om de kerk

Zeven maal om de kerk om precies te zijn, tijdens de recreantenwedstrijd van de Wielerronde van Uitgeest. Een thuiswedstrijd dus. Om 16:00 uur stonden er 20 man en 3 dames, allen inwoners van Uitgeest, gespannen aan de start, wachtend op het startschot van de voorzitter van de wieler comité.

Omdat de recreanten wedstrijd “maar” over 7 ronden gaat, is het altijd dringen aan de start. Ik kreeg m’n voet niet gelijk in de pedaal geklikt maar kon na de eerste bocht toch een heel aantal rijders weer terug halen. Na de tweede bocht kreeg je last van de wind, want waaien deed het vanmiddag stevig. Windkracht 6 volgens windfinder.com
En die wind had je echt vol tegen na de 3e bocht. Een lang stuk met rottige klinkers. De aansluiting met de kop groep van 9 man raakte ik hier kwijt. Al gingen ze niet heel hard ik kon het gat niet dicht rijden.

Net voor de 4e bocht gaat het wegdek weer over in asfalt. Nu kan je weer lekker aanzetten en volgt de finishlijn. In de 2e ronde kond ik weer aansluiting krijgen met de kopgroep, maar raakte dat toch even later kwijt. Ik reed nu op kop van de 2e groep, en al liet ik het tempo terug vallen, niemand na de kop over.

Het zelfde eigenlijk in de 3e ronde, ik op kop met een groep renners hijgend in mijn nek. Casper nam nu over tegen wind in en reed het gat met de kopgroep bijna dicht, maar dit koste hem wel veel kracht. Met de wind in de rug kwam Kees nog even langszij maar voor de 3e bocht kon ik toch weer langs hem om de groep te controleren.

Tegen wind in tijdens de 4e ronde waarschuwde Ad achter ons op een valpartij in de kopgroep voor ons. Door naar links te sturen konden we er langs en zagen 2 renners op de grond liggen. Het bleken Martin Huisman en Koen van Egmond te zijn. Het zag er naar uit.
Terwijl de longen branden in mijn lijf moesten wij verder. Stoempend tegen wind in, door de bocht en dan weer een stuk met de wind in de rug.

Tegen wind in werd er nog steeds niet over genomen maar toen er in de laatste ronde wel 2 man langs kwam nam ik me voor hiervan te profiteren en me te sparen voor de sprint naar de finish streep.

Net voor de laatste bocht nam ik de kop over en kon sprintend als 1e van de 2e groep over de finish komen. Dit bleek uiteindelijk de 6e plek te zijn. Nummer 1 tot en met 5 kregen een enveloppe met inhoud, maar voor alle finalisten lag er een krentenbrood klaar. De eigenlijke hoofdprijs dus.

Op de finish werd Ad van Egmond nog getorpedeerd door Stefan Winter. Dus nog twee man tegen de grond. Al viel de schade hier gelukkig mee. Een ambulance was helaas wel nodig voor Martin Huisman. Wat hij precies had weet ik niet. In ieder geval sterkte Martin. Hopelijk valt het allemaal mee.

De einduitslag was als volgt:
Bij de heren;
1 Sjoerd Twaalfhoven,
2 Ruud van Egmond,
3 Harm Twaalfhoven,
4 Mark Andringa
5 Rene Lommers
6 Peter de Jeu
7 Paul Gooijer
8 Jan Schoenmaker
9 Hildo Vader
10 Christiaan van Goethem
En bij de dames:
1. Karin Flierman
2. Nancy Molenaar
3. Bonnie de Vries.
Alle foto's op http://picasaweb.google.com/Pedorie/WielerrondeUitgeest2011

rondje (links)om

Niet 1, maar zoveel dat ik de tel kwijt geraakt ben.
Om te trainen voor het rondje om de kerk van komende zondag, de wielerronde van Uitgeest, stond trainer Leo ons op te wachten in de Boekelermeer. Hier liggen een paar mooie stroken asfalt en rijdt nog weinig verkeer, al viel het ons op dat er steeds meer bebouwing de grond uit schiet.

Hier doen we wel eens onze trainingsoefeningen en rijden dan rechtsom in verband met de veiligheid. Echter zondag tijdens het wielercriterium is de rijrichting links om. Net als bij het schaatsen of fietsen op de wielerbaan rijdt men altijd linksom. Waarom? Han kon ons vertellen dat vroegûh, ten tijden van krijgers te paard, iedereen links reed omdat men dan in de rechterhand degen of zwaard kon vast houden. Zelf vond ik dit een beetje twijfelachtig verhaal want hoe deden de linksHANDIGE dat dan? Reden die wel rechts? Wikipedia dat maar eens.

Enfin, Leo gaf ons wat tips en weg waren we, steeds voor 3 ronden. Al snel bleek dat de één wat meer moeite ahd dan de ander om strak door de bocht te sturen en belangrijker om de snelheid dan vast te houden. Zelf heb ik altijd de neiging om de bocht te krap aan te snijden waardoor je te veel moet remmen om de bocht door te komen. Beter is om hem heel ruim aan te snijden zodat je soms kan blijven trappen of anders niet hoeft te remmen. Dit vereist nog wel wat oefening.

Daarom gingen we naar het parkeerterrein bij het AZ-stadion om de puntjes op de i te zetten. Ook hier kon je een rondje rijden, maar de bochten waren krapper, er lag hier een daar een steentje (en een stukje glas – Rene L. reed lek). Ook het wegdek varieerde van klinkers in asfalt. Alles leek erg op het parkoers van komende zondag. Ook nu mochten we weer los, de bochtentechniek onder de knie zien te krijgen.
Opvallend was (of juist niet) dat degene die dit beheersen gewoon weg kunnen rijden bij de rest.

