Trappen naar baas.

Gisteren was de laatste dag dat ik trappend naar de baas kon, althans naar locatie Donauweg. De directie heeft besloten dat het pand dicht moet en wij zijn gedwongen minimaal 20 km extra af te leggen om achter ons bureau plaats te kunnen nemen. Natuurlijk is Amsterdam Zuid Oost ook met de fiets te bereiken maar kost me wel minimaal 45 minuten extra. Ook zal ik nog even moeten uitvinden wat de slimste route is. Dwars door de stad gaat hem zeker niet worden. Wordt denk ik via Zaandam, Amsterdam Noord, Schellingwouderbrug, Diemen en dan zo naar Zuid Oost. Nog even googlen. Of heeft iemand een .GPX route voor me?

Maar gister nog even kunnen genieten van het tochtje van en naar Sloterdijk. Lekker uit waaien op de pont en terug achter een snorfiets de teller op de 40 zetten.

Bedankt en wie weet trap ik toch nog vaker naar de baas.

race + 44 km

Remmen

Normaal moet je zo min mogelijk remmen als je aan het fietsen bent, maar toch is het handig als er minimaal 1 op je fiets zit. Zo’n single-speed koeriers fiets vind ik daarom ook niets. In geval van een noodstop moet je maar hard tegendruk geven op de pedalen en hopen dat je op tijd stil staat. Nee, geef mij maar 2 schijfremmen, liefst ook de racefiets. Wie weet komt dat ooit nog eens.

Vorige week kon ik niet op de MTB omdat de schijf niet tussen de nieuwe blokken pasten, maar de specialisten brachten uitkomst. De fiets is een nachtje wezen logeren en toen ik hem weer ophaalde was alles gefikst. Kosten 0,00 euro. Dat is nog eens service.

Dus ik kon vanmorgen weer onbezorgd het bos in. René L had gevraagd of hij mee mocht en ook Ad uitgenodigd. Zo reden we dus vanmorgen lekker door het duin. Zo vroeg kan je nog de vogels horen fluiten. Ik hoorde zelfs een specht een boom “doorboren”. Het voorjaar komt er aan!

Het rondje dat we reden leek veel op dat van 2 weken geleden, maar nu bleven we wel bij elkaar. Af en toe even wachten op René, wat mountainbiken is toch iets anders dan alleen hardtrappen ;-)

Even na 10 uur reden we het bos weer uit. René had genoeg en Ad moest naar z’n werk. Bedankt mannen, het was weer gezellig.

ATB + 34 km

de route: http://sportypal.com/Workouts/Details/1980342

Plan B

Ik had deze week het plan om vanmorgen weer eens te gaan knallen op het ATB parkoers van Schoorl. Nog even gechecked of het al op de schop is, maar goed nieuws: dat duurt nog wel even.
De fiets moest ik nog wel even nakijken, want tijdens ons rondje met de ijsclub bleven mijn schijfremmen een irritant geluid ten gehore brengen. De voorrem had ik zo afgesteld maar achter waren de blokken op en sleepte de veer over de schijf. Dus vrijdag even naar de fietsenmaker geweest voor nieuwe remblokken en een setje derailleur wieltjes. Pff dat scheelt. Als ik nu schakel gaat de ketting ook gelijk naar een ander kransje ;-)

Maar toen ik gistermiddag de nieuwe remblokken wilde monteren ging het mis. Wel de juiste maat blokken maar toch paste het niet. De blokken zaten te dicht tegen elkaar. De schijf kreeg ik er niet tussen. De zuigers die de blokken op de schijf drukken als je de remhandel induwt wilde niet genoeg naar binnen, zelfs niet toen ik wat olie uit de leiding liet lopen. En “met de rem erop” fietsen is niets. Daar moet eerst een vakman naar kijken. :-(

Dus plan B. Op de racefiets. Het was zaterdag mooi lente weer dus dat voorspelde voor vandaag veel goed. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen van mijn zolderkamertje open schoof was het grijs en bewolkt. Toch maar niet in 3 kwart broek en korte mouwen. Het winterpak nog maar even aan.
Na de bandjes op de juiste spanning gebracht te hebben en een spuit olie op de ketting gedaan te hebben, kon ik op weg. Voor de verandering stuurde ik richting Zaanstad en het verbaasde me dat het allemaal zo soepel ging na 4 maanden niet op de racefiets gezeten te hebben. Alleen de bilspieren protesteerden wat. Diep achter het zadel op de spinfiets is dus toch anders dan de normale fietshouding op de racefiets.

