woensdag - rustdag

Om ons niet te veel te vermoeien voor de 3 dubbele klim van morgen hadden we gisteravond besloten vandaag een rustdag te houden, met een klein vlak ritje om de spieren niet helemaal vast te laten roesten.

Geen wekkers, niet vroeg opstaan, gewoon een ontspannen ochtend en dan op de fiets naar Vaison la Romaine, een oud Romeins stadje was het plan. Van Bédoin naar Malaucène over de col de Madeleine, goed om de beentjes los te trappen. In Malaucène slalomment door de markt. Hier vond Marcel groene bordjes met een fietsertje er op. “Dat is een soort pontjes route, maar dan op z’n Frans”. We besloten het bordje maar te volgen, de weg ging richting Entrechaux en zo zouden we ook in Vaison la Romaine kunnen komen. In totaal nog 2 groene bordjes tegen gekomen en de laatste stond de andere kant op, maar uiteindelijk kwamen we wel in Vaison la Romaine.

In eerste instantie weinig historische waarden kunnen ontdekken. Wel lekkere koffie. (bij Piet Piraat). Toen we weer verder gingen ontdekte we de oude Romeinse nederzetting maar van reisleider Benno moesten we verder. En volgens Kees lijken al die oude gebouwen toch op elkaar. Mis je niets aan.

Net na Vaison la Romaine gingen we rechts een smal asfalt weggetje op. Hier zagen we her en der verspreid auto’s geparkeerd met een enkele man er in. Raymond vroeg zich af of dit een soort “Spaarnwoude” was. Ik reed in mijn Giro shirt dus keek wel steeds achterom …

Het asfalt zat vol gaten en Marcel reed zijn achterband lek op de rivierbedding. Na de band te vervangen te hebben kwamen we bij een splitsing waar we richting Suzette gingen. Maar de gaten in het asfalt werden steeds groter tot er op een gegeven moment geen asfalt maar kiezelsteen lagen. We waren niet op de dikkebanden fiets dus na 200 meter verkenning, misschien ligt er daar om de hoek weer asfalt, zijn we toch maar omgekeerd en de andere weg op de kruising gekozen. Met een omweg kwamen we weer in Vaison la Romaine waar we via de drukke autoweg terug naar Malaucène fietsten. Weer even de col de Madeleine over en dan dalen naar huis. Ik haalde Benno op de klim in en hij bleef plakken aan mijn achterwiel. Eindelijk toen ik mijn sprint naar de top inzette raakte ik hem kwijt.

Tegen drie uur reden we Bédoin weer in en tijdens een kopje koffie begon het buiten te omweren en te regenen! Gelukkig koelde het nu iets af, want +38 graden (op de fietscomputer) is toch wel erg warm om te fietsen.
Een ontspannen ritje was het. Met 68 km en ca. 900 hoogtemeters.

Alle foto's: http://picasaweb.google.nl/Pedorie/MontVentoux#

mijn eerste keer

De route van vandaag stond in het “routeboek” geklasseerd met moeilijkheidsgraad 3. Te doen voor iedereen, maken er een leuke dag van met diverse terrasjes. Maar boven op 1912 meter dacht menigeen toch anders over deze klassering, na 2 uur afzien met een hoofdletter A.

De dag begon al vroeg, rond half acht werd er al brood gehaald zodat we vroeg in het zadel konden en zodoende voor de zinderende hitte het bos van Sainte-Colombe en Sainte-Esteve in te kunnen rijden.
Even na half negen reden we de koperen? streep in Bédoin over en werden de stopwatches ingedrukt. 21 en een halve kilometer klimmen, met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5% waarbij de eerste 5 km rond de 5% zit en de rest tegen en soms zelfs over de 10% hikt.

Ik reed gelijk stevig weg, maar nog wel met de 3 beklimmingen van morgen in het achterhoofd. Tot Sainte-Colombe ging het in een lekker tempo, maar dan begint het bos en stijgt de weg pas echt. Voor terug naar het kleine blad en achter tussen de 19 en 21 switchen. De weg gaat redelijk gelijkmatig omhoog, soms bij bochten iets steiler en moet je even staan om in het zelfde tempo te blijven trappen.

In het bos heb ik veel vrienden die het leuk vinden om me aan te moedigen door op m’n schouder, helm of bril te gaan zitten. Gewoon negeren en focussen op dat achterwiel in de verte dat langzaam dichterbij komt. Vele renners heb ik zo terug gehaald maar geen enkele haalde mij in. Had ik dan toch zo’n stevig tempo.

Na een bosrit van 15 km kom je eindelijk boven de boomgrens uit. Bij Chalet Reynard maak je een bocht en waan je je echt op de maan. Kaal, enkel witte stenen en rotsen. Heel speciaal. De weg is nu iets minder steil van 10% in het bos terug naar een procent of 8. Het kan hier erg spoken. De wind heeft vrij spel, maar gelukkig vandaag een dagje vrij af. Op sommige stukken kon ik zelfs een paar tandjes zwaarder trappen en de teller over de 16 km/uur heen persen.  Zig zaggend rij je nu het laatste stuk van de berg op. Nog een paar honderd meter stijgen en dan zou de klok uit kunnen en de benen rust krijgen. Nog even door bijten.

Ik werd gewaarschuwd door een dalende renner op de fotograaf in de berm. Dus even de bril recht en het shirt dicht en lachen naar het vogeltje. (foto volgt nog). Daarna weer volle aandacht op het voorwiel en de berm zodat ik bijna een hardloopster voor haar sokken reed. Sorry dame.

Een kilometer voor de top staat een monument voor de daar overleden renner Tommy Simpsom. De weg wordt hier ook gelijk steiler, maar dan ben je er bijna. Nog even volhouden, dan de laatste bocht, daar is het torentje. Nog 5 trappen en klaar. Ik ben boven.

De klok op mijn fietscomputer zegt 1 uur 44. Maar thuis blijk ik niet de stopwatch uit te lezen maar de dagteller. 1:44 is dus inclusief afdaling van ons huisje en 2 rondjes rotonde van Bédoin.  Na analyse van de grafiek houd ik het op 1:42 zuivere speeltijd. Niet slecht al zeg ik het zelf.

Nu begint het wachten J Eén voor één druppelen de mannen binnen. Benno komt verrassend als 2e boven (1:57) met Kees (1:59) op twee minuten en gelijk daar weer Marcel achter. (2:01)

Op de broertjes van G. moesten we langer wachten. Ooit reed Raymond in 1:55 omhoog, maar resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. 2:07. René zat er helemaal doorheen en klokte ongeveer 2:20.

Na dat iedereen weer terug in het land der levende was begonnen we aan de afdaling naar Malaucène over een mooie overzichtelijke strakke asfalt plak. Super hard. Dik 75 km/uur op de teller.

In Malaucène was het verzamelen voor een bakkie koffie op het terras en dan het toetje over de Col de Chaine en de Col de Suzette en dan naar huis. Maar waar bleef Raymond. Uitgerekend in de afdaling had hij een lekke voorband. Oppompen hielp heel kort dus daar moest een nieuwe band om het voorwiel. Ook zijn pomp sneuvelde dus het duurde even voor we ons neer konden vlijen op het terras.

Na een wel verdiende Cola gingen maakte we ons op voor het toetje. Omdat Rene het erg zwaar gehad had vandaag lag het tempo na de 2 colletjes erg rustig om toch met z’n alle thuis te kunnen komen.

De plannen om morgen 3x naar boven te gaan zijn tijdens het diner gesneuveld. De meesten willen de benen toch een dagje rust gunnen zodat onze monstertocht uitgesteld is naar donderdag. Maar let wel van uitstel komt GEEN afstel.

Race + 75km
2100 hoogtemeters.

om de berg heen

Maandag, de dag van Nederland - Slowakije. Dus wij startten vandaag in het oranje. Marcel had voor vandaag een leuk rondje bedacht. Gewoon om de berg heen. Omdat het overdag zo heet wordt zaten we vandaag al om half negen op de fiets. Gelukkig is het nog maar 26 graden buiten. Prima fiets weertje dus.