Helaas is de tijd beperkt tot zondag, maar wellicht kan ik nog wat bij spijkeren aan mijn bochtentechniek…

Race + 43 km

MTB Spaarnwoude

Op de site van FIETS las ik dat het mountainbike circuit op de bult in Spaarnwoude opgepimpt was. En aangezien het in de duinen toch te droog is om fatsoenlijk te biken, en het in Schoorl te zwart en rokerig is (ze hebben 2 brandstichters aangehouden, en ze hebben bekend!!), toog ik vanmorgen naar Spaarnwoude.
Vanwege mijn verjaardagsfeestje gisteren iets later dan normaal, en ook op de eerste klim voelde ik de drank nog in de benen, maar dat had ik er snel uitgetrapt.
Zoals gezegd heeft men het circuit in Spaarnwoude aangepast. Er waren nieuwe stukken aan het traject toegevoegd en de wegwijzers stonden nu zo dat fout rijden bijna niet meer mogelijk is. Ook de routing is nu anders, of ik reed altijd verkeerd dat kan natuurlijk ook.

De nieuwe stukken waren met zwart uitgepijld, de oude route in het rood. Even wennen want als je een nieuw stuk volgt (zwart) en je komt weer in de buurt van het oude pad dan moet je plotseling weer rood volgen. Dit was het eerste rondje een beetje verwarrend.

De meeste van de nieuwe stukken zijn erg technisch en halen de snelheid wel heel erg omlaag. Echt stapvoets moet je soms om de bomen heen sturen. Ook is er een nieuwe beklimming die wel heel erg steil is. Ik moest zelfs van de fiets omdat ik het verkeerde tandwiel gekozen had. De 2e ronde kwam ik wel zonder “strafpunten” -> voetje aan de vloer, boven maar ik voelde het wel in de billen.

Na 2 maal het nieuwe rondje gereden te hebben wilde ik toch met meer snelheid biken. 2 rondjes over het oude stuk volgde hierna, al ging het laatste stuk wel voor mij over nieuwe stukken. Door de verandering van de routing was het laatste deel van het oude parkoers ook anders.

Als toetje heb ik toen nog 1 maal het nieuwe rondje en daarna nog 1x het oude rondje gereden. Inmiddels was het erg donker aan het worden en terug bij de auto vielen de eerste spetters, al zette de regen niet door, ik was toch klaar met het fietsen voor vandaag. Totaal weer 34 Atb kilometers gescoord. En eerlijk gezegd; aan de nieuwe stukken moet ik nog erg wennen. Misschien moeten ze nog inslijten, zodat je straks wat meer snelheid kan houden. We zullen zien.

Weder Om

Wederom met een omweg naar huis. Van het weekend is het programma zo druk dat het fietsen er bij in zal schieten, dus dan maar vrijdagmiddag uit het werk met een flinke omweg naar huis.

Ik had ongeveer de zelfde route als vorige keer genomen, echter hier (Zaandam) en daar (Twiske) de route iets aangepast. In Zaandam nu niet eindeloos wachten voor een stoplicht maar een paar honderd meter om en gewoon kunnen blijven fietsen.

Ook niet met een paar rare slingers door Twiske heen om de knooppunten bordjes te volgen maar gewoon het fietspad volgen om op het zelfde punt ui te komen.

Door in Purmerend een klein stukje spook te rijden op het fietspad scheelt dat ook weer 2 maal oversteken. Zodoende stond ik pas in Alkmaar voor de eerste keer stil voor een verkeerslicht.

Door de Schermer en de Beemster ging nu wel een stuk moeizamer. De wind stond nu helemaal anders. Vol tegen dus. Maar daar word je sterk van, toch?
Van Alkmaar via de Boekelermeer terug naar huis. Kwart over zes stapte ik mn huis in met wederom 60 km op de teller.

De route: (klik)

Benno

Gisteravond mocht Benno de fietsgroep training geven omdat Leo plotseling opgenomen was in het ziekenhuis met een echte wielerkwaal, een abces aan het zitvlak. Sterkte Leo.
Met Benno voor de groep weet je 2 dingen, het wordt een pittige training en vroeg thuis wordt het zeker niet. Benno wil altijd meer in de training stoppen dan de tijd toelaat. Daar in tegen is het altijd afwisselend en deze keer ook erg pittig.
Er stond gisteravond 16 man en 4 dames klaar voor fietstraining. Een flinke groep dus, maar Benno nam ons mee naar de Schermerpolder. Daar is ruimte zat.

Na de oversteek over het kanaal begonnen we met 3 stukjes warm rijden, daarna verdeelt in groepjes van 4 een serie van 8 blokjes intensieve duur. Dus op 90% kop over kop een stuk van een kilometer overbruggen, en dat dus 8 maal.

Dat ging op het laatst wel erg hard. 90% werd 110% denk ik, want probeer maar over te nemen als je voorganger door getrokken heeft naar de 46 km/uur.
Hierna volgde het zelfde maar dan over een langere afstand en iets minder hard, althans dat had Benno bedacht. Met 4 klassebakken in de ploeg gaat het tempo toch steeds hoger.

De laatste oefening op het programma van Benno was, wederom in groepjes van 4 naar de brug te fietsen, een stuk van zo’n 6 km. Onze groep moest als laatste. Waarom eigenlijk?

Hierna peddelde we rustig via Krommenie naar huis.
Thuis stond er toch bijna 60 km op de teller en had de klok inmiddels dik het 9e uur gepassereerd. Snel een bak koffie.
Benno bedankt voor de training.

race + 60 km

de Boretti speurtocht

Meneer Boretti, u weet wel van die fornuizen, weet van een gewone toertocht voor de racefiets altijd iets speciaals te maken. Zo krijg je elk jaar bij de inschrijving een wielershirt, maar dat is na 4x geen verrassing meer.
Kon je vorig jaar na de toertocht gratis naar de start van de Giro, dit jaar had men een heuse speurtocht ingebouwd in de 160 km.
Rond Leiden moest je zelf je weg maar zien te vinden. Je had natuurlijk wel een scala aan hulpmiddelen tot je beschikking. Het kaartje, en de uitgeschreven route aanduidingen. Eventueel je Garmin of navigatie op je telefoon en natuurlijk de knooppuntenbordjes. Ons lukte het met behulp van al deze hulpmiddelen om via Oestgeest het routebordje in Warmond te spotten. Daarna was het weer een makkie. Gewoon de tri-colore bordjes volgen en je kwam zo terug in Sloten.