Toen ik in Zaandam was en de richting veranderde om naar Purmerend te fietsen bleek waarom het zo soepel liep. Vriend Westenwind had me een duwtje in de rug gegeven maar wilde nu z’n wisselgeld terug. Pfff. Maar met wat extra inspanning kreeg ik toch de pedalen rond. Niet voor niets getraind op de spinner dus.
Van Purmerend reed ik via Middenbeemster, Noordbeester en Schermerhorn naar Alkmaar, waar ik via de Boekelermeer en Akersloot terug naar Uitgeest fietste. Lekker dat laatste stukje wind mee.

Thuis gekomen stond er 77 km op de teller. Netjes hoor voor zo’n eerste rit op de racert.

De route staat hier: http://www.sportypal.com/Workouts/Details/1961655

de fietsgroep kan het bos in.

Letterlijk, op de MTB dan wel hoor. Eind vorig jaar was ik al met een paar man het bos in getrokken, maar vanmorgen hadden we een wat grotere groep. Leuk, maar ook weer lastig want onderweg bleek dat niet iedereen op het zelfde niveau fietste. En ondanks dat we na elk klimmetje even wachtte op elkaar viel de groep toch in stukken. De mobile telefoon zou uitkomst kunnen bieden ware het niet dat bij het terug rijden de groep achtervolgers ook weer verdwaalde. Ik zou even terug rijden om deze groep weer op te pikken maar reed uiteindelijk alleen door het bos.
En de rest? Die hadden elkaar weer gevonden en hebben gezamenlijk hun tochtje uit gefietst.

Jammer want het begon zo leuk. Moeten we nog maar eens over doen en dan beter op elkaar wachten.

Mijn route kan je zien op: http://sportypal.com/Workouts/Details/1944190

ATB + 43 km

Back in the saddle again

Na een weekje op de lange latten gestaan te hebben (klik voor foto’s) en gisteren nog even op de ijzers, zat ik vanmorgen weer terug in het zadel. Lekker vertrouwd ;-)

En al hoe wel het nog steeds stevig winterde (de dooi zet nu in. Inmiddels 0 graden buiten) kon ik toch even lekker knallen door het winterwonderland. Heel het duin gebied was nog bedekt onder een laag sneeuw. Maar de paden waren goed te befietsen. De sneeuw was goed aangereden, en toch niet spiegel glad. Enkel even oppassen in de bochten. Even eerder remmen en de fiets dus niet zo plat leggen als ik gewend ben. Al ging het steeds beter. Je moet ook even wennen aan de “gladheid”.
Het voordeel van de vrieskou is dat passages die normaal te mul zijn om te fietsen nu gewoon trappend genomen kunnen worden. Zo kon ik zelfs trappend de Papenberg achter de voetbalvelden van Vitesse op komen. Iets dat normaal onmogelijk is.

Om half elf begonnen de tenen toch lichte bevriezing verschijnselen te vertonen, hoogste tijd dus om koers te zetten richting Uitgeest.

Het ritje door Winterwonderland was goed voor 34 km op de teller.

Spinners in de mist

Vanmorgen eerst de koude (-16 hier) getrotseerd en dochter lief naar de ijsbaan gebracht, even wat foto’s geschoten en toen terug naar de warme kachel.

Liever was ik gelijk op de ATB gesprongen en het duin in gecrossed. Schitterend nu met de rijp op de bomen en de sneeuw op de grond, maar helaas ging dat niet. Zoon R. wil niet alleen thuis blijven, en mee fietsen zag ie niet zitten. :-(

Nadat L. terug was van de schaatstraining ben ik snel naar de sportschool gerapt voor een uurtje spinnen. Volgende week ben ik de hele week in de hoge bergen dus kan er niet worden gefietst vandaar dat ik vanmorgen maar een extra uurtje ingelast had.

In de sportschool was het lekker rustig, plek zat, maar toch gezellig. Drill-instructor Rob had weer een “gouwe ouwe” in de cd speler gegooid en moedige ons aan om vooral stevig door te fietsen. Want ondanks onze inspanning zag je wolkjes als je uit ademde. En was het erg mistig binnen. ??

