan de voet van de Loorberg eerst koffie met vlaai. Dat hadden we al wel verdiend. Na zo’n koffiestop doet de eerste beklimming altijd een beetje pijn maar gelukkig loopt de Loorberg mooi gelijkmatig en niet te steil omhoog.

Nu volgde de afdaling van de Schweiberg om dan via Partij de Gulpenerberg te bestijgen. Deze is wel gemeen en eist alle aandacht zodat we het route bordje op de top mistte en een paar kilometer verkeerd reden. Op de top van de Gulpenerberg moest je gelijk rechtsaf, afdalen naar Gulpen.

Via Wittem en Wahlwiller rij je dan zo de Kruisberg op. Je zit nu echt in de finale van de AmstelGold race want de ene steile hufter volgt de ander gelijk op. Na de afdaling van de Kruisberg rij je via Eys de Eyserbosweg op. Ook met een stijgingspercentage in de dubbele cijfers.

Het klimwerk van Jo liet het nu wat afweten. Met kramp in haar bovenbeen moest zij toch even van de pedalen. Gelukkig volgde na deze steile beklimmingen de Fromberg, die iets minder steil is en Jo gewoon kon blijven zitten. Maar na het over steken van de provinciale weg in Schin op Geul komt dan echt het toetje, de Keutenberg. Ik waarschuwde Jo dat je direct na de bocht tegen een soort muur aan rijdt. Je moet dan al het juiste tandwiel gekozen hebben anders kan je het wel vergeten. Maar ondanks dat ze wel het kleinste tandwiel voor gestoken had deed de kramp, in beide bovenbenen nu, haar toch afstappen.

Boven gekomen keerde ik even om, om samen met m’n meisje de laatste meters van de Keutenberg te beklimmen. Jo had het wel even gehad met al dat klimmen en gelukkig konden we nu over een bijna vlakke weg terug rijden naar onze caravan in Sibbe.


De volgende dag, vrijdag, weinig inspanning maar juist veel ontspanning in de sauna baden van Thermae2000. Lekker hoor.


Ook de zaterdag begon bewolkt maar om te fietsen is dat juist niet erg. We wilden vandaag lus 2 gaan rijden maar 120 km vond Jo iets te veel van het goede. Ik stelde voor om de route dan aan te passen en de start van de lus richting Maastricht en Slenaken over te slaan om gelijk in Gulpen de route richting Schweiberg op te pakken. Zo konden we mooi warm rijden en tegen de tijd dat we in Mechelen waren op volle kracht de Schweiberg op knallen.

Nu daal je af via de Eperheide en begint na Epen gelijk de beklimming van Camerig. Deze vind ik zelf een beetje op een Alpen col lijken. Loopt mooi, en best wel lang voor Hollandse begrippen. Boven miste ik (een aantal dames op racefiets stonden er voor) het bordje linksaf richting Vijlen. Terug op mijn weg richting Epen kwam ik Jo ook niet tegen in de beklimming, want die bleek niet afgeleid te zijn op de kruising. Ze stond me geduldig op te wachten in Vijlen.

We reden Vaals in en beklommen het drielandenpunt vanaf de Nederlandse zijde. Tijdens de Amstel Gold toertocht kom je altijd via België boven, maar nu eens vanaf de andere kant dus. En eerlijk gezegd vond ik deze kant makkelijker.

Na een foto, pitstop en telefoontje daalde we af door Gemmenich naar Vijlen en reden zo terug naar Epen. Hier gingen we op de koffie bij Marcel en Ans die met de camper ook een lang weekend in Limburg waren. Gezellig.

De verorberde gevulde koek bij Marcel en Ans bleek onderweg van bijzondere kwaliteit, want de renner die me wilde verslaan op de klim van de Eperheide kwam bedrogen uit. Heel even mocht ie me voorbij maar voordat we boven waren keek ie toch mooi tegen de rug van mijn bolletjesshirt aan. :-P

Terug in Gulpen besloten we ook maar de rest van route 2 te volgen. Wederom over de Kruisberg maar in Eys nu rechtdoor. Niet de steile klim op maar meer geleidelijke omhoog. Lekker.
Je rijd nu een beetje op de heuvelrug en daalt dan af naar Simpelveld waar je weer omhoog mag. Hier klim je tussen de bungalows naar Huls. Deze beklimmen kende ik al van de AmstelGold toertocht maar voor Jo was het een echte verrassing. Je verwacht hier niet zo’n steile doorgaande weg te treffen.