Op dit oponthoud na verliep onze toertocht eigenlijk vrij vlekkeloos. Wel vonden we de route wat minder dit jaar. Veel door de bebouwing van dorpen en steden. Dwars door Haarlem bijvoorbeeld had helemaal niet gehoeven. Maar meneer Boretti wil natuurlijk ook wat terug zien van z’n investering in deze toertocht. Want 6500 rijdende reclame-zuilen levert natuurlijk heel wat publiciteit en naamsbekendheid op. Voor ons fietsers was het wat minder. Goed opletten op auto’s en gewone fietsers. In de stad is men niet blij met zoveel wielrenners.

Na zo’n zes en een half uur fietsen, inclusief koffie op het terras in Zandvoort en een pitstop in Lisse, konden we aan de pasta in Sloten.
Het laatste stukkie tegen wind in viel een aantal toch slecht. Opvallend is ook dat je tegen wind in een hoop vrienden hebt. Allemaal blijven ze dicht achter je fietsen.
;-)

Al met al toch lekker gefietst. De organisatie hapert hier en daar, maar ook dat weet je na 4 versies van de Classico Boretti. Volgend jaar toch weer?

Race + 147 km

met een ommetje naar huis

Omdat ik door een buikgriepje afgelopen week de eerste training met de fietsgroep en wat woon/werk kilometers gemist had, had ik me voorgenomen om uit het werk vandaag via een omweg naar huis te fietsen. Vanmorgen al een paar extra boterhammen in de rugzak gedaan zodat ik niet halverwege zonder brandstof zou staan.

Ik wilde vanaf mn werk, Amsterdam Havens West via Purmerend naar huis, maar de route vanaf de pont naar Purmerend ken ik niet. Gelukkig bied de fietsrouteplanner van de fietsersbond uitkomst.
Even “van” en “naar” invullen en er rolt een mooie speciaal op fietsers ge-ende route uit. Met 1 muis klik te veranderen in een .gpx bestand dus zo te uploaden op mn gps. Althans dat dacht ik.

De SportyPal Pro App op mijn Android had moeite om te synchroniseren met het web. Diverse malen geprobeerd. Opnieuw de App geïnstalleerd. Het hielp allemaal niets.
Op market.android.com gezocht naar een andere App waarmee je kunt navigeren over een geüpload bestand, maar zo snel niets kunnen vinden.

Hoe nu door Zaandam naar Purmerend? Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als het knooppuntensysteem. Je weet wel zo’n puzzel van vroeger waar je met een potlood van nummer naar nummer een lijntje moest trekken. Je begon bij 1, dan naar 2 , 3 enz.
Dit werkt bijna het zelfde. Het potlood vervang je door de fiets en om het extra moeilijk te maken ga je niet van 1 naar 2, 3 enz, maar kies je de nummers op een kaart zo, zodat je via een mooie route bij je bestemming komt. Heel makkelijk. Dus met een lijstje nummers in de achterzak begaf ik me op weg.

Het eerste knooppunt in Zaandam had ik zo gevonden, nu de bordjes volgen naar het volgende nummer.
Via leuke, mij totaal onbekende weggetjes ging ik via Oostzaan, Twiske, en dwars door de polder naar Purmerend. Hier over het Noordhollandskanaal en dan door de Beemster en de Schermer naar Alkmaar.

Gelukkig had ik de hele weg door de polder de wind in de rug. Een dikke kracht 5 blies me gemakkelijk naar een kruissnelheid van 40 km/uur. Lekker hoor.

Met een tussenstop bij de Gamma, (de eiken keukentafel uit de folder is natuurlijk al uitverkocht, reserveren is dus niet meer mogelijk) was ik even na zessen thuis. Even douchen en dan eten koken.
Dat gaat smaken!

race + 62 km.

Paasraces

Elk jaar met Pasen wordt er in de duinen op het circuit van Zandvoort geracet. Dit jaar had ik m’n eigen Paasraces in de duinen maar dan zo’n tiental kilometers noordwaarts. Niet dat ik zo’n prachtige beker of grote som geld kon winnen, nee gewoon voor m’n eigen gerief en zonder tegenstanders.

En ondanks dat ik al vroeg (voor mijn doen) in duin was, was het er al opvallend druk. Veel hardlopers maakte hun rondje, maar ook al wandelaars die verschikt opkeken als ik heel rustig passeerde. Een dame schrok zich echt rot want die dacht dat de Hooglander koe die ze net gepasseerd was achter haar aan kwam. “Nee ik ben het maar”, riep ik verontschuldigend. Gelukkig kon ze er om lachen. Misschien moet ik toch maar een belletje kopen, al reageert men daar ook niet altijd even vriendelijk op.

Het blijft lastig om zo’n mooi natuurgebied te moeten delen met verschillende doelgroepen, en wij mountainbikers delven toch altijd het onderspit. Waarom? Vanwege die paar aso’s? Die heb je toch ook tussen de wandelaars?

Maar goed, ik heb 2 route pijltjes gevolgd en da anderhalf uur trappen had ik het wel weer gehad. Inmiddels was het half elf en dus moeten wij mountainbikes van de onverharde paden, en daar houden we ons dan maar aan. Al blijft het een vreemde regeling.

Snel naar huis voor een lekker bakkie koffie in de tuin en dan en verfrissende douche.

Atb + 42 km
1210
Klik hier voor de route.

rondje Noord Holland

Traditie getrouw is de zaterdag na “Amstel” gereserveerd voor een rondje Noord Holland.
Al 39 keer pijlt toerclub “le Champion” een goed verzorgde route uit in Noord Holland. In den beginnen kon je enkel starten in Oostzaan, later kwam daar Alkmaar en nu ook Hoorn bij. Gevolg hiervan is de men verspreid door de provincie begint aan de ronde en het onderweg niet extreem druk is.
De route gaat ook door, dit jaar in verband met een afgesloten bruggetje, langs Uitgeest. Wij startten dan ook vanuit huis. Gewoon van huis uit de route op, niet eerst 2 en half uur sturen. Lekker.

De Limburgse heuvels nu ingeruild voor vlakke Noord Hollandse polders en wind. Al was Boreas ons nog gunstig gestemd. Dus richting Noord ging vrij gemakkelijk.