Geeft niet, koud heb ik het niet gehad.

Bacchus in de benen?

Ondanks dat ik gisterochtend ook gemountainbiked had, en ’s avonds lekker heb staan swingen op een geweldig feest van mijn goede vrienden, stond ik vanmorgen toch om kwart over acht naast m’n krib. Zelfs mijn dementerende kat op leeftijd hield haar bek nog dicht, dus ook daar lag het niet aan.

Nee het mooie droog vriezende weer, in combinatie met een leuke MTB toertocht dreven me mijn bedje uit. En ondanks de drank van de vorige avond voelde het hoofd prima. Dus snel naar het wielerstation in Alkmaar waar de start van de MTB toertocht was.
Het “startschot” was al gevallen dus kon ik gelijk doorrijden over de startstreep. Dat scheelde weer koukleumen.

Eerst even over wat boerenerven en paadjes maar daarna de Egmondse duinen in. Hier en daar lag wat ijs op een enkele plas, en ook wat sporen waren bevroren. Maar eigenlijk had je weinig last van de vorst of de kou.

Het fietsen ging lekker, geen zware benen. Ook alle klimmetjes op het parkoers van Schoorl waar we inmiddels op beland waren liepen lekker. Echter toen ik op de “Zwarte Blink” voor naar het middenblad wilde schakelen weigerde de derailleur dienst. “Hmm, wat is dat nu?” Nu moesten de benen toch echt aan de bak om fietsend boven te kunnen komen. Helaas reed er net iemand in mijn spoor en moest ik gedwongen afstappen :-((

Bij Hargen aan Zee werden we het strand opgestuurd. Met een matige zuid-ooster tegen was het goed te doen hoor. Al pikte ik wel aan bij een langs stormend treintje. Het tempo vloog omhoog naar de 34km/uur. Gaat lekker jongens!
Al snel kwam de eerste strandopgang van Bergen in zicht en mochten we weer het ATB-parkoers op voor de laatste kilometers onverhard. Ik vloog gewoon langs de langzamere deelnemers.

De klim naar “de Nok” was wel een aanslag op de bovenbenen. De voor-derailleur had nog steeds geen zin en met achter de ketting op de 28 kwam ik met brandende benen boven. Auw.

Nog even “downhillen” en daarna over het asfalt terug naar Alkmaar. En Bacchus? Van hem heb ik geen last meer gehad ;-)

Atb + 39 km.

Brandweer-rood

Ik weet niet wat het was vanmorgen. Ondanks dat ik mijn brandweer rode fietsjack aan had, had ik diverse bijna aanrijdingen met tegenliggende mountainbikers. Het was dat IK zo goed oplet want anders kon ik dit stukje misschien niet eens schrijven :-P
Volgende keer maar weer met die leuke dame gaan biken, voordat ze naar Utrecht verhuist :-( , dan zal je zien dat de tegenliggers wel opletten!

Het was vanmorgen opvallend druk in duin. Ondanks het slechte weer en de harde wind waren er grote groepen bikers tussen de bomen van het PWN duingebied te vinden. En ze reden allemaal de verkeerde kant op, of ging ik verkeerd? Nee, in de PWN-duinen geldt geen rijrichting of vaste route. Overal waar een pad is mag je fietsen tenzij er een bordje staat dat het niet mag.

Zo reed ik vanmorgen een deel van de oranje route, een wandelroute van 15 km van Heemskerk naar Wijk aan Zee. Echter na de heuvels in Wijk aan Zee op een gegeven moment linksaf geslagen en een ander pad gevolgd. Een technische single track van een kilometertje of zo. Leuk. Door gewoon wat paadjes te volgen kom je soms op plekken waar je nog nooit geweest bent, of het gewoon niet herkend omdat de bomen nu kaal zijn, of helemaal om gekapt zijn (waarom doen ze dat ?)
Ik reed vanmorgen op een pad welke aan het begin van de “kruisberg” uit kwam. Links omhoog de “berg” op, rechts naar de Gasterij. Maar rechtdoor zag ik een pad steil omhoog naar de brandwacht op de top van de kruisberg. Snel een kleiner kransje voor geschakeld maar net te laat zodat het toch zand happen werd. Niemand die het zag dus snel weer op de fiets en de laatste meters omhoog geklommen. Daarna downhillend naar beneden en omgekeerd om het nogmaals te proberen. Nu ging het natuurlijk wel goed en kon ik boven op de kruisberg van het uitzicht te genieten.

