Verregend rondje Noordzeekanaal

Vanmorgen had ik gepland om op de racefiets via de duinen en de sluizen naar Spaarnwoude te fietsen en ter plekke naar the Bike Experience te kijken.
Er werd een tijdrit gehouden, en verder stonden er diverse importeurs hun fietsen te showen, kon je een proefrondje rijden, en zou er een demonstratie DirtJumping zijn. Reden genoeg om mijn rondje aan te passen en langs de skiheuvel in Spaarnwoude te fietsen.

Het was vanmorgen droog toen ik de fiets pakte en de duinen in fietste richting Wijk aan Zee. In Wijk aan Zee, even een rondje over de nare klinker klimmetje. Een paar gasten op mountainbikes crosste ik voorbij. Die zouden toch in het voordeel moeten zijn met hun vering op die slechte klinkers?
Daarna langs de dorpsweide richting Beverwijk. Via de sluizen stak ik het Noordzeekanaal over. Inmiddels begon het wat te spatteren. Zeedamp hoopte ik nog. Maar met de wind in de rug langs het Noordzeekanaal begon het toch harder te spatten. Dit mocht je gewoon “regen” noemen. Hmmm L

In Spaarnwoude fietste ik langs Snow-Planet naar het MTB parcours. Hier op de parkeerplaats stonden allerlei tentje van de diverse fietsenhandelaren met het nieuwste materiaal. Vanwege het troosteloze weer stonden er meer mensen achter de kraam dan er voor. Ik kon er wel mooi schuilen voor de hoosbui die nu over trok. De tijdrit (5 km asfalt, 4 km terrein) ging wel gewoon door, af en toe finishte er een verzopen mountainbiker. Maar hier was weinig spectaculairs aan te zien. De hoge ogen gooiende demonstratie Dirtjumpen was uitgesteld vanwege de regen. Ik had dus verder weinig te zoeken op de Bike Experience.
De regen was even gestopt en ik vervolgde mijn rondje Noordzeekanaal.

vanmorgen geen dirtjumping dus.

Pontje Buitenhuizen voer net weg toen ik langs kwam, jammer. Dan maar door naar de Hempont in Amsterdam. Langs de havens van Amsterdam, al leek het alsof ik dwars dóór de havens reed. Wat een water op het fietspad. Maar natter dan nat kon ik toch niet worden. En met de wind in de rug was het nog wel te doen.
Op weg naar de hempont kwam ik langs de bouwput van de nieuwe Coentunnelweg en verderop even zwaaien naar de werkplek waar ik morgen weer mag “zwoegen” achter het beeldscherm. Op het laatste stukje fietspad voor de pont kwam ik al diverse fietsers tegen. Oké, de pont is dus net aangekomen. Even doortrappen en misschien haal ik hem dan nog. Op het pontplein waren de bomen al dicht, maar deze gingen voor mij nog even omhoog. Bedankt. Toch nog gered. Scheelt mooi 20 minuten wachten op de volgende pont.

Aan de overkant van het kanaal was het droog en bleef het droog tot in Heemskerk. Maar nu had ik de wind weer als vijand. Stoempend door de open polder kwam de teller niet boven de 28 km/uur. Het laatste stukje vanaf de watertoren zelfs niet boven de 26. Maar word je daar juist niet sterker van?
Toch was ik blij dat ik weer terug in Uitgeest was. Fiets in de schuur en mezelf onder de douche geparkeerd. Dat was lekker.
Toch weer 75 km op de teller, al viel the experience me erg tegen. De intentie was oké, maar zo’n evenement valt of staat met het weer. Nu viel het dus …

het rondje:

Race + 75

Volle bak

5 rondjes volle bak, in tweetallen kop over kop.

Dat was in 1 zin de uitleg die trainer Leo ons gaf voorafgaande aan de fietstraining in de PWN duinen bij Castricum.
Regende het gisteren in de zuidelijke helft van ons land, hier in Noord Holland was het de hele dag droog en dus kon er gewoon getraind worden. Zo’n 20 man/vrouw stond dan ook te trappelen om samen met Leo naar het duin te fietsen om hier eens lekker te trainen.
In duin reden we eerst met de groep een rondje, waarbij Leo bij elke kruising riep om op te letten en het punt in je interne GPS op te nemen.
Het rondje, zo’n 4,5 km lang volgens Ad, moest dus 5 maal gerond worden, waarbij je de laatste 500 meter mocht uitrijden.
Ik reed deze keer samen met Robin, junior bij BRC Kennemerland, en kon gelijk aan de bak. De eerste ronde kon ik Robin niet volgen waardoor Robin op me moest wachten.
De 2e ronde ging veel beter. Ik ging in het wiel van Robin zitten en had twee tandjes zwaarder dan de eerste ronde geschakeld. Nu kon ik wel volgen en zelfs over nemen. De 3e ronde ging helemaal super. We haalden zelfs andere teams in, die daar niet zo blij van werden.
Bij het uitrijden na ronde 3 greep trainer Leo in. Onze groepjes zouden te dicht op elkaar rijden, te gevaarlijk volgens Leo en hij liet ons wachten tot het groepje voor ons uit zicht was.
Prima, maar dat stil staan voelde je wel in de benen. Je kunt beter gewoon blijven trappen ipv stil te staan. Het eerste stuk van het 4e rondje ging moeizaam, maar later kwam ik wel weer in de flow. En ook de 5e ronde ging lekker.
Hierna werd een en ander geanalyseerd en geëvalueerd waarna het volgens Leo’s klokje alweer de hoogste tijd was om terug naar Uitgeest te fietsen. Ik had nog wel een rondje gewild want dat kon nog wel volgens mij, maar de meerderheid fietste achter Leo aan…

Klik hier voor de foto’s van Ad
En hier voor het rondje

Race + 38 km.

Dirtjump

Al weer een week zonder regen. Niet dat IK het erg vind maar de duinen zijn inmiddels gort droog. (niet tegen de pyromaan van Schoorl vertellen hoor!)
Er valt haast niet te fietsen in de PWN of Schoorlse duinen, vandaar dat ik vanmorgen uitweek naar Spaarnwoude. Hier hoef je niet te komen in het regenseizoen als je zoals ik niet van plakkende, vieze modder houdt. Maar nu was het daar prima fietsen.
Het rondje is wel wat korter dan in Schoorl dus deed ik er 3 achter elkaar. Al met al is het wel een technisch rondje en moest ik de eerste ronde nog wel even wat voorzichtiger rijden. De nieuwe fiets reageert toch anders en ik wilde er niet gelijk afstuiteren. Het 2e rondje ging al beter en tijdens de 3e vloog ik weer omhoog en naar beneden.