Vanaf Schoorl gaan we rechtsaf dwars door de provincie naar Medemblik. Nu hadden we toch wat meer last van de wind maar Rene L. ging in de beugels en met Henk in z’n wiel liep de teller toch tegen de 34 km/uur. Achter die 2 brede ruggen was het wel vol te houden maar kop over nemen zat er voor mij nog even niet in. Zeker met nog zo’n dikke 130 km voor de wielen wilde ik nog niet gelijk al m’n kruit verschieten. Ook Benno spaarde de beentjes liever nog. En Casper zat hoestend en proestend in het laatste wiel. Als het te hard ging hoorde je dat gelijk, of juist niet meer, dan viel het hoestsje weg, al gebeurde dat weinig.

Vaak reden we met z’n vijfen, of haakte aan bij een groepje dat langs kwam. Na Medemblik stoven we door richting Andijk om vervolgens in “Geestmerambacht” volgens Rene (was Stede Broec) te stoppen voor koffie met een appelpunt. De uitspanning aldaar was aardig opgeknapt, net als de bediening. Het zag er allemaal strak en fris uit.

Vanaf nu hadden we de wind in de rug en vlogen letterlijk naar Hoorn, dan door Bobeldijk naar Avenhorn. En al vond ik dat we hard door de woonkern fietste waren er een paar renner die vonden dat het nog veel harder kon. Rakelings langs ons en auto’s uit tegengestelde richting schoten ze als kamikaze piloten door het dorp. Idioten.

Het fietspad langs de N243 van Hoorn naar Purmerend is niet erg breed. Maar ondanks dat we stevig doortrapte en geregeld groepen in moesten halen ging dit wel probleemloos. Binnen no-time waren we in Middenbeemster (Medemblik volgens Rene) waar Benno soep voor ons haalde. Dat smaakte.

Nu via Purmerend en Twiske naar Oostzaan. Stempelkaarten konden hier ingeruild worden voor een tegeltje voor op het toilet. Al mijn muren hangen al vol, dus we zijn maar doorgereden.

Door Oostzaan, langs de A7, de Zaanse Schans naar Westzaan en dan over de Communicatieweg naar Heemskerk. We verwachtte dat de route via de Kleis naar Uitgeest zou gaan, maar de pijltjes stonden richting Castricum. Wij zijn toch maar afgeslagen en reden met exact 160 km op de teller de gemeentegrens van Uitgeest over.
Le Champion bedankt voor de prima uitgepijlde route. Rene, Benno, Casper en Henk bedankt voor het gezelschap. Weergoden bedankt voor het prima fietsweertje. Dat moeten we vaker doen!

Race + 162 km

vriend van Amstel

De toerversie van de AmstelGoldrace beleefde afgelopen zaterdag zijn 10e verjaardag. En ik heb denk ik bijna aan alle versies meegedaan, zelfs één van de eerste vanuit Landgraaf. Ik had dus wat meer vuurwerk verwacht van Amstel op z’n verjaardag want we hadden toch voldoende in de pot gestort. Toegegeven voor die 46,- euro (incl statiegeld) krijg je wel een super verzorgde toertocht. Met op elke kruising een verkeersregelaar, prima ravitaillering (ik hoef voor de volgende tochten geen reepjes meer te kopen), goed en duidelijke wegbewijzering (al blijft het voor sommige moeilijk om bordjes te volgen) en een sfeervolle afterparty na de finish.
Maar nogmaals Amstel vierde niet uitbundig z’n 10e verjaardag.

Onze AmstelGoldrace begint net als de voorgaande jaren op camping de Linde in Sibbe. Hier kampeerde inmiddels al 5 deelnemers van de IJsclub. Alleen René L en ik moesten vroeg ons bed uit om op tijd in Sibbe te zijn om onze mannen wakker te maken, de wekker van Kees en die van Marcel vertikte het namelijk om af te gaan.
Tijdens ons kopje koffie hoorde we ook dat René en Raymond van G. vandaag niet met ons mee zouden fietsen. René voelde zich niet top en vond het niet verantwoord om 150 km te gaan fietsen en koos voor de vlakkere 100 km route. Zijn broertje Raymond zou hem gezelschap houden. Wat is broederliefde toch mooi ;-)

Met z’n vijven vertrokken we dus om 8:00 vanuit Sibbe naar Valkenburg, en na onze zakken gevuld te hebben bij de start (letterlijk, helaas geen startpremie voor ons) konden we op weg. René L., Kees, Marcel met zoon Christiaan en ik voor 150 km klimmen door Limboland.
De route was niet gewijzigd sinds de laatste paar voorgaande toerversies dus hier hadden we geen verrassingen te verwachten. Wel blijft het altijd oppassen voor die gasten die denken dat ze met de prof ronde mee rijden en dat de politie de weg voor hen heeft afgezet. In onoverzichtelijke bochten nemen ze gewoon de binnenbocht in de veronderstelling dat iedereen wel voor ze aan de kant gaat. Gelukkig gaat dit bijna altijd goed, en gelukkig heb ik nooit gezien (wel gehoord of gelezen) dat het mis ging maar ik blijf het onprettig vinden.

De eerste 50 kilometers gingen goed. Op de klimmetjes viel het groepje wel wat uit elkaar, maar de afstanden onderling bleven beperkt en groep was weer snel compleet. Na de eerste stop volgt de beklimming vanuit Slenaken van de Loorberg. René en ik wilde niet voor elkaar onderdoen en klommen zij aan zij naar boven, en elke versnelling werd door de ander netjes gepareerd zodat we tegen de 25 km/uur over de top rolde. En Christiaan zat nog steeds in ons wiel. Hij gaat lekker…

Op de volgende beklimmingen ging het niet anders, René en ik streden voor de punten en Christiaan volgde in ons wiel. Tot we bij Camerig kwamen. Deze heuvel loopt mooi op, wordt dan even vlak, daalt een stukje en klimt daarna weer door omhoog. Halverwege wachten heeft dus geen zin omdat je nog niet over de top bent. Ik trapte dus rustig door ondanks dat ik geen René of Christiaan meer in mn wiel had. Die komen boven wel weer bij dacht ik. Toen dat niet het geval was ben ik maar alleen door gereden en de volgende beklimming (Drielandenpunt) ook maar even gepakt. Hier houden we traditie getrouw een koffie stop en ik had dus al een tafel in de zon op het terras gereserveerd toen de rest van de groep boven kwam. René vertelde dat hij het tijdens de beklimming in Camerig bewust wat rustiger aan deed omdat hij het griepje van vorige week nog in het lijf voelde en niets wilde forceren. Goed hoor zo naar je lichaam luisteren.