Hierna weer terug naar beneden en via wat onverharde paden de uitgang opgezocht. Het klokje van gehoorzaamheid sloeg bijna half elf. De eindtijd voor de mountainbikers op de onverharde paden!

ATB + 35 km.

Sound of Ibiza

De sportschool had vanavond een special event. DJ Keanu kwam draaien en op zijn opzwepende sound moesten wij spinnen. In één woord GEWELDIG!

De hele avond met een dikke grijns op de pedalen gestaan. Onze spinning-juf Marleen moest alles aan elkaar zien te praten, maar kon onmogelijk boven de pompende sound van de DJ uit komen. Dus een draai beweging met haar hand naar rechts was “zwaarder”, andere kant op uiteraard "lichter". Al heb ik die weinig gezien. Staan, zitten, billen naar achter. Gewoon na doen wat Marleen doet. En niet nadenken gewoon trappen. Het zweet baggerde weer van m’n gezicht af.

Marleen wist ook niet wat er kwam dus ook voor haar was het improviseren. En wij volgden gewoon.
Normaal zit er tussen de nummers van Marleen even pauze zodat ze kan uitleggen wat er moet gebeuren. Nu niet, gewoon doorgaan! De muziek gaf je gewoon een extra “boost”. Ik heb in tijden niet zo lekker gespind.

knallen op Schoorl

Vanmorgen weer eens ingeklokt op Schoorl. Na de verbouwing van het circuit (wanneer begint Staatsbosbeheer eigenlijk met het opruimen van de brandschade en het maken van de zandverstuiving?) komt er een My-Laps registratie op het circuit. Kunnen we onze stopwatch op het stuur eindelijk eens ijken.

Fietsmaatje A. had vanmorgen geen zin dus in plaats van gezellig keuvelend onze onverharde kilometers te maken kon nu weer eens de gas handle helemaal open. En ook het parkoers lag er super bij. Alles was hard en in de bochten had je goed grib.

Vanmorgen stond ik al vroeg naast mn bed, dus op het parkoers had ik nog geen last van de toertocht rijders. Er stond een toertocht gepland van Alkmaar naar Den Helder. Leuk, maar dan ben je in Den Helder en dan? Je auto / transport staat nog bij de wielerbaan in Alkmaar. Terug fietsen of met de MTB in de trein? Ik zie dat niet zitten.

Voor mij dus vanmorgen 2 rondjes op het parkoers van Schoorl. En het ging lekker!!
De bochten liepen goed. De bovenbenen protesteerden niet tijdens de steile klimmetjes. En de enkele iets langzamere rijders die ik tegen kwam gingen gelijk aan de kant toen ik kwam aan stuiven. Bedankt.

Dit alles resulteerde in een nieuw PR. 37:32. En ik had het nog niet eens door. Uit het hoofd wist ik mn eigen PR van afgelopen september niet meer. Ja één seconden onder een volle minuut… Hier had ik nu dus zomaar 27 seconden afgesnoept! Kan het bijna nog steeds niet geloven.

Ook de 2e ronde ging lekker. Al waren wel de toertocht rijders op het parkoers gearriveerd, dus af en toe een treintje met renners in halen. Na de kuil kon ik de klok stil zetten op 38:46. Ook niet slecht.

LEKKER gefietst !

Atb + 32 km

Schuim

Van spinning-lerares Marleen mochten de deelnemers aan de strandrace rustig aan doen vandaag, want dat had ze me beloofd toen ze zaterdag net na me over de finish kwam. Ik heb er op 1 nummer na geen gebruik van gemaakt. Maar dat ene nummer is dan ook zo vervelend! Bijna 3 minuten lang 2 seconden staan, 2 seconden zitten, 2 seconden staan, 2 seconden zitten. En dat het hele nummer lang. Er zijn mensen die dit het leukste van de hele avond vinden. ?????

