IJsclub doet Dam tot Dam Fietsclassic

Afgelopen zondag werd de jaarlijkse Dam tot Dam loop gehouden. Een hardloop wedstrijd welke op de dam in Amsterdam begint en finisht op de dam in Zaandam. Een mooi en groot evenement met vele duizenden deelnemers.

Wat echter minder bekend is, is dat organisator Le Champion nu al voor de 9e maal ook een Dam tot Dam fietsclassic organiseert. Vooraf gaande aan de hardlopers starten er een paar duizend wielrenners voor een fietstocht langs de diverse dammen in Noord-Holland. Afhankelijk van de gekozen afstand start je op de dam in Amsterdam en fiets je door de IJ-tunnel naar Zaandam, om vervolgens de dammen te checken in; Schoorldam, Obdam, Schardam, Edam, Volendam, Monnickendam, Durgerdam, Nieuwendam. En je finisht weer in Amsterdam.

Een grote groep leden van de ijsclub had ’s morgens vroeg de trein gepakt en met hun racefiets naar onze hoofdstad gereisd om daar klokslag 8 uur vanaf de dam te starten, en een paar minuten later (weer) te beleven hoe het is om met je fiets door de IJ-tunnel te sjezen. Want zeg nou zelf, hoe vaak krijg je de kans om daar te fietsen?

Terwijl de ene groep IJsclub leden door de IJ-tunnel reed, startte een andere groep IJsclub Uitgeesters hun dam tot dam fietstocht bij het Cor Groenhonk. Zij fietste naar Krommenie om daar de pijltjes van de dam tot dam route te gaan volgen.

De zondag begon prachtig. Droog, flets zonnetje en belangrijker voor ons fietsers: geen wind. Zo toeren wij in een hoog tempo door het Hollandse polderlandschap, op weg naar de volgende “dam”. Genietend van de prachtig uitgezette route en de rust om ons heen. Door onze vroege start vanuit Uitgeest fietste wij letterlijk voor de meute uit. Geen demarrerende peloton voor ons uit. Geen zwalkende wielrenners op een smal fietspad. Niets, gewoon niemand.
Pas na onze koffie stop in Schardijk kwamen de eerste snelle Jelles ons voorbij. “Aanpikken mannen?”

De Westenwind was inmiddels ook ontwaakt en moest blijkbaar even de achterstand van een vrije ochtend inhalen. Het werd dus stoempen langs de oever van het IJsselmeer. Net na Edam kwamen de rijders van de 105 km (wij volgden de bordjes van de 145 km) ook op onze route en was het gedaan met de rust. Gelijk al zagen we een valpartij gebeuren. Voor een vluchtheuvel en een visser op de brug moest geremd worden en een ongelukkige “Amazone” lette niet op en reed tegen het achterwiel van haar voorganger op. Ja, het blijft opletten als er zoveel renners op het parkoers zijn.

In Monnickendam ontmoette onze groep de andere groep Uitgeesters die de 105 km route volgden. “Hé Uitgeester”, ging het over en weer. Leuk jongens dat we jullie ook even tegen kwamen.

Na Durgerdam fietste wij via Ransdorp en Zunderdorp van de route af. Omdat de Dam tot dam loop al gestart was, zouden we niet via de officiële route terug naar Uitgeest kunnen fietsen. Allemaal hardlopers op de weg. René dacht de juiste route te kennen, maar die ontaarde toch in spoorzoeken in Amsterdam Noord. Met wat extra kilometers op de teller arriveerde we uiteindelijk toch om half drie terug in Uitgeest.

Een aantal van ons had het vooral die laatste kilometers erg zwaar. Maar gezamenlijk zijn we toch thuis gekomen. Hier en daar even wachten op elkaar. De ander uit de wind houdend.

Jongens bedankt voor de leuke tocht.

De route op Strava.

beste volgers

Bedankt voor het jaren lang lezen en reageren op mijn blog.
Zoals je misschien al geconstateerd hebt, heb ik dit jaar zeer weinig geschreven.
Waarom niet zal je je afvragen.
Geen zin, geen tijd, geen inspiratie … ?

Voor het clubblad van IJsclub Uitgeest heb ik nu weer een stukje geschreven dat ik ook hier met jullie zal delen.
Wellicht dat ik “de pen” weer iets regelmatiger zal oppakken en jullie zal plezieren met nieuwe verhalen.

eerste racefiets kilometers van 2015

Na een lange, koude winter, met veel mountainbike kilometers, klom ik vandaag weer voor het eerst op de racefiets voor een serieuze fietstocht. De warming-up van 15 km op woensdag en donderdag naar het werk en terug niet meegeteld dus.

Volgens de heren en dames weervoorspellers zou zondag 8 maart de eerst echte lentedag worden met tempraturen van boven de 15 graden. Dus reden genoeg om de racefiets uit de mottenballen te halen, de bandjes op spanning te brengen en een drupje olie op de ketting doen. Gelijk in de korte broek schieten vond ik iets te enthousiast maar we kwamen enkele fanatiekelingen tegen.

Om kwart voor negen vertrokken we vanaf de IJsbaan (of moet ik zeggen, eendenvijver want bevroren is ie niet geweest deze winter), tegen wind in richting zuid. "Rondje Zandvoort" stond er op het programma en ook al leek het een mooie lente dag te worden, de wind had nog geen vrij af genomen en de voorspelde 15 graden zou ook niet gehaald worden. Blij met de lange broek en de overschoentjes dus.

Via de vele stoplichten van Beverwijk naar de sluizen van IJmuiden en via Santpoort naar het Kopje van Bloemendaal. Even de klimkuiten testen zo vroeg in het seizoen. Maar daar was niets mis mee. Alleen het wegdek mag de gemeente wel eens onder handen nemen. Je stuiters bijna van je fiets af.

Vol tegen wind langs de boulevard naar café de Boemerang, onze koffiestop in Zandvoort. Des temeer was die kop koffie met appelpunt verdient. Nog niet op het terras, dat vond ik nog iets te koud, al waren de uitbaters van de Boemerang al klaar om ook buiten de gasten te bedienen.

De terugweg ging via het duinpad in Overveen naar Bloemendaal. Wederom over het Kopje en verder naar Santpoort en de sluizen van IJmuiden. Langs Tata, door Velsen Noord en Beverwijk waren we na 73 kilometer om 10 over twaalf weer terug in Uitgeest.

Mannen bedankt voor de gezellige rit.

Egmond pier Egmond 2015

Daags voor de start was het al bekend “de strandrace van 2015 zou één van de zwaarste edities worden”. Zuidwester storm was er voorspeld en samen met de verwachtte regen een extreme uitdaging voor de 3500 deelnemers.

Ik voelde me de hele week niet fit. Het begon al na Kerst met spit (rugpijn) en daarna een stevige verkoudheid / lichte griep. Geen trainingsarbeid voor de wedstrijd dus dan maar zo het strand op.

Door de storm was de start 5 kwartier verlaat. Hierdoor zouden we meer strandbreedte hebben, maar ook een uurtje langer nachtrust ;-)

Na mijn startnummer opgehaald te hebben in de sporthal snelde ik naar de start. Ik stond in het groene startvak voor de KNWU basis licentie houders. Wij mochten na de wedstrijdrijders en de wedstrijd Business teams het strand op.

Om kwart over 12 klonk het startschot voor de NK wedstrijd dames, na 5 minuten gevolgd voor de NK heren, en 5 minuten later de Businessteam. Nu waren wij aan de beurt, maar inmiddels was het hard gaan regenen. Nog voor een meter gefietst te hebben was ik al zeiknat. Niets van aan trekken en gewoon gaan nadat het startschot klonk.

Op weg naar Wijk aan Zee zouden we een zuidwesterstorm tegen hebben en inderdaad tijdens de eerste kilometers was het buffelen en afzien om tegen die wind in te komen. Echter toen de bui overgewaaid was draaide de wind ook meer naar het westen waardoor we deze niet meer vol tegen hadden en ik toch een aardig tempo er in kon houden. Wel slim sturen door te zorgen dat er zo veel mogelijk iemand rechts van je rijdt. Maar wel oppassen dat je niet in de mulle stroken terecht komt. Dat af en toe de zee over mijn velgen heen spoelde deerde me niets. Gewoon proberen je lijn te houden en blijven trappen. Langzaam aftellen. 4 km, Castricum aan Zee, Heemskerk, Schoos – Wijk aan Zee en daar de pier.