Na de koffiestop begint de finale van deze toertocht. De klimmetjes volgen elkaar dan in rap tempo op en ook worden ze steiler en gemener. Net voor de Kruisberg spoot Christiaan er dan ook vandoor. Die Kruisberg is een steile rotpukkel en veel dichter bij Christiaan kwam ik niet. Op de top stonden supporters ons klimmers aan te moedigen en daar zo tussen de meute stond ook mijn zus. Dus even gestopt om hallo te zeggen. Zwager Erik en zijn maatjes waren ook net op de top gearriveerd, dus het was een gezellige boel daar boven. Na een paar minuten ben ik weer verder gereden en kon de opgelopen achterstand op de Eyserbosweg al weer goed maken.

Alleen Christiaan zag ik niet, die haalde ik pas net voor de top in Huls in. Ik verwachtte dat hij wel in mijn wiel zou springen zodat we samen de laatste kilometers konden fietsen. Maar toen ik om keek bleek Christiaan nergens meer te bekennen zijn. Z’n batterijen waren aardig leeg verklaarde hij later, even door trekken naar mijn achterwiel zat er voor hem niet meer in.

Nu volgde de Fromberg, een rare onduidelijke beklimming vind ik altijd, maar staat wel op de kaart en er werden video opnamen gemaakt van alle renners (linkje volgt nog)
Dan dalen naar Schin op Geul waar een splitsing in de route is opgenomen, want enkel de 150, 200 en 250 km gaan tegen de Keutenberg op, de rest mag “halforts-paadje” over de Sibbergrubbe nemen. En hier ging het voor mij bijna mis. Het bord voor de spltsing staat op een wat ongelukkig gekozen plaats waardoor je het pas op het allerlaatste moment ziet. En als je dan nog moet kiezen vlieg je wel eens zonder op te letten naar de andere kant van de weg. Zo ook een renner voor me, hij moest toch rechts af en vloog de weg over. Mijn voorganger kon hem net ontwijken door naar links te sturen en schampte hierbij mijn voorwiel. Gelukkig ging ik niet zo hard en kon ik snel een voetje aan de grond zetten voor dat ik op het asfalt zou kletteren. En bedankt.

De Keutenberg heeft weinig verrassingen meer. Het begint na de bocht gelijk met 20% omhoog te lopen en vlakt na een paar honderd meter dan wat af. Gewoon op tijd klein schakelen en op de pedalen staan. Kiezen op elkaar en trappen. Op de top stond een dame foto’s te maken en gelijktijdig kaartjes uit te delen. Van mij dus geen foto want ze moest het kaartje aan mijn voorganger geven. Slecht.

Nu volgde er een stukje “vlak” om na Sibbe af te dalen tot het centrum van Valkenburg. Maar in Sibbe stond het ontvangst comité al klaar om alle IJsclub-ers luidkeels aan te moedigen. René en Raymond stonden er ook tussen, die waren al terug van hun 100 km. Even verteld aan de dames dat ze nog erg lang zouden moeten wachten op hun ega’s. Hier moest men smakelijk om lachen, al hoewel ik het bloedserieus meende. Erica zou de nasi alvast opwarmen zodat we straks gelijk aan tafel zouden kunnen.

Beneden in Valkenburg was het druk. Alle afstanden zijn hier weer bij elkaar en iedereen moet die Cauberg op. Slingerend tussen de toerfietsers door moet je je dan een weg naar boven zien te banen. Door af en toe tussen de auto’s te gaan rijden lukt dat zonder dat ik hoefde in te houden. In 3 minuut 9 was ik boven, al zag ik gisteren dat Philippe Gilbert dat toch iets sneller kan. Altijd baas boven baas :-p

Na de finish werd iedereen gehuldigd met een gouden medaille. (bijna de zelfde als vorig jaar, ik had zoals gezegd iets meer van Amstel verwacht op z’n verjaardag). En nadat iedereen binnen was konden we aan het bier en de vette patat. Even de opgestookte calorieën aanvullen, want dat hadden we wel verdient. Het is niet goed maar wel lekker…

Hierna terug naar Sibbe waar Erica een heerlijke nasi maaltijd voor ons klaar had staan. Met een volle maag en fris gedoucht konden we toen aan de laatste 250 kilometers beginnen. Maar nu wel met hulp van Seat.

Volgende zaterdag weer zo’n 160 kilometer fietsen, maar dan in onze achtertuin. Geen heuvels en hopelijk ook weinig tegenwind.

Race + 154 km.

klik hier voor de route tot Vaals. (daarna was de batterij van de celphone leeg)

Zandvoort in de herhaling

Zondagmorgen was het natuurlijk perfect weer voor een mooi fietstochtje. Marcel wilde een flinke tocht gaan rijden, maar de klusafspraak van Benno en mij maakte de routekeuze iets beperkter wilde we nog kunnen klussen ’s middags.
Gekozen werd om dan wederom naar Zandvoort te fietsen en nu wel heen en terug over het Kopje van Bloemendaal te gaan.

Omdat op de eerste kilometers door Heemskerk en Beverwijk vele stoplichten op de route liggen besloten we via het Heemskerkerduin gebied te fietsen. Hier nog geen zwart/witte palen met rode lampen welke het verkeer zouden moeten regelen, maar waar op een of andere manier de fietser altijd het langst te wachten staat. Hier hadden we nu geen last van, enkel iets meer kilometers onder de wielen, maar met dit mooie weer is dat geen straf.

In Santpoort namen we nu wel het juiste weggetje en kwamen zo onder aan het Kopje van Bloemendaal uit. Ketting op het middenblad en klimmen. Het hoogste punt ligt op 40 meter NAP, dus waar praten we over, maar net genoeg om de benen warm te krijgen. Al is het stijgingspercentage wel de moeite van het vermelden waard, 10 tot 16%.