Vanaf Bédoin vertrokken we richting Mont Ventoux, dus over de koperen streep maar na een paar kilometer gingen wij rechts af naar Flassan. Hierna door richting Villes s Auzon en daar begon het klimmen. 15 kilometer door de kloof “Gorges de la Nesque”. Schitterend mooi. Met een gangentje van 21 km/uur reden we naar 734 meter hoog. Een hele fijne klim. Na een fotomomentje reden we door naar Sault om even te verkennen waar we woensdag moeten stempelen als we 3x de Mont Ventoux beklimmen. Gelijk maar een kopje koffie genuttigd en toen door via Aurel richting Montbrun les Bains.

Onderweg reed René weer eens lek. Hoeveel lekke banden kan iemand hebben? René is absoluut record houder. Als het blad FIETS een mini-pompen test gaat houden moeten ze René in huren. Zo veel ervaring met banden op pompen in het veld heeft niemand.

We reden na dit oponthoud door over de D41, naar de top van de Col des Aires. Het tempo werd steeds meer opgevoerd en op het laatst gingen we met dik 33 km/uur langs het Col bordje. De bergpuntjes gingen naar Raymond die op het juiste moment wist te versnellen.

Na de Col de Fontaube konden we dalen. Mooi asfalt, prettige bochten, super. We reden door naar Mollans s Ouveze maar onderweg kwamen we langs Kees z’n kerkje op de rots. Ooit had hij dit kerkje gespot maar later nooit meer terug kunnen vinden. Het staat dus in Pierreloungue, Kees.

In Mollans s Ouveze, op het terras bij de brug tijd voor een koude versnapering, om daarna de laatste etappe in te zetten. Van Mollans s Ouveze naar Malaucene en dan over de Col de Madeleine terug naar Bédoin.

Net na Malaucene had René wederom lek. Gelukkig wordt hij steeds sneller met het vervangen van de bandjes en nog geen 10 minuutjes later begonnen we al aan de laatste beklimming. De 2 mannen die ons inhaalde bij een kruising toen Kees en ik even stil stonden hebben we net voor de top nog in kunnen halen. Ze schrokken wel van de snelheid waarmee wij langs stoven. We doken de afdaling in en reden rond half drie Bédoin weer in.

Ruim op tijd voor een plons in ons zwembad en dan op de bank kijken hoe Nederland met 2-1 wint van Slowakije.

106 km
1215 hoogte meters.

zondagcohtend rit ..

.. vanuit Bédoin. Yep we zitten in de Provence, aan de voet van de kale reus.
Omdat de kernploeg van Fietsgroep Uitgeest nu voor de 10x op hoogte stage gaat, werd er vanwege dit jubileum een keer gekozen voor een locatie iets verder verwijderd van ons vaste rondje in de polder. Met negen man zouden we de reus gaan bedwingen maar helaas hadden we toch 3 afhakers. Jammer.
Maar zo stond er vanmorgen toch 6 man klaar voor het gebruikelijke ritje op zondag. Het zou een rustig rondje worden. Niet de kale berg op, dat komt maandag of dinsdag wel, maar een klein rondje om te wennen aan de omstandigheden. In Nederland is het nu warm, hier in de Provence is het heet! +33 graden Celsius. En dan een berg op fietsen. Gekkenwerk!

René en Marcel hadden een leuk rondje uit gestippeld. Van Bédoin afzakken naar Mormoiron en dan over de D77 naar Venasque, een schilderachtige middeleeuws dorpje op de top van een steile rots. Het laatste stukje liep hard omhoog en ik kon het niet laten om er even aan de sleuren en sprintend het dorp in de stuiven, langs de fontein naar het kasteeltje.

Nadat we hergroepeert waren fietsten we samen naar Gordes. Ook al zo’n mooi dorpje op een hoge rots. Hier stoppen we even voor een kopje koffie met versnapering. Alleen hadden we het advies van Manon moeten opvolgen en niet op het terras midden in het dorp gaan zitten, maar eigenlijk net achter de kerk. Want de koffie hier kostte de hoofdprijs. Dik 5 euro voor een bakkie troost. Oplichters die Fransozen.
Het smaakte echter wel.

Na Gordes kregen we enige echte col van vandaag. Col de la Ligne. 756m hoog. Na dit “puistje” was het dalen richting Méthamis via een mooi slingerweggetje. Lekker hangen in de bochten, goed sturend. Super.
Nu nog één klim naar Blauvac. Hier konden we even rusten bij de fontein in de verkoeling van de bomen. Na de bidons gevuld te hebben bij de pomp door naar Mormoiron en dan weer terug naar Bédoin.

Terug bij ons huisje stond er 88 km op de teller en 1284 hoogte meters. Echt een rustig rondje om er in te komen dus. ;-p
De fietsbroeken werden snel geruild voor zwembroeken en 5 minuten later lagen we alle 6 te spetteren in ons zwembad.

tijdrit Uitgeest

Tijdens het ritje naar mijn werk gisterenochtend had ik er nog niet veel vertrouwen in. De benen protesteerde hevig. Een lang weekend niets doen behalve te veel drinken doet niets goed aan het lijf. (maar is wel lekker op z’n tijd!) De rit naar het werk was dan ook flink afzien. Het tijdritstuur had ik al gemonteerd dus kon ik al wel in de juiste houding tegen wind? In naar Amsterdam fietsen. Terug, ook weer een deel tegen wind in, ging het al gelukkig een stuk beter. Zodat ik toch met opgeheven hoofd me gisteravond bij trainer Leo kon melden voor deelname aan de tijdrit.

Voorgaande jaren werden deze tijdrittten door verschillende IJsclubs georganiseerd en was er een beetje strijd tussen de clubs. De laatste jaren werd de spoeling van de andere clubs steeds dunner wat Leo deed besluiten om enkel voor ons cluppie een competitie op te zetten.
Een normale tijdrit, over 2 ronden, 14,8 km in totaal. Verder volgen nog een sprint over 1500 en 500 meter, een tijdrit over 1 km en een puntenkoers.
Afsluiter is de tijdrit over 1 ronde, eind September.

Gisteravond dus de “lange” tijdrit. 14,8 km. Zelfs Robert Gesink zou dit met 2 vingers in z’n neus winnen, maar de mannen van IJsclub Uitgeest hadden er een vette kluif aan. De wind stond vrij ongunstig en al hoewel Piet Paulusma geen wind van betekenis had voorspeld stond er toch een aardig briesje, die je op 3 van de 4 richtingen tegen had. Gelukkig had iedereen er last.
20 man en 1 vrouw hadden zich gemeld bij de inschrijving en klok slag half acht mocht de eerste renner vertrekken. Hierna volgde de rest, precies 1 minuut na elkaar.