Nog voor Schoos kwamen de wedstrijdrijders ons al tegemoet met 2 leden van het Imming team voorop, en na een minuut pas gevolgd door de rest van het peloton. Opvallend was dat ze allemaal helemaal op de vloedlijn reden terwijl voorgaande jaren ik me kan herinneren dat ze juist aan de duinkant terug reden. Zou het daar beter lopen? Terug dit zelf ook maar proberen.

Het keerpunt kwam inzicht. Om de dranghekken heen, een paar honderd meter door het mulle zand ploeteren en dan terug naar Egmond. Gelijk kruiste ik de stroom tegemoet komende renners om ook aan/door de vloedlijn terug te rijden. Inderdaad hier fietste het een stukje beter. Maar die storm zou ons een flinke steun in de rug geven?? Niet dus! Ik hoorde voor de start dat 1 van de profs een 53 voorblad gemonteerd had. Met 60 km/uur zou hij terug naar Egmond racen. Helaas. Op een draaiende wind had niemand gerekend. Want ook nu kwam de wind van zij, en hoe dichter we bij Egmond kwamen hoe meer de wind naar het Noorden draaide. Zaak was dus om een waaier te vormen. Een beetje rechts blijven rijden en zodra er links een groepje renners langs komt zorgen dat je aanpikt. Lukt niet altijd, soms kom je op “de kant” terecht, in het mulle zand, en ben je zo de aansluiting kwijt. Maar meedraaiend in de waaiers kwam ook ik in Castricum. Hier van het strand af, via de trappen naar beneden, een rondje over de parkeerplaats en dan “springend” over de strobalen terug het strand op voor de laatste kilometers.

Ook nu weer een groepje maken en mee draaien in de waaiers. Weer was het lastig nadat je kopwerk gedaan had om een plekje terug te pakken in de waaier. Je moet achter de renners door naar de andere kant van de groep om weer mee te draaien. Maar vaak is de groep zo breed dat je in het mulle zand terecht komt. Lastig om je plek op te eisen. Maar de laatste kilometers ging het nog even beter. Ik kon bij een groep aan blijven haken en zo reden we bij Egmond het strand af. Even naast de fiets rennen door het mulle zand. Dan weer op de pedalen, omhoog langs de vuurtoren, volle tegen wind pakken en dan de laatste honderd meter naar de finish.

Ja, stop de tijd! 1:52:29 volgens de Agu klokkers. Gezien de barre omstandigheden geen hele slechte tijd.

Kilometerteller 2014

De afgelegde kilometers in 2014:

ATB (Giant Anthem, 29-er en Terrago)
1711 km
Racer (Sensa en RedBull) 4577 km.

Strava houdt dit ook voor me bij maar telde in 2014 ook de Ski- en schaats-kilometers mee en kwam zodoende op 6506 km.

Door spit (=rugpijn) en griep helaas sinds 2e Kerst niet meer op de fiets gezeten of kunnen trainen.
Dat wordt wat aanstaande zaterdag tijdens de voorspelde storm op het strand voor Egmond-pier-Egmond.
We gaan het meemaken.

2 rondjes Schoorl

Het was alweer enige tijd geleden dat ik mijn rondje op Schoorl maakte. Hoogste tijd, zo op het einde van 2014, om nog even snel een rondje (2) te rijden op het mooiste ATB parkoers van Nederland.

Fris was het wel vanmorgen maar met een aantal laagjes kleding over elkaar best goed te doen. En als na de eerste klim de kachel aan slaat merk je niet eens dat het vriest. Wel aan de ondergrond natuurlijk. Zelf de mulle plekken in het parkoers, (wanneer komt de parkoers uitbreiding er eens door) waren goed te befietsen. Dus na het stuurfoutje in de 2e ronde hoefde ik niet van de fiets af maar ik stuurde hem zo de het losse zand het juiste pad op.

Ook de onderhoudsploeg heeft gewerkt aan het parkoers. Overal waar het wat mul of modderig kan zijn, zijn maatregelen getroffen. Rubber matten, kippengaas of betontegels. Maar ook om het parkoers nog technischer te maken dan dat het al is door een aantal drops in de route op te nemen. Goed werk mannen.

Mijn rondjes raffelde ik af in respectievelijk 40:11 en 41:01, waarbij op de eerste klim mijn ketting er nog af liep en ik de 2e ronde door een stuur fout in het bevroren mulle zand kwam. Maar al met al toch geen slechte tijden.

Misschien op oudejaarsdag nog een stukje trainen op het strand en tot ziens volgend jaar.
Fijne Jaarwisseling.

het rondje op Strava.

Strandtraining

zaterdag 6-12-2014.

Nu ik in 1 adem genoemd wordt in het maandblad FIETS met Bram Imming moet ik mijn reputatie als “strandracer” wel waar maken de komende Egmond-pier-Egmond strandrace. “Ik vond het zwaar”, zo staat er te lezen op bladzijde 70 van FIETS, dus moet er getraind worden!

Zo toog ik vanmorgen de duinen bij Castricum in om me eerst even goed warm te rijden voordat ik het strand onder de wielen laat krisperen. Ik volg dan meestal de oranje route om bij Johanna’s hof via de Zeeweg naar het strand te koersen.

Het had vannacht flink geregend en in het duin was het nog behoorlijk nat. Dat de natte bladeren ook glad zijn en de strandbandjes van mijn 29-er hier geen grip op hebben, daar kwam ik bij het eerste scherpe bochtje gelijk achter. Voor ik het wist stond ik achterstevoren op het pad. “Oké, iets voorzichtiger door de bochten Pee”.

Die oranje route was ik na een tijdje ook kwijt, pijltje gemist, maar als je gewoon rechts houdt kom je vanzelf wel bij de Zeeweg uit. Toch kon ik op een gegeven moment de oranje pijlen weer op pikken en reed zo de route uit richting Johanna’s hof.

Hier even op adem komen op het fietspad naar het strand. Dan het klimmetje op richting Deining en dan in volle vaart het strand op. Beetje op het achterwiel hangen zodat het voorwiel zelf het juiste spoor zoekt in het mulle zand, dan op tijd met het gewicht naar voren en bij trappen om zo harde zand op te rijden. Weer gelukt.

Nu met de wind in de rug over een lekker breed en hard strand vliegen naar Wijk aan Zee. Ik had het getijde bekeken op windfinder.com (tip van Marcel) zodat ik wist dat het nu wel laag water was. Vorige week wilde ik ook op het strand trainen maar toen was het net hoogwater geweest. Het zand zoog hard aan mijn strandbandjes zodat ik na een paar kilometer het duin maar over geklommen ben om onverhard mijn route te vervolgen.

Vandaag dus geen last van. Nu op de grote plaat naar Wijk aan Zee knallen tot ik met het voorwiel tegen één van de betonblokken van de pier aan stond. Fiets omkeren en terug naar Castricum. Maar “that’s another cook” zoals Louis van Gaal ooit zei. Tegenwind maakte het toch weer zwaar. Met de ketting op het middenblad kon ik met moeite de teller op de 20 km/u houden, en als de banden zich iets dieper in het strand vraten kwam de teller nauwelijks boven de 15. Maar langzaam kwam Castricum toch in zicht. Nog even door bijten en ik kon het strand af.

Nog even van de trappen af bij de parkeerplaats (deze zitten straks ook in de officiële EPE) en toen terug naar huis. Omdat het net nog geen half elf was kon ik nog een klein stukje onverhard door duin.

De laatste kilometers naar huis vond ik dat de ketting zo raar tikte. Toen ik even de voeten stil hield zag ik de reden. Eén schelm van mijn ketting was gebroken. Gelukkig heb ik niet hard aangezet op de terugweg, anders had ik met mijn neus op het asfalt gelegen. Pff.

Kleurenexplosie

Herfst, hefst, wat heb je te koop
Duizend kilo bladeren op een hoop
Zakken vol met wind
Ja m'n kind
'k Weet niet of jij dat aardig vindt

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddestoelen, honderd op een hoop
'k Zet ze voor je neer
Heus meneer
Dat doe ik alle jaren weer

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Dikke grijze wolken op een hoop
Alles in de stad
Gooi ik nat
Koop je van mij zo’n regenbad


Gelukkig was het afgelopen weekend heel mooi herfstweer. Vol op genieten dus tijdens ons rondje op de mountainbike. Dit keer gingen we eens niet richting Hilversum en de Utrechtse heuvelrug maar reden we door de bossen bij Bussum richting ’s Graveland.