Na de afdaling over de Zeeweg naar Zandvoort voor een kopje koffie. Op het terras van eetcafe Boomerang zaten de broertjes van Goethem, die samen aan het trainen waren om volgende week in Limburg geen modderfiguur te slaan.

Na de koffie namen we exact de zelfde route als vorige week, dus via de duinen bij Overveen, via het Kopje terug naar IJmuiden. Over de sluizen naar Beverwijk, en via de polder terug naar Uitgeest.

Even na 12:30 zat ik al weer aan een broodje met een kop koffie. Tijd genoeg dus om nog even een middagje te klussen.

Race + 86 km

Voor het 2e deel van de route: klik hier.

koppie doen

(= West Fries voor een kopje koffie drinken)
Zondagochtend stond het Kopje van Bloemendaal op het programma, althans dat hoorde ik toen ik me om 9 uur meldde op de hoek van de Populierenlaan, het verzamelpunt elke zondag voor een pittige fietstocht.
Omdat de weersverwachtingen voor de zondag minder waren dan die voor de zaterdag hadden een aantal vaste deelnemers vrijdagmiddag al besloten om zaterdags te gaan fietsen. Helemaal nergens voor nodig want het was prima weer met weinig wind. Hierdoor stond er zondagochtend een groep van 10 renners te popelen om te vertrekken.
3 man ging naar Purmerend terwijl de rest in zuidwaartse richting vertrok.
Via Heemskerk en Beverwijk naar de sluizen van IJmuiden, een weinig inspirerend begin van de tocht met veel stoplichten, maar bijna onvermijdelijk als je naar Bloemendaal en omgeving wilt.

Na IJmuiden wordt het beter, je rijdt dan lekker rustig aan de rand van het duin. Ter hoogte van Santpoort maakte onze trouwe kopman René een navigatie “fout” waardoor we in de Kennemerduinen terecht kwamen. Heel vervelend was dat niet want de omgeving was prachtig. Een duinreservaat 20 km van het “onze” en zo verschillend. Opmerkelijk gewoon. Het enige was dat we hierdoor het Kopje van Bloemendaal mistten.
Om dit verlies goed te maken hebben we maar twee koppies gedaan in Zandvoort ;-) , op het terras bij eetcafe Boomerang. Want waar vind je dat nog, 2 kopjes koffie en een appelpuntje voor € 4,50

Op de terugweg zijn we via Overveen toch in Bloemendaal terecht gekomen zodat we als nog het Kopje van Bloemendaal konden ronden.
Terwijl René en ik om de bergpunten streden moest Casper toch lossen uit ons wiel. En op verzoek van Benno deden we de afdaling over de klinkertjes rustig aan, want op een bezoekje aan het Rode Kruis in Beverwijk zit niemand te wachten.

In Velsen-Noord stelde René voor om via de Aagtendijk terug te fietsen, dus om het wielerparcours van BRC om. Door de polder, langs Busch en Dam en via de Lagendijk kwamen we om 12:30 weer terug in Uitgeest.

Goed voor 80 km op te teller. Helaas werkte de GPS registratie op mijn telefoon niet. 2x het startknopje ingedrukt. Totale route was 2 seconden volgens de telefoon. Jammer.

tegen en met de klok

Dit weekend stond in het teken van de klok. Vannacht moesten we de klok verzetten, ik heb nog pijn in mijn rug. :-)

En vanmorgen reed ik een rondje tegen de klok. En ik heb gewonnen!
Op het ATB circuit van Schoorl was ik sneller. Yes, m’n pr. staat nu op 38:18.
Onderweg werd ik zelfs nog ingehaald. Jeetje wat ging die gozer hard. Ik probeerde nog aan te pikken. In de afdaling lukte dat wel, want dat was niet z’n sterkste kant, maar op het vlakke spoot hij weg. Hoe snel zal hij een rondje afleggen? Onder de 35 minuten schat ik.

Het circuit wordt al droger en muller, en het is nog niet eens zomer. Dat wordt wat. Gelukkig pleegt men nog wel onderhoud al begreep ik dat Staatsbosbeheer hier mee moet stoppen. De geldkraan wordt dichtgedraaid. Om het circuit toch berijdbaar te houden is er een stichting opgericht die met financiele steun het onderhoud nu wil gaan uit voeren. Meer hier over kun je lezen op MTB-noordwest9.nl
Ik heb al gedoneerd, want ik wil op Schoorl nog wel eens onder de 38 minuten kunnen klokken.

Zie hier het resultaat op SportyPal.com Alleen het laatste stukje ontbreekt. Waarom? Geen idee.

ATB + 32 km
1167

woon -werk: 45 km v.v.

Maandag weer getrapt naar de baas. Dat lucht op hoor ;-)

‘s Morgens via de basisschool om zoonlief weg te brengen. Hij kan wel zelfstandig naar school fietsen, maar vind het fijner als er iemand mee fietst. En ach ik moest toch die kant op, dus fiets maar mee.

Daarna een tandje er bij en langs het spoor via Krommenie, Wormerveer, Koog aan de Zaan naar Zaandam om vervolgens met de veerpont over het Noordzeekanaal te steken.
Dat was echter de bedoeling, want aankomend bij de oever bleek er aan de overkant een flinke fik te zijn. Zwarte wolken en een hoop rode autootjes met blauwe lichten.

De pontwachter vertelde ons dat ze voorlopig niet mochten varen van de politie. Tja, daar sta je dan, wat is wijsheid? Wachten, terugfietsen, of naar een andere veerpont rijden? Ik ben maar blijven wachten en na een half uurtje werd de rook minder dicht en mocht de pont weer varen. Trossen los en gaan.

Aan de overkant was de weg nog voor autoverkeer afgesloten, maar op het fietspad stonden geen pionnen, dus doorfietsen dan. Wel even de neus dichthouden.
Met een vertraging van een half uurtje toch op het werk gearriveerd. En de baas? Die heeft niets gemerkt van de vertraging.

de route.