Nu daal je richting Wijlre maar mag dan volkomen onverwachts rechtsaf beginnen aan de beklimming van de Vrakelberg. Ik had er nog nooit van gehoord maar vergeten doe je hem niet snel meer. Hijgend en puffend kwamen we boven maar werden daarbij ingehaald door iemand met een Cancellara-motortje z’n frame. Als of we stil stonden. Kan gewoon niet.

Het was nu rustig dalen richting Schin op Geul. Nu niet gelijk de provinciale weg oversteken maar door rijden tot voorbij Oud-Valkenburg. Nu wel oversteken en omhoog de Sibbergrube op om bovenaan bij de onze camping uit te komen. Met 90 kilometers op de teller en mooie afsluiting van onze 2e fietsdag.

Zondag zouden we een deel van lus 1 gaan fietsen om daarna de boel op te breken en terug naar Holland te rijden. Helaas was Jo die nacht ziek geworden. Met hoofd- en buikpijn besloot ze in haar bedje te blijven liggen. Omdat ik haar niet te lang alleen wilde laten heb ik mijn routeplan veranderd.
Even via de Cauberg naar Gulpen om daar de Gulpenerberg vanaf de andere kant te beklimmen (ook steil!) en daarna nogmaals de finale-beklimmingen te nemen. Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg.

Zo gezegd zo gedaan, en na Jo goed ingestopt te hebben ben ik snel vertrokken. Het klimmen ging me iets beter af dan donderdag. De zon kwam nu achter de wolken vandaan en tijdens het klimmen is dat erg warm.

Toen ik na een dik uur fietsen de Keutenberg op wilde rijden reed er een groepje van 4 de Engweg in. Ook hier hoorde ik de uitleg en samen met de meer ervaren rijder klom ik het steile stuk op. Hier reed ik hem uit het wiel maar op het minder steile stuk kwam ie toch nog even dichtbij. Echter op een versnelling van mijn kant had hij geen antwoord en zo kon ik weer alle punten van het bergklassement achter mijn naam laten noteren ;-)

Snel door naar Sibbe om de patiënt te verzorgen. Jo had heerlijk geslapen en voelde zich gelukkig iets beter. Even later konden we ons kampement afbreken en terug naar huis rijden. Onze verlengde vakantie was nu echt voorbij. Weer fijn aan het werk nu.

de routes:
dag 1
dag 2
dag 3

Fietsen in “La France”

Frankrijk is natuurlijk het fietsland bij uitstek. Maar in de streek Les Landes viel het ons toch een beetje tegen. Ja we waren op de MTB en veel hoogte verschillen heb je daar ten zuiden van Bordeaux niet echt maar ik had gedacht me toch wel flink te kunnen uitleven in de bossen daar.

Dat het erg heet was speelde natuurlijk ook een rol, maar door vroeg op pad te gaan hoop je de ergste hitte te ontlopen.

Misschien hadden we ons thuis beter moeten voor-bereiden want ik dacht het alom bekende MTB tekentje wel op paaltjes te zien hangen en zo een route te kunnen volgen. Helaas hier geen uitgepijlde routes.

De receptie van onze camping had wel een route kaartje met wat VTT routes maar dat waren wandelpaden waar je ook op kon fietsen. Wel leuk maar erg kort.

Rond de meren bij Biscarrose liggen hele mooie fietspaden. Op deze hebben we dan ook wat kilometers gemaakt, maar de noppen banden zijn eigenlijk bedoelt om er off-road mee te rijden.