Ik had startnummer 7 en ging natuurlijk te hard van start. Nog voor de eerste bocht lopen je benen helemaal vol, en moet je even “verzitten” om in de juiste cadans voor de rest van de 2 ronden. Op het tweede stuk had je de wind schuin tegen maar kon ik toch de teller tegen de 36 km/uur houden. Na bijna 2 km volgt dan een rot bocht met een vluchtheuvel in het midden. Ook was er door gebrek aan medewerkers niet geveegd in de bochten en voelde ik hier mijn achterwiel stuiteren over de los liggende steentjes. “Volgende ronde iets minder plat door de bocht, Pee”.
Nu echt tegen wind in. 1 tandje terug en liggen op dat stuur. Toch nog 33 km/uur. Een flauw bochtje door en dan nog een en het klufje bij de pont op. Ik kan de teller op 33 houden. Nu “berg af”. Tandje er bij. Terug naar de 36. Hé, wie komt daar al langs zij? Jeroen Half. Eén minuut na mij gestart en haalt me nu al in. Oei, hij gaat wel erg hard. Toch schakel ik een tandje bij, maar dat kan niet voorkomen dat hij langzaam weg rijdt. Het gat wordt niet snel groter, maar toch.
Door komst 1e ronde in 12,03. Net voor ik de laatste bocht in draai start de volgende deelnemer, Koen, die snel probeert bij Jeroen aan te pikken. Dat lukt hem niet maar daardoor loopt hij wel bij mij weg. Ook ik heb nu wind in de rug en weet het gaatje tussen ons niet groter te laten worden. De teller blijft net boven de 40 km/uur schommelen. Met een ruime bocht de Zuidervaart op. Vlaggenist Jan houdt keurig al het verkeer tegen zodat wij fietsers ruim baan hebben. Klasse. Op de teller zie ik dat mijn snelheid terug valt. Dat mag niet dus doe ik extra mijn best een weet toch weer op de 36 km/uur te komen, net zoals tijdens de eerste ronde. Lastig zou het rijden zijn zonder goed werkende fietscomputer Benno!
De bocht bij de vluchtheuvel neem ik iets voorzichtiger en beuk dan weer tegen wind in. In de verte zie ik een renner snel dichterbij komen. Dat is Frank v G. Geen bedreiging. Snel er langs steken. Jeroen en Koen zie ik nog steeds in de verte maar ik kom toch niet dichterbij.
De laatste bocht. Eindelijk. Mijn keel is al erg droog maar de dit keer wel meegenomen bidon pak ik niet. Kost te veel tijd. Die rottige wind heb je nu ook niet echt mee. Harkend kom ik dichter bij de streep. Nog even een eindsprint, “berg op”, pers ik er uit en finish in 24,11.

…dood…..

Wat bezielt iemand toch om een tijdrit te rijden. Pijn is fijn ? Ik heb zo mijn twijfels.
Al met al reed ik toch een behoorlijk vlakke ronde. Al had ik misschien op het 4e stuk in de eerste ronde nog iets kunnen winnen door eerder bij te schakelen.. We zullen het nooit weten.

Nadat iedereen gefinisht was telden Lida en Leo de tijden op en berekenden wie er gewonnen had.
Niet heel verrassend raffelde Jeroen Half de 2 rondjes af in 22,04, een gemiddelde van dik 40 km/uur.
Nummer 2, Jac Tijsen volgde op bijna 40 seconden. 22,43. Nummer 3 was de winnaar van de wielerronde, Sjaak van Vlaanderen op 22,53.
Daarna volgde een groot gat met nummer 4, Henk Prigge op 24,09 en ik als 5e op 24,11. Had ik eerder groot moeten schakelen?

De volledige uitslag kan je vinden op http://www.ijsclubuitgeest.nl/fietsgroep/tijd/uitgeest2010.htm

Het rondje:

straffe noorderwind

Afgelopen woensdagavond stond er een straffe Noorderwind maar inval trainer Benno was vast besloten. “We gaan toch naar de open polder voor onze trainingsrondjes”.  In peloton vertrokken we om 19:00 uur vanuit Uitgeest naar Akersloot waar we met een gloednieuwe pont het Noordhollandskanaal over staken. De pontbaas was zo trots op z’n nieuwe speeltje dat we allemaal gratis over mochten varen. Wel een verbetering die nieuwe pont. Nu zie je pas wat er in 132 jaar op veerpont gebied kan verbeteren. Alleen de relaxzetels ontbreken nog. ;-)

In de Schermerpolder legde Benno uit wat de bedoeling was voor de avond, maar dat was zo’n uitgebreid programma dat ik dat niet allemaal in me op nam. Komt later wel dacht ik.
Eerst mochten we een km of 5 in rijden. Over de Westdijk van lantaarnpaal naar lantaarnpaal versnellen en dan tot de volgende paal rustig aan, daarna weer versnellen maar dit alles op 70% van je kunnen en tegen wind in dus de maximum snelheid lag nog flink laag.
Hierna het zelfde stuk in 3 tallen kop over kop. Wederom tegen de noorderwind in. Dit moest 3 maal, eerst op 70%, dan op 80 en de laatste keer op 90% waarbij je volgens Benno net zo hard/snel moest finishen als je gestart was. De snelle start mocht dus niet ten koste gaan van je duurvermogen. Je moest het hele stuk gelijkmatig fietsen. Dit lukt alleen als je als 3 tal goed samenwerkt.

Ons 3 tal had toch wel de eerste 2 pogingen nodig om goed op elkaar ingewerkt te raken. Niet gelijk overnemen anders kan de 2e man niet goed in het wiel komen, maar ook niet te lang op kop want dat gaat ten kosten van je kracht. Na een aantal meters op kop naar de kant sturen en je tempo iets laten zakken zodat je ingehaald kan worden door de 2e man. Toen we het eenmaal goed door hadden konden we de 3e ronde goed afmaken. Netjes even snel gestart als gefinisht. Benno kon tevreden zijn.
Als laatste had Benno nog 3 sprintjes van een minuut op het programma staan. Hij wilde dit eerst op de Westdijk doen maar een blik op de klok leerde dat het dan wel erg laat zou worden voor we thuis waren. Hij wilde namelijk ook via Markenbinnen terug fietsen.

Het plan werd aangepast (zo soepel die Benno) en de sprintjes werden ingepland in de terugrit. Tijdens de sprintjes, met de wind in de rug gaf mijn teller zelfs 58 km/uur aan. Oei, dat is hard op de vlakke weg.
Met drie of stiekem vier sprintjes in de benen fietsten we terug langs Markenbinnen en Krommenie naar ons mooie Uitgeest. Voor de voetballiefhebbers ?? net op tijd voor de 2e helft van ZuidAfrika – Uruguay.
 
Race + 60 km

Uitgeester wielerronde

De ronde van Uitgeest is een vaste prik in de agenda van elke Uitgeester wielrenner. Iedere 2e zondag van Juni vind deze plaats. Trainer Leo schrijft dan ook alle leden van Fietsgroep Uitgeest in voor de recreanten race. 6 Rondjes om de kerk, en de winnaar krijgt een envelop met inhoud, een krentenbrood van de bakker en een rondrit op een (platte) wagen door het dorp. Niet iets om zomaar te laten schieten dus.
Verbaast was ik dan ook dat ik gisterenmiddag maar enkele IJsclub Uitgeest shirts aan de start zag verschijnen. Wat was er met de overige mannen en vrouwen? Vanmorgen al gefietst, geen zin, durf niet, en andere smoezen hoorde ik langs komen.
Maar de mannen en vrouwen die er wel waren gingen er echt voor.

Om klokslag 4 werden we weggeschoten. Ik stond in de voorste startrij, en ondanks dat ik pas ruim na de eerste bocht mijn schoen goed ingeklikt kreeg zat ik toch mee in de kopgroep. Door de bochten ging het niet al te hard en ik kon goed positie houden. Echter op het 2e lange rechte eind werd er flink gas gegeven en ik zakte steeds meer naar achter in de kopgroep. Zeker toen er voor de 2e doorkomst gesprint moest worden voor de premie raakte ik op het elastiek. Gelukkig dat de mannen daarna weer even rustig aan deden en er een her groepering kon plaats vinden. Maar na de bochten begon het elastiek alweer uit te rekken. Aanmoedigingen ten spijt, maar op de rechte einden ontstond er toch steeds een gaatje dat ik vaak wel in de bochten dicht kon rijden, maar waardoor ik niet kon antwoorden op versnellingen van de kopmannen.

In de derde ronde hoorde ik na het uitkomen van de 2e bocht opeens achter me een hoop gekraak en gegil. “Oei daar gaat 1 van de dames onderuit”, was mijn gedachte. Later bleek dat Karin Flierman haar freewheel door schoot waardoor Karin geen druk meer op de pendalen had en met haar volle gewicht op de bovenbuis van haar fiets terecht kwam. Gelukkig ging ze niet onderuit, maar uitgeschakeld voor de eind overwinning bij de dames was ze wel. Ook het plastic van haar frame bleek niet bestand tegen deze capriolen want in het carbon van haar bovenbuis zat een flinke scheur. Karin kan de fietsenmaker weer een bezoekje brengen.