Marleen was als altijd erg chaotisch aan het les geven, cd’s die het niet doen, eigen interpretatie van bepaalde nummers, enz. Maar dat maakt het juist leuk.
Volgende week dinsdag komt DJ. KEANU draaien in de sportschool. Alle spinfietsen worden in de grote zaal gezet, wij mogen spinnen op zijn plaatjes en Marleen gaat het allemaal op haar manier “begeleiden”. Ik heb er nu al zin in.

strandracen

Als je aan me zou vragen of ik strandracen leuk vind, dan zou ik je een eerlijke NEE antwoorden. Er is niets aan om dik ander half uur te stoempen op een zuigend strand. Maar of ik volgend jaar weer mee doe, antwoord ik je, waarschijnlijk wel ja. Maar wat is dat dan toch?
Het afzien, de spanning, de voldoening als je gefinisht bent. En de strijd tegen de elementen en je vrienden of bekenden. Want ben ik sneller dan die of die? Plus dat het een mega fiets evenement is dat nagenoeg in onze achtertuin gehouden wordt. Al met al had ik dus redenen genoeg om me na de superzware editie van 2011 wederom in te schrijven voor Egmond-pier-Egmond van 2012.

Rond 9 uur vanmorgen begaf ik me naar het startvak voor de recreanten/cyclosportieven. Een beetje tussen de reeds opgestelde renners wurmde ik me naar voren zodat ik een goede uitgangs- positie zou hebben. Na de start van de wedstrijdrijders, businessklasse, rekranten teams en leden van le Champion mochten wij uiteindelijk ook van start. De klok stond inmiddels op 10 minuten dus die moest ik bij het finishen van mn tijd aftrekken.

Over de boulevard van Egmond racete we naar de strandopgang om daar lopend door het mulle zand de vloedlijn op te zoeken. Nu in de pedalen en gaan. Grote plaat er op en richting Wijk aan Zee.

De wind blies met zo’n 6 Beaufort in onze rug, en de teller liep op naar de 30 km/uur. Wel blijft het opletten, want er rijdt zo’n 3500 man/vrouw op het strand en staan er geregeld dikke houten palen in het zand. Het strand was redelijk hard met weinig mulle plekken.

Net voorbij Heemskerk kwamen de wedstrijdrijders ons alweer tegemoet. Ramses Bekkenk, de winnaar van vorig jaar zag ik pas in de 3e groep zitten, geen winst dit jaar waarschijnlijk dus voor hem. (uitslag is: 1e Rob vd Niet, 2e Sander Lormans, 3e Kevin v Hoovels. 32e Ramses Bekkenk)
Goed rechts houden, maar gelukkig was het strand breed genoeg. Echter hoe dichter we bij Wijk aan Zee kwamen, des te slechter het strand werd. Er lag een laagje water op en het zand was muller en zoog harder aan de banden. De pier kwam gelukkig steeds meer dichterbij. Door het stuk los zand voor de pier kon ik heen trappen en ik kwam zodoende als één van de weinige al fietsend de pier op.

Nu even bijkomen. Een paar kilometer asfalt voordat we weer het strand op mochten. Even tijd om te eten en te drinken.

Het stuk terug was veel zwaarder. De Noordwester maakte het ons goed moeilijk. Het beste ging het nog in een groepje. Om beurten op kop en dan in de luwte naast de kopman rijden. Helaas viel het eerste groep al snel uit elkaar en moest ik nieuwe “vrienden” zoeken. Gelukkig moet iedereen die kant op en kon ik alweer snel ergens aansluiten. De waaier werd zo breed als het strand het toeliet en rechts naast de kopmannen ging het eigenlijk het beste. Als je dan op kop komt weet je tenminste waarvoor je het doet. Helaas was de dank van het peloton maar kort, want zodra je de kop over gaf moest je snel een plekje zien te vinden in die grote waaier. Dat was lastig met als gevolg dat ik tot 3 maal toe na de kop over gegeven te hebben het moest bekopen met een plekje op het elastiek, tot je er af wapperde. Bedankt mannen.
Bij Castricum aan Zee volgt altijd een korte onderbreking van de terug rit. Even van het strand, via de trap naar de parkeerplaats en dan terug naar het strand. Onderweg versperren een aantal strobalen nog de weg. Ik zag echter een gaatje tussen 2 strobalen en ben hier gewoon dwars doorheen gefietst. De toeschouwers terplekke vonden dit prachtig. “Goed zo, weg die troep”, riep men me na.