“beleef de kleurenexplosie op de ’s Gravelandse buitenplaatsen” stond er op een groot bord van Natuurmonumenten langs de weg. En ja die hebben we beleefd. De bossen Franschekamp en het Spaanderswoud zien er zo mooi uit met hun herfsttooi. Je zou bijna wensen dat het nooit winter zou worden.
Maar ja elk jaargetijde heeft zo zijn charmes.

In het Spaanderswoud kan je heel leuk biken. Mooie slingerende paden, bruggetjes over de slootjes en paar kleine klimmetjes. Wel opvallend veel wandelaars met honden die soms wat verschrikt naar ons keken maar geen hond in het wiel dus ook geen boze baasjes.

We hebben ons goed vermaakt in het bos maar moesten terug wel de lampjes aandoen, zeker na de tussen stop bij de plaatselijke Chinees ;-)

Super Zondag ?

De weersvoorspellingen voor vandaag hadden het over een super zondag. Mooi zonnig nazomer weer werd er voorspeld met zo’n 18 graden aan de kust tot 24 graden in het binnenland. Hierdoor was het ook erg druk in het clubhuis van wielerclub DOK in Den Helder met mountainbikers die de ATB/veldtoertocht op Texel wilde rijden. Allemaal in de veronderstelling dat het een super mooie zondag zou worden.

Maar al tijdens mijn wandeling van de auto naar het clubhuis begon het licht te regenen. Ach een buitje voor het stof dacht ik nog. Maar toen ik later bij de boot naar Texel parkeerde regende het al serieus. Een blik op buienradar gaf ook geen voldoening. Tot kwart over 10 regen, dan even droog maar later zou het weer beginnen met plenzen. Dat in combinatie met de krachtige zuidwesterwind deed de naam super zondag snel verbleken.

De echte super Sunday, een atb toertocht/wedstrijd op Texel is pas 8 febr. 2015, maar dit zou een voorproefje zijn.

De route was wel super. Al jaren rijden we het zelfde rondje als er een toertocht op Texel is, maar nu gingen we over hele andere stukken van het mooie Waddeneiland. In de bossen bij de Koog ligt een ATB parkoers en ook dit jaar ging onze route daar overheen. Maar voor de verandering nu eens tegen de rijrichting in. Hierdoor beleef je dat stuk toch heel anders.

Over modderige zandpaden, via de zompige heide en gladde bospaden kwamen we uit bij de Slufter. Dit was het meest noordelijkste puntje van de 50 km lange toertocht en begonnen we onze strijd tegen de elementen. Met de wind vol tegen en de regen striemend in het gezicht zwoegde we over het strand. Gelukkig eerst maar een kilometertje maar na wat duinpaden mochten we wederom het strand op. Nu voor een wat langer stuk. Er werd met wat renners een waaier gevormd waardoor je nog een beetje uit de wind kon blijven. Maar op een gegeven moment ging het me toch te hard en moest ik de mannen laten gaan. Bummer. Nu was ik op mijn zelf aangewezen voor het laatste stuk over het strand.

Bij Ecomare mochten we het strand verruilen voor verharde paden, al begonnen die ook snel te vervelen. Gelukkig gingen we bij de Koog het ATB parkoers weer op om het resterende stuk tegen de rijrichting in af te leggen. Leuk.

Het laatste stuk nog even buffelen tegen wind in naar de boot. De boot van 12 uur was al lang weg dus ik had tijd genoeg voor de boot van 1 uur. Maar toen de haven in zicht kwam zag ik daar toch een boot liggen. Rederij Texo had een extra boot ingezet ivm de herfstvakantie-drukte. Nog even een eindsprint uit de toch al vermoeide benen persen, zodat ik reed precies op tijd de loopplak over reed. Want na mij gingen de slagbomen dicht en vertrok de “berenboot” richting Den Helder.

Jammer van het weer, maar de route was super deze zondag.

Mountainbiken met je collega’s

Mountainbiken met je collega’s is dat leuk? Ja eigenlijk wel. Afgelopen zaterdag organiseerde de personeelsvereniging van mijn werkgever een MTB clinic waarbij professionele bikers je de fijne kneepjes van het mountainbiken bijbrachten. En dat alles op de schitterende omgeving van de Veluwezoom bij Arnhem. Ook de zon deed nog een duit in het zakje dus het werd een prachtige dag.

We begonnen de dag met ontvangst door de leden van de PV en een kop koffie in de kantine van een tennisvereniging. Daarna volgde een woordje van een begeleider van de MTB clinic en werden we verdeeld op basis van mtb ervaring in 8 groepen.

Toen onze groep compleet was volgde we begeleider Marten op zijn dikke “All Mountain” fiets en na een stukje asfalt volgde gelijk al het eerste klimmetje. Met koude spieren omhoog fietsen is nooit fijn maar de afdaling erna was wel super. Marten legde uit hoe tijdens een afdaling op je fiets te staan en hoe je het slimst door de bochten kon gaan. Maar dit was voor mij redelijk gesneden koek.

Deze afdaling deden we nog een keer, dus inclusief de klim er naar toe. Verder op volgde een andere afdaling met wat boomwortels waar een aantal van ons hun nieuwe kikker groene bidon verloren. Voor hen nog een extra klimmetje want de bidons lagen keurig beneden op het pad.

Nu volgde wat behendigheid testjes. Marten legde wat boomstammen op ons pad en wij moesten met de MTB er overheen. Eerst voorwieltje optrekken en het achterwiel over het stammetje laten rollen. Later mocht je proberen ook het achterwiel er overheen te tillen. Een “bunny hop” maken dus.

Verschillende behendigheid oefeningen volgde elkaar op. Een heuveltje nemen op lage snelheid met een dikke gladde boomwortel op het punt waar je net moet aanzetten. Een bochtje draaien maar dan zo scherp insnijden dat je niet in het brede mulle stuk terecht kwam. Het bovenste randje van een kombocht volgen, dus niet het suffe afgereden spoor onderin pakken.

Marten kende de omgeving op zijn duimpje en zo kwamen we op de mooiste en technische stukjes van het bos. Rond lunch tijd waren we bochtjes aan het draaien op een soort BMX crossbaantje. Marten vertelde goed door de bocht heen te kijken, dus kijk waar je naar toe wilt en niet waar je op dit moment rijdt. Zo zie je hindernissen op tijd aan komen en kan je er omheen sturen.

Ook deed hij voor je pedaal rechts laag te houden als je een bocht naar links had. Hierdoor houd je meer druk op je wielen. Ik dacht dat altijd al te doen maar als je er op gaat letten bleek ik mijn pedalen gewoon in het midden te houden. Door meer druk te geven aan de buitenkant kan je scherper door de bocht en houden je banden langer grip. Goeie tip dus.

Na de lunch gingen we nog even oefenen opnemen van een hele rij boomstammen. Ik vond het erg lastiger uit zien dan het was. De truc was om niet te hard tegen de boomstammen aan te rijden, soepel de klappen absorberen met je armen en benen en op tijd weer te gaan trappen zodat je wel aan het einde van de boomstammen reeks komt zonder om te vallen.

Zie hier het filmpje van een collega tijdens zijn rit over de boomstammen.

Na ons later lekker in het bos afgemat te hebben gingen we rond 3 uur terug naar de kantine van de tennisvereniging. Onder het genot van een drankje werden de ervaringen nog even gedeeld met de collega’s waarna een ieder weer op huis aan ging.

Fijn gefietst met m’n collega’s dus.

Het Markermeer rond

Het stond al jaren op mijn lijstje, een rondje om het IJsselmeer. Maar mede door de afstand, 290 km en de altijd aanwezige tegenwind was het er nooit van gekomen. Echter toen afgelopen zomermaanden geopperd werd om het Markermeer rond te fietsen, ter afsluiting van het fietsseizoen, stond ik wel vooraan om me op te geven. Op Strava had ik al bij diverse fietsvriendjes gezien dat dit “slechts” 165 km lang zou zijn. En als je op de ochtend van vertrek de windrichting de rijrichting laat bepalen zou dit wel goed te doen zijn.

Na overleg werd de datum bepaald en bij weinig tot geen wind zouden we onderlangs beginnen om zo de deelnemers van de Dam tot dam-loop te ontwijken. Helaas was er zondag 21 september een krachtige noord/noordwester wind voorspelt dus de route werd gewijzigd in bovenlangs. Dus Uitgeest – Alkmaar – Hoorn – Enkhuizen – Lelystad – Almere – Muiden – Amsterdam – Zaanstad – Uitgeest.