Ondertussen ging de race gewoon door. Gesprint werd er voor de 2e premie en wederom kon ik me hier niet in mengen. Ik was blij de kopgroep te kunnen volgen en niet te veel moest lossen. Nog 2 ronden stond er op het ronde bord en de mannen gingen zowaar minder hard rijden. Er werd gekeken naar elkaar, maar niemand wilde op koppositie zitten. Hierdoor kon ik weer aansluiten en me handhaven bij de kopgroep. Echter ruim voor de laatste bocht werd er door de sprinters flink doorgetrokken en had ik geen antwoord meer in de benen. De mannen sprongen weg voor een sprint naar de streep en ik kwam uiteindelijk als 9e over de finishlijn. Toch nog goed voor een heel klein envelopje en een lekker krentenbrood. Gelukkig.
De einduitslag was als volgt:
1e Sjaak van Vlaanderen *, 2e Ruud van Egmond *, 3e Sjoerd Twaalfhoven, 4e Mark Andringa, 5e Jac Tijsen*
6e Koen van Egmond *, 7e Christiaan van Goethem, 8e Rene Lommers *, 9e Peter de Jeu*, 10e Henk Prigge*
En bij de dames: 1e Nancy Molenaar *, 2e Bonnie de Vries *, 3e Linda van Egmond *.
(* = lid van Fietsgroep Uitgeest)
Familie van Egmond nam dus 2 podium prijzen mee naar huis. Daar doe je het dus voor Ad ;-)

Meer foto's: http://picasaweb.google.nl/Pedorie/Wielerronde2010#

Race + 10 km =2257
2045

Limburgs Mooiste

29.000 deelnemers !!!  Althans volgens de speaker bij de finish waarvan er 22.000 betaald hadden.
Wel heel erg veel. En had je daar nu last van/erg in? In ieder geval wel tijdens het parkeren. Om 7:30 uur kwamen we in de file op de afrit van de snelweg en om 8:15 uur konden we de fietsen uit de auto halen. Hier had wel een extra verkeersregelaar of extra parkeerroute bij gemogen. Later stond er gewoon 10 km file op de snelweg. De start was ook nog erg druk met deelnemers maar onderweg had ik weinig last van de vele deelnemers. Sterker nog, ik vroeg me soms zelfs af of ik nog wel de juiste route reed want ik reed stukken helemaal alleen en zag helemaal geen andere deelnemers. Maar wel bordjes, dus ik zat goed.

Samen met Alfons heb ik deel genomen aan de 110 km MTB tocht. Nog nooit eerder had ik zo’n lange afstand op de MTB afgelegd. Alfons zal in september een week lang elke dag 100 km “moeten” mountainbiken. Hij doet namelijk mee aan Duchenne Heroes en fiets voor het goede doel in 7 dagen van Luxemburg naar Nijmegen. Je kunt Alfons nog sponsoren. Zie Alfons op  www.duchenneheroes.nl
Ter voorbereiding van deze monstertocht wilde hij ervaring op doen met zo’n lange tocht en het serieuze klimwerk. Mede door het warme weer (+28 graden) was het extra zwaar. Ik zou hem moreel ondersteunen.

De eerste 30 km hebben we samen gereden, maar al snel bleek dat Alfons nog wel wat aan zijn klimcapaciteiten moeten werken. Om mij niet langer op te houden stuurde Alfons me vast vooruit om het parcours te verkennen. Op de 2e verzorgingspost, bij de 1e al op 15 km zijn we doorgereden, hebben we de tactiek nog even door gesproken waarna ik snel verder het parcours zou verkennen en Alfons na de finish verslag zou doen.
Die nieuwe fiets daalt ook zo super. Met een hardtail kun je gewoon niet volgen.

De route was uitdagend zwaar. Veel klimmetjes, af een stukje (vals) plat en mooie technische afdalingen. Het was heet en stoffig. De 3e verzorgingspost kwam pas na 75 km. Mijn bidon was al tijden leeg, en ik kreeg het al moeilijker. Eindelijk. Na 2 bidons leeg gedronken te hebben en een klein kwartiertje onder een boom gezeten te hebben kon ik verder voor het laatste stukje.

Onderweg kruiste we vaak verharde wegen waar altijd wel een groep wielrenners van Limburgs Mooiste reden. Problemen leverde niet op. Wel goed opletten met oversteken. Bij de 4e verzorgingspost op 90 km, vulde ik nogmaals de bidon en kon ook even met mijn hoofd onder de tuinslang. Lekker zeg. Even afkoelen voor het laatste stukje bikkelen en afzien. Gelukkig loopt het parcours vaak door bossen waardoor je tijdens het klimmen nog wat schaduw kunt pakken.

Om kwart voor drie, na 5uur 55 onderweg geweest te zijn (dat is incl. rust etc.= 18,7 gemiddeld over 105 km) kwam ik in Heerlen over de finish en kreeg daar een ontvangst om nooit meer te vergeten. Op de finishlijn stonden serveersters met bladen vol bier en andere drankjes. Geweldig. Nog nooit smaakte een koud pilsje zo lekker.

Na genoten te hebben van deze wel verdiende versnapering zou ik terug gaan naar de auto, maar waar op dat weiland vol auto’s stond die van mij? “Ik zoek een blauwe”, zei ik nog, maar niemand kon me helpen. Na 10 minuten vond ik eindelijk mijn blauwe bakoven. Deuren open en fiets er in. Toen te voet terug naar het “fietsmekka” want de organisatie had douches geplaatst en ik kon wel een douchebeurt gebruiken na een dagje stof happen.
Heerlijk fris heb ik toen op de finish op Alfons staan wachten die bijna een uur langer werk had.  Hij heeft dus een uur langer kunnen genieten van het prachtige Limburgse heuvelland. Ik was wel een beetje jaloers. Maar ja had ik maar niet zo hard moeten fietsen ;-)

ATB + 105 km.
1500 hm

pittige training

Ons trainertje Leo had voor gisteravond weer een pittige training in gedachten. Na bekendmaking van de tijdrit data moest er natuurlijk getraind worden voor die eerste tijdrit op 23 juni.
Helaas gooide het uit de vaart genomen pontje van Akersloot het trainingsprogramma van Leo enigszins in de war. Na 132 jaar trouwe dienst komt er eindelijk een nieuwe pont. Deze zou gisteravond al varen, maar de werkzaamheden waren uitgelopen en zo doende moesten wij dus omfietsen via Alkmaar.

Uiteindelijk op locatie kon Leo vertellen wat de bedoeling was vanavond. We begonnen met een interval training, het zogenaamde kruispuntenspel. Op de kruising in de Schermerpolder moesten we op 80% van ons kunnen de diverse kanten op. 30 seconden richting zuid (met wind in de rug, dus een lekker sprinten.)Rustig terug naar de kruising en dan 1 minuut richting oost, iets beter je krachten verdelen. En daarna 1 minuut 30 richting noord. Oei dat is lang en doet pijn. De groep werd in 3e verdeelt en iedere groep ging een kant op. Wij begonnen gelijk met de langste afstand. Die valt altijd tegen, vooral nu tegen wind in. De streep staat altijd verder.
Dit deden we 2 maal. Hierna volgde 1 rondje over het “tijdritparkoers”. Dit moest in 2 tallen op 70%. Rene L. en ik reden samen, kop over kop. Dat ging eigenlijk we goed, al was het laatste stuk tegen wind in zwaar.

Het plan van Leo was om nogmaals het tijdritrondje te laten rijden, maar vanwege het omfietsen was hier geen tijd meer voor. Dan nog maar 1 keer het kruispuntenspel. Doordat de meeste het tijdritrondje toch wel iets harder dan de 70% gereden hadden was deze laatste keer 3x de kruising af ook wel pittig. Maar trainen doe je toch om sterker te worden?