Tijdens mijn adem pauze, voor de 2e serie van 3 rondjes las ik een aanplakbiljet van www.Bikeplanet.nl As. Zondag 30 mei wordt er een groot wielerexperience georganiseerd.
Ik zag die grote shovel wel rond rijden maar had er weinig aandacht aan geschonken. Na de 2e serie van 3 ronde toch even de jongens die naast de shovel aan het scheppen waren aangesproken. Ze bleken een Dirtjump traject aan het aanleggen te zijn voor komende zondag. Het moet de hoogste en langste jump van Nederland bevatten. Ik ben benieuwd.

Het 7e rondje was eigenlijk het toetje. Nog 1 maal langs dat steile klimmetje en die snelle afdaling. Ik zit steeds beter op m’n nieuwe fiets. Wie weet, doe ik zondag wel mee aan The Experience. 5 km op het asfalt en dan 4 km door het terrein. Met m’n nieuwe fiets moet dat kunnen.
(check mijn foto op de website van bikeplanet.nl !)

Klimtraining ?

De training werd deze woensdagavond over genomen door assistent trainer kees, omdat Leo ziek was/is. Beterschap Leo.
Kees begon de training met een klimtraining. Of had het tegen het duintje van + 15 meter NAP op sprinten een ander doel?

Eerst in stevig tempo omhoog. De keer er op 1 tandje zwaarder maar wel met het zelfde beentempo. De 3e maal nog een tandje zwaarder op het zelfde beentempo. Als je het goed deed dan verzuurde je benen flink. Dat was dus ook de bedoeling.
Hierna 3x maal in hoog beentempo dezelfde duin naar beneden.

Vervolgens reden we naar de van Oldenborghweg voor de rest van de training.
We moesten een rondje kop over kop rijden, in koppels van 3 man. De meest ervaren renners moest optreden als “wegkapitein” en de overige begeleiden.
Dat ging heel goed. Wat een hoop schoolmeesters plotseling.

Daarna volgde 1 rondje “volle bak”. 5 km hardrijden, zonder te “stayeren”. Ik ging weg op 35 km/uur, maar na een kilometer kwam Benno langzaam langs. Tandje bijgeschakeld en er achteraan. NIET in z’n wiel maar links van hem, vol in de wind. Het werd stuivertje wisselen. Om beurten lagen we op kop. Leuk.

Als laatste oefening mochten we nogmaals een rondje kop over kop met het zelfde team. Dit keer ging het beter. Er werd sneller gewisseld en op een vast tempo (34 km/uur Marcel) gereden.
Kees vond toen dat het tijd was om naar huis te fietsen en niemand protesteerden.
Lekker getraind, bedankt Kees.

Zo lekker ...

..die achtervering. Je voelt echt niets. En gewoon door blijven trappen. Ik kan het iedereen aanbevelen.
Je begrijpt dat ik vanmorgen de ATB weer gepakt heb voor 2 rondjes knallen op Schoorl.
Helaas is het parkoers erg droog, gelukkig kan je nog wel overal doorfietsen. De mulle stukken kosten helaas wel kostbare seconden. Ook deze keer dus geen pr. Echter ik zat wel weer erg dichtbij met 40:10 op de klok.
De 2e ronde iets rustiger aangedaan, gevolg precies 1 minuut langzamer dan de 1e ronde; 41:10
Misschien als het parkoers iets beter wordt ik eindelijk mijn pr. eens kan aanscherpen. Wie weet…

StevenRooksClassic

Hemelvaartdag 2010, 160 km, 2300 hmtr

De StevenRooksClassic beleefde afgelopen donderdag alweer zijn 7e editie. En ik geloof dat het onze 4e of 5e keer is dat we bij Steven op koffie komen.
Steven had weer flink zijn best gedaan op de route, waardoor deze (mede met wat “hulp” van de Waalse overheden) er weer totaal anders uit zag.
Vanaf 8:00 uur mocht men starten vanaf het MECC in Maastricht, en het leek minder druk dan voorgaande jaren. Was dat het grijze, druilerige weer, de gespreide start procedure (110 km mocht pas vanaf 8:30 starten), of de afschaffing van de daginschrijving? Geen idee. Maakt ook niet uit, maar maakt het wel minder nerveus in de begin kilometers.
Uiteraard moest er in de eerste kilometer nog even aan de fiets van Raymond geprutst worden, was dat vorig jaar ook niet zo? Maar toen waren we er helemaal klaar voor. 160 kilometers en 2300 hoogtemeters, op papier dus zwaarder dan de AmstelGoldRace. Maar omdat we al een maand verder zijn geen probleem voor de stoere mannen uit Uitgeest. Of toch Marcel? Marcel kwam erg moeilijk berg op, het eerste deel van de rit. Toch maar overstappen op de E-bike?
Natuurlijk reed René onderweg weer lek, ondanks de nieuwe binnen- en buitenbanden. René had zelfs de band die het beste uit de bandentest van FIETS kwam aangeschaft, maar ondanks dat sloeg het noodlot weer bij hem toe. Vreemd.

Op de vele klimmetjes in het parkoers was de fietsgroep al in twee stukken gescheurd. De klimmers voorop, en daarachter de noodlottige familie van Goethem.  Niet dat we express niet met de van Goethems wilden fietsen anders hadden we Marcel wel gezegd dat we er een wedstrijd van zouden maken zodat hij gelijk kon afhaken, maar het liep gewoon zo. Boven op elke top wachten kan als het mooi zonnig weer is, maar met 8 graden, en een grijs lekkend wolken dek sta je niet graag stil. Sorry mannen.
Bij de eerste foerage hebben we nog even gewacht, maar na de eerst volgende klim brak de peloton weer in 2e. De lekke band van Raymond hielp daar ook aan.

Gedrieën reden we door het Belgische land en geraakte zo aan de voet van le Redoute. Een kuitenbijter 1e klas, welke geen verdere vermelding nodig heeft.
René L. die mijn verhaal van de AGR duidelijk nog op z’n netvlies had staan week tijdens de voorgaande klimmetjes geen millimeter van me. Steeds kwamen we samen boven. Versnelde ik iets, dan reageerde René direct. Leuk.
Maar le Redoute deed hem toch kraken. Of was het zijn voorderailleur? Door het opspattend vuil zou die niet goed meer reageren. Maar feit was dat ik René toch kwijt raakte op het 2e steile deel van de beklimming van La Redoute. Een fan van PHIL (Philippe Gilbert, de lokale wielergrootheid) had de naam PHIL wel 1000x maal op het asfalt gekalkt. Prima, maar door de nattigheid was de verf juist glad geworden. Als je ging staan en kracht wilde zetten op het moment dat je over PHIL heen reed, slipte je achterwiel (bijna) door. Niet prettig dus. Ook niet fijn voor PHIL als hij weer eens moet winnen op de La Redoute tijdens nat weer.
Er was van La Redoute een klimtijdrit gemaakt en ik klokte (volgens de website van Steven) 6:05,9 op de klim.