De zondagochtend begon met een bakje koffie bij René L. Hier werd de wijziging in het strijdplan doorgesproken en unaniem goedgekeurd. De rit kon beginnen. ’s Morgens stond er nog weinig wind en redelijk makkelijk reden we over bekend terrein naar Alkmaar en verder naar Hoorn. Hier komen we niet heel vaak waardoor we naar mijn idee een paar stoplichten te veel tegen kwamen. Maar goed nu had ik ook tijd om even snel een stuk ontbijtkoek in mijn mond te proppen want inmiddels waren we al een uurtje verder.

Helaas waren we net Hoorn uit toen we een harde brul van achter uit het peloton hoorde. Zeker iemand een lekke band dachten we voorin, maar een passerende renner had het over een spaakbreuk.
Een spaak in het achterwiel van Marcel was gebroken en door de ontstane slag in het wiel kon hij niet meer verder. Hij had zoon Christiaan al gebeld om hem op te halen toen Kees opperde om Christiaan een ander achterwiel mee te laten nemen zodat Marcel toch het rondje af kon maken. Gelijk belde Marcel weer naar het thuisfront en Christiaan klom in de auto met een nieuw achterwiel in de kofferbak.

Met een uur vertraging konden we onze ronde voortzetten. In Venhuizen bleek dat we door het wachten een regenbui mis gelopen hadden. De straat was nat maar dat was ook alles. Er was voor vandaag regen voorspelt maar op de 3 druppels bij de start, en een paar dikke druppels in Muiden na hielden we het vandaag droog.

In Enkhuizen reden we met z’n zevenen de dijk op en bleek dat de keuze om bovenlangs te gaan een goede was. De wind op het IJsselmeer was krachtig en blies ons vol in de rug. Met gemak trapte we de teller op de 40 km/u en konden die daar ook schijnbaar moeiteloos op houden tot we in Lelystad het “nieuwe land” op reden.

Omdat het cafeïne lampje op het dashboard van René L. al een tijdje erg hinderlijk knipperde stapte we bij de Batavia-werf van onze fietsen. Benno die eigenlijk liever was gaan surfen, er staat 16 knopen wind, kon hier op de foto met de Batavia. Wij zochten een plekje om onze fietsen even te stallen zodat we in het la Placé restaurant koffie konden drinken. Een vriendelijke beveiligingsmedewerker wees ons op het feit dat fietsen niet waren toegestaan in Batavia-stad maar opende toen een hek waar we veilig onze tweewielers konden parkeren.

Na een paar bakken koffie, voor de meeste aangevuld met een taart punt of een broodje, vervolgde we onze weg. Over de dijk van de Flevopolder van Lelystad naar Almere. De noordwester wind stond net nog gunstig genoeg zodat hij ons schuin in de rug nog enige trapondersteuning bood. Daar kan geen e-bike tegen op.

In Almere poort moesten we even omrijden ivm werkzaamheden en kwamen zo uit bij de Hollandse brug. Aan de overkant lonkte Noord Holland naar ons. Echter tot een sprintje over de brug kon ik de mannen niet verleiden. Mijn Strava-record hoefde ik dus niet te verdedigen.

Ook geen koffie-stop in Muiderberg. Vriendin Jo is op vakantie dus we waren aangewezen op Ome Co in Muiden. Ook niet verkeerd natuurlijk. Na een drankje op het terras snel weer in het zadel voor de laatste 50 km tegenwind. Van Muiden naar IJburg reden we redelijk beschut en in Amsterdam Noord voornamelijk tussen de bebouwing. Ook binnendoor van Schellingwoude, Nieuwendam naar OostZaan ging bijna probleemloos. Door ons uurtje vertraging in Hoorn waren de hardlopers al bijna bij de dam in Zaandam. Enkel op de Oostzanerdijk in Tuindorp wandelde nog hardlopers. Met de fiets in de hand mochten we even over het parkoers om onze weg via het Zuideinde te vervolgen.

René L. loodste ons door Zaandam heen en het laatste stuk tegenwind langs de provinciale weg diende zich aan. Drie kopmannen deden het kopwerk maar het tempo lag voor de achtervolgers toch iets te hoog. En met een tandje minder werd toen het laatste stuk afgelegd.
Samen uit – samen thuis.

Jongens bedankt voor de gezellige dag. Volgend jaar weer een keer?

De route:

RedBull geeft je vleugels

Fietsen op een Formule 1 circuit hebben we reeds gedaan maar fietsen op de startbaan van een F16….

Sinds gisteren kunnen we dat ook van ons lijstje afstrepen. Geweldig wat een ervaring. Blogger Gert Noordhoek tipte me via Facebook dat er fietspad loopt over de voormalige landingsbaan van vliegveld Soesterberg. Dus toen Jo voorstelde om zondag richting Amersfoort te fietsen stelde ik voor om dan via Soesterberg te rijden en te proberen de landingsbaan van het vliegveld te kruisen.

Via de knooppunten routeplanner had ik een mooie route uitgestippeld. Via de Utrechtse Heuvelrug, om Hilversum heen, over de bloeiende paarse heide, door de bossen zo richting Den Dolder en Zeist.

In Soesterberg moesten we dan linksaf en zouden dan de landingsbaan kruisen. Midden op de landingsbaan staat een groot hek zodat je eigenlijk alleen de baan kan kruisen, maar toevallig zag ik net een mevrouw het hekje openen en er met haar hondje door gaan. We konden de kans niet laten schieten om ook door het hekje de baan op te glippen. Of het helemaal legaal was weet ik niet maar super was het wel. Een brede plaat strak asfalt hoe ver je ook kon kijken. Ik omklemde mijn ligstuur en reed volle bak naar het begin van de startbaan van de F16’s. Hier even staan genieten van het weidse gevoel en toen weer terug. Hier kan je een mooie tijdrit op organiseren Leo.

Handen knijpen in het stuur, ellebogen rusten op de steunen. De bovenbenen spannen zich volledig aan. De kuiten staan strak en malen als een gek de pedalen rond. De fiets begint onrustig te schudden… Stijg ik al op? …Red Bull geeft je vleugels. Toch?

Helaas de startbaan was net te kort voor mijn RedBull om me het luchtruim te laten kiezen. Maar leuk was het wel.

Nog nagenietend vervolgde we onze weg richting Amersfoort waar we hopeloos verdwalen. Veel knooppunten bordjes ontbraken op cruciale kruispunten en ook de rood/witte ANWB fiets wegwijzers lieten ons hopeloos in de steek. Na zeer chagrijnig (sorry Jo) voor de 2e maal de stadsring gerond te hebben vinden we dankzij Google maps op Jo haar telefoon het goede spoor terug.

Gelukkig komen we buiten de stad ook weer de knooppunten bordjes tegen en zo konden we onze tocht toch afmaken. Via Hoogland, Baarn, Eemnes komen we in Laren uit. Hier dachten we wel zonder knooppunten bordjes naar huis te kunnen fietsen. Dat lukte ook wel maar met een klein ommetje over de heide. Ach zoveel kilometers stonden er nog niet op de teller en gelukkig was onze voorraad reepjes en gelletjes ook al lang op. Met een lege maag bereikten we nog net Muiderberg, om daarna al onze verbruikte calorieën in 1 keer bij te vullen met “Kapsalon Shoarma” schotel van de plaatselijke Turk. Lekker !!!

En Gert, bedankt voor de tip.

De route via Strava

eindelijk

Eindelijk weer eens met de atb de duinen ingetrokken. Lekker knallen over de onverharde paden, op techniek over de krappe singletracks en volle bak op dat verharde stukkie om het Strava record terug te pakken.

Tuurlijk, toeren op de racefiets is ook leuk, maar zo nu en dan weer eens “onverhard” is oh zo prettig.

Deze zondag was ik vroeg wakker. Mooi op tijd, dus voor de boswachter ons bikers van de onverharde paden stuurt, in het duin. Via de oranje pijltjes een rondje gereden en dan nog even terug tot het de hoogste tijd is om de onverharde paden te verlaten.

Ga ik weer meer doen hoor. Met de atb de onverharde paden op zoeken.

Ga je mee ?