Als laatste mochten we terug naar Alkmaar fietsen, maar dan wel in 2 tallen kop over kop tegen wind in en weer met een stevig tempo. Pff. Lekker hoor.
In Alkmaar namen we afscheid van Leo die terug naar Egmond ging, bedankt Leo, terwijl wij rustig naar Uitgeest fietsten.
Om kwart over negen zat ik met vermoeide benen aan de koffie. Weer 55 km op de teller.

race + 55

Verregend rondje Noordzeekanaal

Vanmorgen had ik gepland om op de racefiets via de duinen en de sluizen naar Spaarnwoude te fietsen en ter plekke naar the Bike Experience te kijken.
Er werd een tijdrit gehouden, en verder stonden er diverse importeurs hun fietsen te showen, kon je een proefrondje rijden, en zou er een demonstratie DirtJumping zijn. Reden genoeg om mijn rondje aan te passen en langs de skiheuvel in Spaarnwoude te fietsen.

Het was vanmorgen droog toen ik de fiets pakte en de duinen in fietste richting Wijk aan Zee. In Wijk aan Zee, even een rondje over de nare klinker klimmetje. Een paar gasten op mountainbikes crosste ik voorbij. Die zouden toch in het voordeel moeten zijn met hun vering op die slechte klinkers?
Daarna langs de dorpsweide richting Beverwijk. Via de sluizen stak ik het Noordzeekanaal over. Inmiddels begon het wat te spatteren. Zeedamp hoopte ik nog. Maar met de wind in de rug langs het Noordzeekanaal begon het toch harder te spatten. Dit mocht je gewoon “regen” noemen. Hmmm L

In Spaarnwoude fietste ik langs Snow-Planet naar het MTB parcours. Hier op de parkeerplaats stonden allerlei tentje van de diverse fietsenhandelaren met het nieuwste materiaal. Vanwege het troosteloze weer stonden er meer mensen achter de kraam dan er voor. Ik kon er wel mooi schuilen voor de hoosbui die nu over trok. De tijdrit (5 km asfalt, 4 km terrein) ging wel gewoon door, af en toe finishte er een verzopen mountainbiker. Maar hier was weinig spectaculairs aan te zien. De hoge ogen gooiende demonstratie Dirtjumpen was uitgesteld vanwege de regen. Ik had dus verder weinig te zoeken op de Bike Experience.
De regen was even gestopt en ik vervolgde mijn rondje Noordzeekanaal.

vanmorgen geen dirtjumping dus.

Pontje Buitenhuizen voer net weg toen ik langs kwam, jammer. Dan maar door naar de Hempont in Amsterdam. Langs de havens van Amsterdam, al leek het alsof ik dwars dóór de havens reed. Wat een water op het fietspad. Maar natter dan nat kon ik toch niet worden. En met de wind in de rug was het nog wel te doen.
Op weg naar de hempont kwam ik langs de bouwput van de nieuwe Coentunnelweg en verderop even zwaaien naar de werkplek waar ik morgen weer mag “zwoegen” achter het beeldscherm. Op het laatste stukje fietspad voor de pont kwam ik al diverse fietsers tegen. Oké, de pont is dus net aangekomen. Even doortrappen en misschien haal ik hem dan nog. Op het pontplein waren de bomen al dicht, maar deze gingen voor mij nog even omhoog. Bedankt. Toch nog gered. Scheelt mooi 20 minuten wachten op de volgende pont.

Aan de overkant van het kanaal was het droog en bleef het droog tot in Heemskerk. Maar nu had ik de wind weer als vijand. Stoempend door de open polder kwam de teller niet boven de 28 km/uur. Het laatste stukje vanaf de watertoren zelfs niet boven de 26. Maar word je daar juist niet sterker van?
Toch was ik blij dat ik weer terug in Uitgeest was. Fiets in de schuur en mezelf onder de douche geparkeerd. Dat was lekker.
Toch weer 75 km op de teller, al viel the experience me erg tegen. De intentie was oké, maar zo’n evenement valt of staat met het weer. Nu viel het dus …

het rondje:

Race + 75

Volle bak

5 rondjes volle bak, in tweetallen kop over kop.

Dat was in 1 zin de uitleg die trainer Leo ons gaf voorafgaande aan de fietstraining in de PWN duinen bij Castricum.
Regende het gisteren in de zuidelijke helft van ons land, hier in Noord Holland was het de hele dag droog en dus kon er gewoon getraind worden. Zo’n 20 man/vrouw stond dan ook te trappelen om samen met Leo naar het duin te fietsen om hier eens lekker te trainen.
In duin reden we eerst met de groep een rondje, waarbij Leo bij elke kruising riep om op te letten en het punt in je interne GPS op te nemen.
Het rondje, zo’n 4,5 km lang volgens Ad, moest dus 5 maal gerond worden, waarbij je de laatste 500 meter mocht uitrijden.
Ik reed deze keer samen met Robin, junior bij BRC Kennemerland, en kon gelijk aan de bak. De eerste ronde kon ik Robin niet volgen waardoor Robin op me moest wachten.
De 2e ronde ging veel beter. Ik ging in het wiel van Robin zitten en had twee tandjes zwaarder dan de eerste ronde geschakeld. Nu kon ik wel volgen en zelfs over nemen. De 3e ronde ging helemaal super. We haalden zelfs andere teams in, die daar niet zo blij van werden.
Bij het uitrijden na ronde 3 greep trainer Leo in. Onze groepjes zouden te dicht op elkaar rijden, te gevaarlijk volgens Leo en hij liet ons wachten tot het groepje voor ons uit zicht was.
Prima, maar dat stil staan voelde je wel in de benen. Je kunt beter gewoon blijven trappen ipv stil te staan. Het eerste stuk van het 4e rondje ging moeizaam, maar later kwam ik wel weer in de flow. En ook de 5e ronde ging lekker.
Hierna werd een en ander geanalyseerd en geëvalueerd waarna het volgens Leo’s klokje alweer de hoogste tijd was om terug naar Uitgeest te fietsen. Ik had nog wel een rondje gewild want dat kon nog wel volgens mij, maar de meerderheid fietste achter Leo aan…

Klik hier voor de foto’s van Ad
En hier voor het rondje

Race + 38 km.

Dirtjump

Al weer een week zonder regen. Niet dat IK het erg vind maar de duinen zijn inmiddels gort droog. (niet tegen de pyromaan van Schoorl vertellen hoor!)
Er valt haast niet te fietsen in de PWN of Schoorlse duinen, vandaar dat ik vanmorgen uitweek naar Spaarnwoude. Hier hoef je niet te komen in het regenseizoen als je zoals ik niet van plakkende, vieze modder houdt. Maar nu was het daar prima fietsen.
Het rondje is wel wat korter dan in Schoorl dus deed ik er 3 achter elkaar. Al met al is het wel een technisch rondje en moest ik de eerste ronde nog wel even wat voorzichtiger rijden. De nieuwe fiets reageert toch anders en ik wilde er niet gelijk afstuiteren. Het 2e rondje ging al beter en tijdens de 3e vloog ik weer omhoog en naar beneden.

Tijdens mijn adem pauze, voor de 2e serie van 3 rondjes las ik een aanplakbiljet van www.Bikeplanet.nl As. Zondag 30 mei wordt er een groot wielerexperience georganiseerd.
Ik zag die grote shovel wel rond rijden maar had er weinig aandacht aan geschonken. Na de 2e serie van 3 ronde toch even de jongens die naast de shovel aan het scheppen waren aangesproken. Ze bleken een Dirtjump traject aan het aanleggen te zijn voor komende zondag. Het moet de hoogste en langste jump van Nederland bevatten. Ik ben benieuwd.

Het 7e rondje was eigenlijk het toetje. Nog 1 maal langs dat steile klimmetje en die snelle afdaling. Ik zit steeds beter op m’n nieuwe fiets. Wie weet, doe ik zondag wel mee aan The Experience. 5 km op het asfalt en dan 4 km door het terrein. Met m’n nieuwe fiets moet dat kunnen.
(check mijn foto op de website van bikeplanet.nl !)