Na la Redoute volgde nog wat klimmen waaronder de Côte de Cornemont - max 9% - 3.000 m en La Trasenter - max 15% - 2.900 m.
Op de Bois d'Olne - max 22% - 1.100 m, werd wederom een tijdregistratie gedaan. Hier klokte ik 4:55,8. Maar omdat het de eerste keer was (zover ik me kan herinneren, dus dat zegt niets) dat we deze beklimming voorgeschoteld kregen wist ik niet hoe ie zou lopen. Ik had wel wat op internet gezien. Het venijn zou in de staart zitten, maar waar begint die staart? Nou dat bleek toen de “normale weg” rechts ging en er een boerenpad steil naar boven liep. Dat was de staart, maar hoe lang en hoe steil dan? Dat voelde we wel in de benen. Gewoon trappen, en staan als het niet meer gaat. Men vond hem zwaarder dan La Redoute maar dat komt ook door het onbekende.

Het was nog niet gedaan met het klimmen maar toen we door een dorpje reden waar niet elk raam en winkel hermetisch gesloten was kneep René hard in de remmen. "Hier Koffie", riep hij hard uit. Het cafeïne lampje knipperde al bijna een uur voor de ogen van René en hij kon het niet langer negeren. Wij “moesten” mee de plaatselijke pizzeria in, en nadat de koffiebonen uit Colombia ingevlogen waren konden we ons cafeïne niveau weer op pijl brengen. Toegegeven het was een heel lekker bakkie, René.
De laatste ravitaillering sloegen we over en reden de laatste beklimming op, Les Waides - max 14% - 2.500 m. René zijn vingers speelde nu voor derailleur en vakkundig legde hij de ketting om het kleinste blad voor zonder af te stappen of een vinger te verspelen tussen de ketting.

Hierna was het enkel nog “dalen” tot Maastricht. In Eijsden pikten we aan aan een voorbij razend treintje, al had het laatste wagonnetje wat moeite om het spoor te blijven volgen. Dat maakte het laatste stukje erg nerveus. Steeds weer opletten wat die gozer nu aan het sturen was. Om 5 voor 3 reden we onder het finish doek in Maastricht door, en verdwenen toen gelijk in de auto om ons op te frissen en in warme droge kleren ons weer bij het NH Hotel in Maastricht te vervoegen voor een vette zak friet en een goud gele rakker. Na een half uurtje kon oom Donald en de neefjes zich ook bij ons voegen en waren de sterke verhalen weer niet van de lucht. "De binnenband van Raymond liep na vervangen langzaam leeg doordat broer René deze er niet goed ingelegd zou hebben." Grote broer René was dusdanig gepikeerd dat hij kleine broertje Raymond niet meer helpt als deze ook een keer lek rijd. Nou we zullen ziet.

In iedergeval, Steven Rooks bedankt voor deze mooie tocht en tot volgend jaar.

1e ronde

Ik kon haast niet wachten, maar vanmorgen had ik eindelijk tijd voor een rondje op mijn nieuwe mountainbike.
Na het ontbijt, de fiets achterin en snel naar Schoorl om hier mijn nieuwe aanwinst aan de tand te voelen.
Het was erg rustig en ik kon hierdoor flink doortrappen, al was het parkoers erg droog en mul. De Michelin WildRace banden hadden verrassend veel grip in de mulle bochten.
Maar het mooiste is toch die achter demper. Nog nooit daalde ik zo hard. En gewoon kunnen blijven trappen. Wauw.
Het is dat ik in het laatste stuk een middelbare schoolklas op de mountainbike tegen kwam, want anders was mijn pr wel aan flenters gegaan. Nu moest ik zelfs afstappen om het klasje voorbij te kunnen. (1e ronde in 40:39)
Voor ik met de 2e ronde begon, heb ik het zadel nog iets hoger gezet en het stuur iets naar voren gedraaid. Dat voelde wel beter, al denk ik dat het zadel nog wel een halve centimeter omhoog kan.
Weer reed ik een super ronde (2e ronde in 40:47) maar kwam toch niet bij mijn pr van 39:58.
Wie weet, volgende keer beter.
Meer foto’s klik hier.
De specs.

Giromania

Vandaag, zaterdag 8 mei, de start van de Giro d’Italia vanuit Amsterdam.
Voorafgaand aan de proloog werd er een toertocht georganiseerd gesponsord door Boretti, de ClassicoBoretti.
Een toertocht over 50, 75 of 125 km. Wij hadden ons ingeschreven voor de 125 km en kregen wel waar voor ons geld.
We startte vanuit het Velodrome in Amsterdam – Sloten en gingen via Halfweg naar Spaarnwoude, om hier tegen de skihelling aan te rijden.
Draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk via Spaarndam in Bloemendaal waar we de 2e en laatste klim van vandaag voor onze wielen kregen. Het kopje van Bloemendaal. Ed, vriend van zwager Erik had al een goede positie gekozen om deze “col” te bedwingen, maar verschakelde zich en moest met zwarte vingers achter ons aan. Over de natte klinkertjes scheurde we omhoog, om daar hard in de remmen te knijpen want hier boven was de 1e verzorgingspost gesitueerd.
Hier kregen we vleugels van Red Bull, een banaan en een krentenbol en gingen op weg voor het 2e gedeelte van deze mooie tocht.

Het aantal bochten werd nu gelukkig iets minder, en ook de weg begon op te drogen, al zagen wij er niet meer uit. Al dat gespetter. Toch maar standaard iedereen spatborden laten monteren als het geregend heeft. Via de boulevard van Zandvoort reden we richting Bollenstreek, om bij de Keukenhof bijna niet oplettende toeristen in de wielen te krijgen.   
Inmiddels kregen we al trek in koffie en had Nancy hoge nood, maar een geschikte plek konden we niet vinden. Wachtend op de 2e verzorgingspost werden de laatste kilometers erg lang. Langs de Kaag reden we om het Braassemermeer heen, en via Bilderdam en de Langeraarse plassen kwamen we eindelijk bij de 2e verzorgingspost. Geen koffie maar gelukkig wel een toilet. Ook bij een aantal heren stond het water tot de lippen en kon er dankbaar gebruik gemaakt worden van de Dixies.