Deze rit op strava: klik

Fietsen rond het Gardameer

De titel van dit bericht doet vermoeden dat we tijdens onze vakantie in Italië een rondje om het Gardameer gereden hebben. Dat zou een mooie uitdaging geweest zijn, maar nee we hebben het bij een paar pittige ritjes in de buurt van de camping gehouden. We hadden wel vakantie hoor.

Maar helemaal niets doen ligt niet in onze aard, dan hadden we onze fietsen wel thuis kunnen laten en een iets zuidelijker (en zonniger) bestemming gekozen. Nu zaten we in Arco, zo’n 4 kilometer ten noorden van het Gardameer. En wat was het er mooi, zo tussen de bergen en aan de rivier.

De omgeving van het noorden van het Gardameer is het walhalla voor mountainbikers en klimmers. Op de camping zie je bijna alleen maar sportievelingen. Bij elke tent of caravan zie je wel een mountainbike staan of hangt er een “kletter-uitrusting” te drogen. Vanaf onze kampeerplek heb je uitzicht op een “via Ferrata”, een met staalkabels uitgezette route over de steile bergwand. Dat gaan we ook nog doen deze vakantie besluiten we, maar eerst de omgeving verkennen per fiets.
Bij de receptie van de camping krijg ik een uitgebreide kaart van de omgeving met daarop alle fiets, mountainbike en wandelroutes. We kiezen voor onze eerste trip het fietspad langs de rivier “Fiume Sarca”, richting naar het noorden. Lekker vlak volgens de kaart, maar even voorbij Dro worden we toch getrakteerd op een klimmetje van 20%. De zon die de hele dag al schuil gaat achter de wolken kiest precies dat moment uit om zijn gezicht te laten zien, zodat we bijna ontploffen op deze eerste klim. We fietsen om het Cavèdine-meer heen en volgen nu de bordjes van de mountainbike route. Eerst nog even over een verhard pad omhoog maar daarna via singletracks naar beneden. Het pad ligt vol keien en grote kiezelstenen en vergt nogal wat techniek van ons fietsers. Op het steilste stuk besluit Jo maar te gaan lopen en geheel ongelijk kan ik haar niet geven. Ik moet ook alles uit de kast halen om niet van de fiets af te stuiteren. Verderop wordt het pad minder steil en kunnen we wat ontspanner dalen. Het laatste stuk zigzaggen we tussen de wijnranken door terug naar de camping. route 1


Een paar dagen later maken we ons op voor biketrip #2. Als we weg willen rijden blijkt de sensor van Jo haar fietscomputer niet meer aan de voorvork te zitten. Van de fiets gestoten/gestolen in de fietsenstalling van de supermarkt? We besluiten even langs de Coöp. te rijden maar helaas ligt de sensor daar niet (meer). We vervolgen onze route richting het Tenno-meer. De route is wel uitgepijlt maar zonder kaart is dit niet te doen. Ik moet regelmatig spieken om op de juiste weg te vinden.
De route is voor het grootste deel verhard en volgt een steil pad dat hoofdzakelijk door de boeren met hun Piaggio’s gebruikt wordt.

Boven aan gekomen ziet het “Lago di Tenno” in het zonnetje er toch anders uit dan een paar dagen geleden toen we er in een regenbui met de auto een bezoekje aan brachten. Uiteraard fietsen we een rondje om het meer en maken op te terug weg het middeleeuws “stadje” Canale nog onveilig met onze fietsen. Dan dalen we een stuk via de doorgaande weg om verderop toch de mountainbike route terug naar Arco te pakken. Net op tijd voor de pasta party begint rijden we de camping op. Even snel douchen en dan aanvallen. route 2

Als we aan onze derde fietstocht beginnen hebben we al veel van de omgeving gezien, maar zijn nog lang niet uitgekeken op dit deel van Italië. Er valt nog zo veel te doen en te zien dat 2 weken vakantie simpel weg te kort is. Helaas moeten we toch over een paar dagen al weer terug naar Nederland.

Tijdens een tochtje met een boot op het Gardameer heb ik vanuit Riva del Garda een mooie route langs de bergwand gezien richting het Ledromeer. Het blijkt later niet toegankelijk te zijn met de auto maar wel voor fietsers en wandelaars. Dus nadat we met onze fiets door Riva crossen kiezen we bij de Elektriciteitscentrale het pad langs de bergwand. Steil gaat het (nog) niet maar het uitzicht is wel adembenemend. We duiken diverse tunneltjes door en klimmen langzaam hoger en hoger langs de bergwand. Als ik halt hou om een actiefoto van Jo te maken laat deze wel heel lang op haar wachten. Zo veel sneller reed ik toch niet omhoog? Na telefonisch contact blijkt Jo via haarspeldbochten verder omhoog gereden te zijn terwijl ik de route naar Limone volg. Uiteraard zat Jo op het goede spoor en moet ik nu flink in de pedalen om het gat dicht te rijden. Gelukkig staat ze boven op me te wachten zodat we samen verder kunnen rijden richting het Ledromeer.
De route gaat niet meer langs de bergwand maar is nog steeds erg mooi, en maakt het met zijn 20% stijgingspercentage ons de laatste kilometer wel erg zwaar. Maar boven gekomen, langs de oevers van het Ledromeer vergeet je al de pijn en zweetdruppels. Een koel drankje in de zon maakt een hoop goed.

Terug gaan we via de zelfde route. Maar dalend gaat het een stuk sneller, al moeten we toch af en toe stoppen om te genieten van het uitzicht. Wauw wat een mooie route is dit. route 3

Na in de laatste vakantieweek kennis gemaakt te hebben met het kletteren wordt het activiteiten programma aangepast. Ook dit willen we nog wel een keer doen. We besluiten de laatste vakantiedag de Ferrata Rio Salloni in Drena te beklimmen.

De beklimming met de fiets van de Monte Varagna welke ik zeker nog wil doen schuif ik een dag naar voren. ’s Morgens vroeg hoor ik het nog regenen (wederom) maar als ik na het ontbijt op de fiets spring is het droog en niet te warm. Aan het begin van de beklimming in Torbole rij ik nog even verkeerd ondanks dat een andere biker me wel de juiste weg wees. (eigenwijs moet je het zelf maar weten) Maar uiteindelijk zit ik op de juiste weg naar boven en ben blij voor Jo dat ze niet met me mee gegaan is. Wat een steile pokke klim. Gelukkig ben ik op de mountainbike. Heb je toch een extra klein verzetje om de stukken van dik 20% te overwinnen. Op zo’n 1500 meter hoogte stopt de asfaltweg en kan ik dankzij mijn dikke banden toch verder over de kiezelstenen naar de top op 1780 meter. Al knijp ik in de laatste meters voor de top door mijn achterrem heen. Remleiding stuk, alle remolie druipt op de grond. Daar groeit zeker geen onkruid meer. Maar ik zit wel in over de afdaling. Ik had hoge snelheden verwacht te gaan halen maar met enkel de voorrem durf ik dat niet aan.

Op de top is het koud. Snel doe ik een jasje aan en maak wat foto’s van het uitzicht. Helaas geen vergezichten. Het is te heiig. De eerste meters naar beneden over de hele grote keien loop ik maar als de keien kiezels worden durf ik het wel aan met mijn voorrem. Al moet ik er voor waken dat de rem niet te hard in de schijf bijt en het voorwiel niet blokkeert. Met die losse stenen lig je dan gegarandeerd op je neus. Zonder kleerscheuren kom ik bij de slagboom waar de witte kiezels over gaan in zwart asfalt. De remschijf kleurt bijna oranje en mijn linker vingers zijn verkrampt als ik eindelijk weer in Torbole ben. De afdaling is de verdienste van elke klim maar helaas was de voldoening dit keer minder.
route 4

De laatste vakantiedag genieten we nog ten volste van onze ketterpartij door de kloof van de Rio Salloni. Met je klimharnas aan en je helm op hang je boven het stroompje en klauter je langs een waterval. Schitterende ervaring. Zeker de moeite waard.

Helaas zijn onze vakantiedagen sneller op gegaan dan dat we de omgeving konden bekijken dus moeten we hier nog wel een keer terug komen…
Wie weet

fietsgroep trainingen

Vorige seizoenen schreef ik van bijna alle fietsgroep trainingen een stukje op mijn blog. Dit jaar is het schrijven iets minder. Last van een schrijversblok? In ieder geval wordt er vanaf begin Mei elke woensdagavond hard getraind op de racefiets door een groot aantal fanatieke ijsclub leden. Al 20 jaar onder de vakkundige leiding van Leo van der Meij. Helaas heeft Leo begin dit jaar aangegeven dat dit zijn laatste jaar als fietsgroep trainer is. Gelukkig hebben we Benno van Tol bereid gevonden om het stokje van Leo over te nemen. Fijn Benno.