Klimtraining ?

De training werd deze woensdagavond over genomen door assistent trainer kees, omdat Leo ziek was/is. Beterschap Leo.
Kees begon de training met een klimtraining. Of had het tegen het duintje van + 15 meter NAP op sprinten een ander doel?

Eerst in stevig tempo omhoog. De keer er op 1 tandje zwaarder maar wel met het zelfde beentempo. De 3e maal nog een tandje zwaarder op het zelfde beentempo. Als je het goed deed dan verzuurde je benen flink. Dat was dus ook de bedoeling.
Hierna 3x maal in hoog beentempo dezelfde duin naar beneden.

Vervolgens reden we naar de van Oldenborghweg voor de rest van de training.
We moesten een rondje kop over kop rijden, in koppels van 3 man. De meest ervaren renners moest optreden als “wegkapitein” en de overige begeleiden.
Dat ging heel goed. Wat een hoop schoolmeesters plotseling.

Daarna volgde 1 rondje “volle bak”. 5 km hardrijden, zonder te “stayeren”. Ik ging weg op 35 km/uur, maar na een kilometer kwam Benno langzaam langs. Tandje bijgeschakeld en er achteraan. NIET in z’n wiel maar links van hem, vol in de wind. Het werd stuivertje wisselen. Om beurten lagen we op kop. Leuk.

Als laatste oefening mochten we nogmaals een rondje kop over kop met het zelfde team. Dit keer ging het beter. Er werd sneller gewisseld en op een vast tempo (34 km/uur Marcel) gereden.
Kees vond toen dat het tijd was om naar huis te fietsen en niemand protesteerden.
Lekker getraind, bedankt Kees.

Zo lekker ...

..die achtervering. Je voelt echt niets. En gewoon door blijven trappen. Ik kan het iedereen aanbevelen.
Je begrijpt dat ik vanmorgen de ATB weer gepakt heb voor 2 rondjes knallen op Schoorl.
Helaas is het parkoers erg droog, gelukkig kan je nog wel overal doorfietsen. De mulle stukken kosten helaas wel kostbare seconden. Ook deze keer dus geen pr. Echter ik zat wel weer erg dichtbij met 40:10 op de klok.
De 2e ronde iets rustiger aangedaan, gevolg precies 1 minuut langzamer dan de 1e ronde; 41:10
Misschien als het parkoers iets beter wordt ik eindelijk mijn pr. eens kan aanscherpen. Wie weet…

StevenRooksClassic

Hemelvaartdag 2010, 160 km, 2300 hmtr

De StevenRooksClassic beleefde afgelopen donderdag alweer zijn 7e editie. En ik geloof dat het onze 4e of 5e keer is dat we bij Steven op koffie komen.
Steven had weer flink zijn best gedaan op de route, waardoor deze (mede met wat “hulp” van de Waalse overheden) er weer totaal anders uit zag.
Vanaf 8:00 uur mocht men starten vanaf het MECC in Maastricht, en het leek minder druk dan voorgaande jaren. Was dat het grijze, druilerige weer, de gespreide start procedure (110 km mocht pas vanaf 8:30 starten), of de afschaffing van de daginschrijving? Geen idee. Maakt ook niet uit, maar maakt het wel minder nerveus in de begin kilometers.
Uiteraard moest er in de eerste kilometer nog even aan de fiets van Raymond geprutst worden, was dat vorig jaar ook niet zo? Maar toen waren we er helemaal klaar voor. 160 kilometers en 2300 hoogtemeters, op papier dus zwaarder dan de AmstelGoldRace. Maar omdat we al een maand verder zijn geen probleem voor de stoere mannen uit Uitgeest. Of toch Marcel? Marcel kwam erg moeilijk berg op, het eerste deel van de rit. Toch maar overstappen op de E-bike?
Natuurlijk reed René onderweg weer lek, ondanks de nieuwe binnen- en buitenbanden. René had zelfs de band die het beste uit de bandentest van FIETS kwam aangeschaft, maar ondanks dat sloeg het noodlot weer bij hem toe. Vreemd.

Op de vele klimmetjes in het parkoers was de fietsgroep al in twee stukken gescheurd. De klimmers voorop, en daarachter de noodlottige familie van Goethem.  Niet dat we express niet met de van Goethems wilden fietsen anders hadden we Marcel wel gezegd dat we er een wedstrijd van zouden maken zodat hij gelijk kon afhaken, maar het liep gewoon zo. Boven op elke top wachten kan als het mooi zonnig weer is, maar met 8 graden, en een grijs lekkend wolken dek sta je niet graag stil. Sorry mannen.
Bij de eerste foerage hebben we nog even gewacht, maar na de eerst volgende klim brak de peloton weer in 2e. De lekke band van Raymond hielp daar ook aan.

Gedrieën reden we door het Belgische land en geraakte zo aan de voet van le Redoute. Een kuitenbijter 1e klas, welke geen verdere vermelding nodig heeft.
René L. die mijn verhaal van de AGR duidelijk nog op z’n netvlies had staan week tijdens de voorgaande klimmetjes geen millimeter van me. Steeds kwamen we samen boven. Versnelde ik iets, dan reageerde René direct. Leuk.
Maar le Redoute deed hem toch kraken. Of was het zijn voorderailleur? Door het opspattend vuil zou die niet goed meer reageren. Maar feit was dat ik René toch kwijt raakte op het 2e steile deel van de beklimming van La Redoute. Een fan van PHIL (Philippe Gilbert, de lokale wielergrootheid) had de naam PHIL wel 1000x maal op het asfalt gekalkt. Prima, maar door de nattigheid was de verf juist glad geworden. Als je ging staan en kracht wilde zetten op het moment dat je over PHIL heen reed, slipte je achterwiel (bijna) door. Niet prettig dus. Ook niet fijn voor PHIL als hij weer eens moet winnen op de La Redoute tijdens nat weer.
Er was van La Redoute een klimtijdrit gemaakt en ik klokte (volgens de website van Steven) 6:05,9 op de klim.

Na la Redoute volgde nog wat klimmen waaronder de Côte de Cornemont - max 9% - 3.000 m en La Trasenter - max 15% - 2.900 m.
Op de Bois d'Olne - max 22% - 1.100 m, werd wederom een tijdregistratie gedaan. Hier klokte ik 4:55,8. Maar omdat het de eerste keer was (zover ik me kan herinneren, dus dat zegt niets) dat we deze beklimming voorgeschoteld kregen wist ik niet hoe ie zou lopen. Ik had wel wat op internet gezien. Het venijn zou in de staart zitten, maar waar begint die staart? Nou dat bleek toen de “normale weg” rechts ging en er een boerenpad steil naar boven liep. Dat was de staart, maar hoe lang en hoe steil dan? Dat voelde we wel in de benen. Gewoon trappen, en staan als het niet meer gaat. Men vond hem zwaarder dan La Redoute maar dat komt ook door het onbekende.

Het was nog niet gedaan met het klimmen maar toen we door een dorpje reden waar niet elk raam en winkel hermetisch gesloten was kneep René hard in de remmen. "Hier Koffie", riep hij hard uit. Het cafeïne lampje knipperde al bijna een uur voor de ogen van René en hij kon het niet langer negeren. Wij “moesten” mee de plaatselijke pizzeria in, en nadat de koffiebonen uit Colombia ingevlogen waren konden we ons cafeïne niveau weer op pijl brengen. Toegegeven het was een heel lekker bakkie, René.
De laatste ravitaillering sloegen we over en reden de laatste beklimming op, Les Waides - max 14% - 2.500 m. René zijn vingers speelde nu voor derailleur en vakkundig legde hij de ketting om het kleinste blad voor zonder af te stappen of een vinger te verspelen tussen de ketting.