Nu kon er ook weer gedronken worden en met een verse banaan achter de kiezen reden we weer verder. Inmiddels stond er al 110 km op de teller, dus nog maar 15 te gaan tot de finish.
Via de Kwakel, en langs de Westeinderplassen kwamen we in Aalsmeer. Om de tv studio’s van Joop heen, en vervolgens langs de ringvaart naar Schiphol.
Daar werd ons geduld beproefd door een ouderwets STOPlicht. Volgens mij kregen de fietsers pas na 5 minuten groen. En stiekem door rood was ook geen optie wilde je het nog na kunnen vertellen. De groep was dus erg groot geworden en reed in volle vaart langs de gebouwen van Transavia naar de Nieuwe Meer. Nu nog een klein stukje voor we weer bij het Velodrome in Sloten waren. Daar stond meneer Boretti ons al op te wachten.
Hij verontschuldigde zich voor het feit dat de tocht 10 km langer geworden was, maar had al wel een lekker bord macaroni voor ons klaar staan. Alleen het glas wijn ontbrak. Nou dat smaakte wel na zo’n fijne fietstocht.
Na ons omgekleed te hebben liepen we naar de pendelbussen welke ons naar de finish van de proloog van de Giro d’ Italia zou brengen. Goed geregeld meneer Boretti, en dat alles voor 15,- euro’s incl. een mooi roze wielershirt..

In het Olympisch stadion hing een heel groot scherm en kon je de proloog goed volgen, maar langs de route kijken is natuurlijk veel leuker. We waren niet de enige, en alle renners kregen applaus, of werden met luid gejuich aangemoedigd. Zo zagen we oa. Pieter Weening langs komen. En ook de latere winnaar Bradley Wiggins.
Oei, oei wat ging dat hard, al hadden sommige mannen wat moeite met de natte bochten. Ik zag zelfs een Lotto man die zijn voet uit de pendalen klikte op de hoek Stadionweg – Apollolaan. Terwijl andere lieten zien dat je ook snel door die gladde bocht kon. Maar ja, sturen is ook een vak.

Meer foto's, klik hier

5 mei

Volgens trainer Leo een nationale feestdag. Mijn baas dacht daar anders over en er werd van mij verwacht dat ik gewoon zou komen werken.  Prima. Zolang de koffie gratis is. Op de fiets heen en weer naar Amsterdam. Terug eens een alternatieve route genomen (tip van broer Rob) via Westzaan om zo de werkzaamheden bij station Zaandam en in Wormerveer te mijden.
Om 19:00 uur stond er vanwege de nationale feestdag geen trainer bij het Cor Groenhonk te wachten, zodat we met 4 man zelf maar een rondje gingen fietsen. Ik had ’s middags langs de Nauernasche Vaart al gemerkt dat er een stevige Noordenwind stond, en zo bokste we eerst tegen wind in naar Alkmaar om langs Stompetoren naar de 3 molens van de Schermer te rijden.
Hier kregen we eindelijk de wind in de rug en reden zo door de Schermer via Driehuizen naar de brug bij de Woude. Vervolgens langs Markenbinnen naar Krommenie om hier langs het spoor terug te rijden naar Uitgeest.
Na Bus en Dam namen Benno en Henk de kop weer over waarbij Benno riep dat ie nog wat energie wilde verstoken, anders zou ie vannacht niet kunnen slapen. Eerst dacht ik, laat maar gaan. Maar bedacht me toen en moest flink moeite doen om het gat dicht te rijden, want Henk en Benno zaten ook niet stil. Zo reden we kop over kop in sneltreinvaart (36-37 km/uur) terug naar Uitgeest. Na even op Rene gewacht te hebben (hij kon geen aansluiting vinden in de sprint van Benno) namen we afscheid en ieder ging zijn kant op.

60 km wordt 40 km tijdens SFC

1 Mei 2010 – Shimano Fiets Challenge. 60 km ATB Cyclo, Holland’s Toughest race.
Zo stond deze MTB rit aangekondigd. En dit jaar was ik, na een paar jaar afwezigheid er weer bij. De start was in Vaals, en na 2 en half uur auto rijden kon ik mijn startbescheiden ophalen. Dit werd me aangereikt door niemand minder dan Corine Dorland.(voor wie Corine niet kent, zij was 10x wereldkampioene BMX en later grote ATB renster – oa. deelname Olympische Spelen van Sydney. Klik hier voor een mooie foto van Corine) Mijn dag ook weer goed.
Ik kon me gelijk opstellen voor de start, er stond al een paar honderd man voor me. Geen kopstart dus dit jaar. Om 12:00 uur klonk het startschot en 10 minuten later mocht onze groep weg voor 60 km mountainbiken door het Limburgse Heuvelland. We ging gelijk de Vaalserberg op. Dus met koude benen (ik had geen warming up kunnen doen, al had ik dat wel gepland) direct omhoog. Au. Boven wat paadjes onverhard tot we op een smal pad in een file van fietsers terecht kwamen. Afstappen en wachten. Jammer. Wat was er aan de hand? Er bleek een hele dikke boom omgevallen te zijn over het pad. Er omheen fietsen was niet mogelijk. Enkel met de fiets op de schouders er over heen. Dus netjes op je beurt wachten, over de boom en daarna weer in de pendalen. Het stukje hierna was erg technisch maar goed sturend wel te doen. Verderop volgde nog een hele lange afdaling, over keien en kiezels knalde we zo’n 150 meter naar beneden. Ik had kramp in de vingers van het knijpen in de remmen. Had ik nu maar een “fully” (= voor- en achtervering). Wat een gestuiter.
De route was erg mooi en uitdagend. Inderdaad de toughest. Geen meter vlak. Had je gedaald, dan kon je daarna gelijk weer in de “beugels” en op de kleine plaat omhoog.Het zweet droop onder mijn helm vandaan. Het was warmer dan ik waar ik me op gekleed had, in Limburg scheen gisteren gewoon de zon. Na 20 km volgde de eerste verzorgingspost, maar de bidons waren nog vol en het brood was nog niet op, dus ik reed door. (denkend aan de tijdregistratie, want het was een cyclo.) Er volgde nog meer klimmetjes en afdalingen, sommige nog steiler dan de andere. Het was zwaar, maar nog wel te doen. Het gemiddelde lag onder de 20 km/uur maar ik was niet ontevreden, want ik werd nauwelijks ingehaald, terwijl ik zelf wel veel renners passeerde.
Na 40 km waren we onderaan de Vaalserberg. Hier was de splitsing van de route. De 40 km ging hier links terug naar de finish in Vaals, de 60 km rechtsaf de berg op naar het 3 landenpunt. Halverwege de top stond de 2e verzorgingspost. Omdat mijn bidon nu wel leeg was, heb ik deze even snel gevuld, een banaan achter m’n kiezen gepropt en weer op de pendalen gesprongen. De tijd tikt door…Maar gelijk voelde de fiets erg instabiel aan. fXck, achterband zacht. Terug naar de post. Maar die hadden geen pomp of spullen. 100 meter verderop zou een materiaalpost zijn. Dus op de velg naar boven en daar stonden inderdaad de mannen van Shimano. Vakkundig werd mijn band verwisseld, maar kans op een top klassering kon ik nu wel vergeten. Ik hoorde de mannen praten over ontbrekende route bordjes maar volgens hen was dat probleem getackeld. Er waren wat bordjes weg gehaald maar alles hing nu weer goed. Dus met 3 bar in de achterband begon ik mijn grote inhaal race. Echter dat was de bedoeling, want na zo’n 2 kilometer kwam ik van alle kanten rijders tegen. Eerst dacht ik nog, oh dat zijn de 40 km rijders, maar tot dat er 1 riep: “daar boven hangen ook geen bordjes”, begreep ik wat er aan de hand was. Toch nog ontbrekende bordjes. Terug naar beneden en een andere kant op. Ook hier geen bordjes. Wat nu? Weer achter een groepje renners aan. Maar te vergeefs. Onverlaten hadden meerdere bordjes weg gehaald, dus er was geen beginnen meer aan. Hoe we verder moesten wist niemand. Wat een KL@#!Z@Ken. Alle bordjes weghalen. Waarom? Is dat lol ? Uiteindelijk weer terug gefietst naar de verzorgingspost. Daar stonden nog meer gestrande fietsers. Ontredderd, verloren, met hun ziel onder de arm. Nou ja, in ieder geval net als ik flink teleur gesteld. Je stelt je in op 60 km fietsen, en als het dan na 40 gebeurt is ontbreekt de voldoening. Jammer. Ik raakte nog even in gesprek met hoofd redacteur en organisator Rodrick de Munnik van het blad Fiets. Hij vertelde dat ze heel veel werk in de organisatie hadden gestopt. Alle vergunningen waren in orde. De route was ’s morgens nog gecontroleerd. En ook hij was erg teleur gesteld. Als er nog een volgende keer komt, dan niet meer in Limburg, liet hij weten. Noord Holland dan, stelde ik voor.
Toen maar terug naar Vaals, de finish. Bliep, deed de champion chip toen ik over de matten kwam. Maar de tijd was niet representatief. Jammer.In het finishdorp hing ondanks de aangepaste route toch nog een ontspannen sfeer. Muziek en een pasta-party. Gezellig.Eerder dan gepland zat ik weer in de auto op weg naar huis. Wel lekker gefietst maar toch teleurgesteld. Jammer.