Castricum – Egmond is nog maar zo’n 6 km. Dus nog even tanden bijten. Weer vormde zich een grote waaier en weer moest ik lossen met de boulevard van Egmond in zicht. Balen. Nog even een groepje van 3 gevormd en toen het strand af, duwend door het mulle zand en dan de eindsprint naar de finish. De bovenbenen waren het niet zo eens met die eindsprint en protesteerde hevig, maar die dame naast me moest ik gewoon voorbij! Met 1 uur 47 op de grote klok, wat gecorrigeerd werd naar 1:36:23 kwam ik over de finish. Een stuk sneller dan vorig jaar, maar nu waaide het ook iets minder hard.

Op weg terug naar de auto begonnen ook de bilspieren te laten merken dat er hard gewerkt was vanmorgen. Zitten en bukken werd steeds moeilijker. Morgenochtend maar even het duin in om alles weer los te trappen.

Atb +42 km.

terug naar de 0

Het nieuwe jaar is begonnen en de kilometerteller staat nog op de 0.
Inmiddels al wel op de spinfiets gez(w)eten. Vanavond nog maar een keer en dan moet ik klaar zijn voor E-day. (EgmondpierEgmond). Nu de fiets nog. Toch maar strandbandjes halen? Voor die ene keer?

De kilometerstand van 2011 was:
1530 km op de ATB
en 4789 km op de racefiets.
Meer en minder dan voorgaande jaren.
… oorzaak – gevolg …
:-|

Happy New Year

We zijn het nieuwe jaar goed begonnen met een duik in het ijskoude zeewater. Ja je leest het goed. Vier bikkels doken vanmiddag het koude, zilte sop in voor een muts, een bak soep en de ultieme kick. Nooit gedacht dat het zo “verfrissend” zou werken.
Het plan om ook eens te duiken op 1 januari is vorig jaar ontstaan. Na alle beelden in de media hadden Annet, zus Kitty en ook ik zoiets van dat willen we ook eens doen.
Kitty herinnerde ons tijdens Kerst nog even aan de gemaakte afspraak en zo stonden we vanmiddag met z’n vieren, Annet, Kitty, Lotte en ik, in zwembroek klaar voor een ijskoude start van het nieuwe jaar.

Eerst warming uppen op opzwepende muziek (hoofd, schouders, knie en teen) en daarna met z’n alle naar de vloedlijn voor een duik. Niet treuzelen, gewoon er in duiken. En een slok zeewater op de koop toe tot je nemen. Lekker.

Het gekke was, dat het wachten op het startschot kouder was dan de duik zelf. Goed het water was 7 graden, en op het moment dat je in het water ligt krijg je geen adem meer, maar daarna was het niet koud meer. Op ons gemakkie liepen we terug naar de badjassen. Helemaal geen last van koude of iets. Dat kwam later pas, nadat we aangekleed waren en aan de kop Unox snert slobberde.
Een raar iets zo’n menselijk lichaam.

Goed dit kunnen we ook op het lijstje doorstrepen.
Been there, seen it, done that.

klik hier voor alle foto's

de laatste stranddag

Vandaag was het de laatste stranddag van het jaar. Niet in zwembroek en met badlaken naar het strand, dat doe ik morgen rond 15:00 uur. Nee, nu op de strandfiets, mn oude stalen Giant Terrago, zonder verende vork en 7 versnellingen STX groepje uit 1992. Maar ach hij doet het nog en het strand is niet meer waard. Dus na de regen vanmorgen, tussen de knallende rot jochies door naar Bakkum aan Zee voor een serieuze strand training. Na even de afdaling via de trap naar de parkeerplaats getest te hebben, wat lucht uit de banden laten ontsnappen en toen het zilte zand op. Tegen wind in naar de pier van Wijk aan Zee.

Opvallend veel bikers gespot, allemaal nog even trainen voor Egmond pier Egmond van volgende week? (ik heb nummer 4594). Het strand was goed hard en breed, hopelijk is dat volgende week ook zo. Heen had ik de wind schuin tegen maar ik kon toch een cruise snelheid van 23 km/uur bereiken. Keren bij de pier en toen terug met wat wind in de rug. Nu kroop de teller naar de 27 km/uur, en dan volhouden tot Castricum. Toch 24 kilometer strand onder de wielen door laten gaan. Volgende week is het 36 km maar dat laatste stukje red ik ook nog wel, desnoods op het tandvlees.

Na de banden weer voorzien te hebben van minimaal 2 bar terug naar Uitgeest en klaar zitten voor de oliebollen en champagne.