Hierna was het enkel nog “dalen” tot Maastricht. In Eijsden pikten we aan aan een voorbij razend treintje, al had het laatste wagonnetje wat moeite om het spoor te blijven volgen. Dat maakte het laatste stukje erg nerveus. Steeds weer opletten wat die gozer nu aan het sturen was. Om 5 voor 3 reden we onder het finish doek in Maastricht door, en verdwenen toen gelijk in de auto om ons op te frissen en in warme droge kleren ons weer bij het NH Hotel in Maastricht te vervoegen voor een vette zak friet en een goud gele rakker. Na een half uurtje kon oom Donald en de neefjes zich ook bij ons voegen en waren de sterke verhalen weer niet van de lucht. "De binnenband van Raymond liep na vervangen langzaam leeg doordat broer René deze er niet goed ingelegd zou hebben." Grote broer René was dusdanig gepikeerd dat hij kleine broertje Raymond niet meer helpt als deze ook een keer lek rijd. Nou we zullen ziet.

In iedergeval, Steven Rooks bedankt voor deze mooie tocht en tot volgend jaar.

1e ronde

Ik kon haast niet wachten, maar vanmorgen had ik eindelijk tijd voor een rondje op mijn nieuwe mountainbike.
Na het ontbijt, de fiets achterin en snel naar Schoorl om hier mijn nieuwe aanwinst aan de tand te voelen.
Het was erg rustig en ik kon hierdoor flink doortrappen, al was het parkoers erg droog en mul. De Michelin WildRace banden hadden verrassend veel grip in de mulle bochten.
Maar het mooiste is toch die achter demper. Nog nooit daalde ik zo hard. En gewoon kunnen blijven trappen. Wauw.
Het is dat ik in het laatste stuk een middelbare schoolklas op de mountainbike tegen kwam, want anders was mijn pr wel aan flenters gegaan. Nu moest ik zelfs afstappen om het klasje voorbij te kunnen. (1e ronde in 40:39)
Voor ik met de 2e ronde begon, heb ik het zadel nog iets hoger gezet en het stuur iets naar voren gedraaid. Dat voelde wel beter, al denk ik dat het zadel nog wel een halve centimeter omhoog kan.
Weer reed ik een super ronde (2e ronde in 40:47) maar kwam toch niet bij mijn pr van 39:58.
Wie weet, volgende keer beter.
Meer foto’s klik hier.
De specs.

Giromania

Vandaag, zaterdag 8 mei, de start van de Giro d’Italia vanuit Amsterdam.
Voorafgaand aan de proloog werd er een toertocht georganiseerd gesponsord door Boretti, de ClassicoBoretti.
Een toertocht over 50, 75 of 125 km. Wij hadden ons ingeschreven voor de 125 km en kregen wel waar voor ons geld.
We startte vanuit het Velodrome in Amsterdam – Sloten en gingen via Halfweg naar Spaarnwoude, om hier tegen de skihelling aan te rijden.
Draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk via Spaarndam in Bloemendaal waar we de 2e en laatste klim van vandaag voor onze wielen kregen. Het kopje van Bloemendaal. Ed, vriend van zwager Erik had al een goede positie gekozen om deze “col” te bedwingen, maar verschakelde zich en moest met zwarte vingers achter ons aan. Over de natte klinkertjes scheurde we omhoog, om daar hard in de remmen te knijpen want hier boven was de 1e verzorgingspost gesitueerd.
Hier kregen we vleugels van Red Bull, een banaan en een krentenbol en gingen op weg voor het 2e gedeelte van deze mooie tocht.

Het aantal bochten werd nu gelukkig iets minder, en ook de weg begon op te drogen, al zagen wij er niet meer uit. Al dat gespetter. Toch maar standaard iedereen spatborden laten monteren als het geregend heeft. Via de boulevard van Zandvoort reden we richting Bollenstreek, om bij de Keukenhof bijna niet oplettende toeristen in de wielen te krijgen.   
Inmiddels kregen we al trek in koffie en had Nancy hoge nood, maar een geschikte plek konden we niet vinden. Wachtend op de 2e verzorgingspost werden de laatste kilometers erg lang. Langs de Kaag reden we om het Braassemermeer heen, en via Bilderdam en de Langeraarse plassen kwamen we eindelijk bij de 2e verzorgingspost. Geen koffie maar gelukkig wel een toilet. Ook bij een aantal heren stond het water tot de lippen en kon er dankbaar gebruik gemaakt worden van de Dixies.

Nu kon er ook weer gedronken worden en met een verse banaan achter de kiezen reden we weer verder. Inmiddels stond er al 110 km op de teller, dus nog maar 15 te gaan tot de finish.
Via de Kwakel, en langs de Westeinderplassen kwamen we in Aalsmeer. Om de tv studio’s van Joop heen, en vervolgens langs de ringvaart naar Schiphol.
Daar werd ons geduld beproefd door een ouderwets STOPlicht. Volgens mij kregen de fietsers pas na 5 minuten groen. En stiekem door rood was ook geen optie wilde je het nog na kunnen vertellen. De groep was dus erg groot geworden en reed in volle vaart langs de gebouwen van Transavia naar de Nieuwe Meer. Nu nog een klein stukje voor we weer bij het Velodrome in Sloten waren. Daar stond meneer Boretti ons al op te wachten.
Hij verontschuldigde zich voor het feit dat de tocht 10 km langer geworden was, maar had al wel een lekker bord macaroni voor ons klaar staan. Alleen het glas wijn ontbrak. Nou dat smaakte wel na zo’n fijne fietstocht.
Na ons omgekleed te hebben liepen we naar de pendelbussen welke ons naar de finish van de proloog van de Giro d’ Italia zou brengen. Goed geregeld meneer Boretti, en dat alles voor 15,- euro’s incl. een mooi roze wielershirt..

In het Olympisch stadion hing een heel groot scherm en kon je de proloog goed volgen, maar langs de route kijken is natuurlijk veel leuker. We waren niet de enige, en alle renners kregen applaus, of werden met luid gejuich aangemoedigd. Zo zagen we oa. Pieter Weening langs komen. En ook de latere winnaar Bradley Wiggins.
Oei, oei wat ging dat hard, al hadden sommige mannen wat moeite met de natte bochten. Ik zag zelfs een Lotto man die zijn voet uit de pendalen klikte op de hoek Stadionweg – Apollolaan. Terwijl andere lieten zien dat je ook snel door die gladde bocht kon. Maar ja, sturen is ook een vak.

Meer foto's, klik hier

5 mei

Volgens trainer Leo een nationale feestdag. Mijn baas dacht daar anders over en er werd van mij verwacht dat ik gewoon zou komen werken.  Prima. Zolang de koffie gratis is. Op de fiets heen en weer naar Amsterdam. Terug eens een alternatieve route genomen (tip van broer Rob) via Westzaan om zo de werkzaamheden bij station Zaandam en in Wormerveer te mijden.
Om 19:00 uur stond er vanwege de nationale feestdag geen trainer bij het Cor Groenhonk te wachten, zodat we met 4 man zelf maar een rondje gingen fietsen. Ik had ’s middags langs de Nauernasche Vaart al gemerkt dat er een stevige Noordenwind stond, en zo bokste we eerst tegen wind in naar Alkmaar om langs Stompetoren naar de 3 molens van de Schermer te rijden.
Hier kregen we eindelijk de wind in de rug en reden zo door de Schermer via Driehuizen naar de brug bij de Woude. Vervolgens langs Markenbinnen naar Krommenie om hier langs het spoor terug te rijden naar Uitgeest.
Na Bus en Dam namen Benno en Henk de kop weer over waarbij Benno riep dat ie nog wat energie wilde verstoken, anders zou ie vannacht niet kunnen slapen. Eerst dacht ik, laat maar gaan. Maar bedacht me toen en moest flink moeite doen om het gat dicht te rijden, want Henk en Benno zaten ook niet stil. Zo reden we kop over kop in sneltreinvaart (36-37 km/uur) terug naar Uitgeest. Na even op Rene gewacht te hebben (hij kon geen aansluiting vinden in de sprint van Benno) namen we afscheid en ieder ging zijn kant op.