ATB  + 47 = 465 km
1000 hoogtemeters, 2:44 uur
Giant: 7474

1e IJsclub fietstraining

De fietsgroep van IJsclub Uitgeest is ontstaan uit schaatsers die in de zomermaanden toch in conditie wilden blijven en op de racefiets stapten voor wat trainingsarbeid, om zodoende in goede vorm het volgende seizoen de schaatsen onder te kunnen binden.
Inmiddels hebben er vele fiets enthousiastelingen zich bij de groep aangesloten waaronder enkele die niet eens kunnen schaatsen. Dat maakt helemaal niet uit, zolang je maar je best doet. Zo stonden er gisteravond 20 man/vrouw (waaronder enkele nieuwe gezichten) voornamelijk in IJsclub Uitgeest kledij te wachten op wat onze trouwe trainer Leo ons zou brengen.
Leo had in eerste instantie het idee om in duin wat te gaan rijden, maar vanwege de grote van de groep besloot hij toch naar wat verlaten stroken asfalt in de Boekelermeer te sturen.
Hier legde Leo uit wat de bedoeling was: in tweetallen 6x het rondje van 1,6 km fietsen, waarbij je afwisselend eerst een rondje op 70% van je kunnen moest en daarna een rondje op 60%. We begonnen deze training dus rustig omdat het de 1e was en nog niet iedereen even veel getraind had.
Na deze 6 rondjes wederom het zelfde maar dan het “snelle” rondje op iets meer vermogen, 80% maar daar in tegen mocht het 2e rondje op 50% doen. Ik reed samen met Frank v G. maar voor wat extra trainingsprikkels het laatste snelle rondje met Henk P. Dat ging erg hard en ruim boven de afgesproken vermogenslimiet van 80%. Gelukkig geen snelheidscontroles langs de kant en kon ik daarna weer even bijkomen bij Frank in het wiel ;-)  tijdens de laatste oefening: 4 rondjes op 70% om 60% zoals in het begin van de avond.
Omdat de avonden nog niet zo heel lang zijn was het hierna de hoogste tijd om naar huis te peddelen en kon de teller thuis uitgezet worden om 44 km bij het fietstotaal op te tellen. Bedankt Leo. Tot de volgende training.

Hij komt, hij komt

Niet Sinterklaas, die komt maar 1 maal per jaar. (wat een grote zak zal ie hebben) Nee, ik heb het over mijn nieuwe fiets.
Gisteren ontving ik een sms-je via de importeur dat mijn nieuwe fiets vandaag naar de fietsenmaker gestuurd wordt. Hopelijk heb ik hem nog voor zaterdag, maar met Koninginnedag op vrijdag zal dat helaas niet lukken vrees ik. Dan toch maar de Shimano Fiets Challenge op mijn oude fiets. Daar ben ik aan gewend, zo’n nieuwe vergt allerlei afstellingen en gewenning (hou ik me zelf maar voor).

Vanmorgen nog maar even het duin in gedoken op de ATB. Tien over half negen reed ik het duingebied in om er om half elf weer uit te komen.
Eerst 1x de oranje route gereden en daarna gewoon wat willekeurige paadjes genomen. En alles onverhard natuurlijk. Rond Wijk aan Zee kwam ik ook weer oranje pijlen tegen. Dit is een andere oranje route dan die van Heemskerk/Castricum. En ook hier ging het over de mooiste paden en klimmetjes. Helaas ging de route achter Heliomare verder op een stuk waar geen fietsers mogen komen. Uiteraard ben ik gestopt en omgedraaid. Jammer, want ook dit was een leuk rondje.
Nog even wat onverharde paden gepakt en toen terug naar huis.
Net op tijd om even in te bellen op de tele-conference waarin mijn baas vertelde wie zijn opvolger wordt. Een Kazach, dus kunnen we het mooi over Astana en Vinokourov hebben.

ATB + 47 = 415 km
7424

ronde van NH.