Fijne jaarwisseling allemaal en maak er wat van in 2012!

Atb + 42 km.

Gillende keukenmeid

Tijdens deze dagen voor oudjaar kan je natuurlijk geknal en gillende keukenmeiden verwachten. Sommige mensen kunnen nu eenmaal niet wachten met afsteken.
Maar dat er ook gillende keukenmeiden in de bossen van Schoorl te horen zouden zijn had ik niet verwacht.

Toegegeven, Schoorl is een lastig rondje, zeker als je voor de derde keer op een ATB zit, maar om nu zo hard te gillen….
;-)
En alles ging goed hoor, op een klein boomstronkje na. Maar die stond dan ook verdekt opgesteld. Zelfs ik tik hem nog wel eens aan, als ik die bocht door draai. (ik ga dan enkel iets harder).

Wederom een zeer gezellige ochtend gehad, maar volgende keer toch maar weer naar Bakkum?

Ik ga morgen nog even het strand op. Even voelen wat het zeezand doet onder de banden, zodat ik er fysiek klaar voor ben. Voor de strandrace van 7 januari.

ATB + 17 km

ik belde toch...

Om de tijdens het kerst diner tot mij genomen extra vetten en suikers te verbranden ben ik de tweede kerstochtend maar eerst op de MTB gesprongen en het bos in gedoken. Even lekker trappen om de verbranding goed op gang te zetten.

Het “mooie” van het NoordHollands Duinreservaat is dat je in principe op alle onverharde paden mag fietsen tot 10:30. Daarna zijn de onverharde paden “verboden gebied” voor mountainbikers en riskeer je een boete van 70,- euro. Aangezien we twee weken gelden al oog in oog met een boswachter stonden heb ik me gisteren netjes aan alle regels gehouden, al denk ik niet de mevrouw de boswachter op 2e kerst ook aan het surveilleren zou zijn.

Tot 10:30 moeten de mountainbikers de paden delen met wandelaars, hardlopers, trimmers, fitte vutters en andere recreanten. En ja, de mountainbiker is altijd de gebeten hond. Hij gaat veel te hard, maakt alles kapot en let niet op de overige recreanten. Onzin natuurlijk, ik ga altijd rustig langs wandelaars, groet netjes naar iedereen en laat horen als ik er aan kom.

Helaas zijn er toch mensen die schrikken als je rustig langs zij komt. Zo ook gistermorgen. Voor me zie ik mensen aan het trimmen waarbij het gehele wandelpad geblokkeerd wordt. Ik bel 2 maal maar zie dat men het niet hoort. Ik verlaag m’n snelheid en haal rustig via de rand van het pad deze mensen in. Echter de vrouw in kwestie schrik zo van mijn inhaal actie dat ze spontaan een meter omhoog springt (met haar gewicht sowieso een topprestatie) en brengt daar zo’n oerschreeuw ten gehore dat ik niet denk dat er ooit nog vogels in het duin te zien zullen zijn. Sorry. Maar ik belde toch? Wat kan ik nog meer doen? PWN en MTB-NoordWest9, als er een klachtenbrief jullie bereikt, dan weet je wat er gebeurt is: helemaal niets!

Na deze nare ervaring snel mn rondje afgemaakt om zo om half elf netjes het duin uit te fietsen en de voorbereidingen te treffen voor het kerstdiner van 2e kerstavond. En die extra vetten en suikers? Die trap ik er vanavond wel weer af in de sportschool.

ATB + 39 km

modderfiguren

Al na 1 verkenningsronde over het parkoers van de laatste RaboTop in Enkhuizen zag ik er uit als een moddermannetje. Wat een prut zooi zeg. De regen en andere narigheid van afgelopen week was hier natuurlijk debet aan in combinatie met de vette klei uit de polder. Het zou vandaag dus meer aankomen op stuur- en glibberkunsten dan op pure kracht of souplesse.

Helaas vandaag ook geen volle tribunes maar dat kan ik niemand kwalijk nemen. Met dit weer zou je je hond nog niet eens naar buiten sturen. Al was het gelukkig tijdens onze 45 minuten + 1 ronde “droog” (geen neerslag uit de lucht), want alles behalve droog bleven we.