Race + 45 km

het hele end naar Purmerend

Het begon al goed vanmorgen, nog geen kilometer onderweg of we stonden al weer stil, onze banden te controleren.
Onverlaten hadden op hun weg naar de lokale discotheek (Bob’s voor bekenden) hun lege flesjes bier op het fietspad achter gelaten. Helaas niet in die staat dat de brouwer ze weer kan hergebruiken.
Wij hadden dat iets te laat in de gaten en reden vol door de scherven heen. En met het controleren van onze banden bleek dat die van Raymond toch enige schade had opgelopen. De buitenband vertoonde een gat waardoor zijn binnenste broertje naar buiten kwam kijken. Raymond durfde hier niet mee verder te fietsen en keerde om, zodat we nog maar met z’n zessen waren.

De gematigde zuidoosten wind bracht ons zonder veel moeite via Alkmaar naar Heerhugowaard, waar we toch van koers moesten veranderen en tegen de elementen in moesten sturen. Ach, het viel vanmorgen nog wel mee met die elementen. Licht briesje, en een graad of 5 op de thermometer. En de zon deed erg z’n best om de lichte bewolking weg te stralen wat hem steeds beter ging lukken.
Van Heerhugowaard reden we meer oostwaarts, om vervolgens na Oudendijk en de onderdoorgang bij de A7 een houten bruggetje op te rijden. De paralelweg naast de N247 was afgezet voor al het autoverkeer zodat wij nu een extra breed fietspad hadden.

Rene L. die na 30 km nu goed warm was, pakte de kop en maalde flink door. Kees had met z’n koffiemolenverzet de grootste moeite om hem bij te houden en zakte langzaam uit het wiel naar achter in de groep. Toen we ook nog tourclub Limmen (onze buren) inhaalden kon Rene zich niet meer inhouden en vloog zo door naar Purmerend.

Hier nam Limmen afscheid om koffie te drinken bij Spijkerman. Ons was het daar iets te druk en reden snel door via Spijkerboor en Krommenie om thuis een lekker bakkie te nemen.
Om half twaalf reden we ons mooie dorp weer in en even later trakteerde ik me zelf op een pittige zelfgemaakte cappuccino met verse opgeschuimde room.
Lekker hoor.

Race + 74 km

Klik hier voor het rondje en de resultaten:
http://sportypal.com/Workouts/Details/988023
4611

Nieuw speeltje

Maandag de smart-phone van mijn collega overgenomen. Hij had een HTC Hero gekregen om de functionaliteiten van het Android besturingssysteem te testen op ons corporate network. Het werkt wel, maar de hoge heren hebben nu besloten dat Android niet toegelaten wordt op het netwerk. Jammer, en zodoende had mijn collega het testtoestel “over”, en omdat deze roze was waren er weinig andere liefhebbers.
Het toestel past mooi bij mijn Boretti-Giro shirt van afgelopen voorjaar, dus ik wilde het toestel wel overnemen want mijn huidige HTC Tytn stamt uit 2005 en functioneert niet echt soepel meer.

Na wat gespeeld te hebben met het nieuwe telefoon toestel, wat berichten op facebook gepost te hebben, viel mijn oog op een stukje in FIETS waar men een app voor de iPhone en Android testte. Je kon je smart-phone om toveren in een heuse fietscomputer.

Compleet met huidige snelheid, max. en gemiddelde snelheid, afgelegde weg, hoogte meter en verbruikte calorieën. Tevens werd middels de GPS ontvanger de route vastgelegd en weergegeven op een kaartje op het scherm, en kan je deze later bekijken op Google Earth. De koste voor dit stukje software waren € 2,99 (ex BTW), dus de investering zeker waard.

Zaterdagavond even snel geïnstalleerd en gelijk op de boodschappen fiets een klein testrondje gemaakt. Het werkt. Cool !!!
Het enige nadeel is dat je voor het mooie je toestel op je stuur moet monteren om alle functies te kunnen aflezen. Een waterdichte en shockproof oplossing moet ik hier nog voor vinden, zodat ik gisteren tijdens ons trainingsrondje naar Petten de telefoon in de achterzak heb laten zitten. Onderweg werden wel netjes alle gegevens op geslagen en die ik later thuis op de computer kon analyseren.
Zie hier de route.


Een leuk speeltje dus. Nu nog uitvinden of ik onderweg ook verbinding moet hebben met internet. (wordt anders een dure oplossing als we in het buitenland gaan fietsen) En proberen of ik een gedownloade route kan rijden. Misschien niet met de B-iCycle app, maar wellicht wel met google-maps of zo. Of weet iemand anders een app voor de Android die ik hier voor kan gebruiken?

race + 75 km.

Kilometers maken.

Ter voorbereiding op de AmstelGoldrace, welke al half April op de kalender staat, dient er toch wel kilometers gemaakt te worden op de racefiets. Omdat ik het ’s morgens nog te koud vind om op de racefiets naar het werk te gaan (het bed zo warm is, en de auto zit zo lekker) moest ik er toch vanmorgen aan geloven.

De racefiets uit de schuur, banden even checken en dan naar de Populierenlaan. Daar stond al 2 man klaar, maar helaas kwam daar naast mij nog maar 1 sportieveling bij. De rest vond het te koud, te vroeg, was niet lekker, had gisteren een feestje, en verzin nog maar een smoes.

Helemaal ongelijk kon ik de thuisblijvers niet geven, want er stond een fris windje uit het noorden.

En voor een rondje langs de 3 molens hadden we die wind eerst tegen. Dat is eigenlijk ook het slimste om tegen wind in te beginnen, want anders valt dat laatste stuk zo tegen.

En met z’n vieren fietsen is wel zo lekker, want dan kan je nog eens op het 2e wiel gaan zitten. Kan, want er zijn bikkels onder ons die gewoon alles op kop rijden.
Na 57 kilometers waren we weer terug in Uitgeest. Moe maar voldaan en vooral trek in koffie en een boterham.

Volgende week nog maar een rondje, want zoals ik al naar 1 van de thuisblijvers SMS-tje, de Keutenberg is steil!

Race + 57 km

lang geleden.

Het was lang, lang geleden dat de fanatieke mountainbiker uit Uitgeest zich voor het laatst liet zien op het mooiste ATB parkoers van de Lage Landen voor een volle ronde. Ja, een paar keer voor een klein stukje tijdens een toertocht, maar dat geldt eigenlijk niet.
Het parkoers lag er na de sneeuw en vorst periode juist weer zo mooi bij.
Had de mooie fee het hem verboden, of speelde die lastige kabouters weer op?
Eigenlijk niets van dat alles. De fanatieke mountainbiker had gewoon weinig zin om in zijn blinkende koets naar het verre Bergen af te reizen.
Maar vanmorgen kon hij eigenlijk niet anders.