Wat is onze provincie toch mooi, vooral als de zon schijnt, de bollen in bloei staan en de wind een dagje vrijaf genomen heeft zoals vandaag.
Tijdens de start (7:30) van ons rondje Noord Holland was het nog fris, de mist hing boven de weilanden. Hard trappen dus om een beetje warm te worden.
Op de route welke dwars door Uitgeest loopt, was het nog erg rustig, maar na Alkmaar (startlocatie) werd het aanmerkelijk drukker onderweg.
Geregeld hadden we “plakkers” aan onze groep. Helemaal niet erg, maar neem ook eens kop jongens.

De route liep van Uitgeest, Limmen, Egmond, Bergen naar Schoorl. Hier gaat de route richting oost en via Warmenhuizen, Langedijk, Waarland naar Medemblik.
Onderweg kwamen we nog wat Uitgeesters tegen en gezamenlijk reden we langs landerijen, boerderijen en idyllische dorpjes. Het tempo lag flink hoog.
René L. komt pas echt in zijn element tegen wind in. Niet dat er veel stond, maar René trok er hard aan.
Van Medemblik ging het naar Andijk om daar langs het IJsselmeer weer richting West te sturen. Bij de controlepost zijn we even gestopt voor een bakkie koffie met het wel verdiende appelpuntje. De zon kreeg al steeds meer kracht en de beenstukken konden uit. (ja nu had ik ze wel aan!)

De route ging nu via Zwaag langs Hoorn en vervolgens naar Avenhorn. Nu reden we de Beemster in en via Noord Beemster kwamen we in  Midden Beemster. Weer een controlepost. René had trek in soep, en dat zag er erg lekker uit, dus ik had ook maar een kom besteld.
Lekker wat hartigheid na al die zoete troep.
Nu ging we verder, allemaal voelde we ons nog goed, al had Han wel last van kramp in de benen. Later brak het hem toch op en kon hij het tempo richting Purmerend niet meer volgen. Na Purmerend doken we ’t Twiske in. Een heel mooi natuurgebied met slingerende fietspaden. Goed opletten dus met inhalen.

Oostzaan. Eén van de start/finish plaatsen van de tocht. Hier wachtten we even op Han, die toch al redelijk snel aan kwam.
Nu ging het richting Wormer. René kreeg het hier echt op z’n heupen. Met dik 38 km/uur slingerde we over de dijkjes. Han wapperde er weer af en Casper offerde zich op om Han gezelschap te houden. Een teken voor René om het tempo hoog te houden. Kop over kop met Kees probeerde wij het gat tussen René, Benno en ons zo klein mogelijk te houden. Later, toen we weer konden praten, verklaarde René dat het het groepje renners van GP Groot even het snot voor de ogen wilde fietsen. Volgens mij was dat gelukt, wat die rode pakjes zag ik nergens meer.

In Wormerveer stond een verkeerslicht op rood. En al een tijdje want er stond al een flinke groep fietsers te wachten. Enmasse reden we door Krommenie en over Krommeniedijk. Goed oppassen hier want her en der staan auto’s geparkeerd. En komt er dan een trekker je tegemoet dan moet je echt even stoppen en de berm in.
Nu de Lagendijk op. Nog 3 kilometer. De kerktorens van Uitgeest kwamen al in beeld. Nog even uit laten rollen en om 13:45 reden we ons mooie dorp in.
Ruim op tijd om om 15:00 uur het harpconcert van mijn schoonzusje Jenny bij te kunnen wonen. Bedankt jongens.

Race + 159 = 1075 km
1022

Geen sleutel

Vanmorgen maar weer eens de atb gepakt om toch ook nog wat mountainbike kilometers te maken voor de Shimano Fiets Challenge van 1 mei. Die staat te boek als "de zwaarste" dus daar moet je wel op voorbereidt zijn.

Nadat ik de kids bij school afgezet had fietste ik met een stevige tegenwind naar het duin voor 2 rondjes over de oranje route. Je merkte al dat het een week niet geregent heeft want de paden werden al mul. Goed sturend kom je er wel door heen maar het is al flink droog.

Na de oranje rondjes nog een toetje, de groene route. Die is maar 4 km. En daarna nog even op het middenblad teggen een steil heuveltje zitten spelen. Vorige keer trapte ik de ketting over de tandjes maar nu met een nieuw voorblad gebeurde dat niet meer. Goedgekeurd, ook de fiets is dus Shimano Fiets Challenge proof.

Toen naar huis, maar daar wachte mij een verrassing. Annet is voor een boodschap naar de stad en mijn sleutels liggen binnen. Mnnn. Niet handig! Gelukkig schijnt de zon en kan ik mobiel bloggen want anders.....

Atb + 44 km = 364 km
7373

AmstelGoldRace 2010

Gisterochtend ging de wekker om 3:40, om na een kop thee en een boterham in alle stilte af te reizen naar het zonnige zuiden. Sibbe, naast Valkenburg om precies te zijn. Daar kampeerden Kees, Marcel + ega. Na een kop koffie in de caravan vertrokken we naar de start van de AmstelGold. Maar wat was het koud. 0 graden volgens de teller van Marcel. Mijn vingers vroren er bijna af. Met pijn in de vingers kon ik nog net de remhandels bedienen tijdens de afdaling naar downtown Valkenburg.
Na onze startbescheiden (champion chip, nummerbord en polsbandje) opgehaald te hebben konden we van start. Ook René v G, die ’s nachts de Keutenberg bewaakt had, voegde zich bij ons en zo vertrok Fietsgroep Uitgeest met 7 man van start. Ook de omroeper zag onze mooie jasjes en noemde ons nog even bij naam.

Zo na de start is het natuurlijk heel druk op straat met allemaal fietsers. Dus als jij als fietser daar rijdt en plotseling bedenkt dat je nog snel iets uit je auto wil halen dan hoef je niet over je schouder te kijken maar kan je gelijk naar links sturen. http://www.buzzworks.nl/files/products/S_klootzak.jpg. Daar lag ik bijna. Dankzij mijn scherpe en snelle reflexen kon ik nog net hard remmen en deze @!kel ontwijken. Goed, mijn schrik momentje had ik al vast gehad voor de dag.