Nou ja, ondanks dat er deze vakantie weinig gefietst is hebben we het toch lekker gehad. Nu een paar dagen werken en dan 4 dagen naar Zuid Limburg. Op de racefiets gaan we de Limburgse heuveltjes bedwingen en begin september ga ik in de Franse Alpen kijken of ik het klimmen nog niet verleerd ben. (afdalen doe ik wel een tikje voorzichtiger)
De routes gereden in Frankrijk: http://www.strava.com/activities/71590310
http://www.strava.com/activities/71590599

Zandbak XXL

Zo op de valreep, toch vanmorgen nog maar even een rondje op de MTB gemaakt door duin. De Fiets gaat wel mee naar Frankrijk maar je weet nooit van te voren of en hoe vaak je zin hebt om er op te kruipen.

Dus vanmorgen nog snel even naar het NoordHollands duin. Maar het fietsen ging niet zo soepel. Door de vele zon (ik klaag niet hoor!), veranderen de zandpaden al snel in grote zandbakken. Leuk als je met je neefjes zandgebak wilt maken, maar om te fietsen is het minder geschikt. Ik moest zelfs een paar keer lopen! Vaak kan je wel fietsen door op de rand van het pad te rijden maar dat lukt helaas niet overal. En die duindoorn hebben van die venijnig scherpen prikkers, 1 keer verkeerd sturen en je kunt je band vervangen.

Na anderhalf uur zandhappen was mooi geweest en kon ik voldaan terug naar huis rijden.
De hoogste tijd om de caravan klaar te maken voor de reis naar Frankrijk.

het rondje: op Strava

Mtb + 42 km.

GP Groot reCycle MTB-wedstrijd

Ik had me weken van te voren al opgegeven voor de GP Groot reCycle MTB wedstrijd. Een wedstrijd van 100 minuten over, door en langs het domein van reCycle bedrijf GP Groot in Alkmaar, je weet wel van die “hoge” afval berg naast de vuilverbranding. Toen realiseerde ik me niet dat mijn benen na 140 km fietsen de dag ervoor toch wel erg vermoeid of stram zouden kunnen zijn.
Maar een goede nachtrust doet wonderen, en de start was pas om 12:00, dus genoeg tijd om te herstellen toch?

Rond half elf begaf ik me richting Alkmaar, om na het ophalen van startbordje en wedstrijd-chip het parcours te verkennen. Dit was toch iets anders dan het gemiddeld wedstrijd parcours van de Rabo-top ATB wedstrijdjes die ik wel eens reed. Het gehele terrein van GP Groot was afgezet met rood-wit lint of er was creatief gebruik gemaakt van het al om aanwezig afval om hier de route mee af te bakenen.

En natuurlijk moesten we die berg op. 3 venijnige klimmen per ronde van 4 km. Lekker dan.
Maar dan die stank. Vooral in de hoek waar men het GFT afval stort riekte het niet fris. Men had in het tasje met wedstrijd bescheiden wel een knijper voor op je neus kunnen stoppen.

Om klokslag 12:00 uur zou het startschot klinken. Tot die tijd werden wij vermaakt met de stuurmanskunsten van Patrick Smit op zijn stunt fietsje. Heel knap allemaal hoor.

Doordat ik tussen de dranghekken bij de finish naar Patrick Smit stond te kijken bevond ik me onbewust na zijn optreden op de één van voorste startrijen. Achter ons (Robin Prigge stond naast me) zo’n 100 renners. Die hoeven we dus niet meer in te halen en zij moeten ons maar voorbij zien te komen.

Na het aftellen van 15 tot nul konden we weg voor 100 minuten racen over een afvalbult. Gelijk gedrang bij de start natuurlijk maar ik kon me aardig staande houden en mee met de mannen. Na wat bochtjes ging het gelijk omhoog de bult op. Dit deed pijn, maar ook naast me zag ik verbeten gezichten als gevolg van een (te)hoog lactaat gehalte in de bovenbeenspieren.

De wedstrijd was begonnen en al werd ik de eerste ronden vaak ingehaald door snellere renners helemaal slecht ging het niet. De krappe bochten met grit en gruis op de grond nam ik erg voorzichtig, zeker nadat ik een renner die me net met veel bravoure gepasseerd was onderuit zag schuiven.