Al gelijk na de start moesten we een ondergelopen weiland door, het water stroomde uit je schoenen. Ik had een goede start en heb het eerste rondje zo op de 6e plek rond gereden. Tijdens de tweede maal door het weiland glibberde ik in een bocht iets te veel naar buiten en nam een paaltje van de parkoersafzetting mee met m’n fiets. Het bleef onder mijn bracket hangen en zorgde voor veel weerstand, maar stoppen kost nog meer tijd. Dus ik fietste stug door met een ijzeren stok onder m’n fiets. Diverse renners kwamen me nu voorbij, en net toen ik besloot toch maar even snel te stoppen om me van al dit extra ijzer te ontdoen was het paaltje al vanzelf los geschoten. Snel weer in de achtervolging.

De kluftjes werden steeds gladder en fietsend omhoog lukte al niet meer. Van de fiets, glibberend je fiets omhoog duwen en dan er weer op springen. Schoenen die niet meer in willen klikken, een ketting die over springt als je kracht zet door alle narigheid tussen de kransjes. Renners die je voorbij willen, of renners waar je niet voorbij kunt. Afzien dus.

Tijdens de 3e of 4e ronde kon ik door slim binnen door te sturen een paar man in een bocht voorbij. Echter door de modder glibberde ik wel met mijn knie weer tegen een paaltje van de afzetting aan. Een stuk van mn broek bleef daar achter en ik reed dus met een ontbloot onderbeen de laatste rondjes. Die broek hoeft dus ook niet meer gewassen te worden.

Tijdens de bel voor de laatste ronde werd ik als 10e geteld en volgens mij heeft niemand me daarna ingehaald en maar ook kwam ik niemand meer voorbij. Een prima prestatie denk ik gezien de omstandigheden. Benieuwd hoe ik in het eindklassement geëindigd ben. Eén wedstrijd wordt weggestreep, maar omdat ik de eerste gemist hebt is dat bij mij niet het geval.
We zullen zien.

UPDATE: toch niet goed geteld, ik bleek als 11e over de streep gekomen te zijn. Goed voor een 9e plek in de eindstand !
Atb + 22 km

Ja mevrouw de Boswachter

“Shit”, riep fietsmaatje A, “daar komt de boswachter”, toen we gisteren om kwart voor elf een onverhard pad in duin op stuurden. “Waar dan?” dacht ik. Enkel een blitse witte 4x4, die niet zou misstaan op de PC. Hooft, komt ons te gemoed. “Boswachters rijden in suffe groene karretjes”, denk ik. Maar de deur vliegt open en mevrouw de boswachter springt uit de auto om ons staande te houden. “U ziet ons aankomen maar rijd toch dit onverharde pad op”, roept ze. “Na 10:30 mag u hier niet fietsen. Al die wandelaars, vooral op zondag.”
“We wilde enkel naar die parkeerplaats”, probeer ik er tegen in te werpen.
“Mag ik uw duinkaarten zien?” zegt ze. Ik tover snel twee duinkaarten te voorschijn. “Er staat 70 euro boete op fietsen op onverharde paden na 10:30.” “Oeps”, denk ik. Maar ons neerbuigende gedrag doet haar beslissen om het bij een waarschuwing te houden. Snel keren we om en fietsen via de verharde weg het duin uit.
Pff dat had een heel naar einde kunnen worden van een gezellig trainingsrondje. En natuurlijk had ze gelijk, we mochten daar niet meer fietsen. Al blijft het een stomme regeling!

Vanmorgen heb ik de verloren trainingskilometers nog maar even goed gemaakt. De auto moest voor een grote beurt naar de garage en deze is gelegen aan de rand van het duin. De fiets lag achterin om weer naar huis te kunnen, maar stuurde me pardoes het duin in. Tien over negen, een uurtje onverhard knallen, geen boswachter houdt me tegen !

En ja baas ik haal het uurtje nog wel in (denk ik) ;-)

Atb + 52km

Overwinteren

Ik had me er zo op verheugd. Overwinteren in de Spaanse zon. Op hoogte stage in de Sierra Nevada. In korte broek over de Spaanse boulevards flaneren. Mn racefiets stond al klaar, helm en fietskleren lagen er naast. Helaas. Ik mocht niet mee met Sinterklaas naar Spanje, toch een te braaf jongentje geweest zeker. En ik doe zo m’n best ;-)
Ik had die ouwe helemaal zoek gereden! Dan vanavond maar weer naar de sportschool. Op de fiets! Dat is beter voor mij en de auto :-)