De jongens hadden er zin in en nadat we lekker warm getrapt hadden konden we aan de 1e beklimming beginnen. De Geulhemmerberg, 1000 m, 6.2% gemiddeld. Mooie warming up van de klimspieren dus. Iedereen kon goed volgen dus we konden gelijk door.
De route was het zelfde als voorgaande jaren en had geen verrassingen voor ons. Op René L na dan, want het was zijn 1e AGR. Maar René liet zich niet gek maken en klom onverstoorbaar mee. Af en toe rondvragend welke beklimming we nu gehad hadden. Sterker nog René deed verwoede aanvallen op het bolletjes klassement.
In Euverem stond plotseling mijn zus langs de kant om ons aan te moedigen. Leuk! Zwager Erik, met broer Marco en vriend Ed reden ook mee, maar durfde niet samen met ons te starten. Erik had naar eigen zeggen te weinig trainingskilometers gemaakt en wilde ons niet ophouden.

Na Euverem volgde de eerste ravitaillering, en na de bidons bijgevuld te hebben begonnen we aan de beklimming van de Loorberg. Dat vind ik altijd een fijne beklimming. Mooi egaal, en niet te steil. 5.5% en 1500 m. Samen met René L kwam ik boven. De beklimming van de Schweiberg werd een ander verhaal. René bleef in mijn wiel en hoe ik ook versnelde hij bleef naast me zitten. De Schweiberg begint rustig maar gaat lang door. Dat viel me even tegen, en na een bochtje werd het nog even steiler. René sprong nu weg, en ik had het nakijken. Ships, de puntjes waren voor René.

Nu reden we België in en het begon lekker warm te worden. Beenstukken konden af, maar helaas had ik die niet aan L. De beklimming in Teuven staat niet genoemd in het draaiboek maar zit er elk jaar wel in. Het Walonische asfalt was erg slecht dus opletten waar je je voorwiel heen stuurde. Eén kuiltje en je ligt. Nu volgde Camerig. 4500 m en gemiddeld 3,5%, maar omdat je ook stukken daalt zijn de klimmeters veel steiler. Na de top reden René en ik samen verder. We konden de koffie al ruiken, tijd om te wachten hadden we dus niet. Nog even hard tegen het drielandenpunt op en dan was er koffie.

Op het terras zaten Erik, Marco en Ed met een halve rijstevla achter de kiezen zich klaar te maken voor hun finale. Na even wat strategieën door genomen te hebben vertrokken de Dennemannen. Alle Uitgeesters waren inmiddels gearriveerd en ook de koffie met vla stond op tafel. Bedankt René. Een gast op het terras merkte op dat niemand naar Marcel luisterde terwijl hij al zijn sms-jes voor las. Niets nieuws voor ons, maar misschien voor een buitenstaander opvallend.

Na het Drielandenpunt is de koers open. Er hoeft niet meer gewacht te worden. Benno opende, pakte een mooi wieltje en er moest flink gereden worden om wiel te houden. De 4 man in de kopgroep begonnen aan de eerste klim van de finale, de Kruisberg. 7,5 % gemiddeld, maar met een steil begin. Benno verspeelde hier het wieltje en moest alleen verder, maar de volgende klim diende zich al aan. De Eyserbosweg, 8,1% en 1100 meter lang, waarvan het laatste stuk het steilst is, 16% volgens mijn tellertje. 2 man op kop, op de voet gevolgd door Kees met Benno op het elastiek. Hierna volgt de beklimming in Huls, tussen de bungalows omhoog. René liet mijn wiel niet los en wederom kwamen we samen boven. In de afdaling en de stukken daarna bepaalde Kees het tempo. Op de grote plaat werd er stevig door gereden naar voet van de Fromberg. Hier verschakelde ik me en moest even in de berm mijn ketting op het voorste blad leggen. René en Kees reden door en ook Benno kwam langs. Snel sprong ik weer op de fiets en kon nog even lachen naar Benno voor ik op de top was. Kees en René zag ik niet meer, maar op die vieze lange klim van het viaduct zat ik weer naast René en Kees.

In Schin op Geul was het even opletten. Alleen de 150, 200 en 250 km ging hier links richting Keutenberg, de rest ging rechtsaf naar de Sibbergrubbe. Wij moesten dus links en mochten na het oversteken van de provinciale weg beginnen aan de beklimming van de Keutenberg. Ik vertelde René dat de beklimming gelijk na de bocht zou beginnen met 20%. Terug op het kleinste blad en gaan! Op de tanden bijten, want het doet wel even pijn. Hijgend kwam ik boven en René volgde op enkele meters afstand. Bovenop de Keutenberg liet ik het kleine verzetje nog even staan om “het vuil” uit de benen te trappen. Terwijl we nog aan het na praten waren kwam Kees ons in hoog tempo voorbij. Die mochten we niet te veel ruimte geven dus pikte wij aan en reden met dik 35 km/uur de laatste kilometers. In Sibbe stonden Ans en Erica langs de kant en riepen ons bemoedigd aan. Het was nu niet ver meer. Even dalen naar Valkenburg en dan om de terrasjes heen de Cauberg op. René trapte in de afdaling flink door, werd bijna nog de berm in gereden door de auto’s die rechtsaf moesten. Ik moest nog even door trappen om de eindoverwinning niet al aan de voet van de Cauberg te verspelen.

Maar nee, we konden naast elkaar aan de beklimming, of moet ik slalom zeggen, beginnen. Het was erg druk, en helaas houdt niet iedereen netjes rechts. Soms was er zo weinig ruimte dat we genoodzaakt waren om op de linkerhelft van de weg, welke gereserveerd was voor het overige verkeer, te klimmen. René deed dapper zijn best, maar moest de “eindoverwinning” aan mij laten. Bedankt.

Maar uitrijdend naar het finishdorp zag ik plotseling Benno vóór ons fietsen. Hè, waar is die ons voorbij gekomen? Hoe kan Benno nu als eerste boven zijn? Is de bolletjes trui dan toch voor Benno? Hoe kan dit, waar hebben wij zitten slapen?
Wat blijkt; Benno die als enige een routekaart bij zich had, had in Schin op Geul de 100 km route gevolgd en daardoor de Keutenberg gemist. Hierdoor kon hij net voor ons aan de beklimming van de Cauberg beginnen. Dat is vals spelen Benno! Gediskwalificeerd dus!

In het finishdorp kreeg iedereen een medaille en kon je je stuurbordje omruilen voor een zak Isostar of een koude goudgele rakker. Uiteraard koos ik voor het laatste en samen met René proostte ik op de goede afloop.

Nadat Marcel, René v G. en Raymond ook binnen kwamen fietsten we terug naar de camping waar we na de soep met broodjes aan de terugreis naar Holland konden beginnen. Bedankt iedereen voor deze leuke en sportieve dag.

Foto's op http://picasaweb.google.nl/Pedorie/AGR2010#

Race + 151 km = 825 km
1995 hoogtemeters
772

Om 12:00 uur thuis zijn!