De blinkende koets bracht hem naar het beloofde land voor twee volle ronden.
Onvermijdelijk was dat er vele andere ridders op hun stalen rossen door de bossen aan het crossen waren. Gelukkig heeft deze ridder een zeer snel paard en laten de vriendelijke medestrijders hem vlot passeren. Al zijn er sommige die niet snel genoeg naar de kant kunnen vluchten.
Toch lukte het deze coole ridder om een ronde in 38:56 te volbrengen.

Terwijl hij daar stond uit te blazen werd hij aangesproken door jonkheer Kool. Ook hij was op z’n ros gekropen voor een stukje door de velden.
Jonkheer Kool zou de Uitgeester renner een ronde volgen, maar dan wel op eigen tempo. Helaas verloor jonkheer Kool de koene Uitgeester snel uit het oog.
Tegen zo’n vol geveerd aluminium ros kan bijna niets op.
Sympathiek vond de Uitgeester renner het wel dat jonkheer Kool hem na de 2e ronde nog even op zocht. Waarna de twee afscheid namen met de toezegging elkaar weder te treffen op het Wereld Wijde Web.

atb + 32 km
1120

de nul is er af

De eerste kilometers op de racert zijn gemaakt. Doordat ik vanmorgen verhinderd was (roes uitslapen), vandaag het mountainbikecircuit in Schoorl “gesloten” is ivm de Groet uit Schoorl run, en je na 10:30 niet meer onverhard in het duin mag rijden werd ik genoodzaakt om de racert maar weer eens uit de schuur te halen.

Allereerst even de bandjes op spanning brengen en de ketting een druppie olie geven alvorens ik op kon stappen. Wat daarna volgde was een mooi ontspannen ritje door het Noord-Hollandse polderlandschap.

Ik begon in de richting van Alkmaar te fietsen en met de wind in de rug ging dat heel relaxed. De teller vloog naar de 38 zonder al te veel moeite.
Maar na de Leeghwaterbrug, langs Stompetoren richting de drie molens ging het een stuk moeizamer. De bilspieren lieten merken dat een mountainbike of spinfiets lang niet zo diep zit en begonnen te protesteren. Gewoon niets van aan trekken en stom door blijven trappen is de beste remedie. Negeren dus, dan trek het wel weg. En ook nu hielp dat het beste.

Na de drie molens even de rug rechten en tijd voor een koekje. Zo’n lekkere Liga waar je 5 km later nog van kan nagenieten door alle vezels in je kiezen. Ik merkte dat ik niet te lang moest stilstaan want de wind was dun en de rug werd koud. Snel weer in het zadel en schuin tegen wind in via Groot-Schermer naar Graft.
Het fietspad leek hier wel een modderbaan. Wat er gebeurt was weet ik niet maar zelfs met mountainbike kom je soms niet zoveel modder tegen als hier lag. Voorzichtig sturen want dunne bandjes zonder noppen houden niet van modder. Na een paar honderd meter stopte dit gelukkig. Het modderspoor dook het boerenland in, vast een landbouwer die een kortere route kende.
Via schoon asfalt kwam ik nu bij de Woude waar ik onder de brug door stuurde richting Spijkerboor.

In de verte zag ik een eenzame wielrenner die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baande. Mooi richtpuntje dus. Maar helaas moest ook ik kromgeboden over het stuur tegen de wind in. De afstand werd dus maar weinig kleiner. En bij Spijkerboor moet hij een andere kant op gegaan zijn want daarna zag ik het niet meer terug.

Via West Knollendam reed ik naar Krommenie, en vervolgens via Krommeniedijk, en de Lagendijk weer terug naar Uitgeest. Thuis kon ik eindelijk afstappen en de inmiddels stijve nek even masseren. Want dat zitten op de racefiets vereist ook gewenning van de nek spieren.

Zie hier onder de route, goed voor 52 kilometer door de mooiere stukjes van de Noord Hollandse polders. En Noord Holland zou geen eigen identiteit hebben volgens Remkes. (commissaris van de koningin van noord Holland) Voor zo’n man ga je toch stemmen straks.

Race + 52 km.

de ijsclub op herhaling

Omdat het mountainbiken met de leden van de ijsclub, of eigenlijk de fietsgroep, vorige keer zo goed bevallen was zouden we het afgelopen zondag nog eens dunnetjes over doen. Ik had wederom een uitnodiging rond gestuurd, maar kreeg deze keer wat minder reacties terug. Wel een paar afmeldingen maar volgens mij zouden er voldoende enthousiastelingen zijn om het een geslaagd ochtendje te laten worden.

Ik was dus enigszins teleur gesteld dat er zondagochtend maar 1 rijder te wachten stond op het afgesproken punt. Waaide het te hard jongens, of lag het toch te lekker achter “de gebreide broek”?
Pim en ik hebben toch maar de vliegende storm getrotseerd en zijn richting duin gereden waar Leo en Theo zich zo als afgesproken bij ons voegde.
Met Leo op kop en Theo in het tweede wiel die de route souffleerde, stoven we door het duin.
We kwamen over paadjes die ik niet (her)kende, maar Theo kende ze allemaal. Elke boom, wortel, pad in het duin kent Theo. Geweldig. Jammer dat ik geen GPS bij me had, anders had ik die mooie route hier kunnen posten.

Het ging lekker hard, al moesten we af en toe even inhouden om Pim de gelegenheid te geven om weer bij ons aan te sluiten. Theo melde even later dat hij vandaag nieuwe remblokken moest gaan kopen. Want in het wiel van Leo moest hij steeds “met de rem erop rijden”. Grapjas. Je snapt het de toon was gezet, en gereden werd er…

Om half elf, netjes volgens de regels van de PWN, reden we het duin uit. Nu met de wind in de rug terug naar Uitgeest.
Bedankt Pim, Leo en Theo voor dit fiets ochtendje.

ATB + 42 km.
1088