De afdalingen van de afvalberg af nam ik wel steeds sneller, deze liepen ook lekker. Na een aantal ronden keek ik eens op mijn klokje en bleek dat we pas op de helft van de wedstrijd zaten. 100 minuten volle bak, berg op, berg af is wel erg zwaar. Het mooie was dat ik steeds meer renners begon in te halen en steeds minder ingehaald werd. Tijdens ronde 5 of 6 haalde ik ook Robin in. Robin die toch aardig kan trappen was naar eigen zegge te snel gestart en moest daar later de gevolgen van incasseren.

Ik bleef maar door stampen tot dat ook ik werd gedubbeld door de koplopers. Die gingen me wel erg snel voorbij. Zelfs bergop leek het als of ik stil stond. Er valt dus nog heel wat te trainen.

Toen mijn tellertje bijna op 100 minuten stond en ik over de finish kwam werd daar doodleuk verteld dat we nog maar 2 ronden hoefde te gaan. Nog 2! 2 maal de rottige klim, dat vervelende stuk dat meer op een maanlandschap lijkt en waar je wielen zo zwaar draaien, 2x langs die rottende afval berg, maar ook 2x die lekkere afdaling. Dus nog even doorbijten. De finish kwam toch steeds dichterbij. En eindelijk was daar het laatste rechte eind. Nu nog 1 krap bochtje en daar ging ik over de finish.

1 uur en 54 minuten onderweg geweest. 11 rondjes over de vuilnisbelt met 42 km op de teller.
Zelf was ik even helemaal kapot. Wat een wedstrijd. Maar wel helemaal vol gehouden.
35e van de 150 deelnemers. Niet echt slecht dus.
Thuis gekomen moest ik gelijk maar onder de douche stappen van dochter L. en eigenlijk ook de fiets meenemen want we stonken allebei een uur in de wind.

de uitslagen

Giant Tour Ride 2013

Zaterdag stond de Giant Tour Ride 2013 op het programma. Dus om 8:00 uur present in Amsterdam Sloten bij de Giant Experience om te starten aan een toertocht van 140 km door Noord en Zuid-Holland.

5 man van Fietsgroep Uitgeest deed mee, en we werden getrakteerd op een mooie route. Van Sloten langs het Noordzeekanaal naar IJmuiden. Al ging het na de eerste 10 km al bijna mis. Na het oversteken van een drukke verkeersweg reden we achter wat andere wielrenners waarvan er 1 plotseling naar links uitweek om een kapot gegooide wijnfles te ontwijken. Hij kneep daarbij ook fel in de remmen en René L., die achterop kwam, kon hem niet meer ontwijken. Dus 2 man op de grond. Gelukkig geen ernstige schade aan fiets of mens. Met de schrik in de benen verder naar IJmuiden om daarna langs de waterleidingduinen naar Zandvoort te koersen. Hier lasten wij een koffiestop in, daar wij bij de officiële stop, na 30 km al, waren doorgefietst.

Daarna ging de route wel door de duinen richting Noordwijk om even later in het winkelcentrum van Lisse halt te houden bij een Giant fietsenwinkel. Beetje jammer dit, want met 2000 man door een winkelstraat maak je geen vrienden. Na een verse krentenbol verorbert te hebben konden we verder.

We mochten nu koersen langs de ringvaart en gelukkig hadden we de toch wel krachtige wind meestal schuin in de rug, al vreesde we de terug tocht, noord west richting Amsterdam.

Om de diverse Zuid Hollandse plassen heen en al kwam de wind nu schuin tegen we konden de teller meestal toch makkelijk boven de 30 km/uur houden. Hier en daar geholpen door een groepje renners voor ons, maar meestal waren wij het die het kopwerk verzorgde. Wel zo rustig hoor, geen gedrang of harmonica werking van “het peloton”.

Tegen 3 uur reden we Amsterdam Sloten weer in en konden we in het zonnetje uitpuffen naast de Giant mega store. En net toen we terug naar huis wilde gaan, we stonden al in de fietsenstalling, klonken de namen van René van Goethem, René Lommers en die van mij door de speakers. Wij waren 3 van de 10 winnaars van de verloting van 10 tour-de-France pakketten. Een leuk naslag werk, kalender, boekje etc kregen wij uitgereikt. Wat een mazzel.

De route: op Strava