Om 12:00 uur thuis zijn.
Die boodschap had René meegekregen. Ons zondagochtend rondje kon dus niet te lang zijn. René wilde anders wel alleen terug gaan om zo op tijd thuis te zijn. Maar de groep was bereid om de route aan te passen en zo om 12:00 uur weer het dorp in te fietsen.
Ook wilde René voor de verandering eens richting Zandvoort. Over het Kopje van Bloemendaal om de kuiten even te prikkelen en daarna flaneren op de boulevard.
Dat vond iedereen prima en zo gezegd zo gedaan fietsen we met zijn vieren door Heemskerk en Beverwijk naar de sluizen van IJmuiden. Het ging lekker soepel met de wind in de rug, maar op het stukje van IJmuiden naar Santpoort mochten we even kennis maken met de straffe Noord – Ooster wind. Dat belooft wat voor de terug weg.
Maar zo ver was het nog niet. Eerst nog even naar Bloemendaal. Op de beklimming van “t Kopje” liet René L. even zien dat hij van de winter niet stil gezeten had. Dat kan mooi van pas komen als we straks tegen wind langs de sluizen rijden.
In Zandvoort was het nog erg rustig op de boulevard en het strand dus gelijk maar door gereden naar koffietent “Boomerang” naast het casino.
Na de koffie via een duinpad terug naar Bloemendaal. Gelukkig was Marcel niet mee, want het percentage los lopende honden was hier erg hoog. In gedachten hoorde we Marcel al brullen…
In Bloemendaal reden we even “verkeerd” waardoor we een tweede beklimming van het roemruchte Kopje vandaag mistte. Jammer dan. Volgende keer beter.
In IJmuiden kwam net de pont naar Velsen aan maar niet voor ons. Wij doken linksaf richting sluizen, om daarna vol tegen wind langs Corus naar Beverwijk te stoempen.
En achter de brede rug van René L. was dat best te doen. ;-)
Via Heemskerk kwamen we precies net te laat in Uitgeest aan. 12:10 uur. Maar ik geloof dat René dat wel recht kan praten.
Wij moesten nog even Uitgeest door maar konden toen ook aan de koffie en de warme douche. Want fris was het wel onderweg.

Race + 72 = 579
526

Oranje route

Nee de oranje route gaat niet langs “Drakensteyn”, “Noordeinde” of “Paleis Soestdijk”, maar het is een 13 km lange wandelroute door het Noord-Hollandse duinreservaat.
Alfons had me getipt over deze route die heel goed op de MTB te doen is. Omdat ik tijdens het Paasweekend andere verplichtingen had ben ik vanmorgen maar op de fiets gestapt. Even de kids bij school afgezet en toen snel naar het duin.

Om zoals gezegd de oranje pijltjes te volgen. Normaal rijd ik altijd maar wat door de duinen. Pak dan hier en daar een single track, een beklimming of zomaar een paadje. Maar hierdoor rij je niet één vast tempo. Draaien, keren, stoppen en gaan is killing voor het tempo.
Vanmorgen hoefde ik enkel de oranje paaltjes te volgen. Niet denken over hoe te fietsen, maar gewoon trappen. En zorgen om die teller rond de 27,9 te houden. Viel niet eens mee. Na 13 km bijna volledig onverhard was ik weer bij de parkeerplaats waar ik gestart was.

Het was nog lang geen 10:30 (officiële sluitingstijd voor de onverharde fietsers) dus tijd genoeg voor nog een ronde langs de oranjes.
Na de 2e ronde even de bekende klimmetjes op gezocht. De achterkant van de Kruisberg vanaf alle kanten beklommen en toen snel naar de uitgang. Een boete voor onverhard rijden na 10:30 bedraagt € 60,-. Nee daar zit ik niet op te wachten. Dus snel eruit en naar huis toen voor een bak koffie en een frisse douche.

ATB + 52 = 316 km
Giant 7325

toch een nieuwe ...

... FIETS !!!

Ja ik weet dat ik gezegd had dat het er financieel waarschijnlijk niet in zou zitten een nieuwe MTB aan te schaffen ondanks dat mijn huidige Giant XTC ernstige slijtage verschijnselen begint te vertonen. De boekhouder liet me echter zien dat ik een aardig centje van de belasting zal terug krijgen.
Dit gisteren gelijk maar ten gelden gemaakt en een mooie Giant Anthem X3 gekocht.

Yep een Fully.  Ik wilde graag een vol geveerde fiets omdat ik na 2 rondjes Schoorl me vaak een oude man voel als ik afstap. (ben ik ook natuurlijk)
De achterdemper zal de klappen in mijn rug wat meer gaan opvangen zodat ik me na het afstappen nog zo fit als een kieviet kan voelen.

Helaas kan Giant pas eind mei de fiets leveren. :-( De Shimano Fiets Challenge zal ik dus nog op mijn oude fietsie moeten doen, maar Limburg Mooiste kan dan wel op de nieuwe bike.
Hierdoor moest ik toch het hoogst noodzakelijke aan de oude XTC laten repareren, maar de fietsenmaker was bereid de helft van de kosten voor zijn rekening te nemen. Dus kan ik toch nog probleemloos door de bossen crossen tot eind mei. Ik kan niet wachten tot het zover is.

Bloggerstocht

"Fiets-bloggers der Lage Landen verenigt u."
Zo ongeveer klonk de oproep op de blog van Marieke.
11 Bloggers en hadden hier gehoor aan gegeven en aangevuld met 2 extra renners vertrokken we gisterenochtend vanuit Veenedaal voor een rondje Utrechts heuvelrug.
Het leuke van deze tocht was dat geen van de deelnemers elkaar kende, en afgezien van de Blog of de Twitter elkaar nog nooit gesproken hadden. (uitzonderingen daargelaten)
En zo konden we onderweg verhalen aanvullen en ervaringen uitwisselen.
Marieke en Johan hadden een mooie tocht uitgezet, en alle leuke klimmetjes uit de omgeving toegevoegd. De Italiaanseweg, de Holleweg en op het eind van de rit de Amerongse Berg zaten in de route. De klimmers onder ons streden nog om de eer op de laatste klim. Ook ik deed een poging om mee weg te springen, maar de benen hadden er geen zin in. Blogger Ton gevolgd door blogger Martin kwamen als eerste boven.
Het was een leuke rit en na 115 km waren we terug in Veenendaal. De weergoden waren de bloggers goed gezind en afgezien van een harde westenwind viel er geen druppel.
Klik hier om de verhalen van Ton, Martin, Amber, Theo, Marieke, Johan en te lezen.

Race + 115 = 417 km
ciclosport 364

Zomertijd

klik op het plaatje voor een grotere afbeelding

Komende zondag, niet vergeten !