60 km wordt 40 km tijdens SFC

1 Mei 2010 – Shimano Fiets Challenge. 60 km ATB Cyclo, Holland’s Toughest race.
Zo stond deze MTB rit aangekondigd. En dit jaar was ik, na een paar jaar afwezigheid er weer bij. De start was in Vaals, en na 2 en half uur auto rijden kon ik mijn startbescheiden ophalen. Dit werd me aangereikt door niemand minder dan Corine Dorland.(voor wie Corine niet kent, zij was 10x wereldkampioene BMX en later grote ATB renster – oa. deelname Olympische Spelen van Sydney. Klik hier voor een mooie foto van Corine) Mijn dag ook weer goed.
Ik kon me gelijk opstellen voor de start, er stond al een paar honderd man voor me. Geen kopstart dus dit jaar. Om 12:00 uur klonk het startschot en 10 minuten later mocht onze groep weg voor 60 km mountainbiken door het Limburgse Heuvelland. We ging gelijk de Vaalserberg op. Dus met koude benen (ik had geen warming up kunnen doen, al had ik dat wel gepland) direct omhoog. Au. Boven wat paadjes onverhard tot we op een smal pad in een file van fietsers terecht kwamen. Afstappen en wachten. Jammer. Wat was er aan de hand? Er bleek een hele dikke boom omgevallen te zijn over het pad. Er omheen fietsen was niet mogelijk. Enkel met de fiets op de schouders er over heen. Dus netjes op je beurt wachten, over de boom en daarna weer in de pendalen. Het stukje hierna was erg technisch maar goed sturend wel te doen. Verderop volgde nog een hele lange afdaling, over keien en kiezels knalde we zo’n 150 meter naar beneden. Ik had kramp in de vingers van het knijpen in de remmen. Had ik nu maar een “fully” (= voor- en achtervering). Wat een gestuiter.
De route was erg mooi en uitdagend. Inderdaad de toughest. Geen meter vlak. Had je gedaald, dan kon je daarna gelijk weer in de “beugels” en op de kleine plaat omhoog.Het zweet droop onder mijn helm vandaan. Het was warmer dan ik waar ik me op gekleed had, in Limburg scheen gisteren gewoon de zon. Na 20 km volgde de eerste verzorgingspost, maar de bidons waren nog vol en het brood was nog niet op, dus ik reed door. (denkend aan de tijdregistratie, want het was een cyclo.) Er volgde nog meer klimmetjes en afdalingen, sommige nog steiler dan de andere. Het was zwaar, maar nog wel te doen. Het gemiddelde lag onder de 20 km/uur maar ik was niet ontevreden, want ik werd nauwelijks ingehaald, terwijl ik zelf wel veel renners passeerde.
Na 40 km waren we onderaan de Vaalserberg. Hier was de splitsing van de route. De 40 km ging hier links terug naar de finish in Vaals, de 60 km rechtsaf de berg op naar het 3 landenpunt. Halverwege de top stond de 2e verzorgingspost. Omdat mijn bidon nu wel leeg was, heb ik deze even snel gevuld, een banaan achter m’n kiezen gepropt en weer op de pendalen gesprongen. De tijd tikt door…Maar gelijk voelde de fiets erg instabiel aan. fXck, achterband zacht. Terug naar de post. Maar die hadden geen pomp of spullen. 100 meter verderop zou een materiaalpost zijn. Dus op de velg naar boven en daar stonden inderdaad de mannen van Shimano. Vakkundig werd mijn band verwisseld, maar kans op een top klassering kon ik nu wel vergeten. Ik hoorde de mannen praten over ontbrekende route bordjes maar volgens hen was dat probleem getackeld. Er waren wat bordjes weg gehaald maar alles hing nu weer goed. Dus met 3 bar in de achterband begon ik mijn grote inhaal race. Echter dat was de bedoeling, want na zo’n 2 kilometer kwam ik van alle kanten rijders tegen. Eerst dacht ik nog, oh dat zijn de 40 km rijders, maar tot dat er 1 riep: “daar boven hangen ook geen bordjes”, begreep ik wat er aan de hand was. Toch nog ontbrekende bordjes. Terug naar beneden en een andere kant op. Ook hier geen bordjes. Wat nu? Weer achter een groepje renners aan. Maar te vergeefs. Onverlaten hadden meerdere bordjes weg gehaald, dus er was geen beginnen meer aan. Hoe we verder moesten wist niemand. Wat een KL@#!Z@Ken. Alle bordjes weghalen. Waarom? Is dat lol ? Uiteindelijk weer terug gefietst naar de verzorgingspost. Daar stonden nog meer gestrande fietsers. Ontredderd, verloren, met hun ziel onder de arm. Nou ja, in ieder geval net als ik flink teleur gesteld. Je stelt je in op 60 km fietsen, en als het dan na 40 gebeurt is ontbreekt de voldoening. Jammer. Ik raakte nog even in gesprek met hoofd redacteur en organisator Rodrick de Munnik van het blad Fiets. Hij vertelde dat ze heel veel werk in de organisatie hadden gestopt. Alle vergunningen waren in orde. De route was ’s morgens nog gecontroleerd. En ook hij was erg teleur gesteld. Als er nog een volgende keer komt, dan niet meer in Limburg, liet hij weten. Noord Holland dan, stelde ik voor.
Toen maar terug naar Vaals, de finish. Bliep, deed de champion chip toen ik over de matten kwam. Maar de tijd was niet representatief. Jammer.In het finishdorp hing ondanks de aangepaste route toch nog een ontspannen sfeer. Muziek en een pasta-party. Gezellig.Eerder dan gepland zat ik weer in de auto op weg naar huis. Wel lekker gefietst maar toch teleurgesteld. Jammer.

ATB  + 47 = 465 km
1000 hoogtemeters, 2:44 uur
Giant: 7474

1e IJsclub fietstraining

De fietsgroep van IJsclub Uitgeest is ontstaan uit schaatsers die in de zomermaanden toch in conditie wilden blijven en op de racefiets stapten voor wat trainingsarbeid, om zodoende in goede vorm het volgende seizoen de schaatsen onder te kunnen binden.
Inmiddels hebben er vele fiets enthousiastelingen zich bij de groep aangesloten waaronder enkele die niet eens kunnen schaatsen. Dat maakt helemaal niet uit, zolang je maar je best doet. Zo stonden er gisteravond 20 man/vrouw (waaronder enkele nieuwe gezichten) voornamelijk in IJsclub Uitgeest kledij te wachten op wat onze trouwe trainer Leo ons zou brengen.
Leo had in eerste instantie het idee om in duin wat te gaan rijden, maar vanwege de grote van de groep besloot hij toch naar wat verlaten stroken asfalt in de Boekelermeer te sturen.
Hier legde Leo uit wat de bedoeling was: in tweetallen 6x het rondje van 1,6 km fietsen, waarbij je afwisselend eerst een rondje op 70% van je kunnen moest en daarna een rondje op 60%. We begonnen deze training dus rustig omdat het de 1e was en nog niet iedereen even veel getraind had.
Na deze 6 rondjes wederom het zelfde maar dan het “snelle” rondje op iets meer vermogen, 80% maar daar in tegen mocht het 2e rondje op 50% doen. Ik reed samen met Frank v G. maar voor wat extra trainingsprikkels het laatste snelle rondje met Henk P. Dat ging erg hard en ruim boven de afgesproken vermogenslimiet van 80%. Gelukkig geen snelheidscontroles langs de kant en kon ik daarna weer even bijkomen bij Frank in het wiel ;-)  tijdens de laatste oefening: 4 rondjes op 70% om 60% zoals in het begin van de avond.
Omdat de avonden nog niet zo heel lang zijn was het hierna de hoogste tijd om naar huis te peddelen en kon de teller thuis uitgezet worden om 44 km bij het fietstotaal op te tellen. Bedankt Leo. Tot de volgende training.