Afgelopen 2 trainingen stond Benno al voor de groep. Niet helemaal voor het eerst, want als Leo in het verleden op vakantie was namen Benno of Kees ook al de honneurs waar. Vorige week woensdag keek echter de “grote meester” mee. Maar de training was er niet minder om. Wel anders. Benno heeft zo z’n eigen kijk op de fietstrainingen. In mijn beleving waren afgelopen 2 trainingen ook pittiger dan voorheen, maar dat kan ook liggen aan het programma en de te trainen spiergroepen en systemen. Niets om je zorgen over te maken.

Maar vooraf gaand aan de twee trainingen van Benno stond Leo gewoon nog voor de groep. We begonnen begin Mei rustig met wat duur werk in het duin. Toen het daar wat drukker werd met trimmers en recreanten is de wekelijkse training verplaatst naar de Schermerpolder. Hier kunnen we in alle rust trainen. Af en toe kom je hier een verdwaalde auto of een landbouwvoertuig tegen, maar verder enkel wind, weilanden en koeien.

Tijdens het WK voetbal gaat de training gewoon door. Leo had zelfs een tijdrit gepland op de avond dat het Nederlands elftal tegen Australië moest spelen. Ondanks dat er een groot aantal echte voetballiefhebbers zich onder ons bevind was de opkomst toch nog redelijk. Met de radio op de achtergrond streden 12 man/vrouw tegen elkaar, de klok en de wind om zo snel mogelijk het rondje van 7 km af te werken. Zodat er geen moment van het live voetbal verslag gemist zou hoeven worden.

En afgelopen zondag was het “bal” in het centrum van Uitgeest tijdens de wielerronde. In de recreanten klasse streden een groot aantal leden van de fietsgroep mee voor de titel snelste Uitgeester recreant. In 6 ronden werd er bepaald wie dat zou worden. De titel werd bij de dames gewonnen door Yvette de Koning. Bij de heren hield Ruud van Egmond de eer van de fietsgroep hoog door de 2e plek op te eisen.

Tot half September zijn we elke woensdagavond te vinden in de Schermerpolder, of sporadisch in het duingebied nabij Castricum. Benno zal zich laten gelden als trainer, zeker tijdens de vakantie van Leo. Dus wil je dit seizoen nog aan je conditie werken, kom dan ook trainen bij de fietsgroep.

Meld je even aan bij Benno 06 51807236 of Leo 06 53266943 of anders via de website. www.ijsclubuitgeest.nl/fiets-groep De eerste (paar) keer mag je zo mee doen om te zien of het ook iets voor jou is.

la Marmotte

Donderdag 12 juni ging om 6 uur het luchtalarm, dat Raymond als wekker gebruikt, af in onze Gîtte in de Franse Alpen. Kees, Raymond en ik zouden de route van de beroemde cyclo “la Marmotte” gaan fietsen.

175 km vanuit Bourg d’Oisans, over 4 beroemde Alpen collen. Goed voor zo’n dikke 5000 hoogtemeters.

Zijn we gek? Ja, misschien wel een klein beetje, want de weersvoorspellingen waren: helder en zonnig, met kleine kans op onweer in de late middag. Met tempraturen van 34 °C en nauwelijks wind. Meer weer om de hele dag in een zwembad te liggen met een koel drankje binnen handbereik.

Nee, wij klommen om tien over zeven op de racefiets, met nauwelijks eten of drinken bij ons. We verkeerden in de luxe van een privé volgauto. Chauffeur Marcel met zijn gehandicapte bijrijder René zouden ons de gehele rit goed verzorgen.

Vol goede moed trapte we naar Allemont waar bij de klim naar het stuwmeer Raymond gelijk al fout reed. Hij was ons al uit het oog verloren en nam een afslag verkeerd. “Het ging omhoog, dus zal het wel goed zijn”, moet hij gedacht hebben. Gelukkig kwam onze volgauto Raymond snel achterop om hem het juiste pad op te sturen. De beklimming van de Col du Glandon was begonnen. Een mooie gelijkmatige klim met een enkel steiler stuk (14%) er in. Boven wederom langs een enorm stuwmeer. De weg slingerde zich door de alpenweides. Kees moest nog in de remmen voor een schaapsherder met haar kudde.

Boven op de top van de Col du Glandon staat onze volgauto al op ons te wachten.

Hier zag ik voor het eerste de mascotte van onze tocht in levende lijven. Leuk beestje zo’n marmot.

Nu volgde de afdaling naar St E. de Cuines waar we een saaie doorgaande autoweg moesten volgen naar Saint Martin aan de voet van de Telegraphe. Aangezien mijn linker shifter defect was, moest ik eerst handmatig de ketting op een ander tandwiel leggen. Geen vieze handen door de speciale handschoentjes die ik meegenomen had.

Precies op tijd kwam onze volgauto Saint Martin inrijden zodat we met volle bidons en een banaan in de buik de beklimming konden starten. Eerst 8 km naar de top van du Telegraphe, dan 150 (hoogte)meters dalen en dan startte de beklimming van 23 km naar de dak van onze tour, de Col de Galibier, op 2650 m.
Het beklimmen van du Telegraphe ging redelijk. Ook niet te steil. Gemiddeld zo’n 8%. Boven stonden onze verzorgers al klaar met natte sponzen voor onze nek en koud water voor onze bidons.

Tijdens de afdaling naar Valloire deed mijn achterwiel vreemd. Af en toe bleef het freewheel hangen waardoor de ketting door ging terwijl ik de benen stil had. Hierdoor raakte deze dan bijna tussen de spaken en het frame. Als ik voorzichtig mee trapte gebeurde dat niet. Gelukkig ging het wegdek al weer snel langzaam omhoog zodat ik niet meer kon freewheelen.

De beklimming van de Galibier is lang, erg lang maar begint heel gemoedelijk, zo’n 6%. Pas de laatste kilometers kruipt de weg naar de 10%. Nu wordt het klimmen toch wel zwaar met al die kilometers in de benen. Maar wat is het hier mooi. Sneeuw en rotsen wisselen elkaar af. In de hoogte blinkt de top van de Galibier. Nog even doorbijten..

Boven, in de sneeuw, op de foto naast het Col-bordje, wachten op Kees en de volgauto. De ketting zet ik op het middenblad maar het achterwiel blijft me zorgen baren. Als ik even de benen stil heb knalt de ketting al door, tegen het frame en tussen de spaken. Zo dalen is geen optie. We halen het wiel uit de fiets, maar het probleem oplossen kunnen we niet. Het wiel nog strakker vast te zetten lijkt even te helpen maar na enkele meters dalen kom ik er achter dat dit ook niet helpt. Dan maar meetrappen naar beneden. Zorgen dat je hard genoeg trapt om de ketting op spanning te houden, ondertussen de remmen inknijpen om niet te hard te gaan. 40 – 45 km/u kan ik maximaal dalen, al laat de weg een veel hogere snelheid toe. Mooi asfalt en goed te overzien.

Helaas, met kramp in de vingers daal ik naar de Col de Lautaret waar Kees al op me te wachten staat. De weg naar Bourg d’Oisans, zo’n 40 km lang, daalt zo’n 4 to 5 meter per 100 meter en kan ik net betrappen zonder in de remmen te hoeven. Wordt het steiler (af en toe) dan moet ik bij gaan remmen, terwijl de beentjes moeten blijven trappen. De ontspannen afdaling verandert nu in een lange, saaie spinning les. Blijven trappen, blijven trappen!

In Bourg d’Oisans begint onze laatste beklimming, de Alpe d’Huez. Dinsdag zijn we hier al omhoog gegaan dus ik weet wat me te wachten staat. Beginnen met dik 10%, dan iets minder steil, en de laatste bochten ook weer zo’n 10% stijging. Dinsdag was ik nog fris, nu absoluut niet meer, maar afstappen wil ik niet.

Raymond was wel verstandig en stuurde zijn fiets in Bourg d’Oisans naar huis terwijl hij er zelf op bleef zitten en later in een welverdient bad ligt. Ik moet nog even wachten op dat bad en start om kwart voor zes aan de laatste beklimming. Mijn bidon is half leeg en de volgauto in geen velden of wegen te zien. Chagrijnig gooi ik de ketting op het lichtste verzet en begin te trappen in de hitte. Aftellen van 21 naar 0, over zo’n 13 kilometer. Als eindelijk de auto naast me komt rijden en René vraagt of het gaat snauw ik hem af. “Natuurlijk gaat het niet, en ik heb dorst”. Marcel springt uit de auto, neemt mijn bidon aan, vult hem en geeft me al rennend een volle bidon met goddelijk koud water. Bedankt.

Maar een aantal bochten verder begin ik een beetje draaierig te worden. “Ik moet eten”, roep ik als de auto weer langszij komt. In Huez stop ik, eet 2 aangereikte krentenbollen, een plak koek en spuit twee gelletjes en een bidon water in mijn keel leeg. Hier moet ik het mee redden. Nog 6 bochten te gaan. Op mijn tandvlees kom ik boven. Kees, Marcel en René staan hier op me hier op te wachten, en samen met Kees trap ik precies na 12 uur de laatste kilometer over de officiële finish van de Alpe d’Huez.

Nooit meer, zeg ik tegen Kees. Wat een martel gang. Maar ik heb het volbracht!

Klik voor:
De route
de foto's

klik hier voor het verslag van de eerste dagen.

Franse Alpen 2014

Onze fietsvakantie in de Franse Alpen kent tot nu toe de nodige ups en down. Natuurlijk gaat de weg letterlijk berg-up en down hill. Maar ook figuurlijk. De euforie als je na een dik uur zweten boven op de Alpe d’Huez staat, maar ook tegenslagen en teleurstellingen. Zo is René na een stuurfoutje in de berm geraakt en heeft z’n schouderblad gebroken. Valt het andere erg zwaar om in de zinderende hitte (>30 °C) berg op te fietsen, en is mijn linker shifter defect zodat ik straks handmatig van tandwiel voor moet wisselen.

Dit alles staat natuurlijk in het niets bij de teleurstelling en pijn die René nu voelt. Met een lamme vleugel de hele dag in een stoel hangen en onze sterke verhalen aan horen als we terug komen na een dag fietsen.

Het begon allemaal op zondag. Na zaterdags in nog geen 12 uur probleemloos naar de Franse Alpen gereden te zijn en onze Gîtte betrokken te hebben, konden we zondags echt aan de bak. De te fietsen routes waren door de heren van Goethem al uitgestippeld. Dag 1 zou de dag van de warming up worden. Geen moeilijke beklimmingen. Gewoon een rustig ritje naar la Bérarde, 80 km met zo’n 1000 hoogte metertjes. Lekker rustig aan. We ervaarden het allemaal toch iets anders. Tijdens de beklimming tikte het stijgingspercentage kilometers lang tegen de 10% aan en ging de thermometer met gemak over de 30 graden heen. Oef. Gelukkig verliepen de laatste kilometers wel iets vlakker en was er op de top een koud beekje waar we onze voeten in konden koelen.

Op de terugweg (dezelfde weg als heen maar nu naar beneden) kwamen we langs het dorpje Venosc. Volgens Kees de moeite waard om even naar toe te klimmen. Boven bleek daar geen woord van gelogen al hadden we er niet zo’n oog voor in de hitte. Snel maar weer naar beneden en onze weg vervolgen was het idee. Kees en ik waren al gedaald naar de volgende kruising waar we wachtte op de rest. Raymond en Marcel volgde snel, maar René bleek te ontbreken terwijl hij voor Marcel en Raymond vertrokken was. Met z’n vieren weer omhoog tot we zijn fiets in de berm vonden. René bleek een meter lager te liggen met zijn hoofd onder het bloed, zijn linkerarm in een vreemde hoek en een verbeten gezicht van de pijn. 112 werd gebeld en René werd door de pompiers opgehaald.

Het ziekenhuis in Grenoble constateerde een gescheurd schouderblad en wilde hem pas de volgende dag laten gaan nadat in al hun wijsheid besloten was dat deze fractuur niet operabel was.

Die maandag zijn wij maar met z’n vieren gaan fietsen in de gedachte dat René in kundige handen was. Onze route zou er 1 van zo’n 100 km worden met 2 flinke beklimmingen er in. Direct 5 km na de start uit ons huisje de Col d’Ornon op en na zo’n 40 km zou dan de Col de la Morte volgen. Die laatste was bijna echt de doodsteek voor Raymond. De Col d’Ornon kwam hij redelijk fris op maar toen naast het wegdek ook de tempratuur ging klimmen legde hij bijna het loodje. Gelukkig konden we boven bijkomen met een koel glas drinken. Nu enkel nog dalen tot de grote weg en dan 25 km vals plat tot het huisje. Wat een pokke stuk!

Maandagavond hebben we René bevrijdt uit zijn medische “gevangenis”. Hij was blij met ons mee te mogen. Enkel de snee in zijn wenkbrauw en arm was gehecht. Geen operatie dus. En met een tas vol pijnstillers mocht hij met ons mee, uit eten. Een welkome afwisseling van het ziekenhuisvoedsel.

Dinsdags zijn we met z’n vieren een kort rondje gaan rijden, met het idee niet te laat thuis te komen. Niet gezellig voor René, want die bleef thuis. En men verwachtte onweer rond 2 uur. We zouden de Alpe d’Huez beklimmen en dan via de achterzijde terug naar Bourg d’Oisans fietsen. Onderweg nog even over de Col de Sarrenne. 54 km volgens het toerboek. De werkelijkheid was iets anders. Alpe d’Huez is natuurlijk zoals beschreven. Begint heel steil en gaat dan erg steil door, 21 bochten en gemiddeld 9%.

Boven was het zoeken naar de officiële finish, en dan vooral welke route te volgen door het ski dorp tot de streep. Maar uiteindelijk kwamen we allemaal boven over de streep. Na een kopje koffie volgde de rest van de route.

Het achterland van de Alpe is zo mooi. Wat een rust. De route naar de Col de Sarrenne liep wat op en neer golvend tussen de alpenweides door tot dat er geklommen moest worden naar de top van de Col. Hierna volgde een gevaarlijke en moeilijke afdaling met slecht wegdek en een paar verraderlijke bochten was ons gewaarschuwd. Dus met kramp in de vingers van het remmen kwamen we beneden. Nu enkel een slinger weggetje over het “balkon” terug naar de route de Alpe d’Huez. Echter hier zaten nog 2 zeer zware klimmen in die niet in ons routeboek als zodanig aangemerkt stonden. Met kramp in de kuiten konden we uiteindelijk beginnen met de afdaling om net voor het los breken van het onweer ons huisje te bereiken. Er stond 76 km op de teller met 2300 hoogtemeter. Routeboekje klopt dus niet helemaal.

Woensdag is onze rustdag geworden. ’s Morgens even naar de fietsenmaker om onverrichterzaken terug te keren. Mijn linker-shifter is kapot en kan enkel door de fietsenmaker vervangen worden door een nieuwe. De garantie van Shimano dekt volgens mijn fietsenmaker in Limmen enkel de omruil. Dus hier een nieuwe kopen en laten monteren en de kosten (+ € 175,-) te verhalen op Shimano werkt volgens hem niet. Ik heb dus maar besloten om donderdag de Marmotte te fietsen terwijl ik met de hand de ketting van de voorste tandbladen wissel. Gelukkig heeft Marcel aangeboden om naast ons te blijven rijden met de auto. Dus mocht het mis gaan dan kan ik altijd nog in de auto stappen. Al ga ik daar niet van uit.

klik voor:
route zondag,
route maandag,
route dinsdag.

de foto's

Ermelose Klim Toer

Vrijdag 30 mei hebben we met 4 Uitgeesters mee gedaan aan de Ermelose Klim Toer. Geen KlimClassic dit jaar, want ik had geen zin om de dag na de bruiloft van mijn zus vroeg op te moeten staan.

Zo stonden we vrijdags om half acht in het bos bij Ermelo de fietsen van de drager te halen. Een parkeerterrein had men niet echt, op een bospad tussen de bomen, mochten we onze auto parkeren.

Bij de inschrijving bleek al dat het een hele andere toertocht zou zijn dan de KlimClassic. Qua hoogte meters zou deze tocht wel een goede poging doen, maar qua deelnemers aantallen etc. was dit toch een stuk rustiger. Geen lange rijen bij inschrijftafel, toiletten of koffie. Alles lekker ontspannen dus.
Na ingeschreven te hebben sprongen wij op de fiets voor onze klimtoer, 180 kilometers over de Veluwe!

Het zou een mooie dag worden, en de zon deed aardig haar best om die belofte waar te maken. Al hing er hier en daar een wolk die het rijden in korte mouwen nog even deed uitstellen.

De route en omgeving maakte echter heel veel goed. Wel veel smalle fietspaden in het begin maar omdat het deelnemer aantal laag lag geen gewring of geduw in de bochten. En langzaam begon het landschap te glooien, bijna ongemerkt fietste je de Veluwse heuvels op.

Deze klimtoer telde mee voor het klimmersbrevet, dus elke puist en pukkel in het Gelderse landschap werd opgezocht. Zo stonden we boven op de Posbank om na een flinke afdaling deze wederom te beklimmen vanuit Rheden. Ook de Emmapiramide in Rozendaal en de Italiaanse weg rolden onder onze wielen door.

Zo om de 50 km was er een stempelpost. De eerste gebruikte we om de achterband van Rene te vervangen. Die was plotseling erg zacht op het moment dat we verder wilde rijden.

Bij de 2e, het clubhuis van wielervereniging Reto, trakteerde we ons zelf op koffie met appeltaart. En bij de 3e stempelpost net na Radio Kootwijk, waren we blij even van het zadel te mogen en de benen te kunnen strekken. 180 kilometer is toch wel veel, zeker als het parkoers niet vlak is. Hier kregen we een beker bouillon en een stuk fruit uitgereikt om zo voldoende energie te hebben voor de laatste kilometers. Ik had die wel nodig. Vooral de laatste 15 kilometers vielen me zwaar. Je ziet Ermelo al op de borden staan maar bent er nog niet. Op karakter de finish gehaald. Toch te veel kopwerk gedaan?

De route: http://www.strava.com/activities/147300062

Vrij gezellig in Valkenburg

Komende woensdag trouwt mijn zus Annemiek met haar levenspartner Erik. Erik is “fanatiek” fietser en zijn vrienden besloten hem op gepaste wijze in het zonnetje te zetten nu hij nog “vrijgezel” is.

Zo togen we zaterdagochtend met 11 man naar Heemskerk om hem te overvallen en nadat hij een voedzaam ontbijt voor ons geserveerd had te ontvoeren voor een weekend in Valkenburg.

Na een vlotte autoreis arriveerde we, Erik nog steeds geblinddoekt, rond 1 uur bij ons hotel in Valkenburg. Erik had, toen het zwarte skimasker af mocht, al wel in de gaten dat we vrij zuidelijk waren maar dacht eerder aan Landgraaf dan Valkenburg.
Nadat we hem op een oude opoe-fiets gezet hadden en richting centrum gingen had Erik wel in de gaten waar we waren en wat de bedoeling zou zijn met die oude fiets.

Toen we langs de Amstel-Xperience op de Polfermolen kwamen stond daar net een grote groep wielrenners klaar om An Groupe te vertrekken. Erik werd daar op opoe fiets tussen geplaatst en kon zo mee in het peloton. Helaas voor hem werd hij na enkele meters al uit de koers gehaald.

Na op een terras bijgekomen te zijn van deze ervaring maakte wij Erik klaar voor de volgende uitdaging. Met opoe fiets de Cauberg beklimmen. Net als die postbode naast Michael Boogerd deed. Maar Erik kreeg uiteraard nog een retro fietsshirt en koersbroek aan. Terwijl wij het asfalt besmeurde met leuzen stond Erik op de pedalen om deze Limburgse puist te bedwingen. Helaas bleek dat op een zware fiets zonder versnellingen bijna onmogelijk te zijn. Erik kwam zwaar zwetend tot halverwege de Cauberg.

Met de afdaling had Erik minder problemen, al gooide een blokkerende terugtraprem bijna roet in het eten.

Gelukkig liep dit met een sisser af.

Na de beklimming van de Cauberg stond een andere fiets activiteit op het programma. Koersbroek en fietsshirt mochten verruild worden voor mijnwerkers helm want we gingen ondergronds.

Jeroen en Arthur hadden een route in de Mergelgrotten laten uitstippelen. Met speciale fietsen en zeer vakkundige gids toerden we zo’n anderhalf uur in het pikkedonker op 40 meter onder de grond. Een zeer bijzondere ervaring. Mede doordat je niet overal rechtop kan zitten en goed moest opletten om niet je hoofd/helm te stoten aan het plafond.

Onderweg werd er flink door getrapt, en na het “plotseling” indraaien van een smal gangetje bleek dat er 3 man uit de groep mistte. Zij hadden niet gezien dat we rechtsaf sloegen en reden verkeerd. Onze gids moest terug om ze te zoeken maar vond ze pas nadat we zonder hen verder zouden gaan?! Gelukkig stonden ze verderop in de gang en konden zo aansluiten zodat we gezamenlijk de toer konden afmaken.
Later werd hier nog even op gedronken tijdens een goed verzorgd tapas-buffet in een andere Mergelgrot.

Op de fiets, Erik dan, verkenden we 's avonds het uitgaansleven van Valkenburg. Hier bleek dat er meerdere vrijgezellenfeestjes gevierd werden. Uitgedorst van SpongeBob tot SuperMario kwamen we de gezelschappen tegen. Erik kwam er dus nog heel schappelijk van af.

Eén teleurstelling volgde nog; Na een zeer gezellige avond in diverse Limburgse kroegen bleek dat ons vervoer (de opoe fiets van Erik) te zijn ontvreemd. En we hadden hem nog wel zo keurig gestald voor het “verboden voor fietsen” bordje.

Gelukkig kon de toevallig passerende “sterke arm” ons vertellen dat de daders gepakt waren en ons “vervoer” verderop gestald stond. De politie is je beste kameraad. Zonder kleerscheuren kwamen we terug bij het hotel. Erik zijn laatste weekend als vrijgezel zat er op.
En het was vrij gezellig !!

Classico Boretti 2014

Wat zeven jaar geleden begon als een kleinschalige gesponsorde fietstocht van uit het Olympisch Stadion is nu een uit zijn proporties gegroeide mega toertocht geworden waar volgens mij de commerciële belangen belangrijker zijn dat het fiets plezier dat de deelnemers er aan beleven.

Toegeven, voorgaande edities verliepen niet altijd helemaal vlekkeloos maar de kleinschaligheid en de geringe deelname kosten voor een toertocht door een mooie omgeving of met leuke extra’s, denk aan het fietsshirt, pasta party of gratis pendelbus naar de Giro start (2010), maakte een hoop goed.

Het hoge deelnemers aantal maakte dat deze wieler klassieker aan zijn eigen succes ten onder gaat. Vanmorgen deed ik er een uur over om van de parkeerplaats met de fiets naar de start te komen. En dat kwam niet door de grote afstand tussen beide plekken. Nee daar lag het niet aan, maar om 7000 fietsers over een smal weggetje heen en terug te laten gaan getuigt niet echt een slim uitgedacht routing plan. Laat men vertrekken over een andere route dan dat men binnen komt. Dat scheelt al een hoop ergernis.

De locatie van deze 7e editie van de Classico Boretti maakte een hoop goed. Starten in Rhenen en dan toeren over de Veluwe met de nodige hoogte verschillen. Super. Alleen was het ook nu jammer dat er zo veel deelnemers waren. In je eigen tempo een “beklimming” op rijden zat er helaas niet in. Daar was het te druk, en het fietspad te smal voor. Onderweg hadden we, fietsgroep Uitgeest, al bedacht om de route zelf nogmaals te fietsen. Gewoon downloaden in de Garmin en dan het knipperende pijltje volgen. Dan maar geen gratis fietsshirt of verkeersregelaars op de drukke kruispunten. En die banaan en plak ontbijtkoek nemen we zelf wel mee.

Wel genoten we onderweg van het natuurschoon en het schrale zonnetje. Mede door het vele kopwerk en het hoge tempo van René van G. vlogen de kilometers onder onze wielen door. Helaas ging het gemiddelde weer hard onder uit door de lekke band en derailleur problemen van Harry, een aantal slecht afgestelde (ver)stoplichten en een optocht van Landbouw voertuigen op het parkoers.

Volgend jaar waarschijnlijk geen officiële Classico Boretti voor ons maar fietsen we gewoon zelf een keer een lekker rondje over de Veluwe.

Bedankt Boretti.

Het rondje via Strava